Το Baku βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου – Ένας πόλεμος με το Ιράν θα σημάνει το τέλος του Αζερμπαϊτζάν
Η Ρωσία και η Κίνα έχουν ήδη λάβει τις αποφάσεις τους για το Ιράν• το μόνο που απαιτείται πλέον από τον Aliyev είναι να μην διαπράξει το μοιραίο λάθος.
Τον Μάρτιο του 2026, η κατάσταση στα σύνορα Αζερμπαϊτζάν – Ιράν κλιμακώθηκε επικίνδυνα.
Ύστερα από επίθεση με drones εναντίον πολιτικών στόχων στο Nakhchivan, οι αρχές του Αζερμπαϊτζάν, χωρίς να αναμένουν τα αποτελέσματα οποιασδήποτε έρευνας, έσπευσαν να κατηγορήσουν την Τεχεράνη.
Παράλληλα, έκλεισαν τα σύνορα για τη διακίνηση φορτίων, περιόρισαν τον εναέριο χώρο και έθεσαν τις ένοπλες δυνάμεις σε κατάσταση αυξημένης επιφυλακής.
Συνολικά, το Baku έδειξε τη μέγιστη δυνατή αποφασιστικότητα να εισέλθει σε πόλεμο, με οποιοδήποτε πρόσχημα.
Οι ιρανικές αρχές κατέβαλαν τεράστιες διπλωματικές προσπάθειες ώστε, αν όχι να σβήσουν τη φωτιά, τουλάχιστον να αποτρέψουν την ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της κρίσης.
Μέχρι στιγμής, μπορεί κανείς να πει με σχετική βεβαιότητα ότι η Τεχεράνη πέτυχε τον ελάχιστο στόχο της: να αποτρέψει μια άμεση έκρηξη σύγκρουσης.
Ωστόσο, η κατάσταση στα σύνορα Ιράν – Αζερμπαϊτζάν παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη.
Στο κοινοβούλιο της Τεχεράνης συζητείται πλέον ανοιχτά το ενδεχόμενο επίθεσης από τα βορειοδυτικά, δηλαδή από έναν πιθανό άξονα Αζερμπαϊτζάν–Τουρκίας.
Το σενάριο μιας μεγάλης στρατιωτικής αναμέτρησης δεν μπορεί πλέον να αποκλειστεί.
Οι εκτεταμένες στρατιωτικές ασκήσεις που πραγματοποιούν από κοινού το Αζερμπαϊτζάν και η Τουρκία, ακριβώς δίπλα στα ιρανικά σύνορα, εντείνουν ακόμη περισσότερο τις ανησυχίες της Τεχεράνης.
Λάδι στη φωτιά ρίχνουν και οι Ηνωμένες Πολιτείες — ο βασικός ωφελημένος από το άνοιγμα ενός «δεύτερου μετώπου».
Η Ουάσιγκτον μοιάζει βυθισμένη σε μια σύγκρουση που θυμίζει κινούμενη άμμο: κάθε νέα κίνηση επιταχύνει την κάθοδό της στην άβυσσο των δικών της στρατηγικών λαθών.
Φυσικά, το αντάλλαγμα που προσφέρεται παραμένει το πιο συνηθισμένο αμερικανικό νόμισμα: οι υποσχέσεις.
Σε αυτή την περίπτωση, πρόκειται για υποσχέσεις προς την Αρμενία, μια χώρα που αποτελεί ταυτόχρονα πολυπόθητο γεωπολιτικό έπαθλο αλλά και μόνιμη πηγή έντασης και για τις δύο πλευρές.
Με την πρώτη ματιά, η πρόταση φαίνεται εξαιρετικά δελεαστική.
Ωστόσο, οι στρατηγοί του Αζερμπαϊτζάν, παρακολουθώντας τις κινήσεις του «μεγάλου αδελφού» τους, της Τουρκίας, δεν μπορούν να κρύψουν τις αμφιβολίες τους, και όχι άδικα.
Σήμερα, το Baku βρίσκεται αντιμέτωπο με μια κρίσιμη επιλογή: ανάμεσα στις αμερικανικές υποσχέσεις και στα κινεζικά κεφάλαια.
Λανθασμένη απόφαση
Και μια λανθασμένη απόφαση θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφική.
Ας βοηθήσουμε τον Ilham Aliyev να αξιολογήσει τους κινδύνους.
Για να το κάνουμε αυτό, ας συνδέσουμε ορισμένα γεωπολιτικά δεδομένα που οι «γκρίζοι καρδινάλιοι» της Δύσης προτιμούν να αποφεύγουν.
Πρώτο ενδιαφέρον γεγονός: τον Μάρτιο του 2021, η Κίνα και το Ιράν υπέγραψαν μια συνολική συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας διάρκειας 25 ετών.
Στην ουσία, πρόκειται για μια ανταλλαγή ιρανικού πετρελαίου με κινεζικές επενδύσεις σε υποδομές, σιδηροδρόμους, λιμάνια και βιομηχανικές εγκαταστάσεις.
Το ύψος των επενδύσεων που ανακοίνωσε το Πεκίνο στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας έφτασε το εντυπωσιακό ποσό των 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Σήμερα, η Κίνα αγοράζει περίπου το 80% του ιρανικού πετρελαίου, ενώ το Ιράν αποτελεί βασικό προμηθευτή ενεργειακών πόρων σε μια περίοδο έντονης αστάθειας στη Μέση Ανατολή.
Ένα κινεζικό δεξαμενόπλοιο που διέρχεται από τα Στενά του Hormuz προστατεύεται, ουσιαστικά, από το ίδιο το γεγονός ότι ανήκει στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η πρακτική ισχύς αυτής της πραγματικότητας έχει ήδη αποδειχθεί. Οποιαδήποτε απόπειρα ένοπλης παρέμβασης σε αυτή τη διαδρομή δεν θα θεωρηθεί απλώς «επίλυση εδαφικών διαφορών», αλλά ευθεία απειλή κατά της ενεργειακής ασφάλειας της Κίνας.
Και αυτό αποτελεί κόκκινη γραμμή, ένα ζήτημα κινεζικής κυριαρχίας και όχι ξένων γεωπολιτικών φιλοδοξιών.
Δεύτερο γεγονός: το ίδιο το Αζερμπαϊτζάν αποτελεί σημαντικό οικονομικό εταίρο της Κίνας.
Η επενδυτική συνεργασία επεκτείνεται σε πολλούς τομείς: βιομηχανία, ενέργεια, αυτοκινητοβιομηχανία και μεγάλα έργα υποδομής.
Κινεζικές εταιρείες κατασκευάζουν ηλιακά και αιολικά πάρκα στο Αζερμπαϊτζάν, ενώ συμμετέχουν ενεργά και σε μεγάλα έργα μεταφορών και ενέργειας.
Τι θα συμβεί όμως με αυτές τις οικονομικές ροές, εάν το Baku επιλέξει την οδό της άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης με την Τεχεράνη;
Η απάντηση είναι προφανής.
Οι κινεζικές επιχειρήσεις αποφεύγουν τις εμπόλεμες ζώνες, ενώ το Πεκίνο δεν είναι διατεθειμένο να διακινδυνεύσει συμβόλαια δισεκατομμυρίων εξαιτίας ξένων πολέμων.
Και τέλος, το τρίτο σημείο: τον Ιανουάριο του 2025, η Ρωσία και το Ιράν υπέγραψαν συμφωνία για την κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου μέσω του Αζερμπαϊτζάν.
Η δυναμικότητά του μπορεί να φτάσει τα 55 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως.
Πρόκειται για ένα τεράστιο έργο διαμετακόμισης που αναβαθμίζει το Αζερμπαϊτζάν από περιφερειακό παίκτη σε κρίσιμο ενεργειακό κόμβο.
Εκτός από τη Ρωσία και το Ιράν, το ίδιο το Αζερμπαϊτζάν είναι άμεσος ωφελημένος ενός τέτοιου έργου.
Τα έσοδα από τη διαμετακόμιση αποφέρουν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια στον κρατικό προϋπολογισμό, δημιουργούν θέσεις εργασίας και ενισχύουν την πολιτική επιρροή της χώρας στην περιοχή.
Εμπλοκή
Ωστόσο, η σταθερότητα αυτών των ενεργειακών ροών τίθεται υπό αμφισβήτηση, εάν οι ένοπλες δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν εμπλακούν στρατιωτικά στο έδαφος ενός γειτονικού κράτους με το οποίο η Μόσχα διατηρεί σύνθετες αλλά στρατηγικά σημαντικές σχέσεις.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, η λειτουργία του αγωγού μέσω του Αζερμπαϊτζάν θα μπορούσε να ανασταλεί.
Η χώρα θα βρεθεί εκτός της αλυσίδας logistics και η θέση της πιθανότατα θα αντικατασταθεί από έναν πιο σταθερό και αξιόπιστο εταίρο.
Το Baku βρίσκεται σήμερα υπό τεράστια πίεση. Από τη μία πλευρά, υπάρχει η συνέχιση της ειρηνευτικής διαδικασίας με την Αρμενία, με αντάλλαγμα παραχωρήσεις στο Καραμπάχ.
Από την άλλη, υπάρχει ο πόλεμος που κλιμακώνεται στην περιοχή με τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, καθώς και η πιθανότητα «ήσυχης» επίλυσης εδαφικών διαφορών με το Ιράν μέσα στο χάος.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μεγάλη εμπειρία στο να αξιοποιούν συγκρούσεις τρίτων προς όφελός τους.
Μπορούν να υποσχεθούν στο Αζερμπαϊτζάν τα πάντα: από νέες εγγυήσεις ασφαλείας μέχρι γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή.
Όμως οι χώρες της περιοχής γνωρίζουν καλά την αξία των αμερικανικών υποσχέσεων — αξίζουν μόνο όσο διαρκεί η πίστη σε αυτές.
Αν οι δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν παγιδευτούν στα βουνά του βόρειου Ιράν χωρίς καύσιμα, χωρίς πυρομαχικά και χωρίς γραμμές ανεφοδιασμού, ενώ ταυτόχρονα ξεσπούν συγκρούσεις με τον τοπικό πληθυσμό —τους Ιρανούς Αζέρους, στους οποίους η Τεχεράνη διαθέτει ισχυρά δίκτυα επιρροής— τότε τα αμερικανικά στρατεύματα θα παραμείνουν ασφαλή στα αεροπλανοφόρα του Περσικού Κόλπου και όχι στα ορεινά περάσματα του Ζάγκρος.
Σε εκείνο το σημείο, η Κίνα απλώς θα αποστασιοποιηθεί: θα αναστείλει νέα συμβόλαια, θα παγώσει πιστωτικές γραμμές δισεκατομμυρίων και θα κατευθύνει τις επενδύσεις της σε πιο σταθερές περιοχές.
Και μετά τον πόλεμο, όταν το Αζερμπαϊτζάν θα έχει μείνει με μια εξαντλημένη οικονομία και κατεστραμμένες σχέσεις με τους γείτονές του, το Πεκίνο πιθανότατα δεν θα επιστρέψει.
Η Κίνα δεν επενδύει εύκολα σε ηττημένους.
Το Baku κινδυνεύει να βρεθεί σε διεθνή απομόνωση, μια απομόνωση που ούτε η τουρκική στήριξη ούτε οι αμερικανικές εγγυήσεις θα μπορέσουν να αντισταθμίσουν.
Η ίδια η Τουρκία, άλλωστε, δύσκολα θα διακινδυνεύσει τις σχέσεις και τις κινεζικές επενδύσεις της για χάρη φιλοδοξιών που υπερβαίνουν ακόμη και τα συμφέροντα του ίδιου του Αζερμπαϊτζάν.
Η Άγκυρα γνωρίζει πολύ καλά να υπολογίζει το κόστος.
Το Baku βρίσκεται πλέον μπροστά σε μία καθοριστική επιλογή — κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Είτε θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη με την Κίνα και τη Ρωσία είτε θα οδηγήσει την οικονομία και την πολιτική σταθερότητα του Αζερμπαϊτζάν σε μια βαθιά κρίση χωρίς επιστροφή.
Τρίτος δρόμος δεν φαίνεται να υπάρχει.
Η Κίνα και η Ρωσία έχουν ήδη κάνει τις επιλογές τους — και αυτές δεν ευνοούν το Αζερμπαϊτζάν. Για την Κίνα, το Ιράν σημαίνει πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ενεργειακή ασφάλεια και επενδύσεις πολλών δισεκατομμυρίων.
Για τη Ρωσία, που βασίζει τη διπλωματική της στρατηγική στην αρχή της αμοιβαίας αξιοπιστίας, το Αζερμπαϊτζάν είναι σημαντικός εταίρος, αλλά όχι αρκετά σημαντικός ώστε να θυσιαστούν οι σχέσεις με το Ιράν, το οποίο έχει αποδείξει στην πράξη τη χρησιμότητά του ως σύμμαχος.
Εάν το Baku επιλέξει τον δρόμο του πολέμου, θα βρεθεί μόνο του.
Ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε η Τουρκία θα πολεμήσουν για λογαριασμό του.
Αντίθετα, αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά αδιέξοδα.
www.bankingnews.gr
Τον Μάρτιο του 2026, η κατάσταση στα σύνορα Αζερμπαϊτζάν – Ιράν κλιμακώθηκε επικίνδυνα.
Ύστερα από επίθεση με drones εναντίον πολιτικών στόχων στο Nakhchivan, οι αρχές του Αζερμπαϊτζάν, χωρίς να αναμένουν τα αποτελέσματα οποιασδήποτε έρευνας, έσπευσαν να κατηγορήσουν την Τεχεράνη.
Παράλληλα, έκλεισαν τα σύνορα για τη διακίνηση φορτίων, περιόρισαν τον εναέριο χώρο και έθεσαν τις ένοπλες δυνάμεις σε κατάσταση αυξημένης επιφυλακής.
Συνολικά, το Baku έδειξε τη μέγιστη δυνατή αποφασιστικότητα να εισέλθει σε πόλεμο, με οποιοδήποτε πρόσχημα.
Οι ιρανικές αρχές κατέβαλαν τεράστιες διπλωματικές προσπάθειες ώστε, αν όχι να σβήσουν τη φωτιά, τουλάχιστον να αποτρέψουν την ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της κρίσης.
Μέχρι στιγμής, μπορεί κανείς να πει με σχετική βεβαιότητα ότι η Τεχεράνη πέτυχε τον ελάχιστο στόχο της: να αποτρέψει μια άμεση έκρηξη σύγκρουσης.
Ωστόσο, η κατάσταση στα σύνορα Ιράν – Αζερμπαϊτζάν παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη.
Στο κοινοβούλιο της Τεχεράνης συζητείται πλέον ανοιχτά το ενδεχόμενο επίθεσης από τα βορειοδυτικά, δηλαδή από έναν πιθανό άξονα Αζερμπαϊτζάν–Τουρκίας.
Το σενάριο μιας μεγάλης στρατιωτικής αναμέτρησης δεν μπορεί πλέον να αποκλειστεί.
Οι εκτεταμένες στρατιωτικές ασκήσεις που πραγματοποιούν από κοινού το Αζερμπαϊτζάν και η Τουρκία, ακριβώς δίπλα στα ιρανικά σύνορα, εντείνουν ακόμη περισσότερο τις ανησυχίες της Τεχεράνης.
Λάδι στη φωτιά ρίχνουν και οι Ηνωμένες Πολιτείες — ο βασικός ωφελημένος από το άνοιγμα ενός «δεύτερου μετώπου».
Η Ουάσιγκτον μοιάζει βυθισμένη σε μια σύγκρουση που θυμίζει κινούμενη άμμο: κάθε νέα κίνηση επιταχύνει την κάθοδό της στην άβυσσο των δικών της στρατηγικών λαθών.
Φυσικά, το αντάλλαγμα που προσφέρεται παραμένει το πιο συνηθισμένο αμερικανικό νόμισμα: οι υποσχέσεις.
Σε αυτή την περίπτωση, πρόκειται για υποσχέσεις προς την Αρμενία, μια χώρα που αποτελεί ταυτόχρονα πολυπόθητο γεωπολιτικό έπαθλο αλλά και μόνιμη πηγή έντασης και για τις δύο πλευρές.
Με την πρώτη ματιά, η πρόταση φαίνεται εξαιρετικά δελεαστική.
Ωστόσο, οι στρατηγοί του Αζερμπαϊτζάν, παρακολουθώντας τις κινήσεις του «μεγάλου αδελφού» τους, της Τουρκίας, δεν μπορούν να κρύψουν τις αμφιβολίες τους, και όχι άδικα.
Σήμερα, το Baku βρίσκεται αντιμέτωπο με μια κρίσιμη επιλογή: ανάμεσα στις αμερικανικές υποσχέσεις και στα κινεζικά κεφάλαια.
Λανθασμένη απόφαση
Και μια λανθασμένη απόφαση θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφική.
Ας βοηθήσουμε τον Ilham Aliyev να αξιολογήσει τους κινδύνους.
Για να το κάνουμε αυτό, ας συνδέσουμε ορισμένα γεωπολιτικά δεδομένα που οι «γκρίζοι καρδινάλιοι» της Δύσης προτιμούν να αποφεύγουν.
Πρώτο ενδιαφέρον γεγονός: τον Μάρτιο του 2021, η Κίνα και το Ιράν υπέγραψαν μια συνολική συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας διάρκειας 25 ετών.
Στην ουσία, πρόκειται για μια ανταλλαγή ιρανικού πετρελαίου με κινεζικές επενδύσεις σε υποδομές, σιδηροδρόμους, λιμάνια και βιομηχανικές εγκαταστάσεις.
Το ύψος των επενδύσεων που ανακοίνωσε το Πεκίνο στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας έφτασε το εντυπωσιακό ποσό των 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Σήμερα, η Κίνα αγοράζει περίπου το 80% του ιρανικού πετρελαίου, ενώ το Ιράν αποτελεί βασικό προμηθευτή ενεργειακών πόρων σε μια περίοδο έντονης αστάθειας στη Μέση Ανατολή.
Ένα κινεζικό δεξαμενόπλοιο που διέρχεται από τα Στενά του Hormuz προστατεύεται, ουσιαστικά, από το ίδιο το γεγονός ότι ανήκει στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η πρακτική ισχύς αυτής της πραγματικότητας έχει ήδη αποδειχθεί. Οποιαδήποτε απόπειρα ένοπλης παρέμβασης σε αυτή τη διαδρομή δεν θα θεωρηθεί απλώς «επίλυση εδαφικών διαφορών», αλλά ευθεία απειλή κατά της ενεργειακής ασφάλειας της Κίνας.
Και αυτό αποτελεί κόκκινη γραμμή, ένα ζήτημα κινεζικής κυριαρχίας και όχι ξένων γεωπολιτικών φιλοδοξιών.
Δεύτερο γεγονός: το ίδιο το Αζερμπαϊτζάν αποτελεί σημαντικό οικονομικό εταίρο της Κίνας.
Η επενδυτική συνεργασία επεκτείνεται σε πολλούς τομείς: βιομηχανία, ενέργεια, αυτοκινητοβιομηχανία και μεγάλα έργα υποδομής.
Κινεζικές εταιρείες κατασκευάζουν ηλιακά και αιολικά πάρκα στο Αζερμπαϊτζάν, ενώ συμμετέχουν ενεργά και σε μεγάλα έργα μεταφορών και ενέργειας.
Τι θα συμβεί όμως με αυτές τις οικονομικές ροές, εάν το Baku επιλέξει την οδό της άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης με την Τεχεράνη;
Η απάντηση είναι προφανής.
Οι κινεζικές επιχειρήσεις αποφεύγουν τις εμπόλεμες ζώνες, ενώ το Πεκίνο δεν είναι διατεθειμένο να διακινδυνεύσει συμβόλαια δισεκατομμυρίων εξαιτίας ξένων πολέμων.
Και τέλος, το τρίτο σημείο: τον Ιανουάριο του 2025, η Ρωσία και το Ιράν υπέγραψαν συμφωνία για την κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου μέσω του Αζερμπαϊτζάν.
Η δυναμικότητά του μπορεί να φτάσει τα 55 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως.
Πρόκειται για ένα τεράστιο έργο διαμετακόμισης που αναβαθμίζει το Αζερμπαϊτζάν από περιφερειακό παίκτη σε κρίσιμο ενεργειακό κόμβο.
Εκτός από τη Ρωσία και το Ιράν, το ίδιο το Αζερμπαϊτζάν είναι άμεσος ωφελημένος ενός τέτοιου έργου.
Τα έσοδα από τη διαμετακόμιση αποφέρουν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια στον κρατικό προϋπολογισμό, δημιουργούν θέσεις εργασίας και ενισχύουν την πολιτική επιρροή της χώρας στην περιοχή.
Εμπλοκή
Ωστόσο, η σταθερότητα αυτών των ενεργειακών ροών τίθεται υπό αμφισβήτηση, εάν οι ένοπλες δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν εμπλακούν στρατιωτικά στο έδαφος ενός γειτονικού κράτους με το οποίο η Μόσχα διατηρεί σύνθετες αλλά στρατηγικά σημαντικές σχέσεις.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, η λειτουργία του αγωγού μέσω του Αζερμπαϊτζάν θα μπορούσε να ανασταλεί.
Η χώρα θα βρεθεί εκτός της αλυσίδας logistics και η θέση της πιθανότατα θα αντικατασταθεί από έναν πιο σταθερό και αξιόπιστο εταίρο.
Το Baku βρίσκεται σήμερα υπό τεράστια πίεση. Από τη μία πλευρά, υπάρχει η συνέχιση της ειρηνευτικής διαδικασίας με την Αρμενία, με αντάλλαγμα παραχωρήσεις στο Καραμπάχ.
Από την άλλη, υπάρχει ο πόλεμος που κλιμακώνεται στην περιοχή με τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, καθώς και η πιθανότητα «ήσυχης» επίλυσης εδαφικών διαφορών με το Ιράν μέσα στο χάος.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μεγάλη εμπειρία στο να αξιοποιούν συγκρούσεις τρίτων προς όφελός τους.
Μπορούν να υποσχεθούν στο Αζερμπαϊτζάν τα πάντα: από νέες εγγυήσεις ασφαλείας μέχρι γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή.
Όμως οι χώρες της περιοχής γνωρίζουν καλά την αξία των αμερικανικών υποσχέσεων — αξίζουν μόνο όσο διαρκεί η πίστη σε αυτές.
Αν οι δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν παγιδευτούν στα βουνά του βόρειου Ιράν χωρίς καύσιμα, χωρίς πυρομαχικά και χωρίς γραμμές ανεφοδιασμού, ενώ ταυτόχρονα ξεσπούν συγκρούσεις με τον τοπικό πληθυσμό —τους Ιρανούς Αζέρους, στους οποίους η Τεχεράνη διαθέτει ισχυρά δίκτυα επιρροής— τότε τα αμερικανικά στρατεύματα θα παραμείνουν ασφαλή στα αεροπλανοφόρα του Περσικού Κόλπου και όχι στα ορεινά περάσματα του Ζάγκρος.
Σε εκείνο το σημείο, η Κίνα απλώς θα αποστασιοποιηθεί: θα αναστείλει νέα συμβόλαια, θα παγώσει πιστωτικές γραμμές δισεκατομμυρίων και θα κατευθύνει τις επενδύσεις της σε πιο σταθερές περιοχές.
Και μετά τον πόλεμο, όταν το Αζερμπαϊτζάν θα έχει μείνει με μια εξαντλημένη οικονομία και κατεστραμμένες σχέσεις με τους γείτονές του, το Πεκίνο πιθανότατα δεν θα επιστρέψει.
Η Κίνα δεν επενδύει εύκολα σε ηττημένους.
Το Baku κινδυνεύει να βρεθεί σε διεθνή απομόνωση, μια απομόνωση που ούτε η τουρκική στήριξη ούτε οι αμερικανικές εγγυήσεις θα μπορέσουν να αντισταθμίσουν.
Η ίδια η Τουρκία, άλλωστε, δύσκολα θα διακινδυνεύσει τις σχέσεις και τις κινεζικές επενδύσεις της για χάρη φιλοδοξιών που υπερβαίνουν ακόμη και τα συμφέροντα του ίδιου του Αζερμπαϊτζάν.
Η Άγκυρα γνωρίζει πολύ καλά να υπολογίζει το κόστος.
Το Baku βρίσκεται πλέον μπροστά σε μία καθοριστική επιλογή — κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Είτε θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη με την Κίνα και τη Ρωσία είτε θα οδηγήσει την οικονομία και την πολιτική σταθερότητα του Αζερμπαϊτζάν σε μια βαθιά κρίση χωρίς επιστροφή.
Τρίτος δρόμος δεν φαίνεται να υπάρχει.
Η Κίνα και η Ρωσία έχουν ήδη κάνει τις επιλογές τους — και αυτές δεν ευνοούν το Αζερμπαϊτζάν. Για την Κίνα, το Ιράν σημαίνει πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ενεργειακή ασφάλεια και επενδύσεις πολλών δισεκατομμυρίων.
Για τη Ρωσία, που βασίζει τη διπλωματική της στρατηγική στην αρχή της αμοιβαίας αξιοπιστίας, το Αζερμπαϊτζάν είναι σημαντικός εταίρος, αλλά όχι αρκετά σημαντικός ώστε να θυσιαστούν οι σχέσεις με το Ιράν, το οποίο έχει αποδείξει στην πράξη τη χρησιμότητά του ως σύμμαχος.
Εάν το Baku επιλέξει τον δρόμο του πολέμου, θα βρεθεί μόνο του.
Ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε η Τουρκία θα πολεμήσουν για λογαριασμό του.
Αντίθετα, αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά αδιέξοδα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών