Το Ιράν πρότεινε τη δημιουργία του «Συμφώνου του Hormuz»
Το Ιράν προωθεί τη δημιουργία ενός νέου πλαισίου ελέγχου για μία από τις σημαντικότερες ενεργειακές αρτηρίες του πλανήτη, προτείνοντας την ανάπτυξη ενός «Συμφώνου του Hormuz» που θα καθορίζει τους όρους διέλευσης από τα Στενά του Hormuz.
Σύμφωνα με δηλώσεις του επικεφαλής του συμβουλίου πληροφοριών της ιρανικής κυβέρνησης, το σχέδιο προβλέπει τη σύνταξη ενός πολυμερούς εγγράφου με τη συμμετοχή περιφερειακών χωρών, καθώς και ασιατικών και αραβικών κρατών, ενώ ανοικτό παραμένει το ενδεχόμενο συμμετοχής και ευρωπαϊκών παραγόντων που χρησιμοποιούν τη στρατηγικής σημασίας θαλάσσια οδό.
Ο ίδιος αξιωματούχος υποστήριξε ότι οι προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να εδραιώσουν τον έλεγχο επί των ιρανικών πετρελαϊκών πόρων απέτυχαν, εν μέσω της κλιμακούμενης έντασης στην περιοχή.
Η κοινή στρατιωτική επιχείρηση ΗΠΑ–Ισραήλ στη Μέση Ανατολή έχει οδηγήσει σε σχεδόν πλήρη διακοπή της ναυσιπλοΐας μέσω των Στενών, τα οποία αποτελούν κρίσιμο πέρασμα για τη μεταφορά πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου από τα αραβικά κράτη προς τις διεθνείς αγορές.
Η εξέλιξη αυτή έχει ήδη προκαλέσει σημαντική αύξηση στις τιμές των καυσίμων παγκοσμίως, εντείνοντας τις πιέσεις σε οικονομίες και καταναλωτές.
Υπό τις παρούσες συνθήκες, η διέλευση επιτρέπεται αποκλειστικά σε χώρες που διατηρούν φιλικές σχέσεις με την Τεχεράνη.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, το Ιράκ και το Πακιστάν, γεγονός που αναδιαμορφώνει τις ισορροπίες στο παγκόσμιο ενεργειακό εμπόριο.
Την ίδια ώρα, σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, ο Donald Trump και το επιτελείο του εκτιμούν ότι ενδεχόμενες προσπάθειες απεμπλοκής και πλήρους επαναλειτουργίας του θαλάσσιου περάσματος θα οδηγούσαν σε παράταση της στρατιωτικής επιχείρησης, περιπλέκοντας περαιτέρω την ήδη εύθραυστη κατάσταση στην περιοχή.
Η πρωτοβουλία της Τεχεράνης αναμένεται να εντείνει τις γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις, καθώς το Στενό του Hormuz παραμένει κομβικό σημείο για την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια και τη σταθερότητα των αγορών.
Η... παγίδα της νήσου Larak
Στο μεταξύ, το Ιράν έχει αθόρυβα δημιουργήσει έναν de facto ασφαλή ναυτιλιακό διάδρομο βόρεια του νησιού Larak -στα ανοικτά της Bandar Abbas- όπου οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και οι λιμενικές αρχές ελέγχουν κάθε πλοίο πριν του επιτρέψουν τη διέλευση.
Σχεδόν όλες οι διελεύσεις των τελευταίων τριών εβδομάδων έχουν παρακάμψει τη συνήθη διαδρομή και κινούνται μέσω του στενού διαύλου βόρεια του Larak, κοντά στις ιρανικές ακτές, κάτι που υποδηλώνει έναν «ελεγχόμενο διάδρομο πρόσβασης βάσει άδειας», σύμφωνα με τη Windward.
Και οι 57 διελεύσεις που καταγράφηκαν από τις 13 Μαρτίου ακολούθησαν αυτή την παράκαμψη, ενώ σχεδόν καμία δεν χρησιμοποίησε την κανονική διαδρομή.
Πλοία παρατηρήθηκαν επίσης να σχηματίζουν ουρές βόρεια του Larak, αναμένοντας άδεια, ενώ αρκετά απορρίφθηκαν τις τελευταίες ημέρες.
Το Ιράν πέρασε νομοσχέδιο για την είσπραξη διοδίων
Είναι προφανές πως το Ιράν επιτρέπει τη διέλευση μόνο σε συγκεκριμένα πλοία, δίνοντας προτεραιότητα σε χώρες με φιλικές σχέσεις ή σε πλοία που συνδέονται με το δικό του εμπόριο.
Εξάλλου, αξίζει να σημειωθεί ότι το ιρανικό κοινοβούλιο ψήφισε νομοσχέδιο για τη θεσμοθέτηση είσπραξης διοδίων από πλοία που διέρχονται από το Στενό σε μια κίνηση που παγιώνει τον οικονομικό έλεγχο της Τεχεράνης στο σημείο-κλειδί.
Μεταξύ άλλων, το νομοσχέδιο καθορίζει ποιοι μπορούν να χρησιμοποιούν τη διέλευση: οι ΗΠΑ, το Ισραήλ αλλά και κράτη που συμμετέχουν σε αντι-ιρανικές κυρώσεις πλέον απαγορεύεται να διέρχονται.
Σε περίπτωση παραβίασης, ο ιρανικός στρατός θα πλήττει με πυραύλους.
Το μέτρο, που απαιτεί και τη συμφωνία άλλων χωρών της περιοχής, προβλέπει επιβολή τελών σε μεταφορές ενέργειας, εμπορευμάτων και τροφίμων.
Τουλάχιστον δύο πλοία πλήρωσαν τέλος διέλευσης σε κινεζικά γουάν.
Σε μία περίπτωση, η διαδικασία έγινε μέσω κινεζικής εταιρείας ναυτιλιακών υπηρεσιών που λειτούργησε ως μεσάζων.
Στην πράξη, η είσπραξη είχε ήδη ξεκινήσει από τα μέσα Μαρτίου, με βάση στοιχεία του Lloyd’s List, και αφορούσε περίπου 2 εκατ. δολ. ανά διέλευση.
Τώρα η Τεχεράνη θεσμοθετεί τη νομική βάση για ένα νέο καθεστώς στη περιοχή, με συνεργασία με το Oman.
Ωστόσο, για φιλικές προς το Ιράν χώρες μπορούν να γίνουν... εξαιρέσεις. Ο υπουργός Μεταφορών της Μαλαισίας, Anthony Loke Siew Fook, ανέφερε ότι τα τάνκερ της χώρας του δεν επιβαρύνονται λόγω καλών διπλωματικών σχέσεων, σύμφωνα με το Bloomberg.
Σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών της Μαλαισίας, ήδη επτά πλοία διέρχονται ανεμπόδιστα από το Στενό.
Πως λειτουργεί το νέο σύστημα
Πιο αναλυτικά, το νέο σύστημα λειτουργεί ως εξής: Οι διαχειριστές πλοίων απευθύνονται αρχικά σε μεσάζοντες που συνδέονται με τους IRGC και υποβάλλουν λεπτομερή στοιχεία, όπως τον αριθμό IMO, τα ονόματα του πληρώματος και τον τελικό προορισμό.
Αν εγκριθούν, λαμβάνουν κωδικό διέλευσης και οδηγίες πορείας.
Κατά την είσοδο στα ιρανικά ύδατα, οι αρχές ζητούν τον κωδικό μέσω ασυρμάτου και, εφόσον είναι έγκυρος, ιρανικό σκάφος συνοδεύει το πλοίο. Όσα δεν εγκρίνονται, απορρίπτονται.
Παρά τη δυσκολία εντοπισμού της πραγματικής ιδιοκτησίας, οι περισσότερες διελεύσεις αφορούν πλοία με συνδέσεις σε Ιράν, Ελλάδα και Κίνα, ενώ εμφανίζονται και ορισμένα από Πακιστάν και Ινδία. Χώρες όπως Ινδία, Πακιστάν, Ιράκ, Μαλαισία και Κίνα φέρεται να έχουν διαπραγματευτεί απευθείας με την Τεχεράνη.
Ινδικά τάνκερ εξασφάλισαν ασφαλή διέλευση χωρίς πληρωμή, ενώ κινεζικά πλοία πέρασαν με συντονισμό των αρμόδιων πλευρών. Σε μία περίπτωση, ινδικό πλοίο LPG συνοδεύτηκε από πολεμικά πλοία της Ινδίας.
Τι προβλέπει το διεθνές ναυτικό δίκαιο
Από την άποψη του διεθνούς ναυτικού δικαίου, το Στενό του Hormuz υπάγεται στο καθεστώς «διέλευσης» της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), που εγγυάται ελεύθερη διέλευση για όλα τα πλοία, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών, και απαγορεύει ρητά την επιβολή τελών, εξηγεί η επικεφαλής νομικής πρακτικής της Grace Consulting Ltd, Ekaterina Orlova.
«Το Άρθρο 38 της UNCLOS διευκρινίζει ότι τα παράκτια κράτη μπορούν να ρυθμίζουν τη ναυσιπλοΐα στα στενά μόνο για λόγους ασφάλειας, προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος και ναυσιπλοΐας, αλλά όχι για οικονομικό όφελος μέσω άμεσων τελών διέλευσης», λέει η ίδια.
Στην πράξη, η στενή γειτνίαση των χωρικών υδάτων δύο κρατών που διεκδικούν τον έλεγχο επιβάλλει περιορισμούς, προσθέτει ο συνεργάτης της δικηγορικής Lidings, Stepan Guzei.
«Για παράδειγμα, το Oman από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 έχει θέσει περιορισμούς στη διέλευση πολεμικών πλοίων και υποβρυχίων, που σε κάποιο βαθμό εφαρμόζονται. Σημαντικό μέρος της αμυντικής υποδομής γύρω από το στενό βρίσκεται σε νησιωτικές περιοχές υπό ιρανική δικαιοδοσία», υπενθυμίζει.
Νομικά, τα κράτη έχουν τη δυνατότητα ελέγχου, αλλά το ζήτημα είναι η τεχνική νομιμοποίηση. Οι διόδοι του Σουέζ και του Παναμά είναι επίσης με χρέωση, αλλά είναι τεχνητά έργα και τα κράτη που τα διαχειρίζονται μπορούν να θέτουν τέλη.
Φυσικός υδάτινος διάδρομος
Το Στενό του Hormuz είναι φυσικός υδάτινος διάδρομος και υπάγεται στο διεθνές δίκαιο, όχι στη νομοθεσία των παράκτιων κρατών, τονίζει η Orlova.
Παραδείγματα δείχνουν ότι οι προσπάθειες επιβολής οικονομικού τέλους σε φυσικά στενά συχνά προκαλούν διπλωματικές και νομικές συγκρούσεις, αναφέρει η Orlova, υπενθυμίζοντας τη διαμάχη Ιράν-κρατών του Κόλπου τη δεκαετία του 1980.
Ωστόσο, στην πράξη, η τήρηση των διεθνών κανόνων δυσχεραίνεται από το γεγονός ότι ούτε το Ιράν ούτε οι ΗΠΑ έχουν επικυρώσει τη UNCLOS, εξηγεί ο ειδικός του Πανεπιστημίου Οικονομικών της Ρωσίας, Igor Yushkov.
Αυτό δημιουργεί επιπλέον ρίσκα για τη σταθερότητα του διεθνούς καθεστώτος. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Dmitry Peskov, είχε δηλώσει ότι το σύστημα κανόνων υπάρχει de jure, αλλά de facto δεν εφαρμόζεται.
Οι αναλυτές συμφωνούν ότι το σχέδιο της Τεχεράνης είναι υλοποιήσιμο και το τέλος διέλευσης πιθανώς θα παραμείνει ακόμη και μετά τη σταθεροποίηση της κατάστασης. «Δεν αποκλείεται να συμμετάσχει και το Oman. Με τον διαχωρισμό ροών εισόδου και εξόδου από τον Περσικό Κόλπο, μπορεί να υπάρξει κατανομή του ελέγχου: Η μία πλευρά να εισπράττει τέλος για διέλευση σε μία κατεύθυνση, η άλλη στην αντίθετη», λέει ο Guzei. Αυτό θα αυξήσει το κόστος των φορτίων και των ναύλων. Δεδομένης της ποσότητας πόρων που διέρχεται από το στενό, η επίπτωση θα είναι σημαντική.
Οι ΗΠΑ ήδη εξετάζουν σενάρια αν η τιμή του πετρελαίου φτάσει τα 200 δολάρια το βαρέλι, αναφέρει το Bloomberg.
Η χρήση στρατηγικών αποθεμάτων μπορεί προσωρινά να συγκρατήσει τις τιμές, σημειώνει ο Yushkov, αλλά δεν είναι αειφόρο: τα αποθέματα θα εξαντληθούν και οι τιμές θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν. Ο μέγιστος στόχος των 200 δολαρίων ανά βαρέλι δύσκολα θα διατηρηθεί — η τελική ισορροπία εκτιμάται γύρω στα 130–140 δολάρια/βαρέλι, προβλέπει ο ειδικός.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με δηλώσεις του επικεφαλής του συμβουλίου πληροφοριών της ιρανικής κυβέρνησης, το σχέδιο προβλέπει τη σύνταξη ενός πολυμερούς εγγράφου με τη συμμετοχή περιφερειακών χωρών, καθώς και ασιατικών και αραβικών κρατών, ενώ ανοικτό παραμένει το ενδεχόμενο συμμετοχής και ευρωπαϊκών παραγόντων που χρησιμοποιούν τη στρατηγικής σημασίας θαλάσσια οδό.
Ο ίδιος αξιωματούχος υποστήριξε ότι οι προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να εδραιώσουν τον έλεγχο επί των ιρανικών πετρελαϊκών πόρων απέτυχαν, εν μέσω της κλιμακούμενης έντασης στην περιοχή.
Η κοινή στρατιωτική επιχείρηση ΗΠΑ–Ισραήλ στη Μέση Ανατολή έχει οδηγήσει σε σχεδόν πλήρη διακοπή της ναυσιπλοΐας μέσω των Στενών, τα οποία αποτελούν κρίσιμο πέρασμα για τη μεταφορά πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου από τα αραβικά κράτη προς τις διεθνείς αγορές.
Η εξέλιξη αυτή έχει ήδη προκαλέσει σημαντική αύξηση στις τιμές των καυσίμων παγκοσμίως, εντείνοντας τις πιέσεις σε οικονομίες και καταναλωτές.
Υπό τις παρούσες συνθήκες, η διέλευση επιτρέπεται αποκλειστικά σε χώρες που διατηρούν φιλικές σχέσεις με την Τεχεράνη.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, το Ιράκ και το Πακιστάν, γεγονός που αναδιαμορφώνει τις ισορροπίες στο παγκόσμιο ενεργειακό εμπόριο.
Την ίδια ώρα, σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, ο Donald Trump και το επιτελείο του εκτιμούν ότι ενδεχόμενες προσπάθειες απεμπλοκής και πλήρους επαναλειτουργίας του θαλάσσιου περάσματος θα οδηγούσαν σε παράταση της στρατιωτικής επιχείρησης, περιπλέκοντας περαιτέρω την ήδη εύθραυστη κατάσταση στην περιοχή.
Η πρωτοβουλία της Τεχεράνης αναμένεται να εντείνει τις γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις, καθώς το Στενό του Hormuz παραμένει κομβικό σημείο για την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια και τη σταθερότητα των αγορών.
Η... παγίδα της νήσου Larak
Στο μεταξύ, το Ιράν έχει αθόρυβα δημιουργήσει έναν de facto ασφαλή ναυτιλιακό διάδρομο βόρεια του νησιού Larak -στα ανοικτά της Bandar Abbas- όπου οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και οι λιμενικές αρχές ελέγχουν κάθε πλοίο πριν του επιτρέψουν τη διέλευση.
Σχεδόν όλες οι διελεύσεις των τελευταίων τριών εβδομάδων έχουν παρακάμψει τη συνήθη διαδρομή και κινούνται μέσω του στενού διαύλου βόρεια του Larak, κοντά στις ιρανικές ακτές, κάτι που υποδηλώνει έναν «ελεγχόμενο διάδρομο πρόσβασης βάσει άδειας», σύμφωνα με τη Windward.
Και οι 57 διελεύσεις που καταγράφηκαν από τις 13 Μαρτίου ακολούθησαν αυτή την παράκαμψη, ενώ σχεδόν καμία δεν χρησιμοποίησε την κανονική διαδρομή.
Πλοία παρατηρήθηκαν επίσης να σχηματίζουν ουρές βόρεια του Larak, αναμένοντας άδεια, ενώ αρκετά απορρίφθηκαν τις τελευταίες ημέρες.
Το Ιράν πέρασε νομοσχέδιο για την είσπραξη διοδίων
Είναι προφανές πως το Ιράν επιτρέπει τη διέλευση μόνο σε συγκεκριμένα πλοία, δίνοντας προτεραιότητα σε χώρες με φιλικές σχέσεις ή σε πλοία που συνδέονται με το δικό του εμπόριο.
Εξάλλου, αξίζει να σημειωθεί ότι το ιρανικό κοινοβούλιο ψήφισε νομοσχέδιο για τη θεσμοθέτηση είσπραξης διοδίων από πλοία που διέρχονται από το Στενό σε μια κίνηση που παγιώνει τον οικονομικό έλεγχο της Τεχεράνης στο σημείο-κλειδί.
Μεταξύ άλλων, το νομοσχέδιο καθορίζει ποιοι μπορούν να χρησιμοποιούν τη διέλευση: οι ΗΠΑ, το Ισραήλ αλλά και κράτη που συμμετέχουν σε αντι-ιρανικές κυρώσεις πλέον απαγορεύεται να διέρχονται.
Σε περίπτωση παραβίασης, ο ιρανικός στρατός θα πλήττει με πυραύλους.
Το μέτρο, που απαιτεί και τη συμφωνία άλλων χωρών της περιοχής, προβλέπει επιβολή τελών σε μεταφορές ενέργειας, εμπορευμάτων και τροφίμων.
Τουλάχιστον δύο πλοία πλήρωσαν τέλος διέλευσης σε κινεζικά γουάν.
Σε μία περίπτωση, η διαδικασία έγινε μέσω κινεζικής εταιρείας ναυτιλιακών υπηρεσιών που λειτούργησε ως μεσάζων.
Στην πράξη, η είσπραξη είχε ήδη ξεκινήσει από τα μέσα Μαρτίου, με βάση στοιχεία του Lloyd’s List, και αφορούσε περίπου 2 εκατ. δολ. ανά διέλευση.
Τώρα η Τεχεράνη θεσμοθετεί τη νομική βάση για ένα νέο καθεστώς στη περιοχή, με συνεργασία με το Oman.
Ωστόσο, για φιλικές προς το Ιράν χώρες μπορούν να γίνουν... εξαιρέσεις. Ο υπουργός Μεταφορών της Μαλαισίας, Anthony Loke Siew Fook, ανέφερε ότι τα τάνκερ της χώρας του δεν επιβαρύνονται λόγω καλών διπλωματικών σχέσεων, σύμφωνα με το Bloomberg.
Σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών της Μαλαισίας, ήδη επτά πλοία διέρχονται ανεμπόδιστα από το Στενό.
Πως λειτουργεί το νέο σύστημα
Πιο αναλυτικά, το νέο σύστημα λειτουργεί ως εξής: Οι διαχειριστές πλοίων απευθύνονται αρχικά σε μεσάζοντες που συνδέονται με τους IRGC και υποβάλλουν λεπτομερή στοιχεία, όπως τον αριθμό IMO, τα ονόματα του πληρώματος και τον τελικό προορισμό.
Αν εγκριθούν, λαμβάνουν κωδικό διέλευσης και οδηγίες πορείας.
Κατά την είσοδο στα ιρανικά ύδατα, οι αρχές ζητούν τον κωδικό μέσω ασυρμάτου και, εφόσον είναι έγκυρος, ιρανικό σκάφος συνοδεύει το πλοίο. Όσα δεν εγκρίνονται, απορρίπτονται.
Παρά τη δυσκολία εντοπισμού της πραγματικής ιδιοκτησίας, οι περισσότερες διελεύσεις αφορούν πλοία με συνδέσεις σε Ιράν, Ελλάδα και Κίνα, ενώ εμφανίζονται και ορισμένα από Πακιστάν και Ινδία. Χώρες όπως Ινδία, Πακιστάν, Ιράκ, Μαλαισία και Κίνα φέρεται να έχουν διαπραγματευτεί απευθείας με την Τεχεράνη.
Ινδικά τάνκερ εξασφάλισαν ασφαλή διέλευση χωρίς πληρωμή, ενώ κινεζικά πλοία πέρασαν με συντονισμό των αρμόδιων πλευρών. Σε μία περίπτωση, ινδικό πλοίο LPG συνοδεύτηκε από πολεμικά πλοία της Ινδίας.
Τι προβλέπει το διεθνές ναυτικό δίκαιο
Από την άποψη του διεθνούς ναυτικού δικαίου, το Στενό του Hormuz υπάγεται στο καθεστώς «διέλευσης» της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), που εγγυάται ελεύθερη διέλευση για όλα τα πλοία, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών, και απαγορεύει ρητά την επιβολή τελών, εξηγεί η επικεφαλής νομικής πρακτικής της Grace Consulting Ltd, Ekaterina Orlova.
«Το Άρθρο 38 της UNCLOS διευκρινίζει ότι τα παράκτια κράτη μπορούν να ρυθμίζουν τη ναυσιπλοΐα στα στενά μόνο για λόγους ασφάλειας, προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος και ναυσιπλοΐας, αλλά όχι για οικονομικό όφελος μέσω άμεσων τελών διέλευσης», λέει η ίδια.
Στην πράξη, η στενή γειτνίαση των χωρικών υδάτων δύο κρατών που διεκδικούν τον έλεγχο επιβάλλει περιορισμούς, προσθέτει ο συνεργάτης της δικηγορικής Lidings, Stepan Guzei.
«Για παράδειγμα, το Oman από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 έχει θέσει περιορισμούς στη διέλευση πολεμικών πλοίων και υποβρυχίων, που σε κάποιο βαθμό εφαρμόζονται. Σημαντικό μέρος της αμυντικής υποδομής γύρω από το στενό βρίσκεται σε νησιωτικές περιοχές υπό ιρανική δικαιοδοσία», υπενθυμίζει.
Νομικά, τα κράτη έχουν τη δυνατότητα ελέγχου, αλλά το ζήτημα είναι η τεχνική νομιμοποίηση. Οι διόδοι του Σουέζ και του Παναμά είναι επίσης με χρέωση, αλλά είναι τεχνητά έργα και τα κράτη που τα διαχειρίζονται μπορούν να θέτουν τέλη.
Φυσικός υδάτινος διάδρομος
Το Στενό του Hormuz είναι φυσικός υδάτινος διάδρομος και υπάγεται στο διεθνές δίκαιο, όχι στη νομοθεσία των παράκτιων κρατών, τονίζει η Orlova.
Παραδείγματα δείχνουν ότι οι προσπάθειες επιβολής οικονομικού τέλους σε φυσικά στενά συχνά προκαλούν διπλωματικές και νομικές συγκρούσεις, αναφέρει η Orlova, υπενθυμίζοντας τη διαμάχη Ιράν-κρατών του Κόλπου τη δεκαετία του 1980.
Ωστόσο, στην πράξη, η τήρηση των διεθνών κανόνων δυσχεραίνεται από το γεγονός ότι ούτε το Ιράν ούτε οι ΗΠΑ έχουν επικυρώσει τη UNCLOS, εξηγεί ο ειδικός του Πανεπιστημίου Οικονομικών της Ρωσίας, Igor Yushkov.
Αυτό δημιουργεί επιπλέον ρίσκα για τη σταθερότητα του διεθνούς καθεστώτος. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Dmitry Peskov, είχε δηλώσει ότι το σύστημα κανόνων υπάρχει de jure, αλλά de facto δεν εφαρμόζεται.
Οι αναλυτές συμφωνούν ότι το σχέδιο της Τεχεράνης είναι υλοποιήσιμο και το τέλος διέλευσης πιθανώς θα παραμείνει ακόμη και μετά τη σταθεροποίηση της κατάστασης. «Δεν αποκλείεται να συμμετάσχει και το Oman. Με τον διαχωρισμό ροών εισόδου και εξόδου από τον Περσικό Κόλπο, μπορεί να υπάρξει κατανομή του ελέγχου: Η μία πλευρά να εισπράττει τέλος για διέλευση σε μία κατεύθυνση, η άλλη στην αντίθετη», λέει ο Guzei. Αυτό θα αυξήσει το κόστος των φορτίων και των ναύλων. Δεδομένης της ποσότητας πόρων που διέρχεται από το στενό, η επίπτωση θα είναι σημαντική.
Οι ΗΠΑ ήδη εξετάζουν σενάρια αν η τιμή του πετρελαίου φτάσει τα 200 δολάρια το βαρέλι, αναφέρει το Bloomberg.
Η χρήση στρατηγικών αποθεμάτων μπορεί προσωρινά να συγκρατήσει τις τιμές, σημειώνει ο Yushkov, αλλά δεν είναι αειφόρο: τα αποθέματα θα εξαντληθούν και οι τιμές θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν. Ο μέγιστος στόχος των 200 δολαρίων ανά βαρέλι δύσκολα θα διατηρηθεί — η τελική ισορροπία εκτιμάται γύρω στα 130–140 δολάρια/βαρέλι, προβλέπει ο ειδικός.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών