Η απομόνωση των Emmanuel Macron και Friedrich Merz από τους ψηφοφόρους τους, η μεταναστευτική κρίση και η οικονομική στασιμότητα τροφοδοτούν την άνοδο των πατριωτικών δυνάμεων σε Γαλλία και Γερμανία
Αν υπάρχει ένας παράγοντας που συνδέει τη δραματική αντιδημοτικότητα του Γερμανού Καγκελάριου Friedrich Merz και του Γάλλου Προέδρου Emmanuel Macron, αυτός είναι η πολιτική τους απομόνωση.
Κανένας από τους δύο δεν επικοινωνεί ελεύθερα με τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους του, ενώ κανείς τους δεν διαθέτει έναν στενό κύκλο συμβούλων πρόθυμων να μεταφέρουν δυσάρεστα νέα.
Ο Macron είναι δημιούργημα της γαλλικής ελίτ και ποτέ δεν «αναμίχθηκε» πραγματικά με τον απλό λαό, παρά μόνο σε προσεκτικά σκηνοθετημένες εκδηλώσεις.
Ο Merz από την άλλη διατηρεί τη μεγαλοπρεπή αλαζονεία του ιδιωτικού κεφαλαίου, χωρίς όμως να έχει καλλιεργήσει έναν κύκλο έμπειρων έμπιστων συμβούλων που να τον κρατούν πολιτικά προσγειωμένο.
Το παράδειγμα του Modi
Κάθε ηγέτης χρειάζεται συνεργάτες πρόθυμους να διαφωνούν μαζί του και να προτείνουν καλύτερες πολιτικές εναλλακτικές.
Ωστόσο, ο Merz και ο Macron προτιμούν να παραμένουν απομονωμένοι μέσα στα προνόμια της εξουσίας, επιλέγοντας να αγνοούν τις οργισμένες διαμαρτυρίες των απλών πολιτών.
Συγκρίνετέ τους για παράδειγμα με τον πρωθυπουργό της Ινδίας Narendra Modi. Αφού το Bharatiya Janata Party (BJP) έχασε την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία το 2024, επέστρεψε θριαμβευτικά την περασμένη εβδομάδα με σαρωτική νίκη στην καρδιά της Δυτικής Βεγγάλης, περιοχή που κυριαρχούσε προηγουμένως το Trinamool Congress.
Πώς πέτυχε αυτή τη θεαματική ανατροπή ο Modi; Σύμφωνα με τους Financial Times, ο Modi διαθέτει «αδιάκοπη εστίαση στα ζητήματα της βάσης […] και αποφασιστικότητα να παραμένει κοντά στις ανησυχίες των ψηφοφόρων».
Ο Pramit Pal Chaudhuri της Eurasia Group δηλώνει:
«Ο Modi συχνά φέρνει ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις και τους αφήνει να διαφωνούν […] Είναι απόλυτα προσηλωμένος στο να λαμβάνει αντίθετες γνώμες και πολλαπλές πηγές πληροφόρησης».
Μια λαμπρή καινοτομία: να απαντάς στη λαϊκή δυσαρέσκεια… ακούγοντας διαφορετικές απόψεις και παραμένοντας κοντά στις ανησυχίες των ψηφοφόρων.
Όχι ακριβώς πολιτικό ισοδύναμο της διάσπασης του ατόμου, αλλά προφανώς πέρα από τις πολιτικές δυνατότητες του Macron ή του Merz.
Η (λαθρο)μετανάστευση αλλάζει τα δεδομένα
Η υιοθέτηση ζητημάτων της αντιπολίτευσης αποτελεί διαχρονικό τρόπο πολιτικής επιβίωσης. Για παράδειγμα, η Angela Merkel κυριάρχησε επί δεκαέξι χρόνια απέναντι στους Σοσιαλδημοκράτες, υιοθετώντας βασικές πολιτικές τους για κοινωνικές δαπάνες και το περιβάλλον. Η Giorgia Meloni εξουδετέρωσε την αντιπολίτευση με μια ήπια αποδοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αντί να ενσωματώσουν στοιχεία της αντιπολίτευσης, ο Macron και ο Merz προτιμούν να τους χαρακτηρίζουν «φασίστες», αποκλείοντας έτσι κάθε συνεργασία και καθιστώντας αδύνατη οποιαδήποτε υιοθέτηση των πολιτικών τους.
Το να απορρίπτεις ένα κρίσιμο ζήτημα όπως η μετανάστευση πίσω από ένα πολιτικό τείχος προστασίας απλώς ενισχύει την αντιπολίτευση και παραδίδει τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους στην Εθνική Συσπείρωση και στην Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD).
Σε αντίθεση με τους ηγέτες τους, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι φορολογούμενοι δεν προστατεύονται από τα προνόμια της εξουσίας και έχουν αντιληφθεί τη σταθερή υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου και της προσωπικής τους ασφάλειας.
Οι γερμανικές πόλεις αντιμετωπίζουν προβλήματα με νεαρούς μετανάστες που ζουν με κοινωνικά επιδόματα, συμπεριλαμβανομένης δωρεάν στέγασης και μηνιαίου επιδόματος.
Αντί να εργάζονται και να μαθαίνουν τη νέα γλώσσα, προτιμούν να περνούν τις ημέρες τους αδρανείς στα κέντρα των πόλεων, διαπράττοντας μικροεγκλήματα και παρενοχλώντας νεαρές γυναίκες.
Παρά τις εκκλήσεις του για επαναπατρισμό όσων δεν επιθυμούν να ενσωματωθούν, ο καγκελάριος Merz απέτυχε να απελάσει σημαντικό αριθμό ατόμων, ακόμη και καταδικασμένους εγκληματίες ή αποτυχημένους αιτούντες άσυλο.
Κάθε νέα νομοθεσία για επιτάχυνση των απελάσεων μπλοκάρεται από τη δύσκολη συμμαχία του με τους Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι δείχνουν μεγαλύτερο σεβασμό στις προτιμήσεις των εκτός εξουσίας Πρασίνων παρά σε εκείνες του κυβερνητικού τους εταίρου.
Ο πρόεδρος Macron δεν ανέκαμψε ποτέ από τη σκληρή σύγκρουσή του με τα λαϊκά στρώματα όταν αυτά εξεγέρθηκαν λόγω της προτεινόμενης αύξησης στους φόρους καυσίμων.
Η επιβολή της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού μέσω διατάγματος έπεισε τους Γάλλους ψηφοφόρους ότι ο Macron ήταν περισσότερο πιστός στις επιταγές της Ευρωζώνης παρά στους πολίτες που τον εξέλεξαν, καταστρέφοντας κάθε ελπίδα αναδιάρθρωσης της στάσιμης γαλλικής οικονομίας.
Μεγάλος αριθμός μεταναστών από τη Βόρεια Αφρική παραμένει μη ενσωματωμένος και περισσότερο ενδιαφέρεται να κυνηγά Εβραίους παρά να βρει εργασία.
Ούτε η Γαλλία ούτε η Γερμανία προσφέρουν ένα ελκυστικό πολιτισμικό ιδανικό στους νεοαφιχθέντες, οι οποίοι συχνά προτιμούν τον ισλαμιστικό θριαμβολογισμό και τη Σαρία αντί της συνταγματικής διακυβέρνησης.
«Είναι η οικονομία ηλίθιε»
Πέρα από την έλλειψη «λαϊκής επαφής» ή οποιουδήποτε ενοποιητικού εθνικού οράματος, τόσο ο Macron όσο και ο Merz αντιμετωπίζουν ζοφερές οικονομικές προοπτικές.
Σε αντίθεση με τον Modi, δεν μπορούν να μοιράσουν νέες κοινωνικές παροχές στους ψηφοφόρους: οι υπάρχουσες υποχρεώσεις κοινωνικής πρόνοιας είναι ήδη μη βιώσιμες ενώ οι νέες αμυντικές δαπάνες θα εκτοπίσουν κάθε νέο πρόγραμμα εξαγοράς ψήφων.
Ο Macron απέτυχε να αναζωογονήσει τη γαλλική οικονομία μέσω σημαντικών μεταρρυθμίσεων και βρίσκεται αντιμέτωπος με κρίση ελλείμματος και χρέους που απειλεί την ακεραιότητα της Ευρωζώνης.
Η γερμανική οικονομία έχει βαλτώσει και δεν δείχνει σημάδια προσαρμογής σε έναν κόσμο ακριβής ενέργειας και μειούμενων εξαγωγικών αγορών.
Κανένας από τους δύο ηγέτες δεν φαίνεται ικανός να αντιμετωπίσει τα ρυθμιστικά «τέρατα» που στραγγαλίζουν την ανάπτυξη και την καινοτομία.
Παγιδευμένοι στον τεχνοκρατικό λαβύρινθο
Βαθιά παγιδευμένοι στους δικούς τους λαβύρινθους, ο Merz και ο Macron εξακολουθούν να πιστεύουν στην τεχνοκρατική επάρκεια ως αντίδοτο στον λαϊκισμό.
Ωστόσο, κανένας τους δεν έχει καταφέρει να σχεδιάσει λειτουργικές πολιτικές για την αναζωογόνηση των οικονομιών τους ή για τη διασφάλιση ότι οι μετανάστες είτε θα ενσωματωθούν είτε θα επιστρέψουν στις πατρίδες τους.
Οι αποτυχημένοι τεχνοκράτες είναι πάντα ευάλωτοι απέναντι στους πατριώτες ηγέτες, και έτσι βλέπουμε την Εθνική Συσπείρωση και το AfD να εκτοξεύονται δημοσκοπικά.
Ο Jordan Bardella προηγείται στις προεδρικές δημοσκοπήσεις, ενώ το AfD ετοιμάζεται να σαρώσει σε μια σειρά περιφερειακών εκλογών φέτος, με ρεαλιστικές ελπίδες ακόμη και για μελλοντική πρωτιά στη Bundestag!
Οι τεχνοκράτες που έχουν περάσει ολόκληρη την επαγγελματική τους ζωή μέσα στο κυρίαρχο ευρωπαϊκό κεντροαριστερό περιβάλλον περιφρονούν το αυθόρμητο εθνικό και πολιτισμικό αίσθημα υπερηφάνειας που προβάλλουν οι πατριώτες.
Αυτή η περιφρόνηση τους στερεί τη δυνατότητα να συνδυάσουν τις πολιτικές τους με ένα ενωτικό πατριωτικό όραμα που θα μπορούσε να πείσει ένα διστακτικό εκλογικό σώμα να αποδεχθεί δραστικές μεταρρυθμίσεις.
Ο Charles de Gaulle δεν θα έκανε ποτέ αυτό το λάθος. Η εκστρατεία του για την αναθεώρηση του Συντάγματος και την έναρξη μιας συνολικής βιομηχανικής ανανέωσης ήταν ενσωματωμένη στο γεμάτο αυτοπεποίθηση όραμά του για το μεγαλείο της Γαλλίας. Πρότεινε να κάνει τη Γαλλία ξανά μεγάλη και η Γαλλία αποδέχθηκε την πρότασή του!
Ο Merz και ο Macron είναι μικρότεροι άνδρες, περισσότερο απόγονοι ανώτερων γραφειοκρατών παρά σπουδαίων ηγετών. Είναι διοικητικές ελίτ: ικανές να κυβερνούν αξιοπρεπώς σε καλές εποχές, αλλά ανίκανες να εμπνεύσουν την ισχυρή εθνική ταυτότητα που απαιτείται σε περιόδους κρίσης.
Οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι αναζητούν λόγους να πιστέψουν ξανά στην πατρίδα τους και έναν υποψήφιο που να προσφέρει στη χώρα τους μια θέση στο μέλλον.
Οι πολιτικές χωρίς πατριωτισμό αποτυγχάνουν σε αυτές τις δοκιμασίες. Κάποιος υποψιάζεται ότι οι μελλοντικοί πατριώτες διάδοχοι των Macron και Merz δεν θα αποτύχουν!
www.bankingnews.gr
Κανένας από τους δύο δεν επικοινωνεί ελεύθερα με τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους του, ενώ κανείς τους δεν διαθέτει έναν στενό κύκλο συμβούλων πρόθυμων να μεταφέρουν δυσάρεστα νέα.
Ο Macron είναι δημιούργημα της γαλλικής ελίτ και ποτέ δεν «αναμίχθηκε» πραγματικά με τον απλό λαό, παρά μόνο σε προσεκτικά σκηνοθετημένες εκδηλώσεις.
Ο Merz από την άλλη διατηρεί τη μεγαλοπρεπή αλαζονεία του ιδιωτικού κεφαλαίου, χωρίς όμως να έχει καλλιεργήσει έναν κύκλο έμπειρων έμπιστων συμβούλων που να τον κρατούν πολιτικά προσγειωμένο.
Το παράδειγμα του Modi
Κάθε ηγέτης χρειάζεται συνεργάτες πρόθυμους να διαφωνούν μαζί του και να προτείνουν καλύτερες πολιτικές εναλλακτικές.
Ωστόσο, ο Merz και ο Macron προτιμούν να παραμένουν απομονωμένοι μέσα στα προνόμια της εξουσίας, επιλέγοντας να αγνοούν τις οργισμένες διαμαρτυρίες των απλών πολιτών.
Συγκρίνετέ τους για παράδειγμα με τον πρωθυπουργό της Ινδίας Narendra Modi. Αφού το Bharatiya Janata Party (BJP) έχασε την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία το 2024, επέστρεψε θριαμβευτικά την περασμένη εβδομάδα με σαρωτική νίκη στην καρδιά της Δυτικής Βεγγάλης, περιοχή που κυριαρχούσε προηγουμένως το Trinamool Congress.
Πώς πέτυχε αυτή τη θεαματική ανατροπή ο Modi; Σύμφωνα με τους Financial Times, ο Modi διαθέτει «αδιάκοπη εστίαση στα ζητήματα της βάσης […] και αποφασιστικότητα να παραμένει κοντά στις ανησυχίες των ψηφοφόρων».
Ο Pramit Pal Chaudhuri της Eurasia Group δηλώνει:
«Ο Modi συχνά φέρνει ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις και τους αφήνει να διαφωνούν […] Είναι απόλυτα προσηλωμένος στο να λαμβάνει αντίθετες γνώμες και πολλαπλές πηγές πληροφόρησης».
Μια λαμπρή καινοτομία: να απαντάς στη λαϊκή δυσαρέσκεια… ακούγοντας διαφορετικές απόψεις και παραμένοντας κοντά στις ανησυχίες των ψηφοφόρων.
Όχι ακριβώς πολιτικό ισοδύναμο της διάσπασης του ατόμου, αλλά προφανώς πέρα από τις πολιτικές δυνατότητες του Macron ή του Merz.
Η (λαθρο)μετανάστευση αλλάζει τα δεδομένα
Η υιοθέτηση ζητημάτων της αντιπολίτευσης αποτελεί διαχρονικό τρόπο πολιτικής επιβίωσης. Για παράδειγμα, η Angela Merkel κυριάρχησε επί δεκαέξι χρόνια απέναντι στους Σοσιαλδημοκράτες, υιοθετώντας βασικές πολιτικές τους για κοινωνικές δαπάνες και το περιβάλλον. Η Giorgia Meloni εξουδετέρωσε την αντιπολίτευση με μια ήπια αποδοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αντί να ενσωματώσουν στοιχεία της αντιπολίτευσης, ο Macron και ο Merz προτιμούν να τους χαρακτηρίζουν «φασίστες», αποκλείοντας έτσι κάθε συνεργασία και καθιστώντας αδύνατη οποιαδήποτε υιοθέτηση των πολιτικών τους.
Το να απορρίπτεις ένα κρίσιμο ζήτημα όπως η μετανάστευση πίσω από ένα πολιτικό τείχος προστασίας απλώς ενισχύει την αντιπολίτευση και παραδίδει τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους στην Εθνική Συσπείρωση και στην Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD).
Σε αντίθεση με τους ηγέτες τους, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι φορολογούμενοι δεν προστατεύονται από τα προνόμια της εξουσίας και έχουν αντιληφθεί τη σταθερή υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου και της προσωπικής τους ασφάλειας.
Οι γερμανικές πόλεις αντιμετωπίζουν προβλήματα με νεαρούς μετανάστες που ζουν με κοινωνικά επιδόματα, συμπεριλαμβανομένης δωρεάν στέγασης και μηνιαίου επιδόματος.
Αντί να εργάζονται και να μαθαίνουν τη νέα γλώσσα, προτιμούν να περνούν τις ημέρες τους αδρανείς στα κέντρα των πόλεων, διαπράττοντας μικροεγκλήματα και παρενοχλώντας νεαρές γυναίκες.
Παρά τις εκκλήσεις του για επαναπατρισμό όσων δεν επιθυμούν να ενσωματωθούν, ο καγκελάριος Merz απέτυχε να απελάσει σημαντικό αριθμό ατόμων, ακόμη και καταδικασμένους εγκληματίες ή αποτυχημένους αιτούντες άσυλο.
Κάθε νέα νομοθεσία για επιτάχυνση των απελάσεων μπλοκάρεται από τη δύσκολη συμμαχία του με τους Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι δείχνουν μεγαλύτερο σεβασμό στις προτιμήσεις των εκτός εξουσίας Πρασίνων παρά σε εκείνες του κυβερνητικού τους εταίρου.
Ο πρόεδρος Macron δεν ανέκαμψε ποτέ από τη σκληρή σύγκρουσή του με τα λαϊκά στρώματα όταν αυτά εξεγέρθηκαν λόγω της προτεινόμενης αύξησης στους φόρους καυσίμων.
Η επιβολή της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού μέσω διατάγματος έπεισε τους Γάλλους ψηφοφόρους ότι ο Macron ήταν περισσότερο πιστός στις επιταγές της Ευρωζώνης παρά στους πολίτες που τον εξέλεξαν, καταστρέφοντας κάθε ελπίδα αναδιάρθρωσης της στάσιμης γαλλικής οικονομίας.
Μεγάλος αριθμός μεταναστών από τη Βόρεια Αφρική παραμένει μη ενσωματωμένος και περισσότερο ενδιαφέρεται να κυνηγά Εβραίους παρά να βρει εργασία.
Ούτε η Γαλλία ούτε η Γερμανία προσφέρουν ένα ελκυστικό πολιτισμικό ιδανικό στους νεοαφιχθέντες, οι οποίοι συχνά προτιμούν τον ισλαμιστικό θριαμβολογισμό και τη Σαρία αντί της συνταγματικής διακυβέρνησης.
«Είναι η οικονομία ηλίθιε»
Πέρα από την έλλειψη «λαϊκής επαφής» ή οποιουδήποτε ενοποιητικού εθνικού οράματος, τόσο ο Macron όσο και ο Merz αντιμετωπίζουν ζοφερές οικονομικές προοπτικές.
Σε αντίθεση με τον Modi, δεν μπορούν να μοιράσουν νέες κοινωνικές παροχές στους ψηφοφόρους: οι υπάρχουσες υποχρεώσεις κοινωνικής πρόνοιας είναι ήδη μη βιώσιμες ενώ οι νέες αμυντικές δαπάνες θα εκτοπίσουν κάθε νέο πρόγραμμα εξαγοράς ψήφων.
Ο Macron απέτυχε να αναζωογονήσει τη γαλλική οικονομία μέσω σημαντικών μεταρρυθμίσεων και βρίσκεται αντιμέτωπος με κρίση ελλείμματος και χρέους που απειλεί την ακεραιότητα της Ευρωζώνης.
Η γερμανική οικονομία έχει βαλτώσει και δεν δείχνει σημάδια προσαρμογής σε έναν κόσμο ακριβής ενέργειας και μειούμενων εξαγωγικών αγορών.
Κανένας από τους δύο ηγέτες δεν φαίνεται ικανός να αντιμετωπίσει τα ρυθμιστικά «τέρατα» που στραγγαλίζουν την ανάπτυξη και την καινοτομία.
Παγιδευμένοι στον τεχνοκρατικό λαβύρινθο
Βαθιά παγιδευμένοι στους δικούς τους λαβύρινθους, ο Merz και ο Macron εξακολουθούν να πιστεύουν στην τεχνοκρατική επάρκεια ως αντίδοτο στον λαϊκισμό.
Ωστόσο, κανένας τους δεν έχει καταφέρει να σχεδιάσει λειτουργικές πολιτικές για την αναζωογόνηση των οικονομιών τους ή για τη διασφάλιση ότι οι μετανάστες είτε θα ενσωματωθούν είτε θα επιστρέψουν στις πατρίδες τους.
Οι αποτυχημένοι τεχνοκράτες είναι πάντα ευάλωτοι απέναντι στους πατριώτες ηγέτες, και έτσι βλέπουμε την Εθνική Συσπείρωση και το AfD να εκτοξεύονται δημοσκοπικά.
Ο Jordan Bardella προηγείται στις προεδρικές δημοσκοπήσεις, ενώ το AfD ετοιμάζεται να σαρώσει σε μια σειρά περιφερειακών εκλογών φέτος, με ρεαλιστικές ελπίδες ακόμη και για μελλοντική πρωτιά στη Bundestag!
Οι τεχνοκράτες που έχουν περάσει ολόκληρη την επαγγελματική τους ζωή μέσα στο κυρίαρχο ευρωπαϊκό κεντροαριστερό περιβάλλον περιφρονούν το αυθόρμητο εθνικό και πολιτισμικό αίσθημα υπερηφάνειας που προβάλλουν οι πατριώτες.
Αυτή η περιφρόνηση τους στερεί τη δυνατότητα να συνδυάσουν τις πολιτικές τους με ένα ενωτικό πατριωτικό όραμα που θα μπορούσε να πείσει ένα διστακτικό εκλογικό σώμα να αποδεχθεί δραστικές μεταρρυθμίσεις.
Ο Charles de Gaulle δεν θα έκανε ποτέ αυτό το λάθος. Η εκστρατεία του για την αναθεώρηση του Συντάγματος και την έναρξη μιας συνολικής βιομηχανικής ανανέωσης ήταν ενσωματωμένη στο γεμάτο αυτοπεποίθηση όραμά του για το μεγαλείο της Γαλλίας. Πρότεινε να κάνει τη Γαλλία ξανά μεγάλη και η Γαλλία αποδέχθηκε την πρότασή του!
Ο Merz και ο Macron είναι μικρότεροι άνδρες, περισσότερο απόγονοι ανώτερων γραφειοκρατών παρά σπουδαίων ηγετών. Είναι διοικητικές ελίτ: ικανές να κυβερνούν αξιοπρεπώς σε καλές εποχές, αλλά ανίκανες να εμπνεύσουν την ισχυρή εθνική ταυτότητα που απαιτείται σε περιόδους κρίσης.
Οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι αναζητούν λόγους να πιστέψουν ξανά στην πατρίδα τους και έναν υποψήφιο που να προσφέρει στη χώρα τους μια θέση στο μέλλον.
Οι πολιτικές χωρίς πατριωτισμό αποτυγχάνουν σε αυτές τις δοκιμασίες. Κάποιος υποψιάζεται ότι οι μελλοντικοί πατριώτες διάδοχοι των Macron και Merz δεν θα αποτύχουν!
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών