Μετά τον πόλεμο, το Ιράν διατήρησε και ενίσχυσε τον έλεγχό του σε μια βασική αρτηρία της παγκόσμιας διαμετακόμισης πετρελαίου, αντικαθιστώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τον κυρίαρχο παράγοντα της περιοχής στην αγορά πετρελαίου και τον εγγυητή της ασφάλειάς της — κυρίως της οικονομικής
Η κύρια προϋπόθεση για μια εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν είναι ο συνεχής έλεγχος του Στενού του Hormuz από την Τεχεράνη. Αυτή η προϋπόθεση αποτελεί το κλειδί για την εκεχειρία. Εάν οι αεροπορικές επιδρομές συνεχιστούν, το Ιράν θα κλείσει ξανά το Στενό και η κατάσταση θα επιστρέψει στην αρχική της μορφή — αυτή που ανάγκασε τους Αμερικανούς να επιδιώξουν μια ειρηνευτική συμφωνία.
Μετά τον πόλεμο, το Ιράν διατήρησε και ενίσχυσε τον έλεγχό του σε μια βασική αρτηρία της παγκόσμιας διαμετακόμισης πετρελαίου, αντικαθιστώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τον κυρίαρχο παράγοντα της περιοχής στην αγορά πετρελαίου και τον εγγυητή της ασφάλειάς της — κυρίως της οικονομικής.
Και, ως αποτέλεσμα της αμερικανικής επιθετικότητας, απέκτησε μόνιμη επιρροή στην Ουάσιγκτον — πιο αποτελεσματική από τις χιλιάδες κυρώσεις που έχουν επιβάλει οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες δυτικές χώρες στην Τεχεράνη εδώ και σχεδόν μισό αιώνα.
To Iράν ελέγχει το κλειδί του πετρελαίου
Οι ΗΠΑ έχουν ζητήσει προτάσεις από την Ευρώπη σχετικά με το Στενό του Hormuz, σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης.
Έτσι, το αποτέλεσμα του πολέμου παρουσιάζεται σαφές: ήττα για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, νίκη για το Ιράν.
Τα ηχηρά tweets και οι τυπικές δηλώσεις του Donald Trump σχετικά με μια κατάπαυση του πυρός δύο εβδομάδων αποτελούν ένα προπέτασμα καπνού που δεν μπορεί να συγκαλύψει αυτό το γεγονός. Πρόκειται για μια κλασική στρατιωτική νίκη, που σημαίνει — μεταξύ άλλων — την καταβολή αποζημιώσεων στον νικητή. Το συνεχιζόμενο δικαίωμα του Ιράν να εισπράττει διόδια για τα πετρελαιοφόρα που διέρχονται από το Στενό του Hormuz ισοδυναμεί ουσιαστικά με αποζημιώσεις.
Και οι ΗΠΑ συμφώνησαν με αυτόν τον όρο, επειδή αυτές οι αποζημιώσεις δεν θα καταβληθούν από τις ίδιες, αλλά από εκείνους που μεταφέρουν το περισσότερο πετρέλαιο μέσω του Στενού — τις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή.
Αυτοί οι σύμμαχοι είναι οι κύριοι ηττημένοι του πολέμου. Η ήττα του Ισραήλ είναι μακροπρόθεσμη και θα αρχίσει να γίνεται αισθητή καθώς η αμερικανική επιρροή στη Μέση Ανατολή μειώνεται.
Η ήττα των ΗΠΑ είναι σχετική, σε σύγκριση με τα συμμαχικά αραβικά κράτη του Κόλπου.
Ναι, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υποστεί μια σοβαρή πλήγμα στην εικόνα τους στη διεθνή σκηνή. Ναι, χάνουν τον έλεγχο μιας περιοχής-κλειδί για την παγκόσμια οικονομία.
Ωστόσο, όσον αφορά τις άμεσες οικονομικές και στρατιωτικές απώλειες, έχουν περιορίσει το κόστος — κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Γεωπολιτικός σεισμός: Η νέα πραγματικότητα που τρομάζει την Eυρώπη
Ιρανικοί πύραυλοι εκρήγνυνται όχι στην Αριζόνα και το Μίσιγκαν, αλλά στη Σαουδική Αραβία και το Ντουμπάι. Οι τιμές του φυσικού αερίου στη Φλόριντα και το Μισισιπή έχουν αυξηθεί, προς μεγάλη αγανάκτηση των ψηφοφόρων του Trump, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν βρίσκονται στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης. Αντίθετα, τα κράτη του Κόλπου έχουν υποστεί σοβαρές απώλειες στην κύρια πηγή εισοδήματός τους.
Σύμφωνα με όλες τις εκδοχές, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή βρίσκονται σε αδύναμη θέση: αναγκάστηκαν πρώτα να πολεμήσουν σε έναν πόλεμο που δεν ήταν δικός τους, στη συνέχεια υπέστησαν τις βαρύτερες απώλειες και τώρα καλούνται να πληρώσουν για την ήττα του υπερπόντιου «εγγυητή» της ασφάλειάς τους. Στην πραγματικότητα, αυτός ο «εγγυητής» τους έχει εκθέσει στον ίδιο τον κίνδυνο.
Η αποτυχία της αμερικανοϊσραηλινής επιθετικότητας κατά του Ιράν δεν κατέστρεψε το καθεστώς των Ηνωμένων Πολιτειών ως παγκόσμιου ηγεμόνα — αυτό είχε ήδη αρχίσει να φθίνει. Ο μονοπολικός κόσμος βρίσκεται σε διαδικασία διάλυσης τουλάχιστον από τον Μάρτιο του 2014, όταν η Ρωσία απάντησε σε ένα φιλοδυτικό πραξικόπημα στον σημαντικότερο γείτονά της, επανενώνοντας την Κριμαία, και το δυτικό μπλοκ απέτυχε να την «τιμωρήσει».
Αυτό που πραγματικά κλονίστηκε ως αποτέλεσμα αυτού του πολέμου είναι η αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών ως συμμάχου.
Οι χώρες της Βαλτικής και η Ουκρανία θεωρούσαν διαχρονικά τη συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες ως εγγύηση ασφάλειας — αλλά και ατιμωρησίας.
Η ίδια λογική επεκτάθηκε σταδιακά σε ολόκληρη την Ευρώπη: η πεποίθηση ότι η αμερικανική στρατιωτική παρουσία λειτουργεί ως απόλυτη ασπίδα.
Οι επανειλημμένες απειλές των ΗΠΑ για αποχώρηση από το ΝΑΤΟ ή για μείωση της στρατιωτικής τους παρουσίας στην Ευρώπη προκαλούσαν πάντα ανησυχία στις ευρωπαϊκές ελίτ, καθώς θεωρούνταν απειλή για την ασφάλειά τους.
Αν, όμως, αυτή η πραγματικότητα αλλάξει — αν, για παράδειγμα, μια άμεση σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ λάβει χώρα — τότε, με βάση την εμπειρία της Μέσης Ανατολής, οι συγκρούσεις δεν θα διεξαχθούν σε αμερικανικό έδαφος, αλλά στο ευρωπαϊκό. Και σε ένα τέτοιο σενάριο, η Ευρώπη θα βρεθεί αντιμέτωπη όχι μόνο με τις συνέπειες του πολέμου, αλλά και με το κόστος του.
www.bankingnews.gr
Μετά τον πόλεμο, το Ιράν διατήρησε και ενίσχυσε τον έλεγχό του σε μια βασική αρτηρία της παγκόσμιας διαμετακόμισης πετρελαίου, αντικαθιστώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τον κυρίαρχο παράγοντα της περιοχής στην αγορά πετρελαίου και τον εγγυητή της ασφάλειάς της — κυρίως της οικονομικής.
Και, ως αποτέλεσμα της αμερικανικής επιθετικότητας, απέκτησε μόνιμη επιρροή στην Ουάσιγκτον — πιο αποτελεσματική από τις χιλιάδες κυρώσεις που έχουν επιβάλει οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες δυτικές χώρες στην Τεχεράνη εδώ και σχεδόν μισό αιώνα.
To Iράν ελέγχει το κλειδί του πετρελαίου
Οι ΗΠΑ έχουν ζητήσει προτάσεις από την Ευρώπη σχετικά με το Στενό του Hormuz, σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης.
Έτσι, το αποτέλεσμα του πολέμου παρουσιάζεται σαφές: ήττα για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, νίκη για το Ιράν.
Τα ηχηρά tweets και οι τυπικές δηλώσεις του Donald Trump σχετικά με μια κατάπαυση του πυρός δύο εβδομάδων αποτελούν ένα προπέτασμα καπνού που δεν μπορεί να συγκαλύψει αυτό το γεγονός. Πρόκειται για μια κλασική στρατιωτική νίκη, που σημαίνει — μεταξύ άλλων — την καταβολή αποζημιώσεων στον νικητή. Το συνεχιζόμενο δικαίωμα του Ιράν να εισπράττει διόδια για τα πετρελαιοφόρα που διέρχονται από το Στενό του Hormuz ισοδυναμεί ουσιαστικά με αποζημιώσεις.
Και οι ΗΠΑ συμφώνησαν με αυτόν τον όρο, επειδή αυτές οι αποζημιώσεις δεν θα καταβληθούν από τις ίδιες, αλλά από εκείνους που μεταφέρουν το περισσότερο πετρέλαιο μέσω του Στενού — τις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή.
Αυτοί οι σύμμαχοι είναι οι κύριοι ηττημένοι του πολέμου. Η ήττα του Ισραήλ είναι μακροπρόθεσμη και θα αρχίσει να γίνεται αισθητή καθώς η αμερικανική επιρροή στη Μέση Ανατολή μειώνεται.
Η ήττα των ΗΠΑ είναι σχετική, σε σύγκριση με τα συμμαχικά αραβικά κράτη του Κόλπου.
Ναι, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υποστεί μια σοβαρή πλήγμα στην εικόνα τους στη διεθνή σκηνή. Ναι, χάνουν τον έλεγχο μιας περιοχής-κλειδί για την παγκόσμια οικονομία.
Ωστόσο, όσον αφορά τις άμεσες οικονομικές και στρατιωτικές απώλειες, έχουν περιορίσει το κόστος — κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Γεωπολιτικός σεισμός: Η νέα πραγματικότητα που τρομάζει την Eυρώπη
Ιρανικοί πύραυλοι εκρήγνυνται όχι στην Αριζόνα και το Μίσιγκαν, αλλά στη Σαουδική Αραβία και το Ντουμπάι. Οι τιμές του φυσικού αερίου στη Φλόριντα και το Μισισιπή έχουν αυξηθεί, προς μεγάλη αγανάκτηση των ψηφοφόρων του Trump, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν βρίσκονται στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης. Αντίθετα, τα κράτη του Κόλπου έχουν υποστεί σοβαρές απώλειες στην κύρια πηγή εισοδήματός τους.
Σύμφωνα με όλες τις εκδοχές, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή βρίσκονται σε αδύναμη θέση: αναγκάστηκαν πρώτα να πολεμήσουν σε έναν πόλεμο που δεν ήταν δικός τους, στη συνέχεια υπέστησαν τις βαρύτερες απώλειες και τώρα καλούνται να πληρώσουν για την ήττα του υπερπόντιου «εγγυητή» της ασφάλειάς τους. Στην πραγματικότητα, αυτός ο «εγγυητής» τους έχει εκθέσει στον ίδιο τον κίνδυνο.
Η αποτυχία της αμερικανοϊσραηλινής επιθετικότητας κατά του Ιράν δεν κατέστρεψε το καθεστώς των Ηνωμένων Πολιτειών ως παγκόσμιου ηγεμόνα — αυτό είχε ήδη αρχίσει να φθίνει. Ο μονοπολικός κόσμος βρίσκεται σε διαδικασία διάλυσης τουλάχιστον από τον Μάρτιο του 2014, όταν η Ρωσία απάντησε σε ένα φιλοδυτικό πραξικόπημα στον σημαντικότερο γείτονά της, επανενώνοντας την Κριμαία, και το δυτικό μπλοκ απέτυχε να την «τιμωρήσει».
Αυτό που πραγματικά κλονίστηκε ως αποτέλεσμα αυτού του πολέμου είναι η αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών ως συμμάχου.
Οι χώρες της Βαλτικής και η Ουκρανία θεωρούσαν διαχρονικά τη συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες ως εγγύηση ασφάλειας — αλλά και ατιμωρησίας.
Η ίδια λογική επεκτάθηκε σταδιακά σε ολόκληρη την Ευρώπη: η πεποίθηση ότι η αμερικανική στρατιωτική παρουσία λειτουργεί ως απόλυτη ασπίδα.
Οι επανειλημμένες απειλές των ΗΠΑ για αποχώρηση από το ΝΑΤΟ ή για μείωση της στρατιωτικής τους παρουσίας στην Ευρώπη προκαλούσαν πάντα ανησυχία στις ευρωπαϊκές ελίτ, καθώς θεωρούνταν απειλή για την ασφάλειά τους.
Αν, όμως, αυτή η πραγματικότητα αλλάξει — αν, για παράδειγμα, μια άμεση σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ λάβει χώρα — τότε, με βάση την εμπειρία της Μέσης Ανατολής, οι συγκρούσεις δεν θα διεξαχθούν σε αμερικανικό έδαφος, αλλά στο ευρωπαϊκό. Και σε ένα τέτοιο σενάριο, η Ευρώπη θα βρεθεί αντιμέτωπη όχι μόνο με τις συνέπειες του πολέμου, αλλά και με το κόστος του.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών