H Ουάσιγκτον κινδυνεύει να δημιουργήσει ένα προηγούμενο όπου μια ξένη χώρα, όπως το Ισραήλ, αποκτά βαθμό επιρροής στο αμερικανικό αμυντικό σύστημα που καμία άλλη σύμμαχος χώρα δεν διαθέτει
Για δεκαετίες, η στρατηγική σχέση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ παρουσιαζόταν στην Ουάσιγκτον ως μια αδιαμφισβήτητη σταθερά της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι διαγωνίζονταν για το ποιος θα εμφανιστεί πιο υποστηρικτικός απέναντι στο Tel Aviv ενώ οποιαδήποτε αμφισβήτηση της στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ θεωρούνταν σχεδόν πολιτική αυτοκτονία.
Σήμερα, όμως, αυτή η εικόνα αρχίζει να αλλάζει.
Ο Joe Kent, πρώην αξιωματικός των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ, στέλεχος της CIA και πολιτικός σχολιαστής, υποστηρίζει ότι η αμερικανική κοινωνία εμφανίζει ολοένα μεγαλύτερη δυσφορία απέναντι στην παραδοσιακή πολιτική της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, ο πρόσφατος πόλεμος με το Ιράν δεν ανέδειξε μόνο τα στρατιωτικά όρια της αμερικανικής στρατηγικής, αλλά και τη βαθιά κόπωση ενός μεγάλου μέρους της αμερικανικής κοινής γνώμης απέναντι στην αδιάκοπη οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη προς το Ισραήλ.
Joe Kent
Ραγίζει η εικόνα του Ισραήλ στις ΗΠΑ
Παρά τις τακτικές επιτυχίες που κατέγραψαν οι αμερικανικές και ισραηλινές δυνάμεις στο πεδίο των επιχειρήσεων, ο Kent υποστηρίζει ότι το πολιτικό αποτέλεσμα είναι διαφορετικό.
Το Ισραήλ μπορεί να πέτυχε στρατιωτικά πλήγματα, όμως χάνει σταδιακά τη μάχη της εικόνας μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η μεταβολή αυτή δεν είναι τυχαία.
Οι εικόνες από τη Γάζα, οι συνεχείς επιχειρήσεις στον Λίβανο, η οργή του Trump για το ζήτημα αυτό και η νέα σύγκρουση με το Ιράν έχουν προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις σε μεγάλα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας.
Όλο και περισσότεροι πολίτες αναρωτιούνται γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να δαπανούν δισεκατομμύρια δολάρια για την υποστήριξη μιας χώρας που διαθέτει ήδη μία από τις ισχυρότερες στρατιωτικές μηχανές της περιοχής.
Στρατιωτική βοήθεια 3,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται η ετήσια στρατιωτική βοήθεια ύψους 3,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων που παρέχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο Ισραήλ.
Για δεκαετίες, οι υποστηρικτές αυτής της πολιτικής υποστήριζαν ότι τα χρήματα επιστρέφουν ουσιαστικά στην αμερικανική οικονομία μέσω της αγοράς αμερικανικών οπλικών συστημάτων.
Ο Kent απορρίπτει αυτή τη λογική ως παραπλανητική.
Όπως επισημαίνει, εάν η Ουάσιγκτον επιθυμεί να ενισχύσει την αμυντική της βιομηχανία, θα μπορούσε να επενδύσει τα ίδια χρήματα απευθείας στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις ή στην εγχώρια παραγωγή όπλων, αντί να τα διοχετεύει μέσω ξένων κρατών.
Το σκάνδαλο Section 224
Η κριτική του γίνεται ακόμη πιο έντονη απέναντι σε μια νέα πρωτοβουλία που περιλαμβάνεται στο αμερικανικό νομοσχέδιο αμυντικών δαπανών και είναι γνωστή ως Section 224, που για πολλούς στις ΗΠΑ αποκτά χαρακτηριστικά τεράστιου σκανδάλου που πλήττει τον Λευκό Οίκο.
Κατά τον Kent, η συγκεκριμένη διάταξη δεν περιορίζεται σε μια παραδοσιακή σχέση στρατιωτικής βοήθειας.
Αντίθετα, μετατρέπει σταδιακά το Ισραήλ σε έναν στενά ενσωματωμένο εταίρο του αμερικανικού αμυντικού και τεχνολογικού μηχανισμού.
Η πρωτοβουλία προβλέπει ενίσχυση της συνεργασίας στους τομείς της αμυντικής τεχνολογίας, της έρευνας, της παραγωγής προηγμένων οπλικών συστημάτων και της ανταλλαγής δεδομένων.
Οι υποστηρικτές της θεωρούν ότι κάτι τέτοιο θα ενισχύσει τη στρατηγική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών και θα επιταχύνει την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών.
Οι επικριτές, όμως, βλέπουν μια διαφορετική εικόνα.
Απίστευτη επιρροή του Ισραήλ στο αμυντικό σύστημα των ΗΠΑ
Υποστηρίζουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες παραχωρούν πρόσβαση σε κρίσιμες τεχνολογίες και σε ευαίσθητες δομές ασφαλείας χωρίς να λαμβάνουν αντίστοιχα οφέλη.
Σύμφωνα με αυτή τη σχολή σκέψης, η Ουάσιγκτον κινδυνεύει να δημιουργήσει ένα προηγούμενο όπου μια ξένη χώρα αποκτά βαθμό επιρροής στο αμερικανικό αμυντικό σύστημα που καμία άλλη σύμμαχος χώρα δεν διαθέτει.
Η κριτική δεν περιορίζεται στην ασφάλεια.
Ο Kent θεωρεί ότι η νέα στρατηγική επιχειρεί να αλλάξει την εικόνα της αμερικανικής βοήθειας προς το Ισραήλ.
Αντί να παρουσιάζεται ως οικονομική ενίσχυση προς μια ξένη χώρα, επιδιώκεται να παρουσιαστεί ως αμοιβαία βιομηχανική συνεργασία που δημιουργεί θέσεις εργασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Με αυτόν τον τρόπο, υποστηρίζει, η συζήτηση μεταφέρεται από το ερώτημα «γιατί χρηματοδοτούμε το Ισραήλ;» στο ερώτημα «γιατί να μην υποστηρίξουμε θέσεις εργασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες;».
Πίσω από αυτή την αλλαγή αφήγησης, ο Kent διακρίνει μια προσπάθεια προσαρμογής στις νέες πολιτικές συνθήκες.
«Γιατί χρηματοδοτούμε το Ισραήλ;»
Η αμερικανική κοινή γνώμη δεν αντιμετωπίζει πλέον το Ισραήλ με την ίδια ομοφωνία που χαρακτήριζε προηγούμενες δεκαετίες.
Οι νεότερες γενιές εμφανίζονται πιο επικριτικές απέναντι στις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις και πιο επιφυλακτικές απέναντι στην ιδέα ότι οι αμερικανικοί πόροι πρέπει να χρησιμοποιούνται για την υποστήριξη συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή.
Παράλληλα, αυξάνεται και η δυσαρέσκεια για το συνολικό κόστος της αμερικανικής εμπλοκής στην περιοχή.
Ο πόλεμος με το Ιράν, σύμφωνα με τους επικριτές της αμερικανικής πολιτικής, κόστισε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια στους Αμερικανούς φορολογούμενους χωρίς να προσφέρει κάποιο σαφές στρατηγικό όφελος στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αντίθετα, πολλοί θεωρούν ότι οι βασικοί ωφελημένοι ήταν το Ισραήλ και οι περιφερειακοί του στόχοι.
Το επιχείρημα αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα σε μια περίοδο κατά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν αυξανόμενο δημόσιο χρέος, προβλήματα υποδομών και κοινωνικές πιέσεις στο εσωτερικό τους.
Γιατί, αναρωτιούνται πολλοί Αμερικανοί, να συνεχίσουν να δαπανούν τεράστια ποσά στο εξωτερικό όταν υπάρχουν τόσες ανεκπλήρωτες ανάγκες στο εσωτερικό;
Ο Kent υποστηρίζει ότι το πραγματικό ζήτημα δεν είναι αν το Ισραήλ αποτελεί σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Διαφορετικά συμφέροντα
Το ζήτημα είναι αν η αμερικανική πολιτική έχει πάψει να διαχωρίζει τα εθνικά συμφέροντα των δύο χωρών.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ συνεργάζονται στενά, όμως δεν έχουν πάντα τα ίδια συμφέροντα.
Το Ισραήλ, όπως κάθε κυρίαρχο κράτος, προωθεί πρωτίστως τη δική του ασφάλεια και τους δικούς του στρατηγικούς στόχους.
Το ίδιο θα έπρεπε να κάνουν και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Κατά τον Kent, το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής αμερικανικής πολιτικής είναι ότι έχει υιοθετήσει μια λογική σύμφωνα με την οποία κάθε ισραηλινή προτεραιότητα αντιμετωπίζεται αυτομάτως ως αμερικανική προτεραιότητα.
Αυτό, υποστηρίζει, οδηγεί την Ουάσιγκτον σε πολυδάπανες συγκρούσεις, διπλωματικές αντιπαραθέσεις και στρατηγικές δεσμεύσεις που συχνά δεν εξυπηρετούν άμεσα τα συμφέροντα των Αμερικανών πολιτών.
Η συζήτηση αυτή δεν αφορά μόνο το Ισραήλ.
Αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους στον κόσμο.
Σκληρή κριτική στην αμερικανική ελίτ
Θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως ο βασικός χρηματοδότης και εγγυητής ασφαλείας συμμάχων σε ολόκληρο τον πλανήτη ή θα υιοθετήσουν μια πιο περιορισμένη προσέγγιση που θα δίνει προτεραιότητα στις εσωτερικές ανάγκες;
Το άρθρο του Joe Kent αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτή τη μεταβαλλόμενη αντίληψη.
Δεν αποτελεί απλώς μια κριτική προς το Ισραήλ.
Αποτελεί κυρίως μια κριτική προς την ίδια την αμερικανική πολιτική ελίτ, η οποία για δεκαετίες θεωρούσε αυτονόητη τη διαρκή στρατιωτική, οικονομική και διπλωματική στήριξη προς το Tel Aviv.
Το αν αυτή η τάση θα οδηγήσει σε ουσιαστική αλλαγή πολιτικής μένει να φανεί.
Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι η δημόσια συζήτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει αλλάξει.
Και όσο αυξάνεται η αμφισβήτηση του κόστους και των συνεπειών αυτής της σχέσης, τόσο πιο δύσκολο θα γίνεται για την Ουάσιγκτον να παρουσιάζει τη στήριξη προς το Ισραήλ ως κάτι που δεν επιδέχεται καμία κριτική ή επανεξέταση.
www.bankingnews.gr
Σήμερα, όμως, αυτή η εικόνα αρχίζει να αλλάζει.
Ο Joe Kent, πρώην αξιωματικός των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ, στέλεχος της CIA και πολιτικός σχολιαστής, υποστηρίζει ότι η αμερικανική κοινωνία εμφανίζει ολοένα μεγαλύτερη δυσφορία απέναντι στην παραδοσιακή πολιτική της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, ο πρόσφατος πόλεμος με το Ιράν δεν ανέδειξε μόνο τα στρατιωτικά όρια της αμερικανικής στρατηγικής, αλλά και τη βαθιά κόπωση ενός μεγάλου μέρους της αμερικανικής κοινής γνώμης απέναντι στην αδιάκοπη οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη προς το Ισραήλ.
Joe Kent
Ραγίζει η εικόνα του Ισραήλ στις ΗΠΑ
Παρά τις τακτικές επιτυχίες που κατέγραψαν οι αμερικανικές και ισραηλινές δυνάμεις στο πεδίο των επιχειρήσεων, ο Kent υποστηρίζει ότι το πολιτικό αποτέλεσμα είναι διαφορετικό.
Το Ισραήλ μπορεί να πέτυχε στρατιωτικά πλήγματα, όμως χάνει σταδιακά τη μάχη της εικόνας μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η μεταβολή αυτή δεν είναι τυχαία.
Οι εικόνες από τη Γάζα, οι συνεχείς επιχειρήσεις στον Λίβανο, η οργή του Trump για το ζήτημα αυτό και η νέα σύγκρουση με το Ιράν έχουν προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις σε μεγάλα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας.
Όλο και περισσότεροι πολίτες αναρωτιούνται γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να δαπανούν δισεκατομμύρια δολάρια για την υποστήριξη μιας χώρας που διαθέτει ήδη μία από τις ισχυρότερες στρατιωτικές μηχανές της περιοχής.
Στρατιωτική βοήθεια 3,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται η ετήσια στρατιωτική βοήθεια ύψους 3,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων που παρέχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο Ισραήλ.
Για δεκαετίες, οι υποστηρικτές αυτής της πολιτικής υποστήριζαν ότι τα χρήματα επιστρέφουν ουσιαστικά στην αμερικανική οικονομία μέσω της αγοράς αμερικανικών οπλικών συστημάτων.
Ο Kent απορρίπτει αυτή τη λογική ως παραπλανητική.
Όπως επισημαίνει, εάν η Ουάσιγκτον επιθυμεί να ενισχύσει την αμυντική της βιομηχανία, θα μπορούσε να επενδύσει τα ίδια χρήματα απευθείας στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις ή στην εγχώρια παραγωγή όπλων, αντί να τα διοχετεύει μέσω ξένων κρατών.
Το σκάνδαλο Section 224
Η κριτική του γίνεται ακόμη πιο έντονη απέναντι σε μια νέα πρωτοβουλία που περιλαμβάνεται στο αμερικανικό νομοσχέδιο αμυντικών δαπανών και είναι γνωστή ως Section 224, που για πολλούς στις ΗΠΑ αποκτά χαρακτηριστικά τεράστιου σκανδάλου που πλήττει τον Λευκό Οίκο.
Κατά τον Kent, η συγκεκριμένη διάταξη δεν περιορίζεται σε μια παραδοσιακή σχέση στρατιωτικής βοήθειας.
Αντίθετα, μετατρέπει σταδιακά το Ισραήλ σε έναν στενά ενσωματωμένο εταίρο του αμερικανικού αμυντικού και τεχνολογικού μηχανισμού.
Η πρωτοβουλία προβλέπει ενίσχυση της συνεργασίας στους τομείς της αμυντικής τεχνολογίας, της έρευνας, της παραγωγής προηγμένων οπλικών συστημάτων και της ανταλλαγής δεδομένων.
Οι υποστηρικτές της θεωρούν ότι κάτι τέτοιο θα ενισχύσει τη στρατηγική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών και θα επιταχύνει την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών.
Οι επικριτές, όμως, βλέπουν μια διαφορετική εικόνα.
Απίστευτη επιρροή του Ισραήλ στο αμυντικό σύστημα των ΗΠΑ
Υποστηρίζουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες παραχωρούν πρόσβαση σε κρίσιμες τεχνολογίες και σε ευαίσθητες δομές ασφαλείας χωρίς να λαμβάνουν αντίστοιχα οφέλη.
Σύμφωνα με αυτή τη σχολή σκέψης, η Ουάσιγκτον κινδυνεύει να δημιουργήσει ένα προηγούμενο όπου μια ξένη χώρα αποκτά βαθμό επιρροής στο αμερικανικό αμυντικό σύστημα που καμία άλλη σύμμαχος χώρα δεν διαθέτει.
Η κριτική δεν περιορίζεται στην ασφάλεια.
Ο Kent θεωρεί ότι η νέα στρατηγική επιχειρεί να αλλάξει την εικόνα της αμερικανικής βοήθειας προς το Ισραήλ.
Αντί να παρουσιάζεται ως οικονομική ενίσχυση προς μια ξένη χώρα, επιδιώκεται να παρουσιαστεί ως αμοιβαία βιομηχανική συνεργασία που δημιουργεί θέσεις εργασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Με αυτόν τον τρόπο, υποστηρίζει, η συζήτηση μεταφέρεται από το ερώτημα «γιατί χρηματοδοτούμε το Ισραήλ;» στο ερώτημα «γιατί να μην υποστηρίξουμε θέσεις εργασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες;».
Πίσω από αυτή την αλλαγή αφήγησης, ο Kent διακρίνει μια προσπάθεια προσαρμογής στις νέες πολιτικές συνθήκες.
«Γιατί χρηματοδοτούμε το Ισραήλ;»
Η αμερικανική κοινή γνώμη δεν αντιμετωπίζει πλέον το Ισραήλ με την ίδια ομοφωνία που χαρακτήριζε προηγούμενες δεκαετίες.
Οι νεότερες γενιές εμφανίζονται πιο επικριτικές απέναντι στις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις και πιο επιφυλακτικές απέναντι στην ιδέα ότι οι αμερικανικοί πόροι πρέπει να χρησιμοποιούνται για την υποστήριξη συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή.
Παράλληλα, αυξάνεται και η δυσαρέσκεια για το συνολικό κόστος της αμερικανικής εμπλοκής στην περιοχή.
Ο πόλεμος με το Ιράν, σύμφωνα με τους επικριτές της αμερικανικής πολιτικής, κόστισε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια στους Αμερικανούς φορολογούμενους χωρίς να προσφέρει κάποιο σαφές στρατηγικό όφελος στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αντίθετα, πολλοί θεωρούν ότι οι βασικοί ωφελημένοι ήταν το Ισραήλ και οι περιφερειακοί του στόχοι.
Το επιχείρημα αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα σε μια περίοδο κατά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν αυξανόμενο δημόσιο χρέος, προβλήματα υποδομών και κοινωνικές πιέσεις στο εσωτερικό τους.
Γιατί, αναρωτιούνται πολλοί Αμερικανοί, να συνεχίσουν να δαπανούν τεράστια ποσά στο εξωτερικό όταν υπάρχουν τόσες ανεκπλήρωτες ανάγκες στο εσωτερικό;
Ο Kent υποστηρίζει ότι το πραγματικό ζήτημα δεν είναι αν το Ισραήλ αποτελεί σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Διαφορετικά συμφέροντα
Το ζήτημα είναι αν η αμερικανική πολιτική έχει πάψει να διαχωρίζει τα εθνικά συμφέροντα των δύο χωρών.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ συνεργάζονται στενά, όμως δεν έχουν πάντα τα ίδια συμφέροντα.
Το Ισραήλ, όπως κάθε κυρίαρχο κράτος, προωθεί πρωτίστως τη δική του ασφάλεια και τους δικούς του στρατηγικούς στόχους.
Το ίδιο θα έπρεπε να κάνουν και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Κατά τον Kent, το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής αμερικανικής πολιτικής είναι ότι έχει υιοθετήσει μια λογική σύμφωνα με την οποία κάθε ισραηλινή προτεραιότητα αντιμετωπίζεται αυτομάτως ως αμερικανική προτεραιότητα.
Αυτό, υποστηρίζει, οδηγεί την Ουάσιγκτον σε πολυδάπανες συγκρούσεις, διπλωματικές αντιπαραθέσεις και στρατηγικές δεσμεύσεις που συχνά δεν εξυπηρετούν άμεσα τα συμφέροντα των Αμερικανών πολιτών.
Η συζήτηση αυτή δεν αφορά μόνο το Ισραήλ.
Αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους στον κόσμο.
Σκληρή κριτική στην αμερικανική ελίτ
Θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως ο βασικός χρηματοδότης και εγγυητής ασφαλείας συμμάχων σε ολόκληρο τον πλανήτη ή θα υιοθετήσουν μια πιο περιορισμένη προσέγγιση που θα δίνει προτεραιότητα στις εσωτερικές ανάγκες;
Το άρθρο του Joe Kent αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτή τη μεταβαλλόμενη αντίληψη.
Δεν αποτελεί απλώς μια κριτική προς το Ισραήλ.
Αποτελεί κυρίως μια κριτική προς την ίδια την αμερικανική πολιτική ελίτ, η οποία για δεκαετίες θεωρούσε αυτονόητη τη διαρκή στρατιωτική, οικονομική και διπλωματική στήριξη προς το Tel Aviv.
Το αν αυτή η τάση θα οδηγήσει σε ουσιαστική αλλαγή πολιτικής μένει να φανεί.
Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι η δημόσια συζήτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει αλλάξει.
Και όσο αυξάνεται η αμφισβήτηση του κόστους και των συνεπειών αυτής της σχέσης, τόσο πιο δύσκολο θα γίνεται για την Ουάσιγκτον να παρουσιάζει τη στήριξη προς το Ισραήλ ως κάτι που δεν επιδέχεται καμία κριτική ή επανεξέταση.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών