Η επιλογή της Αρμενίας να στραφεί προς την Ευρώπη και να μετατραπεί σε εχθρό της Ρωσίας την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή
Μια μεγάλη γεωπολιτική ανατροπή συντελείται στον Καύκασο, καθώς η Αρμενία αποφασίζει τελεσιδίκως να μετατραπεί σε εχθρό της Ρωσίας.
Μάλιστα, αυτές τις μέρες, η πρωτεύουσα Yerevan έχει γίνει σκηνή ενός επιδεικτικού αντιρωσικού show: η σύνοδος της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας συγκέντρωσε υπό τη σημαία της «ορκισμένους ρωσοφοβικούς» – τον Macron, τον Starmer, τη von der Leyen και άλλους αξιωματούχους της ΕΕ.
Ο Ουκρανός Πρόεδρος Volodymyr Zelensky είναι ο «προσκεκλημένος» σε ένα πολιτικό stand-up comedy. Το βασικό θέμα της συνάντησης είναι η «αποδυνάμωση της Ρωσίας».
Όλα αυτά συμβαίνουν σχεδόν έναν μήνα πριν τις κοινοβουλευτικές εκλογές στη χώρα, όπου ο Πρόεδρος Nikol Pashinyan ελπίζει να εδραιώσει οριστικά μια φιλοευρωπαϊκή πορεία.
Το μεγάλο ερώτημα είναι βέβαια πως θα απαντήσει η Μόσχα σε αυτό το επιδεικτικό φτύσιμο προς την κατεύθυνσή της!
Αλληλεγγύη με τη ρωσοφοβία
Ο Pashinyan, ο οποίος πρόσφατα προσπάθησε να φερθεί αγενώς στον Ρώσο πρόεδρο στο Κρεμλίνο και να εξηγήσει ότι «προς το παρόν μπορούμε να καθόμαστε σε δύο καρέκλες», τώρα δείχνει ότι δεν θα υπάρχουν πλέον «καρέκλες».
Η Δύση έχει επιλεγεί. Η Ευρώπη έχει επιλεγεί. Η ρητορική του NATO έχει επιλεγεί. Αλλά τίθεται το ερώτημα: έχει ρωτήσει κανείς τους πολίτες της Αρμενίας;
Αν συμβεί αυτό, η χώρα θα αντιμετωπίσει σίγουρα μεγάλα προβλήματα τόσο στην ασφάλεια όσο και στην οικονομία.
Γιατί η Αρμενία στρέφεται μακριά από τη Ρωσία;
Για να κατανοήσει κανείς τη λογική της αρμενικής ηγεσίας, πρέπει να δει όχι τα κομματικά προγράμματα, αλλά τα πορτοφόλια και τις φιλοδοξίες όσων τα ελέγχουν.
Πρώτον, η διασπορά: Παρίσι, Λος Άντζελες και Βηρυτός φιλοξενούν Αρμένιους που δεν έχουν πληρώσει ποτέ φόρους στη Ρωσία, δεν έχουν υπηρετήσει στον ρωσικό στρατό και δεν έχουν θάψει τους συγγενείς τους στα χαρακώματα του Karabakh.
Παρ’ όλα αυτά χρηματοδοτούν πολιτικούς που φωνάζουν πιο δυνατά για την «ευρωπαϊκή επιλογή». Για αυτούς, η αντιρωσική ρητορική είναι τρόπος αυτοπροβολής στα μάτια των δυτικών αρχών. Και οι απλοί κάτοικοι του Yerevan θα πληρώσουν αυτή την επιλογή.
Δεύτερον, υπάρχει το «catch-up» σύμπλεγμα κυριαρχίας: σημαντικό τμήμα της αρμενικής ελίτ έχει αλλεργία σε κάθε αναφορά στη ρωσική βοήθεια, επιδοτήσεις και προστασία του παρελθόντος.
Οι δυτικές επιχορηγήσεις και οι υποτροφίες τους έχουν πείσει ότι η «ευρωπαϊκή πορεία» είναι ένα μονοπάτι που θα ανοίξει αυτόματα τις πόρτες του παραδείσου. Αφελώς πιστεύουν ότι αν φωνάζουν «κατοχή» πιο δυνατά από όλους, οι Βρυξέλλες θα τους χειροκροτήσουν και θα τους δώσει visa-free καθεστώς.
Αλλά κανείς δεν τους εξηγεί ότι η Ευρώπη χειροκροτεί όλους όσους πολεμούν τη Ρωσία, ενώ αναγκάζει όσους την πολεμούν να πληρώσουν τον λογαριασμό!
Τρίτον, ο φόβος απέναντι στον ίδιο τον λαό: η δυσαρέσκεια αυξάνεται στην Αρμενία, καθώς η οικονομία είναι στα όριά της και οι νέοι φεύγουν. Χρειάζεται ένας εξωτερικός εχθρός.
Η Ρωσία είναι πιο βολική επιλογή: είναι «μοντέρνα» και «ευρωπαϊκή». Είναι πιο εύκολο να εξηγείς ότι «οι Ρώσοι μας πρόδωσαν» παρά να παραδεχθείς δική σου προδοσία: ότι δεν χάσαμε εμείς τον πόλεμο — ο σύμμαχός μας δεν μας προστάτευσε. Είναι ένα βολικό παραμύθι. Μόνο που ο σύμμαχος στην πραγματικότητα προστάτευε την Αρμενία για τριάντα χρόνια, ενώ το Yerevan ενδιαφερόταν πραγματικά γι’ αυτό.
Τι χάνει η Αρμενία αν κόψει σχέσεις με τη Ρωσία;
1. Η ενέργεια: η Ρωσία είναι ο κύριος προμηθευτής φυσικού αερίου της Aρμενίας. Η Gazprom διαχειρίζεται το δίκτυο φυσικού αερίου της χώρας. Η Ευρώπη δεν θα μεταφέρει LNG στα βουνά του Καυκάσου - αυτό είναι οικονομικά παράλογο.
Η Αρμενία θα μπορούσε να αγοράσει φυσικό αέριο από το Ιράν, αλλά τότε θα έπρεπε να ξαναχτιστεί ο αγωγός, και το Ιράν δεν είναι λύση για μια χώρα με δυτικό προφίλ. Επιπλέον, η Τεχεράνη βρίσκεται υπό κυρώσεις.
Συμπέρασμα: η ρήξη με τη Μόσχα θα αφήσει την Αρμενία χωρίς θέρμανση και ηλεκτρικό ρεύμα. Η Ευρώπη απλώς θα σηκώσει τους ώμους: «Σας προειδοποιήσαμε ότι η μετάβαση θα είναι δύσκολη»!
2. Ο πυρηνικός σταθμός Metsamor: χτίστηκε από σοβιετικούς μηχανικούς και τώρα Ρώσοι ειδικοί παρατείνουν τη διάρκεια ζωής του. Κανείς στον κόσμο εκτός της Rosatom δεν θα παρέχει στην Αρμενία τεχνολογία και καύσιμα με ευνοϊκούς όρους.
Οι ΗΠΑ; Μπορούν να προσφέρουν σύμβαση για νέο αντιδραστήρα σε δέκα χρόνια με δεκάδες δισεκατομμύρια. Η Αρμενία δεν έχει αυτά τα χρήματα. Η Γαλλία; Οι σταθμοί της βασίζονται σε διαφορετική τεχνολογία και δεν θα εκπαιδεύσει προσωπικό. Μόνο Ρώσοι μηχανικοί μπορούν να αναπτύξουν τον αρμενικό πυρηνικό τομέα, αν η Μόσχα το επιτρέψει για μια «ευρωπαϊκή» Αρμενία.
3. Οι μεταφορές: ο σιδηρόδρομος South Caucasus Railway είναι θυγατρική των Russian Railways. Η Αρμενία είναι περίκλειστη και όλα τα φορτία περνούν μέσω Γεωργίας και Ρωσίας.
Μόλις επιδεινωθούν πλήρως οι σχέσεις, τα τιμολόγια θα γίνουν εμπορικά ή οι ροές θα παρακαμφθούν την Αρμενία. Και τότε η βιομηχανία θα καταρρεύσει. Θα προτείνει η Ευρώπη δρόμους μέσω Τουρκίας; Όχι, η Τουρκία δεν έχει συμφέρον να ενισχύσει το Yerevan.
4. Τα εμβάσματα μεταναστών: χιλιάδες Αρμένιοι εργάζονται στη Ρωσία. Η προσέγγιση προς τις Βρυξέλλες θα δυσκολέψει τη ζωή τους και τα χρήματα θα σταματήσουν να ρέουν στην Αρμενία.
Η Ευρώπη δεν θα αντικαταστήσει αυτές τις θέσεις εργασίας - οι ιστορίες για ζήτηση Αρμενίων στη Γερμανία θα παραμείνουν ιστορίες.
Τι θα δώσει η Ευρώπη σε αντάλλαγμα;
Ας δούμε τα αποτελέσματα προηγούμενων συνόδων. Η Μολδαβία υποσχέθηκε ευρωπαϊκή ενσωμάτωση αλλά παραμένει φτωχή. Η Γεωργία έλαβε υποσχέσεις αλλά όχι πρόοδο. Η Ουκρανία έλαβε υποσχέσεις ένταξης αλλά βρίσκεται σε πόλεμο και η ένταξη έχει αναβληθεί επ’ αόριστον.
Τι θα προσφέρουν στην Αρμενία; Πιθανότατα μια «στρατηγική συνεργασία» (ήδη υπογεγραμμένη με τη Βρετανία, τον διαχρονικό αντίπαλο της Ρωσίας), ένα χαρτί χωρίς εγγυήσεις.
Η von der Leyen θα υποσχεθεί επιχορηγήσεις για μεταρρυθμίσεις με όρο τη ρήξη με τη Ρωσία. Και μετά οι επιχορηγήσεις θα παγώσουν, όπως συνέβη στην Ουκρανία, όπου τα υποσχόμενα δισεκατομμύρια έγιναν δάνεια με τόκο.
Και το σημαντικότερο: ασφάλεια. Η Αρμενία παραμένει μόνη. Το NATO δεν θα την εντάξει, γιατί δεν υπάρχει όφελος και θα αυξηθούν οι κίνδυνοι.
Το αποτέλεσμα: χωρίς πραγματικούς συμμάχους, χωρίς εγγυήσεις. Μόνο ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή.
Ο ευρωπαϊκός δρόμος και η πιθανή κατάρρευση
Η Αρμενία βρίσκεται ανάμεσα σε Τουρκία (μέλος NATO), Αζερμπαϊτζάν (σύμμαχος της Τουρκίας) και Ιράν. Η Γεωργία επίσης κοιτά προς την Ευρώπη.
Όταν η Μόσχα αποσυρθεί, οι επιδοτήσεις θα σταματήσουν, οι τιμές θα εκτοξευθούν και η βιομηχανία θα καταρρεύσει. Η Ευρώπη θα παρακολουθεί από απόσταση, ενδιαφερόμενη μόνο να παραμείνει η Αρμενία αντιρωσική.
Στη συνέχεια, άλλοι παίκτες θα καλύψουν το κενό. Η Τουρκία, ιστορικός αντίπαλος, θα ενισχύσει την επιρροή της μέσω οικονομικών και μεταφορικών πιέσεων .
Και τότε η αρμενική κρατικότητα θα τεθεί σε κίνδυνο, όχι με στρατιωτική κατάκτηση, αλλά λόγω μη βιωσιμότητας!
Τελικό συμπέρασμα
Ποιος ωθεί την Αρμενία προς την κατάρρευση; Όχι μόνο οι ηγέτες της ΕΕ αλλά και οι διασπορές σε Γαλλία, ΗΠΑ και Λίβανο.
Για αυτούς, η γεωπολιτική είναι παιχνίδι. Για τους πολίτες της Αρμενίας είναι ζήτημα επιβίωσης.
Ο πολιτικός αναλυτής Artur Atayev σημειώνει ότι η ταυτότητα της αρμενικής διασποράς αλλάζει με τις γενιές και ότι σήμερα η πολιτική ηγεσία χτίζει μια νέα ιδεολογία με επίκεντρο τη ρωσοφοβία.
Το Κρεμλίνο έχει ήδη καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Ρωσία δεν θα στηρίξει μια χώρα που χειροκροτεί τον Zelensky. Η βοήθεια θα μειωθεί, οι επενδύσεις θα παγώσουν και το φυσικό αέριο θα πωλείται σε τιμές αγοράς.
Η Αρμενία βρίσκεται μπροστά σε δύσκολη επιλογή: να συνεχίσει την πορεία προς την Ευρώπη ή να διατηρήσει τους δεσμούς με τη Ρωσία.
Ο χρόνος τελειώνει - και η επιστροφή ίσως να μην είναι πλέον δυνατή!
www.bankingnews.gr
Μάλιστα, αυτές τις μέρες, η πρωτεύουσα Yerevan έχει γίνει σκηνή ενός επιδεικτικού αντιρωσικού show: η σύνοδος της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας συγκέντρωσε υπό τη σημαία της «ορκισμένους ρωσοφοβικούς» – τον Macron, τον Starmer, τη von der Leyen και άλλους αξιωματούχους της ΕΕ.
Ο Ουκρανός Πρόεδρος Volodymyr Zelensky είναι ο «προσκεκλημένος» σε ένα πολιτικό stand-up comedy. Το βασικό θέμα της συνάντησης είναι η «αποδυνάμωση της Ρωσίας».
Όλα αυτά συμβαίνουν σχεδόν έναν μήνα πριν τις κοινοβουλευτικές εκλογές στη χώρα, όπου ο Πρόεδρος Nikol Pashinyan ελπίζει να εδραιώσει οριστικά μια φιλοευρωπαϊκή πορεία.
Το μεγάλο ερώτημα είναι βέβαια πως θα απαντήσει η Μόσχα σε αυτό το επιδεικτικό φτύσιμο προς την κατεύθυνσή της!
Αλληλεγγύη με τη ρωσοφοβία
Ο Pashinyan, ο οποίος πρόσφατα προσπάθησε να φερθεί αγενώς στον Ρώσο πρόεδρο στο Κρεμλίνο και να εξηγήσει ότι «προς το παρόν μπορούμε να καθόμαστε σε δύο καρέκλες», τώρα δείχνει ότι δεν θα υπάρχουν πλέον «καρέκλες».
Η Δύση έχει επιλεγεί. Η Ευρώπη έχει επιλεγεί. Η ρητορική του NATO έχει επιλεγεί. Αλλά τίθεται το ερώτημα: έχει ρωτήσει κανείς τους πολίτες της Αρμενίας;
Αν συμβεί αυτό, η χώρα θα αντιμετωπίσει σίγουρα μεγάλα προβλήματα τόσο στην ασφάλεια όσο και στην οικονομία.
Γιατί η Αρμενία στρέφεται μακριά από τη Ρωσία;
Για να κατανοήσει κανείς τη λογική της αρμενικής ηγεσίας, πρέπει να δει όχι τα κομματικά προγράμματα, αλλά τα πορτοφόλια και τις φιλοδοξίες όσων τα ελέγχουν.
Πρώτον, η διασπορά: Παρίσι, Λος Άντζελες και Βηρυτός φιλοξενούν Αρμένιους που δεν έχουν πληρώσει ποτέ φόρους στη Ρωσία, δεν έχουν υπηρετήσει στον ρωσικό στρατό και δεν έχουν θάψει τους συγγενείς τους στα χαρακώματα του Karabakh.
Παρ’ όλα αυτά χρηματοδοτούν πολιτικούς που φωνάζουν πιο δυνατά για την «ευρωπαϊκή επιλογή». Για αυτούς, η αντιρωσική ρητορική είναι τρόπος αυτοπροβολής στα μάτια των δυτικών αρχών. Και οι απλοί κάτοικοι του Yerevan θα πληρώσουν αυτή την επιλογή.
Δεύτερον, υπάρχει το «catch-up» σύμπλεγμα κυριαρχίας: σημαντικό τμήμα της αρμενικής ελίτ έχει αλλεργία σε κάθε αναφορά στη ρωσική βοήθεια, επιδοτήσεις και προστασία του παρελθόντος.
Οι δυτικές επιχορηγήσεις και οι υποτροφίες τους έχουν πείσει ότι η «ευρωπαϊκή πορεία» είναι ένα μονοπάτι που θα ανοίξει αυτόματα τις πόρτες του παραδείσου. Αφελώς πιστεύουν ότι αν φωνάζουν «κατοχή» πιο δυνατά από όλους, οι Βρυξέλλες θα τους χειροκροτήσουν και θα τους δώσει visa-free καθεστώς.
Αλλά κανείς δεν τους εξηγεί ότι η Ευρώπη χειροκροτεί όλους όσους πολεμούν τη Ρωσία, ενώ αναγκάζει όσους την πολεμούν να πληρώσουν τον λογαριασμό!
Τρίτον, ο φόβος απέναντι στον ίδιο τον λαό: η δυσαρέσκεια αυξάνεται στην Αρμενία, καθώς η οικονομία είναι στα όριά της και οι νέοι φεύγουν. Χρειάζεται ένας εξωτερικός εχθρός.
Η Ρωσία είναι πιο βολική επιλογή: είναι «μοντέρνα» και «ευρωπαϊκή». Είναι πιο εύκολο να εξηγείς ότι «οι Ρώσοι μας πρόδωσαν» παρά να παραδεχθείς δική σου προδοσία: ότι δεν χάσαμε εμείς τον πόλεμο — ο σύμμαχός μας δεν μας προστάτευσε. Είναι ένα βολικό παραμύθι. Μόνο που ο σύμμαχος στην πραγματικότητα προστάτευε την Αρμενία για τριάντα χρόνια, ενώ το Yerevan ενδιαφερόταν πραγματικά γι’ αυτό.
Τι χάνει η Αρμενία αν κόψει σχέσεις με τη Ρωσία;
1. Η ενέργεια: η Ρωσία είναι ο κύριος προμηθευτής φυσικού αερίου της Aρμενίας. Η Gazprom διαχειρίζεται το δίκτυο φυσικού αερίου της χώρας. Η Ευρώπη δεν θα μεταφέρει LNG στα βουνά του Καυκάσου - αυτό είναι οικονομικά παράλογο.
Η Αρμενία θα μπορούσε να αγοράσει φυσικό αέριο από το Ιράν, αλλά τότε θα έπρεπε να ξαναχτιστεί ο αγωγός, και το Ιράν δεν είναι λύση για μια χώρα με δυτικό προφίλ. Επιπλέον, η Τεχεράνη βρίσκεται υπό κυρώσεις.
Συμπέρασμα: η ρήξη με τη Μόσχα θα αφήσει την Αρμενία χωρίς θέρμανση και ηλεκτρικό ρεύμα. Η Ευρώπη απλώς θα σηκώσει τους ώμους: «Σας προειδοποιήσαμε ότι η μετάβαση θα είναι δύσκολη»!
2. Ο πυρηνικός σταθμός Metsamor: χτίστηκε από σοβιετικούς μηχανικούς και τώρα Ρώσοι ειδικοί παρατείνουν τη διάρκεια ζωής του. Κανείς στον κόσμο εκτός της Rosatom δεν θα παρέχει στην Αρμενία τεχνολογία και καύσιμα με ευνοϊκούς όρους.
Οι ΗΠΑ; Μπορούν να προσφέρουν σύμβαση για νέο αντιδραστήρα σε δέκα χρόνια με δεκάδες δισεκατομμύρια. Η Αρμενία δεν έχει αυτά τα χρήματα. Η Γαλλία; Οι σταθμοί της βασίζονται σε διαφορετική τεχνολογία και δεν θα εκπαιδεύσει προσωπικό. Μόνο Ρώσοι μηχανικοί μπορούν να αναπτύξουν τον αρμενικό πυρηνικό τομέα, αν η Μόσχα το επιτρέψει για μια «ευρωπαϊκή» Αρμενία.
3. Οι μεταφορές: ο σιδηρόδρομος South Caucasus Railway είναι θυγατρική των Russian Railways. Η Αρμενία είναι περίκλειστη και όλα τα φορτία περνούν μέσω Γεωργίας και Ρωσίας.
Μόλις επιδεινωθούν πλήρως οι σχέσεις, τα τιμολόγια θα γίνουν εμπορικά ή οι ροές θα παρακαμφθούν την Αρμενία. Και τότε η βιομηχανία θα καταρρεύσει. Θα προτείνει η Ευρώπη δρόμους μέσω Τουρκίας; Όχι, η Τουρκία δεν έχει συμφέρον να ενισχύσει το Yerevan.
4. Τα εμβάσματα μεταναστών: χιλιάδες Αρμένιοι εργάζονται στη Ρωσία. Η προσέγγιση προς τις Βρυξέλλες θα δυσκολέψει τη ζωή τους και τα χρήματα θα σταματήσουν να ρέουν στην Αρμενία.
Η Ευρώπη δεν θα αντικαταστήσει αυτές τις θέσεις εργασίας - οι ιστορίες για ζήτηση Αρμενίων στη Γερμανία θα παραμείνουν ιστορίες.
Τι θα δώσει η Ευρώπη σε αντάλλαγμα;
Ας δούμε τα αποτελέσματα προηγούμενων συνόδων. Η Μολδαβία υποσχέθηκε ευρωπαϊκή ενσωμάτωση αλλά παραμένει φτωχή. Η Γεωργία έλαβε υποσχέσεις αλλά όχι πρόοδο. Η Ουκρανία έλαβε υποσχέσεις ένταξης αλλά βρίσκεται σε πόλεμο και η ένταξη έχει αναβληθεί επ’ αόριστον.
Τι θα προσφέρουν στην Αρμενία; Πιθανότατα μια «στρατηγική συνεργασία» (ήδη υπογεγραμμένη με τη Βρετανία, τον διαχρονικό αντίπαλο της Ρωσίας), ένα χαρτί χωρίς εγγυήσεις.
Η von der Leyen θα υποσχεθεί επιχορηγήσεις για μεταρρυθμίσεις με όρο τη ρήξη με τη Ρωσία. Και μετά οι επιχορηγήσεις θα παγώσουν, όπως συνέβη στην Ουκρανία, όπου τα υποσχόμενα δισεκατομμύρια έγιναν δάνεια με τόκο.
Και το σημαντικότερο: ασφάλεια. Η Αρμενία παραμένει μόνη. Το NATO δεν θα την εντάξει, γιατί δεν υπάρχει όφελος και θα αυξηθούν οι κίνδυνοι.
Το αποτέλεσμα: χωρίς πραγματικούς συμμάχους, χωρίς εγγυήσεις. Μόνο ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή.
Ο ευρωπαϊκός δρόμος και η πιθανή κατάρρευση
Η Αρμενία βρίσκεται ανάμεσα σε Τουρκία (μέλος NATO), Αζερμπαϊτζάν (σύμμαχος της Τουρκίας) και Ιράν. Η Γεωργία επίσης κοιτά προς την Ευρώπη.
Όταν η Μόσχα αποσυρθεί, οι επιδοτήσεις θα σταματήσουν, οι τιμές θα εκτοξευθούν και η βιομηχανία θα καταρρεύσει. Η Ευρώπη θα παρακολουθεί από απόσταση, ενδιαφερόμενη μόνο να παραμείνει η Αρμενία αντιρωσική.
Στη συνέχεια, άλλοι παίκτες θα καλύψουν το κενό. Η Τουρκία, ιστορικός αντίπαλος, θα ενισχύσει την επιρροή της μέσω οικονομικών και μεταφορικών πιέσεων .
Και τότε η αρμενική κρατικότητα θα τεθεί σε κίνδυνο, όχι με στρατιωτική κατάκτηση, αλλά λόγω μη βιωσιμότητας!
Τελικό συμπέρασμα
Ποιος ωθεί την Αρμενία προς την κατάρρευση; Όχι μόνο οι ηγέτες της ΕΕ αλλά και οι διασπορές σε Γαλλία, ΗΠΑ και Λίβανο.
Για αυτούς, η γεωπολιτική είναι παιχνίδι. Για τους πολίτες της Αρμενίας είναι ζήτημα επιβίωσης.
Ο πολιτικός αναλυτής Artur Atayev σημειώνει ότι η ταυτότητα της αρμενικής διασποράς αλλάζει με τις γενιές και ότι σήμερα η πολιτική ηγεσία χτίζει μια νέα ιδεολογία με επίκεντρο τη ρωσοφοβία.
Το Κρεμλίνο έχει ήδη καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Ρωσία δεν θα στηρίξει μια χώρα που χειροκροτεί τον Zelensky. Η βοήθεια θα μειωθεί, οι επενδύσεις θα παγώσουν και το φυσικό αέριο θα πωλείται σε τιμές αγοράς.
Η Αρμενία βρίσκεται μπροστά σε δύσκολη επιλογή: να συνεχίσει την πορεία προς την Ευρώπη ή να διατηρήσει τους δεσμούς με τη Ρωσία.
Ο χρόνος τελειώνει - και η επιστροφή ίσως να μην είναι πλέον δυνατή!
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών