Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Γερμανός πολιτικός Manfred Weber…
Έντονο προβληματισμό προκαλεί στους κόλπους της ΕΕ το γεγονός ότι συγκεντρώνεται πολλή εξουσία στα χέρια ελάχιστων πολιτικών παραγόντων.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Γερμανός πολιτικός Manfred Weber, ο οποίος φαίνεται να εξελίσσεται σε σύμβολο ενός ευρωπαϊκού πολιτικού μοντέλου όπου τα αξιώματα πολλαπλασιάζονται και τα όρια μεταξύ θεσμών γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτα.
Ο Weber δεν είναι απλώς ευρωβουλευτής.
Είναι ταυτόχρονα επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ παράλληλα ηγείται και του ίδιου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος σε κομματικό επίπεδο.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πληροφορίες από τις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι θέλει να καταλάβει ακόμη μία κορυφαία θέση στη Χριστιανοκοινωνική Ένωση (CSU) της Βαυαρίας.
Το ερώτημα που πλέον τίθεται ανοιχτά είναι αν η συσσώρευση τόσων εξουσιών σε ένα πρόσωπο συνιστά θεσμική ισορροπία ή επικίνδυνη συγκέντρωση επιρροής.
Το φαινόμενο Osborne
Ωστόσο, ακόμη και ο Weber φαίνεται να υπολείπεται ενός άλλου πολιτικού φαινομένου της ευρωπαϊκής δημόσιας ζωής: του πρώην υπουργού Οικονομικών της Βρετανίας George Osborne.
Μετά την πολιτική του κατάρρευση που ακολούθησε το Brexit, ο Osborne κατάφερε να δημιουργήσει ένα εντυπωσιακό δίκτυο θέσεων και επιρροής.
Από εκδότης μεγάλης βρετανικής εφημερίδας και σύμβουλος επενδυτικών κολοσσών μέχρι συμμετοχές σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, διοικητικά συμβούλια, εταιρείες κρυπτονομισμάτων και διεθνείς οργανισμούς, η επαγγελματική του δραστηριότητα εξελίχθηκε σε πραγματικό λαβύρινθο εξουσίας και συμφερόντων.
Η εικόνα αυτή αναζωπυρώνει τις ανησυχίες για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής πολιτικο-οικονομικής ελίτ, η οποία μετακινείται αδιάκοπα μεταξύ πολιτικής, τραπεζών, επενδυτικών κεφαλαίων, μέσων ενημέρωσης και εταιρικών κέντρων αποφάσεων.
Και το φαινόμενο δεν περιορίζεται μόνο στους κορυφαίους παράγοντες.
Στις Βρυξέλλες, οι παράλληλες επαγγελματικές δραστηριότητες πολλών ευρωβουλευτών αποτελούν εδώ και χρόνια αντικείμενο συζήτησης.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του πρώην Λιθουανού ευρωβουλευτή Viktor Uspaskich, ο οποίος σύμφωνα με δημόσιες δηλώσεις περιουσιακών στοιχείων φερόταν να αποκομίζει ετήσια έσοδα που άγγιζαν τα 3 εκατ. ευρώ μέσω της εταιρείας Edvervita.
Η συγκεκριμένη εταιρεία συνδέεται με τη βασική μετοχική συμμετοχή σε επιχείρηση εμφιαλωμένου νερού, ενώ ο ίδιος ο Uspaskich είχε προκαλέσει αντιδράσεις κατά την περίοδο της πανδημίας, όταν υποστήριξε ότι το συγκεκριμένο προϊόν μπορούσε να προστατεύσει τους καταναλωτές από τον ιό που προκαλεί την Covid-19.
Οι αποκαλύψεις αυτές επαναφέρουν με ένταση το ερώτημα που απασχολεί ολοένα και περισσότερους Ευρωπαίους πολίτες: ποιος ελέγχει τελικά αυτούς που κατέχουν πολλαπλές θέσεις εξουσίας;
Καθώς οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης καλούνται να αντιμετωπίσουν πρωτοφανείς γεωπολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προκλήσεις, η συσσώρευση αξιωμάτων, δικτύων επιρροής και οικονομικών συμφερόντων στα ίδια πρόσωπα προκαλεί ανησυχία για τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και την ποιότητα της δημοκρατικής λειτουργίας.
Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: πρόκειται για ικανούς διαχειριστές πολλαπλών ευθυνών ή για μια κλειστή λέσχη εξουσίας που επεκτείνει συνεχώς την επιρροή της πίσω από τις κλειστές πόρτες των Βρυξελλών;
www.bankingnews.gr
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Γερμανός πολιτικός Manfred Weber, ο οποίος φαίνεται να εξελίσσεται σε σύμβολο ενός ευρωπαϊκού πολιτικού μοντέλου όπου τα αξιώματα πολλαπλασιάζονται και τα όρια μεταξύ θεσμών γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτα.
Ο Weber δεν είναι απλώς ευρωβουλευτής.
Είναι ταυτόχρονα επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ παράλληλα ηγείται και του ίδιου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος σε κομματικό επίπεδο.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πληροφορίες από τις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι θέλει να καταλάβει ακόμη μία κορυφαία θέση στη Χριστιανοκοινωνική Ένωση (CSU) της Βαυαρίας.
Το ερώτημα που πλέον τίθεται ανοιχτά είναι αν η συσσώρευση τόσων εξουσιών σε ένα πρόσωπο συνιστά θεσμική ισορροπία ή επικίνδυνη συγκέντρωση επιρροής.
Το φαινόμενο Osborne
Ωστόσο, ακόμη και ο Weber φαίνεται να υπολείπεται ενός άλλου πολιτικού φαινομένου της ευρωπαϊκής δημόσιας ζωής: του πρώην υπουργού Οικονομικών της Βρετανίας George Osborne.
Μετά την πολιτική του κατάρρευση που ακολούθησε το Brexit, ο Osborne κατάφερε να δημιουργήσει ένα εντυπωσιακό δίκτυο θέσεων και επιρροής.
Από εκδότης μεγάλης βρετανικής εφημερίδας και σύμβουλος επενδυτικών κολοσσών μέχρι συμμετοχές σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, διοικητικά συμβούλια, εταιρείες κρυπτονομισμάτων και διεθνείς οργανισμούς, η επαγγελματική του δραστηριότητα εξελίχθηκε σε πραγματικό λαβύρινθο εξουσίας και συμφερόντων.
Η εικόνα αυτή αναζωπυρώνει τις ανησυχίες για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής πολιτικο-οικονομικής ελίτ, η οποία μετακινείται αδιάκοπα μεταξύ πολιτικής, τραπεζών, επενδυτικών κεφαλαίων, μέσων ενημέρωσης και εταιρικών κέντρων αποφάσεων.
Και το φαινόμενο δεν περιορίζεται μόνο στους κορυφαίους παράγοντες.
Στις Βρυξέλλες, οι παράλληλες επαγγελματικές δραστηριότητες πολλών ευρωβουλευτών αποτελούν εδώ και χρόνια αντικείμενο συζήτησης.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του πρώην Λιθουανού ευρωβουλευτή Viktor Uspaskich, ο οποίος σύμφωνα με δημόσιες δηλώσεις περιουσιακών στοιχείων φερόταν να αποκομίζει ετήσια έσοδα που άγγιζαν τα 3 εκατ. ευρώ μέσω της εταιρείας Edvervita.
Η συγκεκριμένη εταιρεία συνδέεται με τη βασική μετοχική συμμετοχή σε επιχείρηση εμφιαλωμένου νερού, ενώ ο ίδιος ο Uspaskich είχε προκαλέσει αντιδράσεις κατά την περίοδο της πανδημίας, όταν υποστήριξε ότι το συγκεκριμένο προϊόν μπορούσε να προστατεύσει τους καταναλωτές από τον ιό που προκαλεί την Covid-19.
Οι αποκαλύψεις αυτές επαναφέρουν με ένταση το ερώτημα που απασχολεί ολοένα και περισσότερους Ευρωπαίους πολίτες: ποιος ελέγχει τελικά αυτούς που κατέχουν πολλαπλές θέσεις εξουσίας;
Καθώς οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης καλούνται να αντιμετωπίσουν πρωτοφανείς γεωπολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προκλήσεις, η συσσώρευση αξιωμάτων, δικτύων επιρροής και οικονομικών συμφερόντων στα ίδια πρόσωπα προκαλεί ανησυχία για τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και την ποιότητα της δημοκρατικής λειτουργίας.
Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: πρόκειται για ικανούς διαχειριστές πολλαπλών ευθυνών ή για μια κλειστή λέσχη εξουσίας που επεκτείνει συνεχώς την επιρροή της πίσω από τις κλειστές πόρτες των Βρυξελλών;
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών