Η στρατηγική του «χασάπη» - Το «Εξάγωνο του Netanyahu» που μπορεί να αλλάξει για πάντα τη Μέση Ανατολή

Αν οι αραβικές και ισλαμικές πρωτεύουσες δεν συνειδητοποιήσουν ότι η ασφάλειά τους είναι αλληλένδετη με την αντίσταση, και ότι κάθε διμερής σύγκρουση μπορεί να μετατραπεί σε έναν μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς, τότε η περιοχή ενδέχεται να εισέλθει σε έναν νέο κύκλο βίας που θα έχει τεράστιες ανθρωπιστικές και οικονομικές συνέπειες.
Ο όρος «Νέος Μέσος Ανατολικός χώρος» δεν αποτελεί πλέον απλώς έναν πολιτικό όρο ή προεκλογικό σύνθημα του Benjamin Netanyahu και όσων συμφωνούν με αυτόν.
Αντίθετα, ο όρος αυτός εξελίσσεται σε μια σαφή στρατηγική πραγματικότητα που βασίζεται στη δημιουργία παράλληλων και αλληλοσυγκρουόμενων μετώπων, με στόχο την αναδιάταξη των δυνάμεων στους αραβικούς και ισλαμικούς κόσμους.
Αυτή η στρατηγική στοχεύει να μετατρέψει την περιοχή σε έναν διαρκή πόλεμο, όπου κάθε κράτος θα είναι απορροφημένο από τις εσωτερικές του αντιφάσεις, αδυνατώντας να δημιουργήσει ένα ενιαίο μέτωπο κατά του Ισραήλ ή οποιουδήποτε άλλου επεκτατικού σχεδίου.

Από τη στρατιωτική υπεροχή στη διάλυση των Αραβικών Κύκλων

Ο Netanyahu, αναφερόμενος σε έναν «νέο εξάγωνο άξονα», θέλει να δημιουργήσει έναν διαρκή ασταθή περιβάλλον, με διαδοχικές συγκρούσεις μεταξύ γειτονικών χωρών, όπως μεταξύ Αιθιοπίας και Αιγύπτου, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Σαουδικής Αραβίας, Ινδίας και Πακιστάν, Μαρόκου και Αλγερίας, Ελλάδας και Τουρκίας, Κύπρου και Λιβάνου, ενώ το Ισραήλ αναλαμβάνει την άμεση αντιπαράθεση με το Ιράν.
Αυτή η αναδιάταξη δεν είναι τυχαία.
Αντίθετα, πρόκειται για μια στρατηγική της «Ιερής Σύγκρουσης», που εκμεταλλεύεται τις εθνοτικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές αντιφάσεις της περιοχής για να δημιουργήσει κατακερματισμένα μέτωπα που καθιστούν αδύνατη τη συγκρότηση ενός ενιαίου μετώπου κατά του Ισραήλ.

Η απειλή της μακροχρόνιας πολιτικής αποσταθεροποίησης

Η στρατηγική του Ισραήλ στο ιστορικό πλαίσιο του αραβοϊσραηλινού πολέμου αποδεικνύει ότι ο στόχος δεν είναι μόνο η στρατιωτική υπεροχή, αλλά και η διάσπαση των αραβικών και ισλαμικών κύκλων, με σκοπό να δημιουργηθούν νέοι στρατηγικοί σύμμαχοι με χώρες εκτός του αραβικού κόσμου.
Αυτός ο «εξάγωνος άξονας» είναι στην πραγματικότητα μια νέα μορφή στρατηγικής που στρέφει το κέντρο της σύγκρουσης από το Ισραήλ και την Παλαιστίνη σε μια σειρά τοπικών συγκρούσεων, αποδυναμώνοντας έτσι την ενότητα και αλληλεγγύη των αραβικών και ισλαμικών κρατών.
Αυτό οδηγεί στην αποσταθεροποίηση της περιοχής, διευκολύνοντας τη διεύρυνση της επιρροής του Ισραήλ και των ΗΠΑ.
Η ειρωνεία είναι ότι, ενώ τα κράτη που αναγνωρίζουν το Ισραήλ θεωρούν πως έχουν βρει μια ασφαλή πολιτική λύση μέσω του «κανονικοποιημένου» τομέα, στην πραγματικότητα εξαρτώνται από μια στρατηγική που μπορεί να τους αφήσει ανυπεράσπιστους απέναντι σε εξωτερικές πιέσεις και εκβιασμούς.
Οι σημερινές προκλήσεις απαιτούν μια συλλογική προσέγγιση για την αποτροπή αυτής της στρατηγικής, με την αποκατάσταση της έννοιας της κοινής ασφαλείας στον αραβικό και ισλαμικό κόσμο, πριν η περιοχή καταλήξει να είναι για πάντα πεδίο συνεχούς διαμάχης και εξωτερικών συμφερόντων.

www.bankingnews.gr