Tο Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (IRGC) που είναι η ελίτ στρατιωτικές μονάδες του Ιρανικού στρατού και αριθμούν 135.000 στρατιώτες.... προειδοποιεί τις ΗΠΑ «αμερικανοί ο χρόνος σας τελειώνει, πάρτε σοβαρά την δύναμη πυρός του Ιράν»… - Al Jazeera - Bloomberg: Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ και Ιράν κώλυσαν για δύο λόγους – Έρχεται διεθνής κρίσης όπως 2008
(upd10) Το Ιράν συνεχίζει να επιμένει στις θέσεις του και οι διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ – μέσω Πακιστάν - για μια ακόμη φορά προσκρούουν σε 4 σοβαρά εμπόδια… με επίκεντρο Ουράνιο, Hormuz, πυραυλικά συστήματα και τερματισμό της σύγκρουσης σε όλα τα μέτωπα.
Ωστόσο άλλες πηγές αναφέρουν ότι υπάρχει πρόταση με 5 σημεία που διαπραγματεύονται Αμερικανοί και Ιρανοί και παρά τις διαφωνίες... αποτελεί μια βάση επαφών αλλά ακόμη υπάρχει χάσμα...
Και ενώ λευκός καπνός δεν αναδύεται από τις διαπραγματεύσεις… με ένα τρομερό μήνυμα το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (IRGC) που είναι η ελίτ στρατιωτικές μονάδες του Ιρανικού στρατού και αριθμούν 135.000 προειδοποιεί τις ΗΠΑ «αμερικανοί ο χρόνος σας τελειώνει, πάρτε σοβαρά την δύναμη πυρός του Ιράν»…
Η απάντηση του Αμερικανού Προέδρου Trump ήταν άμεση…
«Θα πετύχουμε τους στόχους μας με κάθε μέσο.
Θα καταστρέψουμε το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν
Δεν θα δεχτούμε παρέμβαση στο Στενό του Hormuz» δείχνοντας και το εύρος του χάσματος που χωρίζει ΗΠΑ και Ιράν.
Απίστευτη προειδοποίηση IRGC: Πάρτε στα σοβαρά την δύναμη πυρός του Ιράν, ο χρόνος σας τελειώνει
Ένα απίστευτο μήνυμα έστειλε το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν προς τον Trump και την Αμερικανική κυβέρνηση:
Μετά τις άκαρπες επιθέσεις της 13ης Ιουνίου και της 23ης Μαρτίου και την κατάρρευση της πολιορκίας της 13ης Απριλίου 2026, οι υποθέσεις του Λευκού Οίκου για εύκολες και γρήγορες επιχειρήσεις κατά του Ιράν αποδείχθηκαν λανθασμένες.
«Το πέρασμα του χρόνου δεν είναι υπέρ σας και, για να ξεφύγουν οι ΗΠΑ από την πολυεπίπεδη δύσκολη κατάσταση, θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη την πρωτοβουλία και την απειλή του Ιράν».
IRGC: Τα σχέδια των ΗΠΑ για «εύκολη και γρήγορη» επιχείρηση εναντίον του Ιράν απέτυχαν…
Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) αναφέρει ότι μετά τις αποτυχημένες επιθέσεις, οι υποθέσεις των ΗΠΑ σχετικά με τη δυνατότητα γρήγορης και εύκολης στρατιωτικής δράσης κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράνέχουν αποδειχθεί ψευδείς.
Οι αποτυχημένες εκστρατείες περιλαμβάνουν τον 12ήμερο πόλεμο του Ισραήλ το 2025 με άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ, καθώς και έναν τρομοκρατικό πόλεμο που διεξήγαγαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στις 28 Φεβρουαρίου 2026 που διήρκεσε 50 ημέρες.
Ο αποκλεισμός που επέβαλε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Trump στα ιρανικά λιμάνια τον Απρίλιο ήταν μια πράξη οικονομικού πολέμου που είχε σχεδιαστεί για να λιμοκτονήσει το έθνος του Ιράν.
«Μετά τις μάταιες επιθέσεις της 13ης Ιουνίου 2025 και της 28ης Φεβρουαρίου 2026 και την κατάρρευση του ναυτικού αποκλεισμού της 12ης Απριλίου 2026, αποκαλύφθηκε η πλάνη των υποθέσεων του Λευκού Οίκου σχετικά με μια γρήγορη και εύκολη επιχείρηση κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν», δήλωσε το IRGC.
Μυστικές Υπηρεσίες ΗΠΑ: Προσοχή το Ιράν αναδομεί πολύ γρήγορα τις στρατιωτικές του δυνατότητες
Με βάση τις Αμερικανικές Μυστικές Υπηρεσίες το Ιράν αναδομεί γρήγορα τις στρατιωτικές του δυνατότητες, συμπεριλαμβανομένης της αντικατάστασης πυραυλικών βάσεων και εκτοξευτών, και επανεκκινεί την παραγωγή βασικών οπλικών συστημάτων εν μέσω της εξάμηνης εκεχειρίας με τις ΗΠΑ.
Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών δείχνουν ότι ο στρατός του Ιράν ανασυγκροτείται πολύ πιο γρήγορα από ό,τι είχε αρχικά εκτιμηθεί.
Το Ιράν έχει ήδη επανεκκινήσει μέρος της παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών και θα μπορούσε να ανασυγκροτήσει πλήρως την ικανότητά του για επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε μόλις έξι μήνες.
«Οι Ιρανοί έχουν ξεπεράσει όλα τα χρονοδιαγράμματα που είχε η κοινότητα των μυστικών υπηρεσιών για την ανασύσταση», δήλωσε Αμερικανός αξιωματούχος στο CNN.
Οι Ιρανοί «έχουν αποδείξει ότι μπορούν να περιορίσουν αποτελεσματικά τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του πολέμου ανασυντάσσοντας τις δυνάμεις τους γρήγορα μετά από αυτές τις επιθέσεις», έγραψε το CNN.
Νωρίτερα, οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών αποκάλυψαν ομοίως ότι το Ιράν είχε ανακτήσει πρόσβαση στις περισσότερες από τις πυραυλικές του εγκαταστάσεις, τους εκτοξευτές και τις υπόγειες εγκαταστάσεις του, ανέφεραν οι New York Times.
Σύμφωνα με απόρρητες αξιολογήσεις που αντικρούουν τους ισχυρισμούς του Προέδρου Trump ότι οι πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν είχαν «αποδεκατιστεί».
To Ιράν έχει αποκαταστήσει την επιχειρησιακή πρόσβαση σε 30 από τις 33 πυραυλικές βάσεις κατά μήκος του Στενού του Hormuz, επιτρέποντάς του να στοχεύει αμερικανικά πολεμικά πλοία που επιχειρούν να διέλθουν από τη στρατηγική πλωτή οδό του Hormuz.
Μια αξιολόγηση των υπηρεσιών πληροφοριών που επικαλούνται οι Times φέρεται να διαπίστωσε ότι το Ιράν εξακολουθεί να κατέχει το 70% των κινητών εκτοξευτών του και έχει διατηρήσει περίπου το 70% του αποθέματος πυραύλων του από πριν από τον πόλεμο.
Επιπλέον, δορυφορικές εικόνες και άλλα εργαλεία επιτήρησης έδειξαν ότι το Ιράν είχε ανακτήσει πρόσβαση σε περίπου το 90% των υπόγειων εγκαταστάσεων αποθήκευσης και εκτόξευσης πυραύλων, οι οποίες είναι είτε «μερικώς είτε πλήρως λειτουργικές».
Trump: Θα πετύχουμε τους στόχους μας με κάθε μέσο, θα τελειώσει σύντομα - Δεν θα δεχτούμε παρέμβαση στο Hormuz
Υποστηρίζοντας ότι βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις για την επίτευξη συμφωνίας με το Ιράν, o Trump ισχυρίστηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τον πλήρη έλεγχο του Στενού του Hormuz μέσω του ναυτικού αποκλεισμού παρόμοιου με χαλύβδινο τείχος και έχουν καταστρέψει το 75% των πυραυλικών δυνατοτήτων του Ιράν.
Τόνισε ότι η Ουάσινγκτον δεν θα επιτρέψει το εμπλουτισμένο ουράνιο να παραμείνει στο Ιράν και θα το καταστρέψει.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Trump, σε νέες δηλώσεις του, δήλωσε: «Θα δούμε πώς θα πάνε τα πράγματα με το Ιράν, αλλά σε κάθε περίπτωση θα πετύχουμε αυτό που θέλουμε και αυτή η σύγκρουση θα τελειώσει σύντομα».
Ο Trump επανέλαβε τους ισχυρισμούς του σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, τονίζοντας:
«Θα διασφαλίσουμε ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Το Ιράν δεν μπορεί να διατηρήσει ουράνιο υψηλού εμπλουτισμού και δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε αυτό το ουράνιο να παραμείνει στο Ιράν.
Θα το αποκτήσουμε και θα το καταστρέψουμε, παρόλο που δεν το θέλουμε οι ίδιοι».
Συνέχισε, προσθέτοντας: «Το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών κάνει καλά τη δουλειά του και λόγω αυτού του ναυτικού αποκλεισμού, κανένα πλοίο δεν εισέρχεται ούτε εξέρχεται από το Ιράν».
«Έχουμε τον πλήρη έλεγχο του Στενού του Hormuz μέσω ενός αποκλεισμού που σχηματίζει ένα χαλύβδινο τείχος.
Δεν δεχόμαστε διόδια στο Στενό του Hormuz και θέλουμε αυτό το στενό να ανοίξει χωρίς να επιβληθούν έξοδα».
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ ανέφερε επίσης ότι η Ουάσινγκτον έχει μέχρι στιγμής καταστρέψει το 75% των πυραυλικών δυνατοτήτων του Ιράν, κάτι που ωστόσο δεν επιβεβαιώνουν οι Αμερικανικές Μυστικές Υπηρεσίες.
Al Jazeera - Bloomberg: Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ και Ιράν κώλυσαν για δύο λόγους – Έρχεται διεθνής κρίσης όπως 2008
Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται αλλά δεν είναι καρποφόρες για δύο λόγους τόνισε το δίκτυο Al Jazeera
Εν τω μεταξύ το Bloomberg προειδοποίησε ότι η συνέχιση της κατάστασης στα Στενά του Hormuz μέχρι τον Αύγουστο θα αύξανε σημαντικά τον κίνδυνο μιας καταστροφικής παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης.
Μιας ύφεσης της οποίας οι διαστάσεις και η καταστροφική δύναμη θα μπορούσαν να είναι ίσες με τη Μεγάλη Οικονομική Κρίση του 2008.
Πρόβλεψη εφιάλτης από Financial Times: Το πετρέλαιο θα φθάσει έως τα 180 δολάρια το βαρέλι
Οι Financial Times έγραψαν σε ένα από τα αναλυτικά τους ρεπορτάζ για την αγορά πετρελαίου μετά τις εντάσεις στον Περσικό Κόλπο: «Η ενεργειακή κρίση έχει περάσει από το στάδιο του φόβου της αγοράς στο στάδιο της φυσικής έλλειψης και τα αποθέματα εξαντλούνται.
Οι Financial Times αναφέρουν ότι σχεδόν 80 χώρες έχουν κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και εάν το Hormuz παραμείνει κλειστό, το σενάριο για το πετρέλαιο στα 180 δολάρια θα επιβεβαιωθεί».
Ο στρατάρχης του Πακιστάν Asim Munir… δεν έχει πάει ακόμη στην Τεχεράνη
Πακιστανικές πηγές δήλωσαν σε ορισμένα μέσα ενημέρωσης με έδρα το Islamabad ότι εάν οι συνομιλίες για ειρήνη είναι επιτυχείς, αλλά ο διοικητής του στρατού του Πακιστάν, στρατάρχης Asim Munir, δεν θα μεταβεί στην Τεχεράνη, ακόμη διότι υπάρχουν ορισμένες διαφορές και οι οποίες δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί.
Η επίσκεψη του διοικητή του πακιστανικού στρατού θα πραγματοποιηθεί εφόσον οριστικοποιηθεί το επιθυμητό πλαίσιο μεταξύ των δύο πλευρών
Dennis Ross (ΗΠΑ): Η πρόταση 5 σημείων που εξετάζουν ΗΠΑ και Ιράν… είναι συντριπτικά υπέρ του Ιράν
Κατά τον Dennis Ross πρώην βοηθός του Obama «εάν αληθεύει, η συμφωνία πέντε σημείων που συνάπτεται μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν είναι συντριπτικά υπέρ του Ιράν:
Το Ιράν επιτυγχάνει κατάπαυση του πυρός σε όλα τα μέτωπα, δέσμευση να μην επιτεθεί σε υποδομές και σταδιακή άρση των κυρώσεων, αλλά δεν υπάρχει ρητή αναφορά στο πυρηνικό του πρόγραμμα στη συμφωνία.
Αυτό που κερδίζει η Αμερική είναι το άνοιγμα του Στενού του Hormuz με έναν κοινό μηχανισμό παρακολούθησης.
Axios - Washington Post: Ο Netanyahu σαμποτάρει την ειρήνη – Οι ΗΠΑ έριξαν το 50% του αποθέματος σε πυραύλους THAAD
Σύμφωνα με το Axios, η κύρια αιτία που δεν υπάρχει ειρήνη μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν είναι η αντίθεση του Netanyahu του πρωθυπουργού του Ισραήλ σε οποιαδήποτε συμφωνία.
Θέλει να συνεχίσει τον πόλεμο και να νικήσει πλήρως το Ιράν, ενώ ο Trump υποστηρίζει τις διαπραγματεύσεις.
Εν τω μεταξύ η εφημερίδα Washington Post ανέφερε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτόξευσαν ένα μεγάλο μέρος των πυραύλων τους για να προστατεύσουν το ισραηλινό καθεστώς κατά τη διάρκεια της κοινής επίθεσης κατά του Ιράν, οδηγώντας σε σημαντική μείωση των αποθεμάτων προηγμένων πυραύλων της Αμερικής.
Ο αμερικανικός στρατός έχει εκτοξεύσει περισσότερους από 200 πυραύλους THAAD για να υπερασπιστεί το Ισραήλ, αριθμός που ισοδυναμεί σχεδόν με το ήμισυ του συνολικού αποθέματος αυτών των πυραύλων του Πενταγώνου.
Politico: Τα πυρηνικά και το Hormuz οι κύριες αιτίες διαφωνιών μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ
Όσον αφορά τις συνομιλίες με το Ιράν, ένας ανώτερος αξιωματούχος του Λευκού Οίκου ισχυρίστηκε ότι τα κύρια σημεία διαφωνίας παραμένουν:
1. Η μη κατοχή πυρηνικών όπλων
2. Η διατήρηση ανοιχτού του Στενού του Hormuz
Στόχος νούμερο ένα είναι ότι το Ιράν δεν μπορεί να έχει πυρηνικά όπλα.
Στόχος νούμερο δύο, το Στενό του Hormuz πρέπει να είναι ανοιχτό, χωρίς διόδια, χωρίς επιθέσεις από το Ιράν ... απλώς ελεύθερη ροή μεταφορών σε όλη την περιοχή.
Υπάρχουν σίγουρα και άλλα πράγματα που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη σχετικά με τη συμφωνία, αλλά αυτά τα δύο είναι σίγουρα τα πιο σημαντικά.
Τα 5 σημεία – εμπόδια για ειρήνη στον Περσικό Κόλπο
1) Μετά από ένα πλήρες αδιέξοδο και τα μέρη που έφτασαν στα πρόθυρα του πολέμου, οι διαπραγματεύσεις έχουν εισέλθει σε μια νέα φάση με την προσθήκη άλλων διαμεσολαβητών και την παρουσίαση νέων πρωτοβουλιών.
2) Έχει σημειωθεί πρόοδος, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές διαφορές και κενά.
3) Το ζήτημα μιας πλήρους ή σταδιακής συμφωνίας, το ουράνιο, η διάρκεια του ναυτικού αποκλεισμού, ο χρόνος άρσης των κυρώσεων, το εύρος της άρσης των κυρώσεων και ο τρόπος διαχείρισης του Στενού του Hormuz παραμένουν ζητήματα σοβαρής διαφωνίας.
4) Δεν έχει ακόμη συμφωνηθεί κανένα κείμενο!
5) Η σύγκρουση είναι ακόμα πιο πιθανή από τη συμφωνία αναφέρουν πηγές σε ΗΠΑ και Ιράν.
Δέος: Καμία συμφωνία μέχρι να τερματιστεί επίσημα, επαληθεύσιμα και οριστικά ο πόλεμος με τους όρους του Ιράν
Υπό την βαριά σκιά του ασύμμετρου πολέμου, όπου η στρατιωτική ισχύς συναντά τη στρατηγική υπομονή, μια μοναδική αλήθεια αναδύθηκε από την τελευταία αντιπαράθεση μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ.
Το πεδίο της μάχης μίλησε κατηγορηματικά και αποφασιστικά.
Η διπλωματία των απειλών απέτυχε παταγωδώς.
Και τώρα, καθώς ο κόσμος κρατάει την ανάσα του για το τι θα ακολουθήσει, το Ιράν έχει χαράξει μια διαχωριστική γραμμή που είναι τόσο σαφής όσο και άκαμπτη: δεν θα υπάρξει συζήτηση για το πυρηνικό ζήτημα, καμία διαπραγμάτευση για την εθνική κυριαρχία και καμία αναδιάταξη της περιφερειακής ισχύος μέχρι να τερματιστεί επίσημα, επαληθεύσιμα και οριστικά ο πόλεμος – με τους όρους του Ιράν.
Αυτή δεν είναι μια τακτική στάση, αλλά μια στρατηγική αλλαγή παραδείγματος.
Επί δεκαετίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους λειτουργούσαν με μια βαθιά λανθασμένη υπόθεση ότι η στρατιωτική πίεση θα μπορούσε να αξιοποιηθεί σε διπλωματικές παραχωρήσεις.
Η λογική ήταν βάναυση στην απλότητά της: βομβαρδισμός, επιβολή κυρώσεων, απειλή και στη συνέχεια διαπραγμάτευση από μια θέση επιβαλλόμενης αδυναμίας.
Το Ιράν μόλις απέδειξε, μετά από 40 ημέρες αδιάκοπης, χωρίς περιορισμούς στρατιωτικής επιθετικότητας, ότι αυτή η υπόθεση δεν είναι μόνο ψευδής, αλλά και επικίνδυνα ξεπερασμένη.
Το τέλος του πολέμου που επιβλήθηκε παράνομα στον ιρανικό λαό δεν αποτελεί πλέον προοίμιο για διαπραγματεύσεις υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.
Είναι το ίδιο το έπαθλο και ανήκει αποκλειστικά στην πλευρά που απέδειξε την ανωτερότητά της στο πεδίο της μάχης.
Η διπλωματική αριστουργηματική κίνηση: Πρώτα ο πόλεμος, μετά οι συζητήσεις
Το Ιράν πραγματοποίησε ένα διπλωματικό αριστούργημα σπάνιας στρατηγικής νοημοσύνης.
Συνδέοντας επίσημα και κατηγορηματικά οποιονδήποτε μελλοντικό διάλογο για το πυρηνικό ζήτημα με το οριστικό και οριστικό τέλος του πολέμου, η Τεχεράνη απογύμνωσε τον εχθρό από το πιο ισχυρό του όπλο: την απειλή συνεχιζόμενης ή ανανεωμένης στρατιωτικής επιθετικότητας.
Με αυτόν τον τρόπο, το Ιράν έχει μετατρέψει αυτό που ο εχθρός είχε σκοπό να ασκήσει πίεση σε άσκοπο.
Το μήνυμα προς ΗΠΑ και Ισραήλ και τον κόσμο είναι σαφές.
Δεν έχετε το δικαίωμα να καθίσετε απέναντι στο τραπέζι και να συζητήσετε το ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ενώ τα αεροσκάφη σας παραμένουν στους ιρανικούς ουρανούς και το ναυτικό σας περιπολεί τον Περσικό Κόλπο.
Δεν έχετε το δικαίωμα να απαιτήσετε παραχωρήσεις, ενώ ο καπνός του πολέμου εξακολουθεί να υψώνεται από το ιρανικό έδαφος.
Αυτό δεν είναι πείσμα.
Είναι αυτοσεβασμός – που κερδήθηκε με κόπο και αποδείχθηκε μέσα από τα κέρδη στο πεδίο της μάχης.
Και έχει τις ρίζες του σε μια ψυχρή, ακριβή και ακλόνητη ανάγνωση της ισορροπίας δυνάμεων.
Το τέλος του πολέμου και οι συγκεκριμένες συνθήκες υπό τις οποίες θα συμβεί θα διαμορφώσουν τα στρατηγικά περιγράμματα της περιοχής για τις επόμενες γενιές.
Κάθε ρήτρα της εκεχειρίας, κάθε μηχανισμός επαλήθευσης, κάθε συμβολική αναγνώριση, είναι ένα τούβλο στα θεμέλια του μέλλοντος.
Όποιος ορίζει το τελικό σημείο, ορίζει και τη νέα κανονικότητα.
Το Ιράν έχει κατανοήσει αυτό που οι αντίπαλοί του δεν έχουν καταλάβει: οι συντεταγμένες της κατάπαυσης του πυρός - ο χρόνος, οι όροι, οι ρυθμίσεις παρακολούθησης και ο διπλωματικός συμβολισμός - δεν είναι τεχνικές λεπτομέρειες.
Είναι η ίδια η αρχιτεκτονική της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων.
Και αυτή η αρχιτεκτονική πρέπει να οικοδομηθεί με ιρανικούς όρους, επειδή το Ιράν έχει κερδίσει το δικαίωμα να την οικοδομήσει.
Αυτό που καθιστά αυτή τη θέση ακλόνητη είναι ότι έχει ήδη δοκιμαστεί στη φωτιά.
Κατά τη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου, το Ιράν δεν ανοιγόκλεισε τα μάτια του, δεν υποχώρησε ούτε παραδόθηκε. Ενάντια σε έναν εχθρό οπλισμένο με τα πιο προηγμένα όπλα στη γη, ενάντια σε έναν συνασπισμό που διακήρυξε ανοιχτά τους στόχους του ως την καταστροφή του Ιράν, τον διαμελισμό του ιρανικού έθνους και τη λεηλασία του πετρελαίου και του πλούτου του, το Ιράν δεν κατέρρευσε.
Δεν συνθηκολόγησε.
Η Ισλαμική Δημοκρατία επίσης δεν έστειλε μυστικούς απεσταλμένους που να προσφέρουν παραχωρήσεις, όπως θα περίμεναν πολλοί.
Υπέμεινε και αντεπιτέθηκε με πλήρη ισχύ.
Βγήκε από την κόλαση όχι απλώς άθικτη, αλλά και στρατηγικά κυρίαρχη.
Ο κόσμος παρακολουθούσε καθώς η ιρανική ανθεκτικότητα αποκρυσταλλωνόταν στην ιρανική ανωτερότητα.
Αυτή η ανωτερότητα δεν αποτελεί πλέον θέμα συζήτησης.
Είναι μια βιωμένη πραγματικότητα – γραμμένη στην αποτυχία του εχθρού, γραμμένη στους όρους της εκεχειρίας και γραμμένη ανεξίτηλα στη νέα ισορροπία δυνάμεων της περιοχής.
Γιατί οι συνθήκες της νίκης έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ίδια τη νίκη
Δεν αρκεί απλώς να τερματιστεί ένας πόλεμος.
Οι πόλεμοι τελειώνουν πάντα – σε αδιέξοδα, σε εύθραυστες εκεχειρίες, σε πικρές αντιπαραθέσεις που φυτεύουν τους σπόρους του επόμενου πολέμου. Αυτό που έχει σημασία είναι οι συνθήκες του τέλους.
Ποιος στέκεται όρθιος όταν τα όπλα σιγούν;
Τίνος η αφήγηση επικρατεί;
Τίνος οι όροι είναι γραμμένοι στη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός;
Αυτά δεν είναι αφηρημένα ερωτήματα, αλλά συγκεκριμένοι καθοριστικοί παράγοντες για το αν η ειρήνη που θα ακολουθήσει θα είναι διαρκής ή απλώς ένα προοίμιο ανανεωμένης επιθετικότητας και αιματοχυσίας.
Το Ιράν έχει κατανοήσει κάτι που οι αντίπαλοί του δεν έχουν κατανοήσει.
Η φυσική κατάσταση ενός μεταπολεμικού περιβάλλοντος δεν είναι η ουδετερότητα ή ένα κενό φύλλο.
Είναι η επισημοποίηση της προπολεμικής ισορροπίας δυνάμεων, συν τις συνέπειες του ίδιου του πολέμου.
Ο πόλεμος δεν είναι μια διακοπή της στρατηγικής τάξης, αλλά ένας μηχανισμός που αποκαλύπτει και ενισχύει ποιος κατέχει την εξουσία.
Αν ένα έθνος υποστεί μια υπαρξιακή επίθεση και βγει ισχυρότερο και στη συνέχεια συμφωνήσει να διαπραγματευτεί τα βασικά του περιουσιακά στοιχεία - το πυραυλικό του πρόγραμμα, τον πυρηνικό του εμπλουτισμό, την περιφερειακή του επιρροή - σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, τότε έχει στείλει ένα καταστροφικό μήνυμα.
Το σήμα θα ήταν το εξής: ο πόλεμος αποδίδει και η επιθετικότητα αποδίδει.
Και ο εχθρός, έχοντας μάθει αυτό το μάθημα, θα επέστρεφε με ακόμη μεγαλύτερες απαιτήσεις, περιμένοντας ακόμη μεγαλύτερες παραχωρήσεις, επειδή το έθνος θα είχε αποδείξει ότι η βία είναι ένας δρόμος προς το τραπέζι των διαπραγματεύσεων και όχι εμπόδιο σε αυτό.
Αυτό ακριβώς αρνείται να επιτρέψει το Ιράν.
Το τέλος αυτού του πολέμου πρέπει να είναι διαφορετικό.
Πρέπει να γίνει αντιληπτό, να γίνει αισθητό και να καταγραφεί ως μια αποφασιστική ιρανική νίκη.
Όχι μια συμβολική νίκη σημαιών και ρητορικής, αλλά μια ουσιαστική νίκη γεγονότων και δύναμης. Μια νίκη στην οποία η αποτυχία του εχθρού είναι σαφής, μια νίκη στην οποία η αδυναμία του εχθρού να επιβάλει τη θέλησή του με στρατιωτικά μέσα αναγνωρίζεται σε κάθε ρήτρα κάθε συμφωνίας, μια νίκη στην οποία η φράση «όροι του Ιράν» παύει να είναι μια διαπραγματευτική θέση και γίνεται μια απλή δήλωση γεγονότος.
Αυτή είναι η βαθύτερη λογική πίσω από την άρνηση του Ιράν να συζητήσει το πυρηνικό ζήτημα πριν από το οριστικό τέλος αυτού του τρίτου επιβεβλημένου πολέμου.
Το πυρηνικό ζήτημα δεν είναι διαπραγματευτικό χαρτί που πρέπει να ανταλλάσσεται.
Δεν είναι μια ευπάθεια που πρέπει να εκμεταλλεύονται οι αντίπαλοι.
Είναι ένα εθνικό επίτευγμα, που αναπτύχθηκε εσωτερικά από Ιρανούς επιστήμονες και μηχανικούς μέσα από δεκαετίες ακλόνητης αποφασιστικότητας, συχνά ενόψει δολιοφθορών, δολοφονιών και αδιάκοπης πίεσης.
Δεν εισήχθη από το εξωτερικό και δεν θα εξαχθεί σε συναλλαγή για άρση των κυρώσεων ή για διπλωματική ομαλότητα.
Είναι συνυφασμένο με τον ιστό της ταυτότητας και της κυριαρχίας του Ιράν.
Το να αντιμετωπίσουμε το πυρηνικό πρόγραμμα ως αντικείμενο διαπραγμάτευσης ενώ ο πόλεμος συνεχίζεται θα ισοδυναμούσε με το να παραδεχτούμε ότι η απρόκλητη και παράνομη βία του εχθρού έχει βάση.
Θα ισοδυναμούσε με επικύρωση της λογικής του ένοπλου εκβιασμού. Και μόλις αυτή η λογική επικυρωθεί, ο εχθρός θα επιστρέφει, ξανά και ξανά, κάθε φορά απαιτώντας περισσότερα, κάθε φορά απειλώντας περισσότερα.
Αυτό είναι το μέλλον που το Ιράν είναι αποφασισμένο να αποτρέψει – κερδίζοντας αυτόν τον πόλεμο όχι μόνο στο πεδίο της μάχης αλλά και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, διασφαλίζοντας ότι οι όροι ειρήνης αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα επί τόπου, η οποία είναι η ιρανική αποτροπή και ανωτερότητα.
Το ιερό και το αδιαπραγμάτευτο
Υπάρχει μια βαθύτερη αρχή που λειτουργεί εδώ, μια αρχή που υπερβαίνει τη στρατηγική και εισέρχεται στη σφαίρα της εθνικής ταυτότητας.
Το Ιράν θεωρεί την εδαφική του ακεραιότητα, την πολιτική του κυριαρχία και τα σημαντικά εθνικά του περιουσιακά στοιχεία - συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής του βιομηχανίας, των αμυντικών του δυνατοτήτων και των επιστημονικών και βιομηχανικών του επιτευγμάτων - ως ιερά.
Αυτά δεν είναι εμπορεύματα προς δημοπράτηση, αλλά στοιχεία που έχουν ενσωματωθεί στον ίδιο τον ιστό της ιρανικής εθνικής υπόστασης.
Δεν είναι πολιτικές προτιμήσεις που υπόκεινται σε αναθεώρηση, αλλά υπαρξιακές κόκκινες γραμμές, επειδή ένα έθνος που εμπορεύεται τα βασικά του περιουσιακά στοιχεία έχει παραδώσει το μέλλον του ανεξάρτητα από το τι ορίζει οποιαδήποτε συνθήκη.
Αυτός δεν είναι απλώς ένας στρατηγικός υπολογισμός, αλλά μια συνταγματική και ηθική δέσμευση.
Εξηγεί γιατί το Ιράν δεν έχει καταστήσει και δεν θα καταστήσει το πυρηνικό ζήτημα αντικείμενο διαπραγμάτευσης υπό τη σκιά του σπαθιού.
Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με μετατροπή ενός εθνικού δικαιώματος σε ξένη παραχώρηση, με το να σηματοδοτήσει σε κάθε μελλοντικό επιτιθέμενο ότι τα πιο πολύτιμα επιτεύγματα του Ιράν δεν προστατεύονται από τη δύναμή του, αλλά είναι ευάλωτα σε μια απλή φόρμουλα: αν ρίξει αρκετές βόμβες, θα ανοίξει το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αυτή η φόρμουλα θα εγγυόταν ατελείωτους πολέμους.
Ο πρόσφατος πόλεμος απέδειξε το αντίθετο.
Η ανθεκτικότητα του Ιράν υπό πυρά απέδειξε οριστικά ότι τα περιουσιακά στοιχεία του έθνους είναι άτρωτα στην στρατιωτική πίεση.
Ο εχθρός ανέπτυξε τις πιο προηγμένες δυνατότητές του, κινητοποίησε τους περιφερειακούς συμμάχους και εξαπέλυσε μια επίθεση πλήρους φάσματος.
Ωστόσο, μετά από σχεδόν σαράντα ημέρες, οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν παρέμειναν ανέγγιχτες, οι πυραυλικές του δυνάμεις παρέμειναν λειτουργικές, η επιστημονική του υποδομή συνέχισε να λειτουργεί.
Ο εχθρός δεν πέτυχε κανέναν από τους δηλωμένους στόχους του.
Αυτό δεν είναι οριστικό, αλλά μια αποφασιστική, αναμφισβήτητη αποτυχία.
Κι όμως, ορισμένες φωνές -εντός και εκτός της περιοχής- εξακολουθούν να υποδηλώνουν ότι η μεταπολεμική περίοδος θα πρέπει να περιλαμβάνει διαπραγματεύσεις για τα ίδια τα ζητήματα που ο πόλεμος δεν κατάφερε να επιλύσει.
Δεν πρόκειται για διπλωματία, αλλά για αυταπάτη ντυμένη με διπλωματική γλώσσα.
Επιχειρεί μέσω των λόγων αυτό που δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω της τρομοκρατίας.
Η απάντηση του Ιράν είναι τόσο σταθερή όσο και λογική: αν ο εχθρός μπορούσε να αποσπάσει παραχωρήσεις με τη βία, δεν θα είχε ζητήσει ποτέ κατάπαυση του πυρός.
Το αίτημα για συνομιλίες αποτελεί από μόνο του μια παραδοχή αδυναμίας.
Και η αδυναμία δεν υπαγορεύει όρους.
Αποτρέποντας τον επόμενο πόλεμο κερδίζοντας τον τρέχοντα
Υπάρχει και μια άλλη διάσταση σε αυτή τη στρατηγική σαφήνεια, η οποία συχνά παραβλέπεται.
Η επιμονή του Ιράν να τερματίσει τον πόλεμο πριν από οποιονδήποτε πυρηνικό διάλογο δεν αφορά μόνο το παρόν, αλλά και το μέλλον.
Αφορά τη διασφάλιση ότι η επόμενη γενιά ιρανών παιδιών δεν θα μεγαλώσει υπό τη σκιά ενός ακόμη πολέμου επιλογής που υποστηρίζεται από την Αμερική.
Κάθε πόλεμος δημιουργεί ένα προηγούμενο.
Εάν το Ιράν εισέλθει σε πυρηνικές διαπραγματεύσεις πριν από το τέλος αυτού του πολέμου ή πριν εκπληρωθούν οι όροι του, αυτό το προηγούμενο θα είναι καταστροφικό.
Οι Αμερικανοί θα πάρουν ένα μάθημα: η έναρξη ενός πολέμου - ακόμη και ενός αποτυχημένου πολέμου - είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση.
Θα μάθαινε ότι η απλή πράξη της έναρξης δημιουργεί διπλωματική μόχλευση.
Θα μάθαινε ότι οι κόκκινες γραμμές του Ιράν είναι διαπερατές, η αποφασιστικότητά του εξαρτάται από την κατάσταση και ότι η συνεχής βία τελικά αποφέρει παραχωρήσεις.
Αυτό το μάθημα δεν θα παρέμενε περιορισμένο στον πυρηνικό φάκελο.
Θα έκανε μετάσταση, εφαρμοζόμενο στις συμβατικές στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν, στις περιφερειακές συμμαχίες του, στην οικονομική του υποδομή και, τελικά, και στην πολιτική του ανεξαρτησία. Μόλις ο εχθρός πιστέψει ότι ο πόλεμος αποδίδει, κάθε πτυχή της ιρανικής κυριαρχίας γίνεται στόχος.
Ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί η εκμάθηση αυτού του μαθήματος είναι να διασφαλιστεί ότι το τέλος αυτού του πολέμου διδάσκει το αντίστροφό του.
Το μάθημα πρέπει να είναι σαφές: η επιθετικότητα κατά του Ιράν δεν φέρνει ανταμοιβή, αλλά τιμωρία.
Η στρατιωτική πίεση δεν αποφέρει παραχωρήσεις.
Και ο μόνος δρόμος για οποιονδήποτε διάλογο, για οποιοδήποτε θέμα, είναι μέσω του πλήρους, επίσημου, επαληθεύσιμου τερματισμού της επιθετικότητας με τους όρους του Ιράν. Δεν πρόκειται για μαξιμαλισμό ή ρητορική υπερβολή, αλλά για τη βασική, στοιχειώδη λογική της αποτροπής - την ίδια λογική που έχει εμποδίσει τις μεγάλες δυνάμεις από την άμεση αντιπαράθεση για γενιές.
Το Ιράν έχει ήδη θυσιάσει τεράστιες ποσότητες για να αποδείξει αυτό το επιχείρημα.
Το έθνος έχει επιδείξει εξαιρετική υπομονή και ανθεκτικότητα, δεχόμενο χτυπήματα που θα είχαν διαλύσει πολλά άλλα έθνη-κράτη.
Δεν έχει αναδυθεί το Ιράν συντετριμμένο αλλά ισχυρότερο.
Το να σπαταλήσει κανείς αυτό το κεφάλαιο που κερδήθηκε με κόπο σε μια πρόωρη διαπραγμάτευση θα ήταν προδοσία κάθε θυσίας που έχει γίνει - από τους στρατιώτες στην πρώτη γραμμή μέχρι τους πολίτες που βρίσκονται στους δρόμους κάθε βράδυ.
Οι διπλωμάτες και οι στρατιωτικοί στρατηγικοί του Ιράν το κατανοούν αυτό ξεκάθαρα.
Γνωρίζουν ότι οποιαδήποτε συμφωνία επιτευχθεί πριν από τη διευθέτηση των συνθηκών του πολέμου θα ερμηνευτεί όχι ως ειρηνευτική διαδικασία αλλά ως επικύρωση των τακτικών του εχθρού.
Θα άνοιγε το κουτί της Πανδώρας για μελλοντικούς πολέμους, ο καθένας από τους οποίους θα έχει ως στόχο να αποσπάσει ένα ακόμη κομμάτι της κυριαρχίας του Ιράν, μέχρι να μην παραμείνει τίποτα άξιο υπεράσπισης. Αυτό είναι το μέλλον που το Ιράν αγωνίζεται να κατασχέσει.
Ο κόσμος αναγνωρίζει ήδη την ανωτερότητα του Ιράν
Και ιδού η πιο πειστική απόδειξη ότι η θέση του Ιράν είναι σωστή: ο ίδιος ο κόσμος αρχίζει να αναγνωρίζει ότι το Ιράν έχει ήδη κερδίσει.
Σκεφτείτε την κατάσταση στο Στενό του Hormuz.
Σε μια ήσυχη αλλά σεισμική μετατόπιση, εμπορικά πλοία πολλαπλών εθνικοτήτων συντονίζουν τώρα τη διέλευσή τους από το στενό στο πλαίσιο του Ιράν.
Πληρώνουν διόδια.
Ακολουθούν πρωτόκολλα.
Αυτό δεν συμβαίνει επειδή το Ιράν απέδειξε, σε πραγματικό χρόνο και υπό πίεση, ότι ελέγχει την πιο στρατηγική πλωτή οδό στον κόσμο.
Οι διεθνείς κανόνες που διέπουν τις θαλάσσιες διαμετακομίσεις αναδύθηκαν από το χωνευτήρι της εξουσίας.
Και τώρα, μια νέα πραγματικότητα κρυσταλλώνεται: η κυριαρχία του Ιράν επί του Στενού του Hormuz αναγνωρίζεται de facto από την παγκόσμια οικονομία, χωρίς καμία συνθήκη ή διπλωματική διάσκεψη.
Οι αγορές το έχουν επίσης παρατηρήσει.
Όταν οι Αμερικανοί ηγέτες κάνουν πολεμικές δηλώσεις, οι παγκόσμιες αγορές σπάνια διστάζουν.
Αλλά όταν το Ιράν παίρνει θέση, όταν το Ιράν σηματοδοτεί τις προθέσεις του, οι αγορές αντιδρούν άμεσα και δυναμικά.
Αυτή η ασυμμετρία δεν είναι τυχαία.
Ο χρηματοπιστωτικός κόσμος είναι ένας αδίστακτος διαιτητής ισχύος που δεν ανταμείβει την αδυναμία ούτε στοιχηματίζει στους ηττημένους.
Το γεγονός ότι οι αγορές είναι πιο ευαίσθητες στις κινήσεις του Ιράν παρά στις απειλές της Αμερικής είναι μια σιωπηλή, καταστροφική παραδοχή: η παγκόσμια οικονομία αρχίζει να εσωτερικεύει αυτό που έχει ήδη αποδείξει το πεδίο της μάχης.
Το Ιράν έχει αναδειχθεί ως η ανώτερη δύναμη.
Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα.
Και όπως καθιστά σαφές η επίσημη στάση του Ιράν, αυτή η πραγματικότητα δεν απαιτεί διαπραγμάτευση.
Δεν χρειάζεται την επικύρωση της Ουάσιγκτον ή τη σφραγίδα έγκρισης από διεθνείς οργανισμούς.
Είναι γεγονός επί του εδάφους, γεγονός επί του νερού και γεγονός στους αλγόριθμους κάθε μεγάλης ναυτιλιακής εταιρείας και εμπόρου εμπορευμάτων.
Το τέλος του συνεχιζόμενου πολέμου, όταν έρθει, θα συνοδεύεται από αυτήν την πραγματικότητα – όχι ως θέμα συζήτησης αλλά ως αμετάβλητο σημείο εκκίνησης. Δεν θα διακοπεί με διαπραγματεύσεις, δεν θα ανταλλαγεί με υποσχέσεις επενδύσεων ή δεν θα ανταλλαχθεί με αόριστη διπλωματική αναγνώριση. Και ο εχθρός, όπως και οι αγορές, δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να αποδεχτούν και να προσαρμοστούν.
Δεν υπάρχει τέλος χωρίς ιρανικούς όρους
Το μήνυμα από την Τεχεράνη είναι επομένως σαφές.
Ο πόλεμος θα τελειώσει, όπως όλοι οι πόλεμοι, αλλά θα τελειώσει με τους όρους του Ιράν ή δεν θα τελειώσει καθόλου.
Το πυρηνικό ζήτημα δεν είναι διαπραγματευτικό χαρτί που ανταλλάσσεται με μια κατάπαυση του πυρός.
Είναι ένα εθνικό πλεονέκτημα, που αναπτύχθηκε μέσω της εγχώριας προσπάθειας, προστατεύτηκε με τεράστιες θυσίες και τώρα επικυρώθηκε μέσω της ανωτερότητας στο πεδίο της μάχης.
Η μόνη επιλογή που απομένει στον εχθρό είναι να αποδεχτεί μια μοναδική, αναμφισβήτητη πραγματικότητα: ο πόλεμος έχει αποτύχει και η μεταπολεμική τάξη θα διαμορφωθεί όχι από τον επιτιθέμενο, αλλά από την πλευρά που απέδειξε την αντοχή και την άθραυστη θέλησή της υπό πυρά.
Είναι μια υπόσχεση που βασίζεται στο πιο ανθεκτικό είδος δύναμης - τη δύναμη ενός έθνους που έχει μάθει, μέσα από δεκαετίες επιβεβλημένου πολέμου και συντριπτικών κυρώσεων, ότι η επιβίωσή του δεν εξαρτάται από κανέναν ξένο προστάτη, καμία προσωρινή συμφωνία και καμία καλή θέληση εχθρού.
Το Ιράν έχει ήδη κερδίσει τον πόλεμο που είχε τη μεγαλύτερη σημασία: τον πόλεμο της αντοχής, τον πόλεμο της υπομονής, τον πόλεμο που συντρίβει τα πιο αδύναμα έθνη. Τώρα θα κερδίσει την ειρήνη, όχι αποδεχόμενο μια παύση πριν από τον επόμενο πόλεμο, αλλά διασφαλίζοντας ότι το τέλος αυτού θα γίνει μια μόνιμη αναδιάταξη της ισορροπίας δυνάμεων υπέρ της αντίστασης και της δικαιοσύνης.
Ο κόσμος θα πρέπει να δώσει ιδιαίτερη προσοχή.
Διότι όταν έρθει η μόνιμη κατάπαυση του πυρός και όταν γραφτούν οι όροι, δεν θα αντικατοπτρίζουν αυτό που ήθελε ο εχθρός.
Δεν θα είναι προϊόν αμερικανικής πίεσης ή σιωνιστικού εκφοβισμού.
Θα αντικατοπτρίζουν αυτό που έχει ήδη κερδίσει το Ιράν - στο πεδίο της μάχης, στο στενό και στους ήσυχους υπολογισμούς των παγκόσμιων αγορών.
Αυτή είναι η μόνη βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια διαρκής, αξιοπρεπής και σταθερή ειρήνη.
www.bankingnews.gr
Ωστόσο άλλες πηγές αναφέρουν ότι υπάρχει πρόταση με 5 σημεία που διαπραγματεύονται Αμερικανοί και Ιρανοί και παρά τις διαφωνίες... αποτελεί μια βάση επαφών αλλά ακόμη υπάρχει χάσμα...
Και ενώ λευκός καπνός δεν αναδύεται από τις διαπραγματεύσεις… με ένα τρομερό μήνυμα το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (IRGC) που είναι η ελίτ στρατιωτικές μονάδες του Ιρανικού στρατού και αριθμούν 135.000 προειδοποιεί τις ΗΠΑ «αμερικανοί ο χρόνος σας τελειώνει, πάρτε σοβαρά την δύναμη πυρός του Ιράν»…
Η απάντηση του Αμερικανού Προέδρου Trump ήταν άμεση…
«Θα πετύχουμε τους στόχους μας με κάθε μέσο.
Θα καταστρέψουμε το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν
Δεν θα δεχτούμε παρέμβαση στο Στενό του Hormuz» δείχνοντας και το εύρος του χάσματος που χωρίζει ΗΠΑ και Ιράν.
Απίστευτη προειδοποίηση IRGC: Πάρτε στα σοβαρά την δύναμη πυρός του Ιράν, ο χρόνος σας τελειώνει
Ένα απίστευτο μήνυμα έστειλε το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν προς τον Trump και την Αμερικανική κυβέρνηση:
Μετά τις άκαρπες επιθέσεις της 13ης Ιουνίου και της 23ης Μαρτίου και την κατάρρευση της πολιορκίας της 13ης Απριλίου 2026, οι υποθέσεις του Λευκού Οίκου για εύκολες και γρήγορες επιχειρήσεις κατά του Ιράν αποδείχθηκαν λανθασμένες.
«Το πέρασμα του χρόνου δεν είναι υπέρ σας και, για να ξεφύγουν οι ΗΠΑ από την πολυεπίπεδη δύσκολη κατάσταση, θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη την πρωτοβουλία και την απειλή του Ιράν».
IRGC: Τα σχέδια των ΗΠΑ για «εύκολη και γρήγορη» επιχείρηση εναντίον του Ιράν απέτυχαν…
Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) αναφέρει ότι μετά τις αποτυχημένες επιθέσεις, οι υποθέσεις των ΗΠΑ σχετικά με τη δυνατότητα γρήγορης και εύκολης στρατιωτικής δράσης κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράνέχουν αποδειχθεί ψευδείς.
Οι αποτυχημένες εκστρατείες περιλαμβάνουν τον 12ήμερο πόλεμο του Ισραήλ το 2025 με άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ, καθώς και έναν τρομοκρατικό πόλεμο που διεξήγαγαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στις 28 Φεβρουαρίου 2026 που διήρκεσε 50 ημέρες.
Ο αποκλεισμός που επέβαλε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Trump στα ιρανικά λιμάνια τον Απρίλιο ήταν μια πράξη οικονομικού πολέμου που είχε σχεδιαστεί για να λιμοκτονήσει το έθνος του Ιράν.
«Μετά τις μάταιες επιθέσεις της 13ης Ιουνίου 2025 και της 28ης Φεβρουαρίου 2026 και την κατάρρευση του ναυτικού αποκλεισμού της 12ης Απριλίου 2026, αποκαλύφθηκε η πλάνη των υποθέσεων του Λευκού Οίκου σχετικά με μια γρήγορη και εύκολη επιχείρηση κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν», δήλωσε το IRGC.
Μυστικές Υπηρεσίες ΗΠΑ: Προσοχή το Ιράν αναδομεί πολύ γρήγορα τις στρατιωτικές του δυνατότητες
Με βάση τις Αμερικανικές Μυστικές Υπηρεσίες το Ιράν αναδομεί γρήγορα τις στρατιωτικές του δυνατότητες, συμπεριλαμβανομένης της αντικατάστασης πυραυλικών βάσεων και εκτοξευτών, και επανεκκινεί την παραγωγή βασικών οπλικών συστημάτων εν μέσω της εξάμηνης εκεχειρίας με τις ΗΠΑ.
Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών δείχνουν ότι ο στρατός του Ιράν ανασυγκροτείται πολύ πιο γρήγορα από ό,τι είχε αρχικά εκτιμηθεί.
Το Ιράν έχει ήδη επανεκκινήσει μέρος της παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών και θα μπορούσε να ανασυγκροτήσει πλήρως την ικανότητά του για επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε μόλις έξι μήνες.
«Οι Ιρανοί έχουν ξεπεράσει όλα τα χρονοδιαγράμματα που είχε η κοινότητα των μυστικών υπηρεσιών για την ανασύσταση», δήλωσε Αμερικανός αξιωματούχος στο CNN.
Οι Ιρανοί «έχουν αποδείξει ότι μπορούν να περιορίσουν αποτελεσματικά τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του πολέμου ανασυντάσσοντας τις δυνάμεις τους γρήγορα μετά από αυτές τις επιθέσεις», έγραψε το CNN.
Νωρίτερα, οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών αποκάλυψαν ομοίως ότι το Ιράν είχε ανακτήσει πρόσβαση στις περισσότερες από τις πυραυλικές του εγκαταστάσεις, τους εκτοξευτές και τις υπόγειες εγκαταστάσεις του, ανέφεραν οι New York Times.
Σύμφωνα με απόρρητες αξιολογήσεις που αντικρούουν τους ισχυρισμούς του Προέδρου Trump ότι οι πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν είχαν «αποδεκατιστεί».
To Ιράν έχει αποκαταστήσει την επιχειρησιακή πρόσβαση σε 30 από τις 33 πυραυλικές βάσεις κατά μήκος του Στενού του Hormuz, επιτρέποντάς του να στοχεύει αμερικανικά πολεμικά πλοία που επιχειρούν να διέλθουν από τη στρατηγική πλωτή οδό του Hormuz.
Μια αξιολόγηση των υπηρεσιών πληροφοριών που επικαλούνται οι Times φέρεται να διαπίστωσε ότι το Ιράν εξακολουθεί να κατέχει το 70% των κινητών εκτοξευτών του και έχει διατηρήσει περίπου το 70% του αποθέματος πυραύλων του από πριν από τον πόλεμο.
Επιπλέον, δορυφορικές εικόνες και άλλα εργαλεία επιτήρησης έδειξαν ότι το Ιράν είχε ανακτήσει πρόσβαση σε περίπου το 90% των υπόγειων εγκαταστάσεων αποθήκευσης και εκτόξευσης πυραύλων, οι οποίες είναι είτε «μερικώς είτε πλήρως λειτουργικές».
Trump: Θα πετύχουμε τους στόχους μας με κάθε μέσο, θα τελειώσει σύντομα - Δεν θα δεχτούμε παρέμβαση στο Hormuz
Υποστηρίζοντας ότι βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις για την επίτευξη συμφωνίας με το Ιράν, o Trump ισχυρίστηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τον πλήρη έλεγχο του Στενού του Hormuz μέσω του ναυτικού αποκλεισμού παρόμοιου με χαλύβδινο τείχος και έχουν καταστρέψει το 75% των πυραυλικών δυνατοτήτων του Ιράν.
Τόνισε ότι η Ουάσινγκτον δεν θα επιτρέψει το εμπλουτισμένο ουράνιο να παραμείνει στο Ιράν και θα το καταστρέψει.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Trump, σε νέες δηλώσεις του, δήλωσε: «Θα δούμε πώς θα πάνε τα πράγματα με το Ιράν, αλλά σε κάθε περίπτωση θα πετύχουμε αυτό που θέλουμε και αυτή η σύγκρουση θα τελειώσει σύντομα».
Ο Trump επανέλαβε τους ισχυρισμούς του σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, τονίζοντας:
«Θα διασφαλίσουμε ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Το Ιράν δεν μπορεί να διατηρήσει ουράνιο υψηλού εμπλουτισμού και δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε αυτό το ουράνιο να παραμείνει στο Ιράν.
Θα το αποκτήσουμε και θα το καταστρέψουμε, παρόλο που δεν το θέλουμε οι ίδιοι».
Συνέχισε, προσθέτοντας: «Το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών κάνει καλά τη δουλειά του και λόγω αυτού του ναυτικού αποκλεισμού, κανένα πλοίο δεν εισέρχεται ούτε εξέρχεται από το Ιράν».
«Έχουμε τον πλήρη έλεγχο του Στενού του Hormuz μέσω ενός αποκλεισμού που σχηματίζει ένα χαλύβδινο τείχος.
Δεν δεχόμαστε διόδια στο Στενό του Hormuz και θέλουμε αυτό το στενό να ανοίξει χωρίς να επιβληθούν έξοδα».
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ ανέφερε επίσης ότι η Ουάσινγκτον έχει μέχρι στιγμής καταστρέψει το 75% των πυραυλικών δυνατοτήτων του Ιράν, κάτι που ωστόσο δεν επιβεβαιώνουν οι Αμερικανικές Μυστικές Υπηρεσίες.
Al Jazeera - Bloomberg: Οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ και Ιράν κώλυσαν για δύο λόγους – Έρχεται διεθνής κρίσης όπως 2008
Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται αλλά δεν είναι καρποφόρες για δύο λόγους τόνισε το δίκτυο Al Jazeera
Εν τω μεταξύ το Bloomberg προειδοποίησε ότι η συνέχιση της κατάστασης στα Στενά του Hormuz μέχρι τον Αύγουστο θα αύξανε σημαντικά τον κίνδυνο μιας καταστροφικής παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης.
Μιας ύφεσης της οποίας οι διαστάσεις και η καταστροφική δύναμη θα μπορούσαν να είναι ίσες με τη Μεγάλη Οικονομική Κρίση του 2008.
Πρόβλεψη εφιάλτης από Financial Times: Το πετρέλαιο θα φθάσει έως τα 180 δολάρια το βαρέλι
Οι Financial Times έγραψαν σε ένα από τα αναλυτικά τους ρεπορτάζ για την αγορά πετρελαίου μετά τις εντάσεις στον Περσικό Κόλπο: «Η ενεργειακή κρίση έχει περάσει από το στάδιο του φόβου της αγοράς στο στάδιο της φυσικής έλλειψης και τα αποθέματα εξαντλούνται.
Οι Financial Times αναφέρουν ότι σχεδόν 80 χώρες έχουν κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και εάν το Hormuz παραμείνει κλειστό, το σενάριο για το πετρέλαιο στα 180 δολάρια θα επιβεβαιωθεί».
Ο στρατάρχης του Πακιστάν Asim Munir… δεν έχει πάει ακόμη στην Τεχεράνη
Πακιστανικές πηγές δήλωσαν σε ορισμένα μέσα ενημέρωσης με έδρα το Islamabad ότι εάν οι συνομιλίες για ειρήνη είναι επιτυχείς, αλλά ο διοικητής του στρατού του Πακιστάν, στρατάρχης Asim Munir, δεν θα μεταβεί στην Τεχεράνη, ακόμη διότι υπάρχουν ορισμένες διαφορές και οι οποίες δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί.
Η επίσκεψη του διοικητή του πακιστανικού στρατού θα πραγματοποιηθεί εφόσον οριστικοποιηθεί το επιθυμητό πλαίσιο μεταξύ των δύο πλευρών
Dennis Ross (ΗΠΑ): Η πρόταση 5 σημείων που εξετάζουν ΗΠΑ και Ιράν… είναι συντριπτικά υπέρ του Ιράν
Κατά τον Dennis Ross πρώην βοηθός του Obama «εάν αληθεύει, η συμφωνία πέντε σημείων που συνάπτεται μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν είναι συντριπτικά υπέρ του Ιράν:
Το Ιράν επιτυγχάνει κατάπαυση του πυρός σε όλα τα μέτωπα, δέσμευση να μην επιτεθεί σε υποδομές και σταδιακή άρση των κυρώσεων, αλλά δεν υπάρχει ρητή αναφορά στο πυρηνικό του πρόγραμμα στη συμφωνία.
Αυτό που κερδίζει η Αμερική είναι το άνοιγμα του Στενού του Hormuz με έναν κοινό μηχανισμό παρακολούθησης.
Axios - Washington Post: Ο Netanyahu σαμποτάρει την ειρήνη – Οι ΗΠΑ έριξαν το 50% του αποθέματος σε πυραύλους THAAD
Σύμφωνα με το Axios, η κύρια αιτία που δεν υπάρχει ειρήνη μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν είναι η αντίθεση του Netanyahu του πρωθυπουργού του Ισραήλ σε οποιαδήποτε συμφωνία.
Θέλει να συνεχίσει τον πόλεμο και να νικήσει πλήρως το Ιράν, ενώ ο Trump υποστηρίζει τις διαπραγματεύσεις.
Εν τω μεταξύ η εφημερίδα Washington Post ανέφερε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτόξευσαν ένα μεγάλο μέρος των πυραύλων τους για να προστατεύσουν το ισραηλινό καθεστώς κατά τη διάρκεια της κοινής επίθεσης κατά του Ιράν, οδηγώντας σε σημαντική μείωση των αποθεμάτων προηγμένων πυραύλων της Αμερικής.
Ο αμερικανικός στρατός έχει εκτοξεύσει περισσότερους από 200 πυραύλους THAAD για να υπερασπιστεί το Ισραήλ, αριθμός που ισοδυναμεί σχεδόν με το ήμισυ του συνολικού αποθέματος αυτών των πυραύλων του Πενταγώνου.
Politico: Τα πυρηνικά και το Hormuz οι κύριες αιτίες διαφωνιών μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ
Όσον αφορά τις συνομιλίες με το Ιράν, ένας ανώτερος αξιωματούχος του Λευκού Οίκου ισχυρίστηκε ότι τα κύρια σημεία διαφωνίας παραμένουν:
1. Η μη κατοχή πυρηνικών όπλων
2. Η διατήρηση ανοιχτού του Στενού του Hormuz
Στόχος νούμερο ένα είναι ότι το Ιράν δεν μπορεί να έχει πυρηνικά όπλα.
Στόχος νούμερο δύο, το Στενό του Hormuz πρέπει να είναι ανοιχτό, χωρίς διόδια, χωρίς επιθέσεις από το Ιράν ... απλώς ελεύθερη ροή μεταφορών σε όλη την περιοχή.
Υπάρχουν σίγουρα και άλλα πράγματα που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη σχετικά με τη συμφωνία, αλλά αυτά τα δύο είναι σίγουρα τα πιο σημαντικά.
Τα 5 σημεία – εμπόδια για ειρήνη στον Περσικό Κόλπο
1) Μετά από ένα πλήρες αδιέξοδο και τα μέρη που έφτασαν στα πρόθυρα του πολέμου, οι διαπραγματεύσεις έχουν εισέλθει σε μια νέα φάση με την προσθήκη άλλων διαμεσολαβητών και την παρουσίαση νέων πρωτοβουλιών.
2) Έχει σημειωθεί πρόοδος, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές διαφορές και κενά.
3) Το ζήτημα μιας πλήρους ή σταδιακής συμφωνίας, το ουράνιο, η διάρκεια του ναυτικού αποκλεισμού, ο χρόνος άρσης των κυρώσεων, το εύρος της άρσης των κυρώσεων και ο τρόπος διαχείρισης του Στενού του Hormuz παραμένουν ζητήματα σοβαρής διαφωνίας.
4) Δεν έχει ακόμη συμφωνηθεί κανένα κείμενο!
5) Η σύγκρουση είναι ακόμα πιο πιθανή από τη συμφωνία αναφέρουν πηγές σε ΗΠΑ και Ιράν.
Δέος: Καμία συμφωνία μέχρι να τερματιστεί επίσημα, επαληθεύσιμα και οριστικά ο πόλεμος με τους όρους του Ιράν
Υπό την βαριά σκιά του ασύμμετρου πολέμου, όπου η στρατιωτική ισχύς συναντά τη στρατηγική υπομονή, μια μοναδική αλήθεια αναδύθηκε από την τελευταία αντιπαράθεση μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ.
Το πεδίο της μάχης μίλησε κατηγορηματικά και αποφασιστικά.
Η διπλωματία των απειλών απέτυχε παταγωδώς.
Και τώρα, καθώς ο κόσμος κρατάει την ανάσα του για το τι θα ακολουθήσει, το Ιράν έχει χαράξει μια διαχωριστική γραμμή που είναι τόσο σαφής όσο και άκαμπτη: δεν θα υπάρξει συζήτηση για το πυρηνικό ζήτημα, καμία διαπραγμάτευση για την εθνική κυριαρχία και καμία αναδιάταξη της περιφερειακής ισχύος μέχρι να τερματιστεί επίσημα, επαληθεύσιμα και οριστικά ο πόλεμος – με τους όρους του Ιράν.
Αυτή δεν είναι μια τακτική στάση, αλλά μια στρατηγική αλλαγή παραδείγματος.
Επί δεκαετίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους λειτουργούσαν με μια βαθιά λανθασμένη υπόθεση ότι η στρατιωτική πίεση θα μπορούσε να αξιοποιηθεί σε διπλωματικές παραχωρήσεις.
Η λογική ήταν βάναυση στην απλότητά της: βομβαρδισμός, επιβολή κυρώσεων, απειλή και στη συνέχεια διαπραγμάτευση από μια θέση επιβαλλόμενης αδυναμίας.
Το Ιράν μόλις απέδειξε, μετά από 40 ημέρες αδιάκοπης, χωρίς περιορισμούς στρατιωτικής επιθετικότητας, ότι αυτή η υπόθεση δεν είναι μόνο ψευδής, αλλά και επικίνδυνα ξεπερασμένη.
Το τέλος του πολέμου που επιβλήθηκε παράνομα στον ιρανικό λαό δεν αποτελεί πλέον προοίμιο για διαπραγματεύσεις υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.
Είναι το ίδιο το έπαθλο και ανήκει αποκλειστικά στην πλευρά που απέδειξε την ανωτερότητά της στο πεδίο της μάχης.
Η διπλωματική αριστουργηματική κίνηση: Πρώτα ο πόλεμος, μετά οι συζητήσεις
Το Ιράν πραγματοποίησε ένα διπλωματικό αριστούργημα σπάνιας στρατηγικής νοημοσύνης.
Συνδέοντας επίσημα και κατηγορηματικά οποιονδήποτε μελλοντικό διάλογο για το πυρηνικό ζήτημα με το οριστικό και οριστικό τέλος του πολέμου, η Τεχεράνη απογύμνωσε τον εχθρό από το πιο ισχυρό του όπλο: την απειλή συνεχιζόμενης ή ανανεωμένης στρατιωτικής επιθετικότητας.
Με αυτόν τον τρόπο, το Ιράν έχει μετατρέψει αυτό που ο εχθρός είχε σκοπό να ασκήσει πίεση σε άσκοπο.
Το μήνυμα προς ΗΠΑ και Ισραήλ και τον κόσμο είναι σαφές.
Δεν έχετε το δικαίωμα να καθίσετε απέναντι στο τραπέζι και να συζητήσετε το ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ενώ τα αεροσκάφη σας παραμένουν στους ιρανικούς ουρανούς και το ναυτικό σας περιπολεί τον Περσικό Κόλπο.
Δεν έχετε το δικαίωμα να απαιτήσετε παραχωρήσεις, ενώ ο καπνός του πολέμου εξακολουθεί να υψώνεται από το ιρανικό έδαφος.
Αυτό δεν είναι πείσμα.
Είναι αυτοσεβασμός – που κερδήθηκε με κόπο και αποδείχθηκε μέσα από τα κέρδη στο πεδίο της μάχης.
Και έχει τις ρίζες του σε μια ψυχρή, ακριβή και ακλόνητη ανάγνωση της ισορροπίας δυνάμεων.
Το τέλος του πολέμου και οι συγκεκριμένες συνθήκες υπό τις οποίες θα συμβεί θα διαμορφώσουν τα στρατηγικά περιγράμματα της περιοχής για τις επόμενες γενιές.
Κάθε ρήτρα της εκεχειρίας, κάθε μηχανισμός επαλήθευσης, κάθε συμβολική αναγνώριση, είναι ένα τούβλο στα θεμέλια του μέλλοντος.
Όποιος ορίζει το τελικό σημείο, ορίζει και τη νέα κανονικότητα.
Το Ιράν έχει κατανοήσει αυτό που οι αντίπαλοί του δεν έχουν καταλάβει: οι συντεταγμένες της κατάπαυσης του πυρός - ο χρόνος, οι όροι, οι ρυθμίσεις παρακολούθησης και ο διπλωματικός συμβολισμός - δεν είναι τεχνικές λεπτομέρειες.
Είναι η ίδια η αρχιτεκτονική της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων.
Και αυτή η αρχιτεκτονική πρέπει να οικοδομηθεί με ιρανικούς όρους, επειδή το Ιράν έχει κερδίσει το δικαίωμα να την οικοδομήσει.
Αυτό που καθιστά αυτή τη θέση ακλόνητη είναι ότι έχει ήδη δοκιμαστεί στη φωτιά.
Κατά τη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου, το Ιράν δεν ανοιγόκλεισε τα μάτια του, δεν υποχώρησε ούτε παραδόθηκε. Ενάντια σε έναν εχθρό οπλισμένο με τα πιο προηγμένα όπλα στη γη, ενάντια σε έναν συνασπισμό που διακήρυξε ανοιχτά τους στόχους του ως την καταστροφή του Ιράν, τον διαμελισμό του ιρανικού έθνους και τη λεηλασία του πετρελαίου και του πλούτου του, το Ιράν δεν κατέρρευσε.
Δεν συνθηκολόγησε.
Η Ισλαμική Δημοκρατία επίσης δεν έστειλε μυστικούς απεσταλμένους που να προσφέρουν παραχωρήσεις, όπως θα περίμεναν πολλοί.
Υπέμεινε και αντεπιτέθηκε με πλήρη ισχύ.
Βγήκε από την κόλαση όχι απλώς άθικτη, αλλά και στρατηγικά κυρίαρχη.
Ο κόσμος παρακολουθούσε καθώς η ιρανική ανθεκτικότητα αποκρυσταλλωνόταν στην ιρανική ανωτερότητα.
Αυτή η ανωτερότητα δεν αποτελεί πλέον θέμα συζήτησης.
Είναι μια βιωμένη πραγματικότητα – γραμμένη στην αποτυχία του εχθρού, γραμμένη στους όρους της εκεχειρίας και γραμμένη ανεξίτηλα στη νέα ισορροπία δυνάμεων της περιοχής.
Γιατί οι συνθήκες της νίκης έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ίδια τη νίκη
Δεν αρκεί απλώς να τερματιστεί ένας πόλεμος.
Οι πόλεμοι τελειώνουν πάντα – σε αδιέξοδα, σε εύθραυστες εκεχειρίες, σε πικρές αντιπαραθέσεις που φυτεύουν τους σπόρους του επόμενου πολέμου. Αυτό που έχει σημασία είναι οι συνθήκες του τέλους.
Ποιος στέκεται όρθιος όταν τα όπλα σιγούν;
Τίνος η αφήγηση επικρατεί;
Τίνος οι όροι είναι γραμμένοι στη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός;
Αυτά δεν είναι αφηρημένα ερωτήματα, αλλά συγκεκριμένοι καθοριστικοί παράγοντες για το αν η ειρήνη που θα ακολουθήσει θα είναι διαρκής ή απλώς ένα προοίμιο ανανεωμένης επιθετικότητας και αιματοχυσίας.
Το Ιράν έχει κατανοήσει κάτι που οι αντίπαλοί του δεν έχουν κατανοήσει.
Η φυσική κατάσταση ενός μεταπολεμικού περιβάλλοντος δεν είναι η ουδετερότητα ή ένα κενό φύλλο.
Είναι η επισημοποίηση της προπολεμικής ισορροπίας δυνάμεων, συν τις συνέπειες του ίδιου του πολέμου.
Ο πόλεμος δεν είναι μια διακοπή της στρατηγικής τάξης, αλλά ένας μηχανισμός που αποκαλύπτει και ενισχύει ποιος κατέχει την εξουσία.
Αν ένα έθνος υποστεί μια υπαρξιακή επίθεση και βγει ισχυρότερο και στη συνέχεια συμφωνήσει να διαπραγματευτεί τα βασικά του περιουσιακά στοιχεία - το πυραυλικό του πρόγραμμα, τον πυρηνικό του εμπλουτισμό, την περιφερειακή του επιρροή - σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, τότε έχει στείλει ένα καταστροφικό μήνυμα.
Το σήμα θα ήταν το εξής: ο πόλεμος αποδίδει και η επιθετικότητα αποδίδει.
Και ο εχθρός, έχοντας μάθει αυτό το μάθημα, θα επέστρεφε με ακόμη μεγαλύτερες απαιτήσεις, περιμένοντας ακόμη μεγαλύτερες παραχωρήσεις, επειδή το έθνος θα είχε αποδείξει ότι η βία είναι ένας δρόμος προς το τραπέζι των διαπραγματεύσεων και όχι εμπόδιο σε αυτό.
Αυτό ακριβώς αρνείται να επιτρέψει το Ιράν.
Το τέλος αυτού του πολέμου πρέπει να είναι διαφορετικό.
Πρέπει να γίνει αντιληπτό, να γίνει αισθητό και να καταγραφεί ως μια αποφασιστική ιρανική νίκη.
Όχι μια συμβολική νίκη σημαιών και ρητορικής, αλλά μια ουσιαστική νίκη γεγονότων και δύναμης. Μια νίκη στην οποία η αποτυχία του εχθρού είναι σαφής, μια νίκη στην οποία η αδυναμία του εχθρού να επιβάλει τη θέλησή του με στρατιωτικά μέσα αναγνωρίζεται σε κάθε ρήτρα κάθε συμφωνίας, μια νίκη στην οποία η φράση «όροι του Ιράν» παύει να είναι μια διαπραγματευτική θέση και γίνεται μια απλή δήλωση γεγονότος.
Αυτή είναι η βαθύτερη λογική πίσω από την άρνηση του Ιράν να συζητήσει το πυρηνικό ζήτημα πριν από το οριστικό τέλος αυτού του τρίτου επιβεβλημένου πολέμου.
Το πυρηνικό ζήτημα δεν είναι διαπραγματευτικό χαρτί που πρέπει να ανταλλάσσεται.
Δεν είναι μια ευπάθεια που πρέπει να εκμεταλλεύονται οι αντίπαλοι.
Είναι ένα εθνικό επίτευγμα, που αναπτύχθηκε εσωτερικά από Ιρανούς επιστήμονες και μηχανικούς μέσα από δεκαετίες ακλόνητης αποφασιστικότητας, συχνά ενόψει δολιοφθορών, δολοφονιών και αδιάκοπης πίεσης.
Δεν εισήχθη από το εξωτερικό και δεν θα εξαχθεί σε συναλλαγή για άρση των κυρώσεων ή για διπλωματική ομαλότητα.
Είναι συνυφασμένο με τον ιστό της ταυτότητας και της κυριαρχίας του Ιράν.
Το να αντιμετωπίσουμε το πυρηνικό πρόγραμμα ως αντικείμενο διαπραγμάτευσης ενώ ο πόλεμος συνεχίζεται θα ισοδυναμούσε με το να παραδεχτούμε ότι η απρόκλητη και παράνομη βία του εχθρού έχει βάση.
Θα ισοδυναμούσε με επικύρωση της λογικής του ένοπλου εκβιασμού. Και μόλις αυτή η λογική επικυρωθεί, ο εχθρός θα επιστρέφει, ξανά και ξανά, κάθε φορά απαιτώντας περισσότερα, κάθε φορά απειλώντας περισσότερα.
Αυτό είναι το μέλλον που το Ιράν είναι αποφασισμένο να αποτρέψει – κερδίζοντας αυτόν τον πόλεμο όχι μόνο στο πεδίο της μάχης αλλά και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, διασφαλίζοντας ότι οι όροι ειρήνης αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα επί τόπου, η οποία είναι η ιρανική αποτροπή και ανωτερότητα.
Το ιερό και το αδιαπραγμάτευτο
Υπάρχει μια βαθύτερη αρχή που λειτουργεί εδώ, μια αρχή που υπερβαίνει τη στρατηγική και εισέρχεται στη σφαίρα της εθνικής ταυτότητας.
Το Ιράν θεωρεί την εδαφική του ακεραιότητα, την πολιτική του κυριαρχία και τα σημαντικά εθνικά του περιουσιακά στοιχεία - συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής του βιομηχανίας, των αμυντικών του δυνατοτήτων και των επιστημονικών και βιομηχανικών του επιτευγμάτων - ως ιερά.
Αυτά δεν είναι εμπορεύματα προς δημοπράτηση, αλλά στοιχεία που έχουν ενσωματωθεί στον ίδιο τον ιστό της ιρανικής εθνικής υπόστασης.
Δεν είναι πολιτικές προτιμήσεις που υπόκεινται σε αναθεώρηση, αλλά υπαρξιακές κόκκινες γραμμές, επειδή ένα έθνος που εμπορεύεται τα βασικά του περιουσιακά στοιχεία έχει παραδώσει το μέλλον του ανεξάρτητα από το τι ορίζει οποιαδήποτε συνθήκη.
Αυτός δεν είναι απλώς ένας στρατηγικός υπολογισμός, αλλά μια συνταγματική και ηθική δέσμευση.
Εξηγεί γιατί το Ιράν δεν έχει καταστήσει και δεν θα καταστήσει το πυρηνικό ζήτημα αντικείμενο διαπραγμάτευσης υπό τη σκιά του σπαθιού.
Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με μετατροπή ενός εθνικού δικαιώματος σε ξένη παραχώρηση, με το να σηματοδοτήσει σε κάθε μελλοντικό επιτιθέμενο ότι τα πιο πολύτιμα επιτεύγματα του Ιράν δεν προστατεύονται από τη δύναμή του, αλλά είναι ευάλωτα σε μια απλή φόρμουλα: αν ρίξει αρκετές βόμβες, θα ανοίξει το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αυτή η φόρμουλα θα εγγυόταν ατελείωτους πολέμους.
Ο πρόσφατος πόλεμος απέδειξε το αντίθετο.
Η ανθεκτικότητα του Ιράν υπό πυρά απέδειξε οριστικά ότι τα περιουσιακά στοιχεία του έθνους είναι άτρωτα στην στρατιωτική πίεση.
Ο εχθρός ανέπτυξε τις πιο προηγμένες δυνατότητές του, κινητοποίησε τους περιφερειακούς συμμάχους και εξαπέλυσε μια επίθεση πλήρους φάσματος.
Ωστόσο, μετά από σχεδόν σαράντα ημέρες, οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν παρέμειναν ανέγγιχτες, οι πυραυλικές του δυνάμεις παρέμειναν λειτουργικές, η επιστημονική του υποδομή συνέχισε να λειτουργεί.
Ο εχθρός δεν πέτυχε κανέναν από τους δηλωμένους στόχους του.
Αυτό δεν είναι οριστικό, αλλά μια αποφασιστική, αναμφισβήτητη αποτυχία.
Κι όμως, ορισμένες φωνές -εντός και εκτός της περιοχής- εξακολουθούν να υποδηλώνουν ότι η μεταπολεμική περίοδος θα πρέπει να περιλαμβάνει διαπραγματεύσεις για τα ίδια τα ζητήματα που ο πόλεμος δεν κατάφερε να επιλύσει.
Δεν πρόκειται για διπλωματία, αλλά για αυταπάτη ντυμένη με διπλωματική γλώσσα.
Επιχειρεί μέσω των λόγων αυτό που δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω της τρομοκρατίας.
Η απάντηση του Ιράν είναι τόσο σταθερή όσο και λογική: αν ο εχθρός μπορούσε να αποσπάσει παραχωρήσεις με τη βία, δεν θα είχε ζητήσει ποτέ κατάπαυση του πυρός.
Το αίτημα για συνομιλίες αποτελεί από μόνο του μια παραδοχή αδυναμίας.
Και η αδυναμία δεν υπαγορεύει όρους.
Αποτρέποντας τον επόμενο πόλεμο κερδίζοντας τον τρέχοντα
Υπάρχει και μια άλλη διάσταση σε αυτή τη στρατηγική σαφήνεια, η οποία συχνά παραβλέπεται.
Η επιμονή του Ιράν να τερματίσει τον πόλεμο πριν από οποιονδήποτε πυρηνικό διάλογο δεν αφορά μόνο το παρόν, αλλά και το μέλλον.
Αφορά τη διασφάλιση ότι η επόμενη γενιά ιρανών παιδιών δεν θα μεγαλώσει υπό τη σκιά ενός ακόμη πολέμου επιλογής που υποστηρίζεται από την Αμερική.
Κάθε πόλεμος δημιουργεί ένα προηγούμενο.
Εάν το Ιράν εισέλθει σε πυρηνικές διαπραγματεύσεις πριν από το τέλος αυτού του πολέμου ή πριν εκπληρωθούν οι όροι του, αυτό το προηγούμενο θα είναι καταστροφικό.
Οι Αμερικανοί θα πάρουν ένα μάθημα: η έναρξη ενός πολέμου - ακόμη και ενός αποτυχημένου πολέμου - είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση.
Θα μάθαινε ότι η απλή πράξη της έναρξης δημιουργεί διπλωματική μόχλευση.
Θα μάθαινε ότι οι κόκκινες γραμμές του Ιράν είναι διαπερατές, η αποφασιστικότητά του εξαρτάται από την κατάσταση και ότι η συνεχής βία τελικά αποφέρει παραχωρήσεις.
Αυτό το μάθημα δεν θα παρέμενε περιορισμένο στον πυρηνικό φάκελο.
Θα έκανε μετάσταση, εφαρμοζόμενο στις συμβατικές στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν, στις περιφερειακές συμμαχίες του, στην οικονομική του υποδομή και, τελικά, και στην πολιτική του ανεξαρτησία. Μόλις ο εχθρός πιστέψει ότι ο πόλεμος αποδίδει, κάθε πτυχή της ιρανικής κυριαρχίας γίνεται στόχος.
Ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί η εκμάθηση αυτού του μαθήματος είναι να διασφαλιστεί ότι το τέλος αυτού του πολέμου διδάσκει το αντίστροφό του.
Το μάθημα πρέπει να είναι σαφές: η επιθετικότητα κατά του Ιράν δεν φέρνει ανταμοιβή, αλλά τιμωρία.
Η στρατιωτική πίεση δεν αποφέρει παραχωρήσεις.
Και ο μόνος δρόμος για οποιονδήποτε διάλογο, για οποιοδήποτε θέμα, είναι μέσω του πλήρους, επίσημου, επαληθεύσιμου τερματισμού της επιθετικότητας με τους όρους του Ιράν. Δεν πρόκειται για μαξιμαλισμό ή ρητορική υπερβολή, αλλά για τη βασική, στοιχειώδη λογική της αποτροπής - την ίδια λογική που έχει εμποδίσει τις μεγάλες δυνάμεις από την άμεση αντιπαράθεση για γενιές.
Το Ιράν έχει ήδη θυσιάσει τεράστιες ποσότητες για να αποδείξει αυτό το επιχείρημα.
Το έθνος έχει επιδείξει εξαιρετική υπομονή και ανθεκτικότητα, δεχόμενο χτυπήματα που θα είχαν διαλύσει πολλά άλλα έθνη-κράτη.
Δεν έχει αναδυθεί το Ιράν συντετριμμένο αλλά ισχυρότερο.
Το να σπαταλήσει κανείς αυτό το κεφάλαιο που κερδήθηκε με κόπο σε μια πρόωρη διαπραγμάτευση θα ήταν προδοσία κάθε θυσίας που έχει γίνει - από τους στρατιώτες στην πρώτη γραμμή μέχρι τους πολίτες που βρίσκονται στους δρόμους κάθε βράδυ.
Οι διπλωμάτες και οι στρατιωτικοί στρατηγικοί του Ιράν το κατανοούν αυτό ξεκάθαρα.
Γνωρίζουν ότι οποιαδήποτε συμφωνία επιτευχθεί πριν από τη διευθέτηση των συνθηκών του πολέμου θα ερμηνευτεί όχι ως ειρηνευτική διαδικασία αλλά ως επικύρωση των τακτικών του εχθρού.
Θα άνοιγε το κουτί της Πανδώρας για μελλοντικούς πολέμους, ο καθένας από τους οποίους θα έχει ως στόχο να αποσπάσει ένα ακόμη κομμάτι της κυριαρχίας του Ιράν, μέχρι να μην παραμείνει τίποτα άξιο υπεράσπισης. Αυτό είναι το μέλλον που το Ιράν αγωνίζεται να κατασχέσει.
Ο κόσμος αναγνωρίζει ήδη την ανωτερότητα του Ιράν
Και ιδού η πιο πειστική απόδειξη ότι η θέση του Ιράν είναι σωστή: ο ίδιος ο κόσμος αρχίζει να αναγνωρίζει ότι το Ιράν έχει ήδη κερδίσει.
Σκεφτείτε την κατάσταση στο Στενό του Hormuz.
Σε μια ήσυχη αλλά σεισμική μετατόπιση, εμπορικά πλοία πολλαπλών εθνικοτήτων συντονίζουν τώρα τη διέλευσή τους από το στενό στο πλαίσιο του Ιράν.
Πληρώνουν διόδια.
Ακολουθούν πρωτόκολλα.
Αυτό δεν συμβαίνει επειδή το Ιράν απέδειξε, σε πραγματικό χρόνο και υπό πίεση, ότι ελέγχει την πιο στρατηγική πλωτή οδό στον κόσμο.
Οι διεθνείς κανόνες που διέπουν τις θαλάσσιες διαμετακομίσεις αναδύθηκαν από το χωνευτήρι της εξουσίας.
Και τώρα, μια νέα πραγματικότητα κρυσταλλώνεται: η κυριαρχία του Ιράν επί του Στενού του Hormuz αναγνωρίζεται de facto από την παγκόσμια οικονομία, χωρίς καμία συνθήκη ή διπλωματική διάσκεψη.
Οι αγορές το έχουν επίσης παρατηρήσει.
Όταν οι Αμερικανοί ηγέτες κάνουν πολεμικές δηλώσεις, οι παγκόσμιες αγορές σπάνια διστάζουν.
Αλλά όταν το Ιράν παίρνει θέση, όταν το Ιράν σηματοδοτεί τις προθέσεις του, οι αγορές αντιδρούν άμεσα και δυναμικά.
Αυτή η ασυμμετρία δεν είναι τυχαία.
Ο χρηματοπιστωτικός κόσμος είναι ένας αδίστακτος διαιτητής ισχύος που δεν ανταμείβει την αδυναμία ούτε στοιχηματίζει στους ηττημένους.
Το γεγονός ότι οι αγορές είναι πιο ευαίσθητες στις κινήσεις του Ιράν παρά στις απειλές της Αμερικής είναι μια σιωπηλή, καταστροφική παραδοχή: η παγκόσμια οικονομία αρχίζει να εσωτερικεύει αυτό που έχει ήδη αποδείξει το πεδίο της μάχης.
Το Ιράν έχει αναδειχθεί ως η ανώτερη δύναμη.
Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα.
Και όπως καθιστά σαφές η επίσημη στάση του Ιράν, αυτή η πραγματικότητα δεν απαιτεί διαπραγμάτευση.
Δεν χρειάζεται την επικύρωση της Ουάσιγκτον ή τη σφραγίδα έγκρισης από διεθνείς οργανισμούς.
Είναι γεγονός επί του εδάφους, γεγονός επί του νερού και γεγονός στους αλγόριθμους κάθε μεγάλης ναυτιλιακής εταιρείας και εμπόρου εμπορευμάτων.
Το τέλος του συνεχιζόμενου πολέμου, όταν έρθει, θα συνοδεύεται από αυτήν την πραγματικότητα – όχι ως θέμα συζήτησης αλλά ως αμετάβλητο σημείο εκκίνησης. Δεν θα διακοπεί με διαπραγματεύσεις, δεν θα ανταλλαγεί με υποσχέσεις επενδύσεων ή δεν θα ανταλλαχθεί με αόριστη διπλωματική αναγνώριση. Και ο εχθρός, όπως και οι αγορές, δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να αποδεχτούν και να προσαρμοστούν.
Δεν υπάρχει τέλος χωρίς ιρανικούς όρους
Το μήνυμα από την Τεχεράνη είναι επομένως σαφές.
Ο πόλεμος θα τελειώσει, όπως όλοι οι πόλεμοι, αλλά θα τελειώσει με τους όρους του Ιράν ή δεν θα τελειώσει καθόλου.
Το πυρηνικό ζήτημα δεν είναι διαπραγματευτικό χαρτί που ανταλλάσσεται με μια κατάπαυση του πυρός.
Είναι ένα εθνικό πλεονέκτημα, που αναπτύχθηκε μέσω της εγχώριας προσπάθειας, προστατεύτηκε με τεράστιες θυσίες και τώρα επικυρώθηκε μέσω της ανωτερότητας στο πεδίο της μάχης.
Η μόνη επιλογή που απομένει στον εχθρό είναι να αποδεχτεί μια μοναδική, αναμφισβήτητη πραγματικότητα: ο πόλεμος έχει αποτύχει και η μεταπολεμική τάξη θα διαμορφωθεί όχι από τον επιτιθέμενο, αλλά από την πλευρά που απέδειξε την αντοχή και την άθραυστη θέλησή της υπό πυρά.
Είναι μια υπόσχεση που βασίζεται στο πιο ανθεκτικό είδος δύναμης - τη δύναμη ενός έθνους που έχει μάθει, μέσα από δεκαετίες επιβεβλημένου πολέμου και συντριπτικών κυρώσεων, ότι η επιβίωσή του δεν εξαρτάται από κανέναν ξένο προστάτη, καμία προσωρινή συμφωνία και καμία καλή θέληση εχθρού.
Το Ιράν έχει ήδη κερδίσει τον πόλεμο που είχε τη μεγαλύτερη σημασία: τον πόλεμο της αντοχής, τον πόλεμο της υπομονής, τον πόλεμο που συντρίβει τα πιο αδύναμα έθνη. Τώρα θα κερδίσει την ειρήνη, όχι αποδεχόμενο μια παύση πριν από τον επόμενο πόλεμο, αλλά διασφαλίζοντας ότι το τέλος αυτού θα γίνει μια μόνιμη αναδιάταξη της ισορροπίας δυνάμεων υπέρ της αντίστασης και της δικαιοσύνης.
Ο κόσμος θα πρέπει να δώσει ιδιαίτερη προσοχή.
Διότι όταν έρθει η μόνιμη κατάπαυση του πυρός και όταν γραφτούν οι όροι, δεν θα αντικατοπτρίζουν αυτό που ήθελε ο εχθρός.
Δεν θα είναι προϊόν αμερικανικής πίεσης ή σιωνιστικού εκφοβισμού.
Θα αντικατοπτρίζουν αυτό που έχει ήδη κερδίσει το Ιράν - στο πεδίο της μάχης, στο στενό και στους ήσυχους υπολογισμούς των παγκόσμιων αγορών.
Αυτή είναι η μόνη βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια διαρκής, αξιοπρεπής και σταθερή ειρήνη.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών