Οι ΗΠΑ υπέστησαν συντριπτική ήττα στον πρώτο γύρο του πολέμου με το Ιράν και ο δεύτερος γύρος θα είναι μια καταστροφή για τους συμμάχους τους, σημειώνει ο αναλυτής
Επί σχεδόν σαράντα ημέρες, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξήγαγαν μια εκτεταμένη αεροπορική εκστρατεία εναντίον του Ιράν, με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης και τον περιορισμό των αμυντικών του δυνατοτήτων.
Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Scott Ritter, πρώην στέλεχος της CIA, η εκστρατεία αυτή δεν κατόρθωσε να επιτύχει κανέναν από τους διακηρυγμένους στόχους της.
Αντιθέτως, μετατράπηκε σε ένα «παιχνίδι αριθμών», με υπερβολικές εκτιμήσεις αποτελεσμάτων που προβλήθηκαν στο κοινό τόσο από τον στρατό όσο και από τους πολιτικούς.
Η ιρανική κυβέρνηση όχι μόνο αντιστάθηκε στις προσπάθειες ανατροπής της μέσω στοχευμένων «αποκεφαλιστικών» πληγμάτων, αλλά στην πραγματικότητα εδραίωσε την εξουσία της, καθώς ο ιρανικός λαός, αντί να στραφεί εναντίον της ηγεσίας της χώρας, συσπειρώθηκε γύρω της.
Επιπλέον, παρά τις προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να περιορίσουν την ικανότητα του Ιράν να εκτοξεύει βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων, κρίσιμων υποδομών στα αραβικά κράτη του Κόλπου και στο Ισραήλ, το Ιράν διατήρησε την επιχειρησιακή του ικανότητα, αλλά και προχώρησε και στην ανάπτυξη νέων γενεών οπλικών συστημάτων.
Τα συστήματα αυτά φέρεται να διείσδυσαν στα δίκτυα αντιπυραυλικής άμυνας, αξιοποιώντας ακριβή δεδομένα στόχευσης, προκαλώντας σημαντικές καταστροφές σε στρατιωτικές υποδομές μεγάλης αξίας.
Ειδικοί σε θέματα Μέσης Ανατολής προειδοποιούν εδώ και καιρό για τις συνέπειες μιας άμεσης εμπλοκής των ΗΠΑ σε μια υπαρξιακή σύγκρουση με το Ιράν, επισημαίνοντας ότι η χώρα δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τον ρόλο της ως βιώσιμου και κυρίαρχου κράτους.
Πολύ περισσότερο, δεν θα το πράξει μονομερώς, χωρίς να διασφαλίσει αντίστοιχες συνθήκες ασφάλειας σε ένα περιβάλλον όπου και άλλα κράτη της περιοχής αντιμετωπίζουν παρόμοιες απειλές.
Αμερικανοί πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι φαίνεται πως δεν υπολόγισαν επαρκώς το ενδεχόμενο το Ιράν να μπορέσει όχι μόνο να διαταράξει τη ναυσιπλοΐα μέσω του Στενού του Hormuz, αλλά και να πλήξει αποτελεσματικά βασικές ενεργειακές υποδομές των αραβικών κρατών του Περσικού Κόλπου.
Δεν είναι ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες ή στο Ισραήλ υπήρχαν αμφιβολίες για την ικανότητα του Ιράν να επηρεάσει τις παγκόσμιες αγορές ενέργειας ή να επιτεθεί σε στόχους στην ευρύτερη περιοχή.
Αντιθέτως, η δυνατότητα αυτή ήταν γνωστή.
Εκείνο που αποδείχθηκε λανθασμένο ήταν η εκτίμηση ότι θα μπορούσαν να επιτύχουν μια ταχεία αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, εξουδετερώνοντας έτσι κάθε δυνητική απειλή.
Η εκτίμηση αυτή δεν επιβεβαιώθηκε, γεγονός που εξηγεί γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες αναζήτησαν τρόπο απεμπλοκής από τη σύγκρουση σχεδόν αμέσως μετά την έναρξή της.
Το αποτέλεσμα ήταν η σημερινή εκεχειρία, η οποία φαίνεται να συμφωνήθηκε προκειμένου να δοθεί χρόνος σε Αμερικανούς και Ιρανούς διαπραγματευτές να διαμορφώσουν ένα πιο μακροπρόθεσμο πλαίσιο ειρηνικής διευθέτησης.
Θεμελιώδες πρόβλημα
Ωστόσο, ανακύπτει ένα θεμελιώδες πρόβλημα.
Ενώ το Ιράν προσεγγίζει τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις με μια ρεαλιστική και πραγματιστική στάση, επιδιώκοντας την επίλυση των βασικών διαφορών με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι ΗΠΑ εμφανίζονται δέσμιες των ιδιοτροπιών του Αμερικανού προέδρου.
Ο Donald Trump καλείται να διαμορφώσει την εσωτερική κοινή γνώμη με τέτοιο τρόπο, ώστε μια ενδεχόμενη ταπεινωτική ήττα να παρουσιαστεί ως θαρραλέα νίκη. Είχε θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία υποσχόμενος ότι θα απαλλάξει τη χώρα από τις δαπανηρές και μακροχρόνιες στρατιωτικές εμπλοκές που τη χαρακτηρίζουν από τις αρχές του 21ου αιώνα.
Ωστόσο, η σύγκρουση με το Ιράν κατέδειξε ότι αυτή η υπόσχεση δεν τηρήθηκε.
Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με άλλα πολιτικά σφάλματα που σημειώθηκαν κατά τον πρώτο ενάμιση χρόνο της δεύτερης θητείας του, έχουν θέσει σε κίνδυνο τόσο τον ίδιο τον πρόεδρο όσο και την πολιτική του υστεροφημία.
Στον ορίζοντα διαφαίνονται κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές, οι οποίες ενδέχεται να ανατρέψουν την ισορροπία δυνάμεων στο Κογκρέσο υπέρ των Δημοκρατικών.
Εάν οι Ρεπουμπλικάνοι χάσουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων, η έναρξη διαδικασίας παραπομπής του Trump καθίσταται σχεδόν βέβαιη — εξέλιξη που από μόνη της θα σημάνει το τέλος του νομοθετικού του προγράμματος.
Αν, μάλιστα, οι Δημοκρατικοί εξασφαλίσουν και τη Γερουσία με επαρκή πλειοψηφία, τότε ο Trump θα βρεθεί αντιμέτωπος όχι μόνο με καθαίρεση, αλλά πιθανώς και με καταδίκη.
Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα σήμαινε απλώς το τέλος της προεδρίας του, αλλά και την κατάρρευση της ίδιας της πολιτικής του ταυτότητας, μιας ταυτότητας που καλλιέργησε σε όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του και μετέτρεψε σε ένα είδος προσωποκεντρικής πολιτικής λατρείας, η οποία επηρέασε βαθιά την αμερικανική πολιτική σκηνή.
Το Ιράν εισήλθε στον τρέχοντα γύρο διαπραγματεύσεων με έμφαση στις πρακτικές παραμέτρους και στις πραγματικότητες της γεωπολιτικής και της εθνικής ασφάλειας. Αντιθέτως, ο Trump επιδιώκει πρωτίστως να επηρεάσει την κοινή γνώμη προς όφελός του.
Οι στόχοι αυτοί είναι εκ των πραγμάτων ασύμβατοι — ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι το Ιράν εξήλθε νικηφόρο από έναν πόλεμο που δεν επιδίωξε, ενώ ο Trump επιχειρεί να επιβάλει μια αφήγηση σύμφωνα με την οποία επικράτησε σε μια σύγκρουση στην οποία η κυβέρνησή του όχι μόνο δεν έπρεπε να εμπλακεί, αλλά και υπέστη ήττα.
Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Trump καλείται πλέον να ερμηνεύσει αυτή τη δυσμενή πραγματικότητα με τρόπο που να εξυπηρετεί τα πολιτικά του συμφέροντα.
Αδιέξοδο στο Hormuz
Ας πάρουμε, για παράδειγμα, το τρέχον αδιέξοδο στο Στενό του Hormuz.
Το Ιράν έχει εδραιώσει τον έλεγχο όλων των πλοίων που διέρχονται από αυτή τη στρατηγικής σημασίας πλωτή οδό και, καθορίζοντας επιλεκτικά ποια πλοία επιτρέπεται να περάσουν, έχει προκαλέσει μια παγκόσμια ενεργειακή κρίση που πλήττει αρνητικά τους συμμάχους των ΗΠΑ στην Ευρώπη και την Ασία.
Ακριβώς η απουσία στρατιωτικής λύσης από πλευράς ΗΠΑ στο ζήτημα του αναγκαστικού κλεισίματος του πορθμού από το Ιράν τις ώθησε να αναζητήσουν διπλωματική διέξοδο στα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί.
Παραμένουν, ωστόσο, και άλλα άλυτα ζητήματα, όπως το απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν (το οποίο οι ΗΠΑ φέρονται να επιχείρησαν ανεπιτυχώς να κατασχέσουν μέσω επιχείρησης ειδικών δυνάμεων) και συνολικά το πυρηνικό του πρόγραμμα.
Οι ΗΠΑ επιμένουν ότι αυτό μπορεί να συνεχιστεί μόνο εφόσον το Ιράν εγκαταλείψει πλήρως τον εμπλουτισμό ουρανίου, κάτι που η Τεχεράνη δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να πράξει.
Παράλληλα, οι ΗΠΑ επιδιώκουν τον περιορισμό των βαλλιστικών πυραυλικών προγραμμάτων του Ιράν, παρότι τα συστήματα αυτά έχουν ενισχύσει σημαντικά τη στρατιωτική του ισχύ έναντι των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των αραβικών κρατών του Κόλπου.
Επιπλέον, η Ουάσιγκτον αξιώνει από το Ιράν να διακόψει τους δεσμούς του με περιφερειακούς συμμάχους, όπως η Hezbollah στον Λίβανο, η οποία βρίσκεται σε μακροχρόνια αντιπαράθεση με το Ισραήλ λόγω της συνεχιζόμενης ισραηλινής κατοχής στο νότιο τμήμα της χώρα, και η Ansar Allah στην Υεμένη, που αντιστέκεται στην επέμβαση υπό τη Σαουδική Αραβία από το 2014.
Οι πιθανότητες το Ιράν να υποχωρήσει σε οποιοδήποτε από αυτά τα ζητήματα είναι πρακτικά μηδενικές, ιδίως μετά από μια σύγκρουση στην οποία τα μη πυρηνικά ζητήματα συνέβαλαν καθοριστικά στην επικράτησή του.
Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα: ο Trump φαίνεται να έχει υιοθετήσει σε μεγάλο βαθμό την αφήγηση του Ισραήλ, σύμφωνα με την οποία «νίκη» σημαίνει παραχωρήσεις του Ιράν σε όλα τα παραπάνω μέτωπα — κάτι που η Τεχεράνη δεν πρόκειται να αποδεχθεί.
Ταυτόχρονα, ο Trump δείχνει έλλειψη πολιτικής οξυδέρκειας ως προς τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης στις Ηνωμένες Πολιτείες υπέρ του.
Αντί να αναδείξει τη συμφωνία για το άνοιγμα του Στενού του Hormuz ως επιτυχία, επιμένει να υιοθετεί σκληρή στάση, διατηρώντας έναν ναυτικό αποκλεισμό που υφίσταται περισσότερο τυπικά παρά ουσιαστικά.
Αυτή η στάση, ωστόσο, ενδέχεται να ωθήσει το Ιράν να αναθεωρήσει τη θέση του, να επαναφέρει το κλείσιμο του στενού και να τερματίσει τις διαπραγματεύσεις.
Έτσι, ο ίδιος ο Trump φαίνεται να εγκλωβίζεται όλο και περισσότερο σε μια πορεία που ο ίδιος έχει διαμορφώσει.
Μοναδική επιλογή
Σύμφωνα με τον Scott Ritter, η μόνη διαθέσιμη επιλογή είναι η επανέναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων που απέτυχαν να νικήσουν το Ιράν… και, εάν ξεκινήσουν, θα έχουν συνέπειες που θα έχουν καταστροφικές επιπτώσεις στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας, δηλαδή ακριβώς αυτό που προσπαθούσε να αποφύγει ο Trump επιδιώκοντας μια κατάπαυση του πυρός.
Αλλά θα μπορούσαν κάλλιστα να υπάρξουν και άλλες συνέπειες.
Εάν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να επαναλάβουν τις επιθέσεις κατά του Ιράν, με ή χωρίς το Ισραήλ, το Ιράν δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να καταφέρει ένα συντριπτικό πλήγμα από την αρχή: να χτυπήσει όχι μόνο την ενεργειακή ικανότητα περιφερειακών παικτών όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και το Μπαχρέιν, που συνεχίζουν να βοηθούν τις Ηνωμένες Πολιτείες στη σύγκρουση με το Ιράν, αλλά και τις μονάδες επεξεργασίας νερού και παραγωγής ενέργειας.
Στερώντας από αυτές τις χώρες την πρόσβαση στο νερό που χρειάζονται για να επιβιώσουν και την ηλεκτρική ενέργεια που χρειάζονται για να τροφοδοτήσουν τον κλιματισμό στους ουρανοξύστες που έχουν εδραιώσει την ιδιότητά τους ως σύγχρονων οάσεων πολιτισμού.
Οι ζεστοί καλοκαιρινοί μήνες πλησιάζουν και, αν το Ιράν διακόψει την παροχή νερού και τον κλιματισμό, αυτά τα σύγχρονα αραβικά κράτη του Κόλπου θα καταστούν ακατοίκητα.
Και το Ιράν πιθανότατα θα κάνει το ίδιο στο Ισραήλ, καταστρέφοντας την πλέον κρίσιμη υποδομή που χρειάζεται αυτός ο μικροσκοπικός σιωνιστικός θύλακας για να επιβιώσει ως σύγχρονο έθνος-κράτος.
Αυτό θα καταστήσει τη Γη της Επαγγελίας ακατοίκητη για εκατομμύρια Ισραηλινούς, οι οποίοι δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να επιστρέψουν στις πατρίδες τους.
Δεν υπάρχει λοιπόν κανένα μυστήριο σχετικά με τις συνέπειες της επανέναρξης των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν, καταλήγει ο πρώην αξιωματικός, του οποίου, αν μη τι άλλο, τα μάτια έχουν δει πολλά.
www.bankingnews.gr
Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Scott Ritter, πρώην στέλεχος της CIA, η εκστρατεία αυτή δεν κατόρθωσε να επιτύχει κανέναν από τους διακηρυγμένους στόχους της.
Αντιθέτως, μετατράπηκε σε ένα «παιχνίδι αριθμών», με υπερβολικές εκτιμήσεις αποτελεσμάτων που προβλήθηκαν στο κοινό τόσο από τον στρατό όσο και από τους πολιτικούς.
Η ιρανική κυβέρνηση όχι μόνο αντιστάθηκε στις προσπάθειες ανατροπής της μέσω στοχευμένων «αποκεφαλιστικών» πληγμάτων, αλλά στην πραγματικότητα εδραίωσε την εξουσία της, καθώς ο ιρανικός λαός, αντί να στραφεί εναντίον της ηγεσίας της χώρας, συσπειρώθηκε γύρω της.
Επιπλέον, παρά τις προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να περιορίσουν την ικανότητα του Ιράν να εκτοξεύει βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων, κρίσιμων υποδομών στα αραβικά κράτη του Κόλπου και στο Ισραήλ, το Ιράν διατήρησε την επιχειρησιακή του ικανότητα, αλλά και προχώρησε και στην ανάπτυξη νέων γενεών οπλικών συστημάτων.
Τα συστήματα αυτά φέρεται να διείσδυσαν στα δίκτυα αντιπυραυλικής άμυνας, αξιοποιώντας ακριβή δεδομένα στόχευσης, προκαλώντας σημαντικές καταστροφές σε στρατιωτικές υποδομές μεγάλης αξίας.
Ειδικοί σε θέματα Μέσης Ανατολής προειδοποιούν εδώ και καιρό για τις συνέπειες μιας άμεσης εμπλοκής των ΗΠΑ σε μια υπαρξιακή σύγκρουση με το Ιράν, επισημαίνοντας ότι η χώρα δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τον ρόλο της ως βιώσιμου και κυρίαρχου κράτους.
Πολύ περισσότερο, δεν θα το πράξει μονομερώς, χωρίς να διασφαλίσει αντίστοιχες συνθήκες ασφάλειας σε ένα περιβάλλον όπου και άλλα κράτη της περιοχής αντιμετωπίζουν παρόμοιες απειλές.
Αμερικανοί πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι φαίνεται πως δεν υπολόγισαν επαρκώς το ενδεχόμενο το Ιράν να μπορέσει όχι μόνο να διαταράξει τη ναυσιπλοΐα μέσω του Στενού του Hormuz, αλλά και να πλήξει αποτελεσματικά βασικές ενεργειακές υποδομές των αραβικών κρατών του Περσικού Κόλπου.
Δεν είναι ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες ή στο Ισραήλ υπήρχαν αμφιβολίες για την ικανότητα του Ιράν να επηρεάσει τις παγκόσμιες αγορές ενέργειας ή να επιτεθεί σε στόχους στην ευρύτερη περιοχή.
Αντιθέτως, η δυνατότητα αυτή ήταν γνωστή.
Εκείνο που αποδείχθηκε λανθασμένο ήταν η εκτίμηση ότι θα μπορούσαν να επιτύχουν μια ταχεία αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, εξουδετερώνοντας έτσι κάθε δυνητική απειλή.
Η εκτίμηση αυτή δεν επιβεβαιώθηκε, γεγονός που εξηγεί γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες αναζήτησαν τρόπο απεμπλοκής από τη σύγκρουση σχεδόν αμέσως μετά την έναρξή της.
Το αποτέλεσμα ήταν η σημερινή εκεχειρία, η οποία φαίνεται να συμφωνήθηκε προκειμένου να δοθεί χρόνος σε Αμερικανούς και Ιρανούς διαπραγματευτές να διαμορφώσουν ένα πιο μακροπρόθεσμο πλαίσιο ειρηνικής διευθέτησης.
Θεμελιώδες πρόβλημα
Ωστόσο, ανακύπτει ένα θεμελιώδες πρόβλημα.
Ενώ το Ιράν προσεγγίζει τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις με μια ρεαλιστική και πραγματιστική στάση, επιδιώκοντας την επίλυση των βασικών διαφορών με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι ΗΠΑ εμφανίζονται δέσμιες των ιδιοτροπιών του Αμερικανού προέδρου.
Ο Donald Trump καλείται να διαμορφώσει την εσωτερική κοινή γνώμη με τέτοιο τρόπο, ώστε μια ενδεχόμενη ταπεινωτική ήττα να παρουσιαστεί ως θαρραλέα νίκη. Είχε θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία υποσχόμενος ότι θα απαλλάξει τη χώρα από τις δαπανηρές και μακροχρόνιες στρατιωτικές εμπλοκές που τη χαρακτηρίζουν από τις αρχές του 21ου αιώνα.
Ωστόσο, η σύγκρουση με το Ιράν κατέδειξε ότι αυτή η υπόσχεση δεν τηρήθηκε.
Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με άλλα πολιτικά σφάλματα που σημειώθηκαν κατά τον πρώτο ενάμιση χρόνο της δεύτερης θητείας του, έχουν θέσει σε κίνδυνο τόσο τον ίδιο τον πρόεδρο όσο και την πολιτική του υστεροφημία.
Στον ορίζοντα διαφαίνονται κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές, οι οποίες ενδέχεται να ανατρέψουν την ισορροπία δυνάμεων στο Κογκρέσο υπέρ των Δημοκρατικών.
Εάν οι Ρεπουμπλικάνοι χάσουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων, η έναρξη διαδικασίας παραπομπής του Trump καθίσταται σχεδόν βέβαιη — εξέλιξη που από μόνη της θα σημάνει το τέλος του νομοθετικού του προγράμματος.
Αν, μάλιστα, οι Δημοκρατικοί εξασφαλίσουν και τη Γερουσία με επαρκή πλειοψηφία, τότε ο Trump θα βρεθεί αντιμέτωπος όχι μόνο με καθαίρεση, αλλά πιθανώς και με καταδίκη.
Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα σήμαινε απλώς το τέλος της προεδρίας του, αλλά και την κατάρρευση της ίδιας της πολιτικής του ταυτότητας, μιας ταυτότητας που καλλιέργησε σε όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του και μετέτρεψε σε ένα είδος προσωποκεντρικής πολιτικής λατρείας, η οποία επηρέασε βαθιά την αμερικανική πολιτική σκηνή.
Το Ιράν εισήλθε στον τρέχοντα γύρο διαπραγματεύσεων με έμφαση στις πρακτικές παραμέτρους και στις πραγματικότητες της γεωπολιτικής και της εθνικής ασφάλειας. Αντιθέτως, ο Trump επιδιώκει πρωτίστως να επηρεάσει την κοινή γνώμη προς όφελός του.
Οι στόχοι αυτοί είναι εκ των πραγμάτων ασύμβατοι — ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι το Ιράν εξήλθε νικηφόρο από έναν πόλεμο που δεν επιδίωξε, ενώ ο Trump επιχειρεί να επιβάλει μια αφήγηση σύμφωνα με την οποία επικράτησε σε μια σύγκρουση στην οποία η κυβέρνησή του όχι μόνο δεν έπρεπε να εμπλακεί, αλλά και υπέστη ήττα.
Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Trump καλείται πλέον να ερμηνεύσει αυτή τη δυσμενή πραγματικότητα με τρόπο που να εξυπηρετεί τα πολιτικά του συμφέροντα.
Αδιέξοδο στο Hormuz
Ας πάρουμε, για παράδειγμα, το τρέχον αδιέξοδο στο Στενό του Hormuz.
Το Ιράν έχει εδραιώσει τον έλεγχο όλων των πλοίων που διέρχονται από αυτή τη στρατηγικής σημασίας πλωτή οδό και, καθορίζοντας επιλεκτικά ποια πλοία επιτρέπεται να περάσουν, έχει προκαλέσει μια παγκόσμια ενεργειακή κρίση που πλήττει αρνητικά τους συμμάχους των ΗΠΑ στην Ευρώπη και την Ασία.
Ακριβώς η απουσία στρατιωτικής λύσης από πλευράς ΗΠΑ στο ζήτημα του αναγκαστικού κλεισίματος του πορθμού από το Ιράν τις ώθησε να αναζητήσουν διπλωματική διέξοδο στα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί.
Παραμένουν, ωστόσο, και άλλα άλυτα ζητήματα, όπως το απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν (το οποίο οι ΗΠΑ φέρονται να επιχείρησαν ανεπιτυχώς να κατασχέσουν μέσω επιχείρησης ειδικών δυνάμεων) και συνολικά το πυρηνικό του πρόγραμμα.
Οι ΗΠΑ επιμένουν ότι αυτό μπορεί να συνεχιστεί μόνο εφόσον το Ιράν εγκαταλείψει πλήρως τον εμπλουτισμό ουρανίου, κάτι που η Τεχεράνη δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να πράξει.
Παράλληλα, οι ΗΠΑ επιδιώκουν τον περιορισμό των βαλλιστικών πυραυλικών προγραμμάτων του Ιράν, παρότι τα συστήματα αυτά έχουν ενισχύσει σημαντικά τη στρατιωτική του ισχύ έναντι των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των αραβικών κρατών του Κόλπου.
Επιπλέον, η Ουάσιγκτον αξιώνει από το Ιράν να διακόψει τους δεσμούς του με περιφερειακούς συμμάχους, όπως η Hezbollah στον Λίβανο, η οποία βρίσκεται σε μακροχρόνια αντιπαράθεση με το Ισραήλ λόγω της συνεχιζόμενης ισραηλινής κατοχής στο νότιο τμήμα της χώρα, και η Ansar Allah στην Υεμένη, που αντιστέκεται στην επέμβαση υπό τη Σαουδική Αραβία από το 2014.
Οι πιθανότητες το Ιράν να υποχωρήσει σε οποιοδήποτε από αυτά τα ζητήματα είναι πρακτικά μηδενικές, ιδίως μετά από μια σύγκρουση στην οποία τα μη πυρηνικά ζητήματα συνέβαλαν καθοριστικά στην επικράτησή του.
Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα: ο Trump φαίνεται να έχει υιοθετήσει σε μεγάλο βαθμό την αφήγηση του Ισραήλ, σύμφωνα με την οποία «νίκη» σημαίνει παραχωρήσεις του Ιράν σε όλα τα παραπάνω μέτωπα — κάτι που η Τεχεράνη δεν πρόκειται να αποδεχθεί.
Ταυτόχρονα, ο Trump δείχνει έλλειψη πολιτικής οξυδέρκειας ως προς τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης στις Ηνωμένες Πολιτείες υπέρ του.
Αντί να αναδείξει τη συμφωνία για το άνοιγμα του Στενού του Hormuz ως επιτυχία, επιμένει να υιοθετεί σκληρή στάση, διατηρώντας έναν ναυτικό αποκλεισμό που υφίσταται περισσότερο τυπικά παρά ουσιαστικά.
Αυτή η στάση, ωστόσο, ενδέχεται να ωθήσει το Ιράν να αναθεωρήσει τη θέση του, να επαναφέρει το κλείσιμο του στενού και να τερματίσει τις διαπραγματεύσεις.
Έτσι, ο ίδιος ο Trump φαίνεται να εγκλωβίζεται όλο και περισσότερο σε μια πορεία που ο ίδιος έχει διαμορφώσει.
Μοναδική επιλογή
Σύμφωνα με τον Scott Ritter, η μόνη διαθέσιμη επιλογή είναι η επανέναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων που απέτυχαν να νικήσουν το Ιράν… και, εάν ξεκινήσουν, θα έχουν συνέπειες που θα έχουν καταστροφικές επιπτώσεις στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας, δηλαδή ακριβώς αυτό που προσπαθούσε να αποφύγει ο Trump επιδιώκοντας μια κατάπαυση του πυρός.
Αλλά θα μπορούσαν κάλλιστα να υπάρξουν και άλλες συνέπειες.
Εάν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να επαναλάβουν τις επιθέσεις κατά του Ιράν, με ή χωρίς το Ισραήλ, το Ιράν δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να καταφέρει ένα συντριπτικό πλήγμα από την αρχή: να χτυπήσει όχι μόνο την ενεργειακή ικανότητα περιφερειακών παικτών όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και το Μπαχρέιν, που συνεχίζουν να βοηθούν τις Ηνωμένες Πολιτείες στη σύγκρουση με το Ιράν, αλλά και τις μονάδες επεξεργασίας νερού και παραγωγής ενέργειας.
Στερώντας από αυτές τις χώρες την πρόσβαση στο νερό που χρειάζονται για να επιβιώσουν και την ηλεκτρική ενέργεια που χρειάζονται για να τροφοδοτήσουν τον κλιματισμό στους ουρανοξύστες που έχουν εδραιώσει την ιδιότητά τους ως σύγχρονων οάσεων πολιτισμού.
Οι ζεστοί καλοκαιρινοί μήνες πλησιάζουν και, αν το Ιράν διακόψει την παροχή νερού και τον κλιματισμό, αυτά τα σύγχρονα αραβικά κράτη του Κόλπου θα καταστούν ακατοίκητα.
Και το Ιράν πιθανότατα θα κάνει το ίδιο στο Ισραήλ, καταστρέφοντας την πλέον κρίσιμη υποδομή που χρειάζεται αυτός ο μικροσκοπικός σιωνιστικός θύλακας για να επιβιώσει ως σύγχρονο έθνος-κράτος.
Αυτό θα καταστήσει τη Γη της Επαγγελίας ακατοίκητη για εκατομμύρια Ισραηλινούς, οι οποίοι δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να επιστρέψουν στις πατρίδες τους.
Δεν υπάρχει λοιπόν κανένα μυστήριο σχετικά με τις συνέπειες της επανέναρξης των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν, καταλήγει ο πρώην αξιωματικός, του οποίου, αν μη τι άλλο, τα μάτια έχουν δει πολλά.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών