Barro (Harvard): Η αναχρονιστική εμπορική πολιτική του Trump οδηγεί τις ΗΠΑ σε ύφεση

Barro (Harvard): Η αναχρονιστική εμπορική πολιτική του Trump οδηγεί τις ΗΠΑ σε ύφεση
Η ανάπτυξη της αμερικανικής οικονομίας υποχωρεί και ο Trump επιρρίπτει την ευθύνη στην Fed και στις αμερικανικές εταιρείες, ενώ το πραγματικό πρόβλημα είναι η προσέγγισή του στην εμπορική πολιτική που ωθεί την οικονομία των ΗΠΑ σε ύφεση
Όταν ο Αμερικανός Πρόεδρος Donald Trump σε δηλώσεις του επαίρετο ότι οι εμπορικοί πόλεμοι «κερδίζονται εύκολα» τον Μάρτιο του 2018, πολλοί οικονομολόγοι θεώρησαν ότι δεν πιστεύει αυτό που λέει, αλλά ενάμισι χρόνο μετά, όχι μόνο το πιστεύει, αλλά υπάρχει κίνδυνος να το εφαρμόσει και σε άλλα κράτη, όπως υποστηρίζει ο Robert J. Barro καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Harvard σε έκθεσή του που δημοσιεύει το Project Syndicate.
Ο λόγος που οι χώρες συμμετέχουν στο διεθνές εμπόριο είναι να εισάγουν - καταναλωτικά αγαθά, ενδιάμεσα αγαθά που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή και τον εξοπλισμό του κεφαλαίου – εξάγοντας αντίστοιχα κάποια άλλα.
Με αυτό τον τρόπο, οι εξαγωγές είναι απλώς τα αγαθά που οι Αμερικανοί είναι πρόθυμοι να αγοράσουν για να αποκτήσουν κάτι που θέλουν ή χρειάζονται.
Αλλά το διεθνές εμπόριο ενισχύει επίσης την εξειδίκευση, κατά την οποία κάθε κράτος μπορεί να επικεντρωθεί είτε στην παραγωγή, είτε στην κατασκευή ενός αγαθού και να το κάνει κατά τον καλύτερο τρόπο, σε περιοχές που είναι οι πιο παραγωγικές, ώστε να βελτιστοποιεί και το προϊόν και τις εξαγωγές του.
Σύμφωνα με τη θεωρία του συγκριτικού πλεονεκτήματος του David Ricardo, οι σχετικές δυνάμεις των χωρών προέρχονται από τις διαφορές στους επιμέρους παράγοντες.
Και όπως έδειξαν οι οικονομολόγοι Paul Krugman και Elhanan Helpman στη δεκαετία του 1980, τα σχετικά πλεονεκτήματα των χωρών σχετίζονται επίσης με τις επενδύσεις τους σε διάφορους τομείς εξειδίκευσης. Αγκαλιάζοντας ένα πρωτόγονο μερκαντιλιστικό μοντέλο στο οποίο οι εξαγωγές είναι «καλές» και οι εισαγωγές είναι «κακές», ο Trump αντίστρεψε αυτή την άψογη οικονομική λογική.
Σε ένα μερκαντιλιστικό μοντέλο, όπως αναφέρει ο Barro, η υπέρβαση των εξαγωγών έναντι των εισαγωγών συμβάλλει στον εθνικό πλούτο μέσω της συσσώρευσης απαιτήσεων (παλαιότερα χρυσό).
Αυτό φαίνεται να είναι αυτό που το Trump έχει κατά νου όταν διαμαρτύρεται ότι η Κίνα αποστραγγίζει 500 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως από την αμερικανική οικονομία, κυρίως ανταλλάσσοντας κινεζικά αγαθά με αμερικανικά ομόλογα. Είναι περιττό να πούμε ότι είναι δύσκολο να δούμε πώς λαμβάνοντας πολλά προϊόντα υψηλής ποιότητας με χαμηλό κόστος καταλήγει στο να χάνει.
Ο Trump φαίνεται πως βασίζεται σε μια θεωρία που πρότεινε ο εμπορικός του σύμβουλος Peter Navarro, ο οποίος παρατήρησε  ότι ο εισαγωγές εμφανίζονται με αρνητικό πρόσημο σε σχέση στην ταυτότητα του ΑΕΠ. Δηλαδή, το ΑΕΠ ισούται με την κατανάλωση συν τις εγχώριες επενδύσεις συν τις εξαγωγές μείον τις εισαγωγές Συμπέρανε λοιπόν, ότι μια μείωση των εισαγωγών που προκαλείται από δασμούς θα οδηγήσει μαγικά στην αύξηση της εγχώριας παραγωγής (ΑΕΠ), η οποία ανταποκρίνεται στη ζήτηση που εξυπηρετούσε προηγουμένως οι εισαγωγές.
Ασχέτως του ότι η εφαρμογή των αντιποίνων, θα οδηγήσει σε συρρίκνωση του συνολικού διεθνούς εμπορίου και του ΑΕΠ των ΗΠΑ.
Τώρα, είναι αλήθεια ότι η Κίνα περιορίζει το διεθνές εμπόριο και επιβάλλει υψηλό κόστος στις ξένες επενδύσεις, συχνά αναγκάζοντας ξένες επιχειρήσεις να μεταφέρουν τεχνολογία στους κινέζους εταίρους τους.
Η οριστική κλοπή της τεχνολογίας από κινεζικές εταιρίες, είναι επίσης ένα σημαντικό ζήτημα.
Θα ήταν καλύτερο για τον κόσμο - και σχεδόν σίγουρα και για την Κίνα - αν αυτές οι περιοριστικές πρακτικές κόβονταν.
Ωστόσο, αν ο στόχος των ΗΠΑ είναι να μειώσουν τους εμπορικούς φραγμούς, η επιβολή δασμών στα εισαγώμενα προϊόντα από Κίνα, είναι ένας περίεργος τρόπος να το επιτύχει.
Βεβαίως, υπήρχε μια στιγμή πριν από μερικούς μήνες, όταν η Κίνα φαινόταν πρόθυμη να υιοθετήσει σημαντικές μεταρρυθμίσεις στο πλαίσιο μιας συμφωνίας για την αποφυγή δασμολόγησης στη λογική του οφθαλμόν αντί οφθαλμού.
Αλλά ακόμα και τότε, υπήρχε κάτι περίεργο για την προτεινόμενη συμφωνία: η διοίκηση Trump ήθελε μια λίστα συγκεκριμένων ποσοτικά αμερικανικών εξαγωγών που η Κίνα θα εισάγει σε μεγαλύτερο όγκο.
Οι Κινέζοι, φυσικά, ήταν ευτυχείς να προχωρήσουν με αυτόν τον αυστηρά καθορισμένο τρόπο.
Αλλά η αμερικανική προσέγγιση υποτίθεται ότι είναι διαφορετική.
Αναγνωρίζοντας ότι δεν γνωρίζουμε εάν οι επιπρόσθετες κινεζικές αγορές πρέπει να λάβουν τη μορφή γεωργικών προϊόντων, φορτηγών Ford ή αεροσκαφών της Boeing (τα οποία θεωρούνταν αξιόπιστα), οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να υποστηρίξουν τη γενική μείωση των δασμών και άλλων εμπορικών περιορισμών έτσι ώστε η αγορά να μπορεί να αποφασίσει ποια αγαθά θα πρέπει να παραχθούν και ανταλλαγούν.
Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται πιθανό ότι οι ΗΠΑ θα παραμείνουν με διαρκή εμπορικό πόλεμο, πράγμα που συνεπάγεται μακροπρόθεσμο κόστος για τους Αμερικάνους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις.
Παρά τα ευνοϊκά αποτελέσματα της φορολογικής μεταρρύθμισης του 2017 και των περικοπών της κυβέρνησης των επιζήμιων κανονιστικών ρυθμίσεων, η ανάπτυξη υποχωρεί ο Trump προσπάθησε ήδη και εξακολουθεί επιρρίπτει τις ευθύνες στην αμερικανική Federal Reserve και στις αμερικανικές εταιρείες.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι η προσέγγιση του Trump στην εμπορική πολιτική, η οποία είναι πολύ χειρότερη από αυτή του προκάτοχού του, και ωθεί την οικονομία των ΗΠΑ σε ύφεση.
Το πρόβλημα, γενικότερα, είναι ότι το πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ έχει καταλήξει σε συναίνεση ότι πρέπει να γίνει κάτι για να περιοριστούν οι περιοριστικές εμπορικές πρακτικές της Κίνας.
Ωστόσο, μερικές φορές είναι καλύτερο να ζούμε με μια κατάσταση που δεν ανταποκρίνεται στο ιδεώδες.
Όσο για το Trump, φαίνεται να αρέσει πραγματικά οι δασμοί, επειδή παρεμποδίζουν τις «κακές» εισαγωγές και αυξάνουν τα έσοδα.
Η εμμονή του στους δασμούς που όπως δείχνει η πολιτική του, λατρεύει, καθιστά δύσκολο να δούμε πώς οι ΗΠΑ θα μπορέσουν να επιτύχουν μια ικανοποιητική εμπορική συμφωνία με την Κίνα.
Ακόμη χειρότερο είναι το ενδεχόμενο, ο Trump μπορεί να επεκτείνει περαιτέρω τη χρήση των δασμών ως διαπραγματευτικών εργαλείων έναντι πολλών άλλων χωρών. Και μπορεί η παρούσα ανάλυση να μην συμμερίζεται την άποψη ότι ο Trump έχει το χαμηλότερο «οικονομικό IQ» εν συγκρίσει με τους προκατόχους του, δεν μπορούμε ωστόσο να μην παρατηρήσουμε ότι υπάρχει σαφέστατα ένα μεγάλο χάσμα μεταξύ αυτού που γνωρίζει και αυτού που πιστεύει ότι γνωρίζει.
Γιατί, αυτό που πιστεύει ότι γνωρίζει, καθορίζει τελικώς, την εμπορική πολιτική των ΗΠΑ, γι΄ αυτό και η Αμερική έχει καταλήξει με μια καυτή πατάτα στα χέρια της.

www.bankingnews.gr

bankingnews.gr

BREAKING NEWS