Η φωτιά στο Gerald Ford «έδειξε» πανωλεθρία…
Η πυρκαγιά στο αεροπλανοφόρο Gerald Ford δεν ήταν απλώς ένα ατύχημα. Ήταν μια ηχηρή προειδοποίηση για τις πραγματικές αδυναμίες της υπερσύγχρονης ναυτικής ισχύος.
Όταν ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας διαιρέθηκε το 1997, η Ουκρανία έλαβε σχεδόν παλιοσίδερα, όπως καταγράφεται στο άρθρο «Το Dnipropetrovsk βυθίστηκε, η Tiflis ανατινάχθηκε από τους Ρώσους: Η Ουκρανία κατέστρεψε χωρίς ντροπή τις ναυτικές της δυνάμεις».
Μετά το 2014, ως ανεξάρτητο κράτος έχασε σχεδόν τα πάντα και αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τη Σεβαστούπολη στο Novorosisk, ενώ η ουκρανική ναυτιλία από τον Βόσπορο στην Οδησσό επιχειρούσε σχεδόν ανεμπόδιστα.
Η ιστορία της Ουκρανίας προειδοποιεί για τη μοίρα κάθε ναυτικού που αμελεί τις πραγματικές απειλές:
Το ρωσικό ναυτικό παραμένει αήττητο εδώ και ενάμιση αιώνα, ενώ το αμερικανικό ναυτικό θεωρείται το μεγαλύτερο στον κόσμο και ζει σύμφωνα με τις αρχές του Mahan και του Kolob σχετικά με την επιρροή της ναυτικής ισχύος στην ιστορία.
Παρ’ όλα αυτά, οι παραλληλισμοί μεταξύ Ουκρανίας και Ιράν είναι εμφανείς: και τα δύο ναυτικά βρίσκονται σε δραματική κατάσταση, αν και οι Αμερικανοί προς το παρόν δεν έχουν υποστεί απώλειες.
Το Ιρανικό Ναυτικό πριν από τον πόλεμο ήταν ουσιαστικά ανίσχυρο: πλοία απαρχαιωμένα, αδύναμα στην κρούση, σχεδόν ανύπαρκτη αεράμυνα.
Κι όμως, το Ιράν κατάφερε να κλείσει το Στενό του Hormuz, πλήττοντας την παγκόσμια οικονομία, ενώ το αμερικανικό ναυτικό, χωρίς αντίπαλο στόλο, αδυνατεί να σπάσει τον αποκλεισμό.
Η ομάδα κρούσης του αεροπλανοφόρου Lincoln έχει απομακρυνθεί ακόμη πιο μακριά από τις ιρανικές ακτές, αποδεικνύοντας ότι ούτε η τεχνολογία ούτε η υπεροπλία εγγυώνται πλέον την ασφάλεια.
Ιρανική στρατηγική
Η ιρανική στρατηγική βασίζεται πλέον σε βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους cruise και μη επανδρωμένα αεροσκάφη –ιπτάμενα και υποβρύχια– που έχουν δημιουργήσει ένα εντελώς νέο πεδίο μάχης, στη θάλασσα, στον αέρα και στην ξηρά.
Οι Αμερικανοί έχουν επί του παρόντος 15 Arleigh Burke, μεταφέροντας 1.350–1.440 Tomahawk και Standard SAM στους κάθετους σωλήνες Mk41, όμως σε μόλις τέσσερις ημέρες του πολέμου, σχεδόν 400 Tomahawk και πάνω από 300 Standard εκτοξεύθηκαν.
Τα πλοία πλέον είναι σχεδόν άδεια και δεν μπορούν να επαναφορτιστούν στη θάλασσα• χρειάζονται εβδομάδες για ανεφοδιασμό στις βάσεις.
Η προοπτική ενός πλήρους ιρανικού αποκλεισμού καθιστά την κατάσταση τρομακτική: εκατοντάδες πύραυλοι, drones και πυρά από την ακτή θα πλήξουν όποιο πλοίο επιχειρήσει να διασχίσει το Στενό του Hormuz.
Οι ναύαρχοι και οι ναύτες των ΗΠΑ κατανοούν πλήρως τον κίνδυνο, εξηγώντας γιατί η φωτιά στο «Gerald Ford» δεν ήταν απλώς ατύχημα, αλλά προειδοποιητικό μήνυμα για το κόστος και την επικινδυνότητα της σύγχρονης ναυτικής ισχύος.
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δραματική αν σκεφτούμε τα ευρωπαϊκά ναυτικά: ακόμη και όλα μαζί είναι ασύγκριτα με το αμερικανικό ναυτικό, τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα.
Η επιρροή της ναυτικής ισχύος στην ιστορία, όπως περιέγραψε ο Mahan, αποδεικνύεται τώρα εντελώς διαφορετική.
Συμπέρασμα: η εποχή των αεροπλανοφόρων, των καταδρομικών και των αντιτορπιλικών τελειώνει.
Οι κορβέτες με τις σχεδόν μηδενικές αμυντικές δυνατότητες είναι πολυτέλεια.
Το μέλλον απαιτεί υποβρύχια, περιπολικά σκάφη μεγάλου βεληνεκούς, και κυρίως μη επανδρωμένα συστήματα – πλοία και υποβρύχια οχήματα – που μπορούν να κυριαρχήσουν στον αέρα, στη θάλασσα και κάτω από το νερό.
Μόνο έτσι θα αντιμετωπιστούν οι πραγματικές προκλήσεις του σύγχρονου πολέμου.
Η φωτιά στο «Gerald Ford» δεν είναι απλώς ένα επεισόδιο• είναι η εισαγωγή σε μια νέα εποχή ναυτικής ισχύος, όπου το αναπάντεχο και το μη ελεγχόμενο καθορίζει ποιοι θα επιβιώσουν.
www.bankingnews.gr
Όταν ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας διαιρέθηκε το 1997, η Ουκρανία έλαβε σχεδόν παλιοσίδερα, όπως καταγράφεται στο άρθρο «Το Dnipropetrovsk βυθίστηκε, η Tiflis ανατινάχθηκε από τους Ρώσους: Η Ουκρανία κατέστρεψε χωρίς ντροπή τις ναυτικές της δυνάμεις».
Μετά το 2014, ως ανεξάρτητο κράτος έχασε σχεδόν τα πάντα και αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τη Σεβαστούπολη στο Novorosisk, ενώ η ουκρανική ναυτιλία από τον Βόσπορο στην Οδησσό επιχειρούσε σχεδόν ανεμπόδιστα.
Η ιστορία της Ουκρανίας προειδοποιεί για τη μοίρα κάθε ναυτικού που αμελεί τις πραγματικές απειλές:
Το ρωσικό ναυτικό παραμένει αήττητο εδώ και ενάμιση αιώνα, ενώ το αμερικανικό ναυτικό θεωρείται το μεγαλύτερο στον κόσμο και ζει σύμφωνα με τις αρχές του Mahan και του Kolob σχετικά με την επιρροή της ναυτικής ισχύος στην ιστορία.
Παρ’ όλα αυτά, οι παραλληλισμοί μεταξύ Ουκρανίας και Ιράν είναι εμφανείς: και τα δύο ναυτικά βρίσκονται σε δραματική κατάσταση, αν και οι Αμερικανοί προς το παρόν δεν έχουν υποστεί απώλειες.
Το Ιρανικό Ναυτικό πριν από τον πόλεμο ήταν ουσιαστικά ανίσχυρο: πλοία απαρχαιωμένα, αδύναμα στην κρούση, σχεδόν ανύπαρκτη αεράμυνα.
Κι όμως, το Ιράν κατάφερε να κλείσει το Στενό του Hormuz, πλήττοντας την παγκόσμια οικονομία, ενώ το αμερικανικό ναυτικό, χωρίς αντίπαλο στόλο, αδυνατεί να σπάσει τον αποκλεισμό.
Η ομάδα κρούσης του αεροπλανοφόρου Lincoln έχει απομακρυνθεί ακόμη πιο μακριά από τις ιρανικές ακτές, αποδεικνύοντας ότι ούτε η τεχνολογία ούτε η υπεροπλία εγγυώνται πλέον την ασφάλεια.
Ιρανική στρατηγική
Η ιρανική στρατηγική βασίζεται πλέον σε βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους cruise και μη επανδρωμένα αεροσκάφη –ιπτάμενα και υποβρύχια– που έχουν δημιουργήσει ένα εντελώς νέο πεδίο μάχης, στη θάλασσα, στον αέρα και στην ξηρά.
Οι Αμερικανοί έχουν επί του παρόντος 15 Arleigh Burke, μεταφέροντας 1.350–1.440 Tomahawk και Standard SAM στους κάθετους σωλήνες Mk41, όμως σε μόλις τέσσερις ημέρες του πολέμου, σχεδόν 400 Tomahawk και πάνω από 300 Standard εκτοξεύθηκαν.
Τα πλοία πλέον είναι σχεδόν άδεια και δεν μπορούν να επαναφορτιστούν στη θάλασσα• χρειάζονται εβδομάδες για ανεφοδιασμό στις βάσεις.
Η προοπτική ενός πλήρους ιρανικού αποκλεισμού καθιστά την κατάσταση τρομακτική: εκατοντάδες πύραυλοι, drones και πυρά από την ακτή θα πλήξουν όποιο πλοίο επιχειρήσει να διασχίσει το Στενό του Hormuz.
Οι ναύαρχοι και οι ναύτες των ΗΠΑ κατανοούν πλήρως τον κίνδυνο, εξηγώντας γιατί η φωτιά στο «Gerald Ford» δεν ήταν απλώς ατύχημα, αλλά προειδοποιητικό μήνυμα για το κόστος και την επικινδυνότητα της σύγχρονης ναυτικής ισχύος.
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δραματική αν σκεφτούμε τα ευρωπαϊκά ναυτικά: ακόμη και όλα μαζί είναι ασύγκριτα με το αμερικανικό ναυτικό, τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα.
Η επιρροή της ναυτικής ισχύος στην ιστορία, όπως περιέγραψε ο Mahan, αποδεικνύεται τώρα εντελώς διαφορετική.
Συμπέρασμα: η εποχή των αεροπλανοφόρων, των καταδρομικών και των αντιτορπιλικών τελειώνει.
Οι κορβέτες με τις σχεδόν μηδενικές αμυντικές δυνατότητες είναι πολυτέλεια.
Το μέλλον απαιτεί υποβρύχια, περιπολικά σκάφη μεγάλου βεληνεκούς, και κυρίως μη επανδρωμένα συστήματα – πλοία και υποβρύχια οχήματα – που μπορούν να κυριαρχήσουν στον αέρα, στη θάλασσα και κάτω από το νερό.
Μόνο έτσι θα αντιμετωπιστούν οι πραγματικές προκλήσεις του σύγχρονου πολέμου.
Η φωτιά στο «Gerald Ford» δεν είναι απλώς ένα επεισόδιο• είναι η εισαγωγή σε μια νέα εποχή ναυτικής ισχύος, όπου το αναπάντεχο και το μη ελεγχόμενο καθορίζει ποιοι θα επιβιώσουν.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών