Η θεωρία των πολέμων δείχνει ότι οι συγκρούσεις τερματίζονται όταν και οι δύο πλευρές βρίσκουν μια συμφωνία καλύτερη από τη συνέχιση της σύγκρουσης
Το Σάββατο (11/4/2026), διαπραγματευτές του Ιράν και των ΗΠΑ θα καθίσουν στο τραπέζι των συνομιλιών στο Islamabad για τις πρώτες άμεσες επαφές από την έναρξη του πολέμου στις 28 Φεβρουαρίου.
Η συνάντηση, με διαμεσολάβηση του Πακιστάν, αποτελεί την πρώτη πραγματική δοκιμασία για το αν η εκεχειρία της 7ης Απριλίου μπορεί να μετατραπεί σε κάτι πιο σταθερό ή αν θα παραμείνει απλώς μια προσωρινή παύση πυρός μέσα σε μια βαθύτερη στρατηγική αντιπαράθεση.
Οι εξελίξεις αυτές δεν μπορούν να κατανοηθούν αποκομμένα από το ευρύτερο πλαίσιο ενός πολέμου στον οποίο εμπλέκονται πολλαπλοί δρώντες: οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, το Ιράν και, έμμεσα αλλά καθοριστικά, το ίδιο το περιφερειακό σύστημα ασφαλείας της Μέσης Ανατολής.
Κάθε ένας από αυτούς τους παίκτες λειτουργεί με διαφορετικούς στόχους, διαφορετικούς περιορισμούς και, κυρίως, διαφορετικές αντιλήψεις για το τι σημαίνει «τέλος του πολέμου».
Το πρόβλημα της διαπραγμάτευσης: γιατί ο πόλεμος δεν τελειώνει εύκολα
Η θεωρία των πολέμων δείχνει ότι οι συγκρούσεις τερματίζονται όταν και οι δύο πλευρές βρίσκουν μια συμφωνία καλύτερη από τη συνέχιση της σύγκρουσης.
Όμως, στην πράξη, αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο, ειδικά όταν τρεις θεμελιώδεις μηχανισμοί υπονομεύουν τη σταθερότητα μιας συμφωνίας.
Έρχεται ναυάγιο για 3 λόγους
Ο πρώτος είναι το πρόβλημα πληροφόρησης.
Οι πόλεμοι λειτουργούν ως μηχανισμοί αποκάλυψης προθέσεων και αντοχής.
Οι έξι εβδομάδες σφοδρών επιθέσεων έχουν αποκαλύψει τόσο την ανθεκτικότητα του Ιράν όσο και τα όρια της δυτικής στρατιωτικής πίεσης.
Παρά τις απώλειες, το Ιράν έχει επιδείξει ικανότητα απορρόφησης των πληγμάτων χωρίς κατάρρευση, κάτι που ανατρέπει πολλές αρχικές υποθέσεις της Ουάσιγκτον και του Tel Aviv.
Το δεύτερο και βαθύτερο πρόβλημα είναι εκείνο της αξιοπιστίας των δεσμεύσεων.
Το Ιράν έχει στο παρελθόν αποδεχθεί μηχανισμούς επιτήρησης, όπως στη συμφωνία JCPOA.
Ωστόσο, η εμπειρία της μονομερούς αποχώρησης των ΗΠΑ και η ταυτόχρονη στρατιωτική κλιμάκωση κατά τη διάρκεια διαπραγματεύσεων έχουν καταστρέψει την εμπιστοσύνη.
Όπως σημειώνεται στη θεωρία των διαπραγματεύσεων, καμία συμφωνία δεν έχει αξία αν δεν θεωρείται βιώσιμη στο χρόνο.
Στην περίπτωση αυτή, ούτε οι ΗΠΑ ούτε το Ισραήλ μπορούν να εγγυηθούν στο Ιράν ότι μια νέα συμφωνία δεν θα καταρρεύσει με την επόμενη πολιτική αλλαγή.
Το τρίτο ζήτημα είναι η αδιαίρετη φύση του αντικειμένου της διαπραγμάτευσης.
Η τεχνολογική γνώση του εμπλουτισμού ουρανίου δεν μπορεί να διαγραφεί.
Αυτό σημαίνει ότι είτε το Ιράν διατηρεί μια ικανότητα ταχείας επιστροφής στο πυρηνικό πρόγραμμα είτε όχι—μια δυαδική πραγματικότητα που δεν επιδέχεται εύκολες διπλωματικές λύσεις.
Το Ισραήλ ελέγχει τη σκανδάλη αλλά όχι την έξοδο
Ο ρόλος του Ισραήλ στον πόλεμο είναι καθοριστικός, όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και πολιτικά.
Η στρατηγική του πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu, όπως έχει αποτυπωθεί, δεν περιορίζεται στην αποδυνάμωση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, αλλά εκτείνεται στη συνολική στρατηγική υποβάθμιση του Ιράν ως περιφερειακής δύναμης.
Αυτό δημιουργεί ένα θεμελιώδες αδιέξοδο.
Από τη μία πλευρά, το Ισραήλ μπορεί να επηρεάσει την έναρξη και τη συνέχιση της σύγκρουσης.
Από την άλλη, δεν μπορεί εύκολα να επιβάλει το τέλος της με όρους που να είναι διπλωματικά αποδεκτοί από όλους τους εμπλεκόμενους.
Το αποτέλεσμα είναι μια στρατηγική «δύναμης εισόδου χωρίς δύναμη εξόδου».
Η ανάλυση του Robert Putnam για το «διπλό παιχνίδι» των ηγετών εξηγεί αυτή την παγίδα: οι ηγέτες πρέπει να ικανοποιούν τόσο το διεθνές όσο και το εσωτερικό ακροατήριο.
Στην περίπτωση του Netanyahu, η εσωτερική πολιτική πίεση καθιστά σχεδόν αδύνατη οποιαδήποτε συμβιβαστική λύση που δεν εμφανίζεται ως πλήρης νίκη.
Προσωπικό πολιτικό σχέδιο Netanyahu ο πόλεμος
Για πολλούς Ισραηλινούς πολίτες, το τέλος του πολέμου θα μπορούσε να είναι η αρχή μιας περιόδου ηρεμίας.
Για τον Benjamin Netanyahu , όμως, αυτό το τέλος μπορεί επίσης να σημαίνει το τέλος της πολιτικής του καριέρας.
Έτσι, ο πόλεμος μετατράπηκε από ζήτημα ασφάλειας σε προσωπικό πολιτικό σχέδιο.
Ένα σχέδιο που ακόμη και μέσα στους πιο κοντινούς του κύκλους—στρατό και υπηρεσίες πληροφοριών—προκαλεί σοβαρές ενστάσεις.
Την Κυριακή (12/4) αρχίζει η δίκη του Ισραηλινού πρωθυπουργού για διαφθορά.
Ένα τέλος στις στρατιωτικές συγκρούσεις θα σημάνει αυτόματα και το πολιτικό τέλος του εγκληματία - πρωθυπουργού.
ΗΠΑ: Στρατηγική ασυνέπεια και απουσία ανεξάρτητου στόχου
Ο ρόλος των ΗΠΑ χαρακτηρίζεται από μια βαθιά αντίφαση.
Από τη μία, συμμετέχουν σε μια στρατηγική σύγκρουση με στόχους που ευθυγραμμίζονται με το Ισραήλ. Από την άλλη, επιχειρούν να εμφανιστούν ως διαμεσολαβητές.
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio έχει παραδεχθεί ότι η επιλογή δεν ήταν μεταξύ πολέμου και ειρήνης, αλλά μεταξύ διαφορετικών μορφών εμπλοκής στον ίδιο πόλεμο.
Αυτή η παραδοχή αποκαλύπτει την απουσία ενός ανεξάρτητου στρατηγικού στόχου από την Ουάσιγκτον.
Χωρίς αυτόν, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να ορίσουν αυτόνομα τι σημαίνει «νίκη» ή «έξοδος».
Η εσωτερική πολιτική πίεση ενισχύει αυτή την αστάθεια.
Η μειωμένη δημόσια υποστήριξη για τη σύγκρουση, σε συνδυασμό με τις οικονομικές ανησυχίες, ωθεί την Ουάσιγκτον προς την αναζήτηση εξόδου.
Ωστόσο, η ίδια η δομή της συμμαχίας με το Ισραήλ περιορίζει δραματικά τα περιθώρια ελιγμών.
Ιράν: Στρατηγική υπομονής και πολιτική ανθεκτικότητα
Το Ιράν εισέρχεται σε αυτές τις διαπραγματεύσεις με μια διαφορετική λογική.
Ο βασικός του στόχος δεν είναι η «νίκη» με την κλασική έννοια, αλλά η επιβίωση του καθεστώτος και η διατήρηση της τεχνολογικής του ικανότητας.
Αυτή η στρατηγική υπομονής αποτελεί κρίσιμο πλεονέκτημα.
Σε αντίθεση με τις δυτικές δημοκρατίες, όπου οι πολιτικοί κύκλοι είναι σύντομοι και η πίεση της κοινής γνώμης άμεση, το Ιράν λειτουργεί με μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα.
Αυτό του επιτρέπει να αντέχει μεγαλύτερες περιόδους σύγκρουσης.
Ο Hein Goemans έχει δείξει ότι οι ηγέτες που αντιμετωπίζουν υπαρξιακές απειλές για την πολιτική τους επιβίωση είναι πιο πιθανό να συνεχίσουν τον πόλεμο ακόμη και υπό δυσμενείς συνθήκες.
Αυτό εξηγεί γιατί η Τεχεράνη απορρίπτει προτάσεις που θεωρεί «υπερβολικά απαιτητικές» και γιατί επιμένει ότι οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να διεξάγονται υπό καθεστώς τελεσιγράφων.
Παράλληλα, η ιρανική διπλωματία δείχνει αξιοσημείωτη συνέπεια.
Η θέση ότι η διαπραγμάτευση δεν μπορεί να συνυπάρχει με απειλές στρατιωτικής καταστροφής αποτυπώνει μια στρατηγική προσέγγιση που, ανεξάρτητα από τις προτιμήσεις, είναι σαφώς δομημένη και συνεκτική.
Η γεωπολιτική ανισορροπία και η επόμενη μέρα
Η σύγκρουση δεν οδηγείται προς μια καθαρή τελική συμφωνία αλλά προς μια σειρά από προσωρινές παύσεις.
Η εκεχειρία, όσο σημαντική κι αν είναι, δεν επιλύει τα θεμελιώδη προβλήματα αξιοπιστίας και ασυμμετρίας.
Το Πακιστάν, ως διαμεσολαβητής, προσπαθεί να γεφυρώσει χάσματα που στην πραγματικότητα είναι δομικά.
Η ίδια η επιλογή της Islamabad ως τόπου συνομιλιών υπογραμμίζει την ανάγκη για ουδέτερο έδαφος σε μια σύγκρουση όπου η εμπιστοσύνη έχει σχεδόν εκλείψει.
Η εμπλοκή των ΗΠΑ και του Ισραήλ σε μια στρατηγική που συνδυάζει στρατιωτική πίεση και διπλωματικές πρωτοβουλίες δημιουργεί ένα παράδοξο: δεν μπορείς να διαπραγματεύεσαι ταυτόχρονα την καταστροφή και τη συμφιλίωση.
Σύγκρουση χωρίς καθαρό τέλος
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι ο πόλεμος αυτός δεν θα τελειώσει με μια καθαρή, οριστική συμφωνία.
Αντίθετα, θα εξελιχθεί σε μια σειρά από προσωρινές ανακωχές, οι οποίες θα διακόπτονται περιοδικά από νέες εντάσεις.
Το Ιράν, με τη στρατηγική αντοχής του, φαίνεται να έχει προσαρμοστεί καλύτερα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, αντίθετα, παραμένουν εγκλωβισμένοι σε αντιφάσεις μεταξύ στρατιωτικών στόχων, πολιτικών περιορισμών και διπλωματικών αναγκών.
Όλοι θα ισχυριστούν κάποια στιγμή ότι «νίκησαν».
Όμως η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη: κανείς δεν κερδίζει πραγματικά όταν η δομή της σύγκρουσης δεν επιτρέπει σταθερή ειρήνη.
Και σε αυτή τη λογική, η επόμενη κρίση δεν είναι απλώς πιθανή—είναι ήδη ενσωματωμένη στους όρους της σημερινής «ειρήνης».
www.bankingnews.gr
Η συνάντηση, με διαμεσολάβηση του Πακιστάν, αποτελεί την πρώτη πραγματική δοκιμασία για το αν η εκεχειρία της 7ης Απριλίου μπορεί να μετατραπεί σε κάτι πιο σταθερό ή αν θα παραμείνει απλώς μια προσωρινή παύση πυρός μέσα σε μια βαθύτερη στρατηγική αντιπαράθεση.
Οι εξελίξεις αυτές δεν μπορούν να κατανοηθούν αποκομμένα από το ευρύτερο πλαίσιο ενός πολέμου στον οποίο εμπλέκονται πολλαπλοί δρώντες: οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, το Ιράν και, έμμεσα αλλά καθοριστικά, το ίδιο το περιφερειακό σύστημα ασφαλείας της Μέσης Ανατολής.
Κάθε ένας από αυτούς τους παίκτες λειτουργεί με διαφορετικούς στόχους, διαφορετικούς περιορισμούς και, κυρίως, διαφορετικές αντιλήψεις για το τι σημαίνει «τέλος του πολέμου».
Το πρόβλημα της διαπραγμάτευσης: γιατί ο πόλεμος δεν τελειώνει εύκολα
Η θεωρία των πολέμων δείχνει ότι οι συγκρούσεις τερματίζονται όταν και οι δύο πλευρές βρίσκουν μια συμφωνία καλύτερη από τη συνέχιση της σύγκρουσης.
Όμως, στην πράξη, αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο, ειδικά όταν τρεις θεμελιώδεις μηχανισμοί υπονομεύουν τη σταθερότητα μιας συμφωνίας.
Έρχεται ναυάγιο για 3 λόγους
Ο πρώτος είναι το πρόβλημα πληροφόρησης.
Οι πόλεμοι λειτουργούν ως μηχανισμοί αποκάλυψης προθέσεων και αντοχής.
Οι έξι εβδομάδες σφοδρών επιθέσεων έχουν αποκαλύψει τόσο την ανθεκτικότητα του Ιράν όσο και τα όρια της δυτικής στρατιωτικής πίεσης.
Παρά τις απώλειες, το Ιράν έχει επιδείξει ικανότητα απορρόφησης των πληγμάτων χωρίς κατάρρευση, κάτι που ανατρέπει πολλές αρχικές υποθέσεις της Ουάσιγκτον και του Tel Aviv.
Το δεύτερο και βαθύτερο πρόβλημα είναι εκείνο της αξιοπιστίας των δεσμεύσεων.
Το Ιράν έχει στο παρελθόν αποδεχθεί μηχανισμούς επιτήρησης, όπως στη συμφωνία JCPOA.
Ωστόσο, η εμπειρία της μονομερούς αποχώρησης των ΗΠΑ και η ταυτόχρονη στρατιωτική κλιμάκωση κατά τη διάρκεια διαπραγματεύσεων έχουν καταστρέψει την εμπιστοσύνη.
Όπως σημειώνεται στη θεωρία των διαπραγματεύσεων, καμία συμφωνία δεν έχει αξία αν δεν θεωρείται βιώσιμη στο χρόνο.
Στην περίπτωση αυτή, ούτε οι ΗΠΑ ούτε το Ισραήλ μπορούν να εγγυηθούν στο Ιράν ότι μια νέα συμφωνία δεν θα καταρρεύσει με την επόμενη πολιτική αλλαγή.
Το τρίτο ζήτημα είναι η αδιαίρετη φύση του αντικειμένου της διαπραγμάτευσης.
Η τεχνολογική γνώση του εμπλουτισμού ουρανίου δεν μπορεί να διαγραφεί.
Αυτό σημαίνει ότι είτε το Ιράν διατηρεί μια ικανότητα ταχείας επιστροφής στο πυρηνικό πρόγραμμα είτε όχι—μια δυαδική πραγματικότητα που δεν επιδέχεται εύκολες διπλωματικές λύσεις.
Το Ισραήλ ελέγχει τη σκανδάλη αλλά όχι την έξοδο
Ο ρόλος του Ισραήλ στον πόλεμο είναι καθοριστικός, όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και πολιτικά.
Η στρατηγική του πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu, όπως έχει αποτυπωθεί, δεν περιορίζεται στην αποδυνάμωση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, αλλά εκτείνεται στη συνολική στρατηγική υποβάθμιση του Ιράν ως περιφερειακής δύναμης.
Αυτό δημιουργεί ένα θεμελιώδες αδιέξοδο.
Από τη μία πλευρά, το Ισραήλ μπορεί να επηρεάσει την έναρξη και τη συνέχιση της σύγκρουσης.
Από την άλλη, δεν μπορεί εύκολα να επιβάλει το τέλος της με όρους που να είναι διπλωματικά αποδεκτοί από όλους τους εμπλεκόμενους.
Το αποτέλεσμα είναι μια στρατηγική «δύναμης εισόδου χωρίς δύναμη εξόδου».
Η ανάλυση του Robert Putnam για το «διπλό παιχνίδι» των ηγετών εξηγεί αυτή την παγίδα: οι ηγέτες πρέπει να ικανοποιούν τόσο το διεθνές όσο και το εσωτερικό ακροατήριο.
Στην περίπτωση του Netanyahu, η εσωτερική πολιτική πίεση καθιστά σχεδόν αδύνατη οποιαδήποτε συμβιβαστική λύση που δεν εμφανίζεται ως πλήρης νίκη.
Προσωπικό πολιτικό σχέδιο Netanyahu ο πόλεμος
Για πολλούς Ισραηλινούς πολίτες, το τέλος του πολέμου θα μπορούσε να είναι η αρχή μιας περιόδου ηρεμίας.
Για τον Benjamin Netanyahu , όμως, αυτό το τέλος μπορεί επίσης να σημαίνει το τέλος της πολιτικής του καριέρας.
Έτσι, ο πόλεμος μετατράπηκε από ζήτημα ασφάλειας σε προσωπικό πολιτικό σχέδιο.
Ένα σχέδιο που ακόμη και μέσα στους πιο κοντινούς του κύκλους—στρατό και υπηρεσίες πληροφοριών—προκαλεί σοβαρές ενστάσεις.
Την Κυριακή (12/4) αρχίζει η δίκη του Ισραηλινού πρωθυπουργού για διαφθορά.
Ένα τέλος στις στρατιωτικές συγκρούσεις θα σημάνει αυτόματα και το πολιτικό τέλος του εγκληματία - πρωθυπουργού.
ΗΠΑ: Στρατηγική ασυνέπεια και απουσία ανεξάρτητου στόχου
Ο ρόλος των ΗΠΑ χαρακτηρίζεται από μια βαθιά αντίφαση.
Από τη μία, συμμετέχουν σε μια στρατηγική σύγκρουση με στόχους που ευθυγραμμίζονται με το Ισραήλ. Από την άλλη, επιχειρούν να εμφανιστούν ως διαμεσολαβητές.
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio έχει παραδεχθεί ότι η επιλογή δεν ήταν μεταξύ πολέμου και ειρήνης, αλλά μεταξύ διαφορετικών μορφών εμπλοκής στον ίδιο πόλεμο.
Αυτή η παραδοχή αποκαλύπτει την απουσία ενός ανεξάρτητου στρατηγικού στόχου από την Ουάσιγκτον.
Χωρίς αυτόν, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να ορίσουν αυτόνομα τι σημαίνει «νίκη» ή «έξοδος».
Η εσωτερική πολιτική πίεση ενισχύει αυτή την αστάθεια.
Η μειωμένη δημόσια υποστήριξη για τη σύγκρουση, σε συνδυασμό με τις οικονομικές ανησυχίες, ωθεί την Ουάσιγκτον προς την αναζήτηση εξόδου.
Ωστόσο, η ίδια η δομή της συμμαχίας με το Ισραήλ περιορίζει δραματικά τα περιθώρια ελιγμών.
Ιράν: Στρατηγική υπομονής και πολιτική ανθεκτικότητα
Το Ιράν εισέρχεται σε αυτές τις διαπραγματεύσεις με μια διαφορετική λογική.
Ο βασικός του στόχος δεν είναι η «νίκη» με την κλασική έννοια, αλλά η επιβίωση του καθεστώτος και η διατήρηση της τεχνολογικής του ικανότητας.
Αυτή η στρατηγική υπομονής αποτελεί κρίσιμο πλεονέκτημα.
Σε αντίθεση με τις δυτικές δημοκρατίες, όπου οι πολιτικοί κύκλοι είναι σύντομοι και η πίεση της κοινής γνώμης άμεση, το Ιράν λειτουργεί με μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα.
Αυτό του επιτρέπει να αντέχει μεγαλύτερες περιόδους σύγκρουσης.
Ο Hein Goemans έχει δείξει ότι οι ηγέτες που αντιμετωπίζουν υπαρξιακές απειλές για την πολιτική τους επιβίωση είναι πιο πιθανό να συνεχίσουν τον πόλεμο ακόμη και υπό δυσμενείς συνθήκες.
Αυτό εξηγεί γιατί η Τεχεράνη απορρίπτει προτάσεις που θεωρεί «υπερβολικά απαιτητικές» και γιατί επιμένει ότι οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να διεξάγονται υπό καθεστώς τελεσιγράφων.
Παράλληλα, η ιρανική διπλωματία δείχνει αξιοσημείωτη συνέπεια.
Η θέση ότι η διαπραγμάτευση δεν μπορεί να συνυπάρχει με απειλές στρατιωτικής καταστροφής αποτυπώνει μια στρατηγική προσέγγιση που, ανεξάρτητα από τις προτιμήσεις, είναι σαφώς δομημένη και συνεκτική.
Η γεωπολιτική ανισορροπία και η επόμενη μέρα
Η σύγκρουση δεν οδηγείται προς μια καθαρή τελική συμφωνία αλλά προς μια σειρά από προσωρινές παύσεις.
Η εκεχειρία, όσο σημαντική κι αν είναι, δεν επιλύει τα θεμελιώδη προβλήματα αξιοπιστίας και ασυμμετρίας.
Το Πακιστάν, ως διαμεσολαβητής, προσπαθεί να γεφυρώσει χάσματα που στην πραγματικότητα είναι δομικά.
Η ίδια η επιλογή της Islamabad ως τόπου συνομιλιών υπογραμμίζει την ανάγκη για ουδέτερο έδαφος σε μια σύγκρουση όπου η εμπιστοσύνη έχει σχεδόν εκλείψει.
Η εμπλοκή των ΗΠΑ και του Ισραήλ σε μια στρατηγική που συνδυάζει στρατιωτική πίεση και διπλωματικές πρωτοβουλίες δημιουργεί ένα παράδοξο: δεν μπορείς να διαπραγματεύεσαι ταυτόχρονα την καταστροφή και τη συμφιλίωση.
Σύγκρουση χωρίς καθαρό τέλος
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι ο πόλεμος αυτός δεν θα τελειώσει με μια καθαρή, οριστική συμφωνία.
Αντίθετα, θα εξελιχθεί σε μια σειρά από προσωρινές ανακωχές, οι οποίες θα διακόπτονται περιοδικά από νέες εντάσεις.
Το Ιράν, με τη στρατηγική αντοχής του, φαίνεται να έχει προσαρμοστεί καλύτερα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, αντίθετα, παραμένουν εγκλωβισμένοι σε αντιφάσεις μεταξύ στρατιωτικών στόχων, πολιτικών περιορισμών και διπλωματικών αναγκών.
Όλοι θα ισχυριστούν κάποια στιγμή ότι «νίκησαν».
Όμως η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη: κανείς δεν κερδίζει πραγματικά όταν η δομή της σύγκρουσης δεν επιτρέπει σταθερή ειρήνη.
Και σε αυτή τη λογική, η επόμενη κρίση δεν είναι απλώς πιθανή—είναι ήδη ενσωματωμένη στους όρους της σημερινής «ειρήνης».
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών