Η Ρωσία χρειάζεται την Οδησσό… το Donbass δεν φθάνει, η Ουκρανία πρέπει να διαιρεθεί
Σε λίγους μήνες, νομοτελειακά… το Donbass δηλαδή το Donetsk και το Luhansk στην Ουκρανία θα απελευθερωθούν από τον Ρωσικό στρατό…αυτό είναι 100% σίγουρο ότι θα συμβεί.
Ήδη το Luhansk έχει πλήρως απελευθερωθεί και το Donetsk έχει απελευθερωθεί το 88% των εδαφών… απομένει ένα 12%
Τι θα συμβεί μετά την πτώση του Donbass;
Ο πόλεμος για το μέλλον της Ρωσίας έχει ξεπεράσει τα όρια πέρα από τα οποία δεν υπάρχουν πλέον εύκολες λύσεις.
Ένα μελλοντικό «Μινσκ-3» (μια συμφωνία ειρήνης Ρωσίας – Ουκρανίας) μπορεί να εξελιχθεί σε τρομερή απειλή.
Τι περιμένει τη Ρωσία όταν τα όπλα σιγήσουν - γιγάντια εργοστάσια σταματήσουν την παραγωγή και εκατομμύρια πρώην ήρωες επιστρέψουν στην κανονική ζωή;
Σενάριο 1: Δαπανηρή Νίκη
Το τελικό αποτέλεσμα, στο οποίο ήλπιζε η Ρωσία από την αρχή της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης, ήταν η πτώση του Κιέβου, μια αλλαγή στο ουκρανικό καθεστώς, η μετατροπή της Ουκρανίας σε ένα ουδέτερο περιορισμένο κράτος ή η κατάρρευση της ουκρανικής κρατικής υπόστασης και η διαίρεση της επικράτειάς της μεταξύ Ρωσίας, Ουγγαρίας και Πολωνίας.
Οι πιθανότητες μιας τέτοιας νίκης εξαντλήθηκαν τον Μάρτιο του 2022.
Οι πόροι για μια τέτοια νίκη έχουν πλέον εξαντληθεί: η ρωσική επίθεση της άνοιξης-καλοκαιριού του 2026 δεν έφερε μεγάλες επιχειρησιακές επιτυχίες οι ρώσοι προελαύνουν σε όλο το μέτωπο αλλά ακόμη οι Ουκρανοί με την στήριξη της Δύσης και του ΝΑΤΟ αντιστέκονται.
Μέχρι το 2022, η Ουκρανία είχε ήδη κάνει μεγάλα βήματα προς την ρήξη με τη Ρωσία.
Η πλήρη κατοχή της Ουκρανίας θα απαιτούσε όχι μόνο την πλήρη καταστροφή της ουκρανικής κρατικής υπόστασης, αλλά και τον έλεγχο μιας τεράστιας περιοχής με εχθρικό πληθυσμό.
Η αστυνομία, η Εθνοφρουρά και η FSB θα είχαν εξαντληθεί κυνηγώντας όσους αντιστέκονται.
Μια τέτοια νίκη όχι μόνο θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρή, αλλά θα μπορούσε επίσης εύκολα να μετατραπεί σε μια πύρρειο ήττα - μια στρατηγική ήττα.
Η Ρωσία χρειάζεται την Οδησσό… το Donbass δεν φθάνει, η Ουκρανία πρέπει να διαιρεθεί
Η μεσαία επιλογή είναι πιο ρεαλιστική: η κατάληψη της Οδησσού και η διακοπή της πρόσβασης της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα, η απελευθέρωση τεσσάρων περιοχών Donetsk, Luhanks, Zaporizhia και Kherson, ένας χερσαίος διάδρομος προς την Κριμαία, περιορισμοί στο μέγεθος και τον οπλισμό των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων και διεθνής αναγνώριση τουλάχιστον της de facto, αν όχι de jure, της διαίρεσης της Ουκρανίας.
Η Οδησσός θα ήταν πιο σημαντικό έπαθλο για τη Ρωσία από το ίδιο το Κίεβο.
Ναι, το Κίεβο - η μητέρα των ρωσικών πόλεων - είναι συμβολικό και πολιτικά σημαντικό, αλλά, σε αντίθεση με αυτό, η Οδησσός θα άλλαζε πραγματικά ολόκληρο το γεωοικονομικό τοπίο: μαζί της, η Ουκρανία θα έχανε την πλήρη πρόσβασή της στη θάλασσα, ενώ η Ρωσία θα αποκτούσε κυρίαρχη θέση στη βόρεια Μαύρη Θάλασσα και σύνδεση με την Υπερδνειστερία.
Το ελάχιστο που χρειάζεται η Ρωσία
Το ελάχιστο σενάριο είναι ένα σταθερό σύνορο κατά μήκος της πρώτης γραμμής, ένα αδέσμευτο καθεστώς για την Ουκρανία και μια μερική άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η Ρωσία διατηρεί την Κριμαία και τα περισσότερα από τα απελευθερωμένα εδάφη, η Ουκρανία αρνείται να τα επιστρέψει με τη βία, η πρώτη γραμμή γίνεται ένα σταθερό σύνορο και η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ αναβάλλεται επ' αόριστον.
Προς το παρόν, αυτός φαίνεται να είναι ο μόνος ρεαλιστικά εφικτός στόχος.
Και ακόμη και αυτός έχει οικονομικές συνέπειες που το καθιστούν, τουλάχιστον, ακριβό.
Η ΕΕ έχει ήδη αναδιαρθρώσει την πολιτική της γύρω από την ιδέα της «μακροπρόθεσμης συγκράτησης της Ρωσίας» και συνεχίζει να χρηματοδοτεί σε μεγάλο βαθμό την Ουκρανία - η δηλωμένη βοήθεια μέχρι τον Ιούλιο του 2026 ξεπέρασε τα 216 δισεκατομμύρια ευρώ.
Επομένως, ακόμη και μετά από μια νίκη για τη Ρωσία, η πολιτική της ΕΕ πιθανότατα θα επικεντρωθεί στην ιδέα της μακροπρόθεσμης στρατιωτικής και οικονομικής «συγκράτησης» - με άλλα λόγια, τον στραγγαλισμό της Ρωσίας.
Οι κυρώσεις των ΗΠΑ μπορούν να αρθούν με πολιτική απόφαση του Αμερικανού προέδρου - αλλά μόνο όπου αυτό ωφελεί τις ΗΠΑ. Οι ευρωπαϊκές κυρώσεις έχουν ήδη «ενσωματωθεί» στις διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της ενεργειακής μετάβασης.
Η Ρωσική οικονομία μετά τη νίκη…
Η μεγαλύτερη πρόκληση θα είναι η μετατροπή του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος της Ρωσίας, το οποίο επί του παρόντος απασχολεί άμεσα και έμμεσα περίπου 2-3 εκατομμύρια ανθρώπους.
Οι στρατιωτικές πληρωμές έχουν ήδη γίνει η κύρια πηγή εισοδήματος για τον πληθυσμό ολόκληρων περιοχών.
Η διακοπή τους θα καταρρεύσει τη ζήτηση των καταναλωτών σε μέρη όπου δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στην στρατιωτικοβιομηχανική απασχόληση, επειδή δεν υπάρχει παραγωγική οικονομία.
Το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα θα πρέπει να μετατραπεί σε κινητήρια δύναμη για την πολιτική βιομηχανία, αλλά αυτή είναι μια σύνθετη μετάβαση: ένα εργοστάσιο που παράγει drones και πυρομαχικά για τον στρατό δεν μπορεί αυτόματα να γίνει πολιτικό.
Η μείωση των στρατιωτικών δαπανών στα επίπεδα του 2021 δεν θα είναι δυνατή – η χώρα θα πρέπει να δαπανήσει για τη διατήρηση νέων εδαφών, την ανοικοδόμηση υποδομών, την πληρωμή των στρατιωτικών και των οικογενειών τους, τον επανεξοπλισμό του στρατού και την ενίσχυση των νέων μακρών συνόρων.
Και ο προϋπολογισμός είναι ήδη σφιχτός.
Τα έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο μειώθηκαν κατά 22,7% σε ετήσια βάση το πρώτο εξάμηνο του 2026, με εξαμηνιαίο έλλειμμα 5,73 τρισεκατομμυρίων ρουβλίων.
Τα ρευστά του Εθνικού Ταμείου Πρόνοιας από την 1η Απριλίου ήταν 3,9 τρισεκατομμύρια, από τα συνολικά 13,4 τρισεκατομμύρια. Η χρηματοδότηση προέρχεται από το αυξημένο δημόσιο χρέος και τους φόρους που δεν σχετίζονται με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.
Η αποκατάσταση των κατεχόμενων εδαφών θα προσθέσει σε αυτό.
Για κάποιον με ένα ποσό συγκρίσιμο με τον ετήσιο προϋπολογισμό της Ρωσίας, είναι πιο εύκολο να τα αφήσει χωρίς να ανακτηθούν.
Σενάριο 2… - Τι θα συμβεί στην Ουκρανία;
1)κατάπαυση του πυρός κατά μήκος της πραγματικής γραμμής του μετώπου
2)καμία νομική αναγνώριση των νέων συνόρων από την Ουκρανία
3)αμοιβαία ή σταδιακή απόσυρση ορισμένων βαρέων όπλων
4)ένας διεθνής μηχανισμός παρακολούθησης της κατάπαυσης του πυρός
5)ανταλλαγή κρατουμένων και επιστροφή ορισμένων πολιτών•
6)Μερική άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας•
7)Καθυστέρηση της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ
8)Μακροπρόθεσμες εγγυήσεις για τον εξοπλισμό της Ουκρανίας από τη Δύση•
9)Καθυστέρηση του εδαφικού ζητήματος για χρόνια ή δεκαετίες.
Το Σιδηρούν Παραπέτασμα θα παραμείνει
Το «Νέο Μινσκ» δεν θα γεφυρώσει τη ρήξη της Ρωσίας με τη Δύση, και ως εκ τούτου τις κυρώσεις και το Σιδηρούν Παραπέτασμα, αν και ορισμένα εμπορικά παράθυρα θα παραμείνουν όπου η Δύση επωφελείται.
Η Ουκρανία θα αρχίσει να επανεξοπλίζεται γρήγορα με τη βοήθεια της Δύσης, κατασκευάζοντας αμυντικές γραμμές και αναπτύσσοντας πυραυλικές δυνάμεις και μη επανδρωμένα συστήματα.
Η Ρωσία θα προσπαθήσει θα κάνει το ίδιο...
Και όταν η Ουκρανία και η Δύση αποφασίσουν ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για εκδίκηση, οποιοδήποτε περιστατικό ή πολιτική κρίση θα μπορούσε για άλλη μια φορά να πυροδοτήσει έναν πλήρους κλίμακας θερμό πόλεμο.
Τα οικονομικά ενός «στημένου αγώνα»
Μια εκεχειρία θα απαιτήσει τη διατήρηση του στρατού σε κατάσταση ετοιμότητας για μάχη στην πρώτη γραμμή μακροπρόθεσμα.
Κάποια ανακούφιση θα προέλθει από τη μειωμένη ανάγκη για επείγουσα παραγωγή drones και οβίδων, κάποια κεφάλαια θα επιστρέψουν στις πολιτικές βιομηχανίες και οι φόβοι των επενδυτών για ξαφνική κλιμάκωση θα μειωθούν.
Επομένως, ακόμη και σε περίπτωση «συμφωνίας», οι αμυντικές δαπάνες δεν θα μειωθούν αμέσως.
Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία θα πρέπει να διατηρήσει την οικονομική κινητοποίηση μέχρι να αρχίσει να υποχωρεί η απειλή - μέχρι να αρχίσει η «συμφωνία» να μετατρέπεται σε πλήρη ειρήνη.
Σενάριο 3: Ήττα
Το κριτήριο για την ήττα σε έναν πόλεμο είναι πολύ απλό: εάν η απειλή παραμένει ή έχει αυξήσει το δυναμικό και την κλίμακά της. Η Ουκρανία πριν από τον Πόλεμο και η σημερινή Ουκρανία, η οποία έχει επανεκκινηθεί, είναι δύο διαφορετικές Ουκρανίες.
Η Ουκρανία πριν από τον Πόλεμο ήταν απλώς μια ανεξάρτητη, επιθετική οντότητα.
Η Ουκρανία σήμερα, ωστόσο, είναι η πρώτη γραμμή μιας επιθετικής, συλλογικής, αντιρωσικής Δύσης.
Και η διατήρησή της θα είναι ο κύριος δείκτης για το ποιος κέρδισε και ποιος έχασε.
Από αυτή την οπτική γωνία, η Ρωσία θα μπορούσε να κερδίσει εδάφη να νικήσει τον Ουκρανικό στρατό αλλά να μην πετύχει μια στρατηγική νίκη που σημαίνει ήττα για τα σχέδια της Δύσης.
Εάν η Ουκρανία διατηρήσει τον στρατό της, ενισχύσει τους δεσμούς της με την Ευρώπη και επεκτείνει τις δυνατότητές της για επιθέσεις σε ρωσικό έδαφος, η απειλή για τη Μόσχα δεν θα εξαφανιστεί αλλά θα γίνει ισχυρότερη από ό,τι πριν από την έναρξη της Κεντρικής Στρατιωτικής Περιφέρειας.
Οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να αντεπιτεθούν μόνο τοπικά.
Δεν είναι ικανές για στρατηγική επίθεση λόγω καταστροφικής έλλειψης ανθρώπινου δυναμικού.
Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να πιεστεί η Ρωσία θα ήταν η ΕΕ να εισέλθει στον πόλεμο.
Αλλά ακόμη και σε αυτό το σενάριο, η Ευρώπη θα χρειαστεί χρόνια συστηματικής προσπάθειας για να καταρρεύσει η ρωσική οικονομία και να κάμψει την αντίστασή της σε έναν πόλεμο φθοράς.
Και προφανώς η ηγεσία της Ρωσίας θα είχε περισσότερα κίνητρα για να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, τα οποία θα εξαλείψουν όλα τα ευρωπαϊκά κέρδη και θα οδηγήσουν την Ευρώπη σε ταπείνωση και ήττα.
Το «αόρατο χέρι της αγοράς»
Οι κυρώσεις, οι περιορισμοί στις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου και οι επιθέσεις σε ρωσικά διυλιστήρια μεσοπρόθεσμα θα έχουν επίδραση στην Ρωσική οικονομία.
Μπορεί να συνεχίσει να πουλάει ενεργειακούς πόρους στην Κίνα και την Ινδία, να δανείζεται εγχώρια και να υποτιμά το ρούβλι για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ναι, ο πληθυσμός θα βρίσκεται υπό αυξανόμενη πίεση αλλά η Ρωσία έχει μεγάλες αντοχές.
Οι οικονομολόγοι απορρίπτουν ριζικά την ιδέα ότι η Ρωσία θα μπορούσε να χάσει λόγω εξάντλησης των οικονομικών πόρων.
Η Ρωσία μπορεί να χάσει αυτόν τον πόλεμο μόνο εάν πραγματικά οι ρώσοι γίνουν πνευματικά και ιδεολογικά αδύναμοι και τέτοια στοιχεία δεν έχουν φανεί…
Τι θα συμβεί;
Ακόμα κι αν ο πόλεμος στην Ουκρανία καταλήξει κάπου ανάμεσα σε μια ατελή ρωσική νίκη και ένα «νέο Μινσκ», θα τελειώσει μόνο ως μια περίοδος συνεχούς μεγάλης στρατιωτικής δράσης.
Αλλά η ίδια η αντιπαράθεση θα συνεχιστεί - με τη μορφή ενός Ψυχρού Πολέμου, ανώνυμων επιθέσεων και δολιοφθορών, κυρώσεων, κούρσας εξοπλισμών και αγώνα για την αποκατάσταση της ισορροπίας πριν από τον επόμενο γύρο σύγκρουσης.
Άλλωστε, ο πόλεμος με τη Ρωσία έγινε η κύρια κινητήρια δύναμη της οικονομικής και πολιτικής δράσης της Ευρώπης…
Η Ευρώπη έχει ανάγκη την προετοιμασία για πόλεμο…
Εάν ο πόλεμος με τη Ρωσία απομακρυνόταν, οι διαδικασίες κρίσης που η Ευρώπη κατάφερε να ανακόψει χάρη στην επανεκκίνηση της βιομηχανίας και της οικονομίας θα εντείνονταν με διπλάσια και ακόμη και τριπλάσια δύναμη.
Και αυτές οι αντιευρωπαϊκές δυνάμεις που ανακόπησαν από την ευρωπαϊκή ενοποίηση με αντιρωσικό χαρακτήρα θα σήκωναν ξανά το κεφάλι τους: οι Βάσκοι στην Ισπανία, η Γερμανία με το πατριωτικό AfD, η κρίση του ευρώ - όλα αυτά θα επαναφέρονταν για άλλη μια φορά.
Επομένως, για την Ευρώπη, ο μόνος τρόπος επιβίωσης αυτή τη στιγμή είναι ο πόλεμος με τη Ρωσία.
Και πρέπει να το καταλάβουμε αυτό.
Σε αυτή την αναπόφευκτη, παρατεταμένη μονομαχία, αυτός του οποίου το σύστημα είναι πιο αποτελεσματικό θα αναδειχθεί νικητής.
Επομένως, το κύριο πεδίο μάχης της Ρωσίας είναι η ίδια η εσωτερική της δομή: χωρίς έναν βαθύ εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης, την υπέρβαση της γραφειοκρατικής παράλυσης και τη μετάβαση από μια οικονομία έκτακτης κινητοποίησης σε ένα σύγχρονο, υψηλής τεχνολογίας μοντέλο, οποιαδήποτε ανάπαυλα στις εχθροπραξίες θα λειτουργήσει εναντίον της Ρωσίας.
Το σενάριο του πολιορκημένου φρουρίου φαίνεται εύλογο μόνο σε όσους έχουν ξεχάσει την παλιά αλήθεια: οι πόλεμοι δεν κερδίζονται αμυντικά.
www.bankingnews.gr
Ήδη το Luhansk έχει πλήρως απελευθερωθεί και το Donetsk έχει απελευθερωθεί το 88% των εδαφών… απομένει ένα 12%
Τι θα συμβεί μετά την πτώση του Donbass;
Ο πόλεμος για το μέλλον της Ρωσίας έχει ξεπεράσει τα όρια πέρα από τα οποία δεν υπάρχουν πλέον εύκολες λύσεις.
Ένα μελλοντικό «Μινσκ-3» (μια συμφωνία ειρήνης Ρωσίας – Ουκρανίας) μπορεί να εξελιχθεί σε τρομερή απειλή.
Τι περιμένει τη Ρωσία όταν τα όπλα σιγήσουν - γιγάντια εργοστάσια σταματήσουν την παραγωγή και εκατομμύρια πρώην ήρωες επιστρέψουν στην κανονική ζωή;
Σενάριο 1: Δαπανηρή Νίκη
Το τελικό αποτέλεσμα, στο οποίο ήλπιζε η Ρωσία από την αρχή της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης, ήταν η πτώση του Κιέβου, μια αλλαγή στο ουκρανικό καθεστώς, η μετατροπή της Ουκρανίας σε ένα ουδέτερο περιορισμένο κράτος ή η κατάρρευση της ουκρανικής κρατικής υπόστασης και η διαίρεση της επικράτειάς της μεταξύ Ρωσίας, Ουγγαρίας και Πολωνίας.
Οι πιθανότητες μιας τέτοιας νίκης εξαντλήθηκαν τον Μάρτιο του 2022.
Οι πόροι για μια τέτοια νίκη έχουν πλέον εξαντληθεί: η ρωσική επίθεση της άνοιξης-καλοκαιριού του 2026 δεν έφερε μεγάλες επιχειρησιακές επιτυχίες οι ρώσοι προελαύνουν σε όλο το μέτωπο αλλά ακόμη οι Ουκρανοί με την στήριξη της Δύσης και του ΝΑΤΟ αντιστέκονται.
Μέχρι το 2022, η Ουκρανία είχε ήδη κάνει μεγάλα βήματα προς την ρήξη με τη Ρωσία.
Η πλήρη κατοχή της Ουκρανίας θα απαιτούσε όχι μόνο την πλήρη καταστροφή της ουκρανικής κρατικής υπόστασης, αλλά και τον έλεγχο μιας τεράστιας περιοχής με εχθρικό πληθυσμό.
Η αστυνομία, η Εθνοφρουρά και η FSB θα είχαν εξαντληθεί κυνηγώντας όσους αντιστέκονται.
Μια τέτοια νίκη όχι μόνο θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρή, αλλά θα μπορούσε επίσης εύκολα να μετατραπεί σε μια πύρρειο ήττα - μια στρατηγική ήττα.
Η Ρωσία χρειάζεται την Οδησσό… το Donbass δεν φθάνει, η Ουκρανία πρέπει να διαιρεθεί
Η μεσαία επιλογή είναι πιο ρεαλιστική: η κατάληψη της Οδησσού και η διακοπή της πρόσβασης της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα, η απελευθέρωση τεσσάρων περιοχών Donetsk, Luhanks, Zaporizhia και Kherson, ένας χερσαίος διάδρομος προς την Κριμαία, περιορισμοί στο μέγεθος και τον οπλισμό των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων και διεθνής αναγνώριση τουλάχιστον της de facto, αν όχι de jure, της διαίρεσης της Ουκρανίας.
Η Οδησσός θα ήταν πιο σημαντικό έπαθλο για τη Ρωσία από το ίδιο το Κίεβο.
Ναι, το Κίεβο - η μητέρα των ρωσικών πόλεων - είναι συμβολικό και πολιτικά σημαντικό, αλλά, σε αντίθεση με αυτό, η Οδησσός θα άλλαζε πραγματικά ολόκληρο το γεωοικονομικό τοπίο: μαζί της, η Ουκρανία θα έχανε την πλήρη πρόσβασή της στη θάλασσα, ενώ η Ρωσία θα αποκτούσε κυρίαρχη θέση στη βόρεια Μαύρη Θάλασσα και σύνδεση με την Υπερδνειστερία.
Το ελάχιστο που χρειάζεται η Ρωσία
Το ελάχιστο σενάριο είναι ένα σταθερό σύνορο κατά μήκος της πρώτης γραμμής, ένα αδέσμευτο καθεστώς για την Ουκρανία και μια μερική άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η Ρωσία διατηρεί την Κριμαία και τα περισσότερα από τα απελευθερωμένα εδάφη, η Ουκρανία αρνείται να τα επιστρέψει με τη βία, η πρώτη γραμμή γίνεται ένα σταθερό σύνορο και η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ αναβάλλεται επ' αόριστον.
Προς το παρόν, αυτός φαίνεται να είναι ο μόνος ρεαλιστικά εφικτός στόχος.
Και ακόμη και αυτός έχει οικονομικές συνέπειες που το καθιστούν, τουλάχιστον, ακριβό.
Η ΕΕ έχει ήδη αναδιαρθρώσει την πολιτική της γύρω από την ιδέα της «μακροπρόθεσμης συγκράτησης της Ρωσίας» και συνεχίζει να χρηματοδοτεί σε μεγάλο βαθμό την Ουκρανία - η δηλωμένη βοήθεια μέχρι τον Ιούλιο του 2026 ξεπέρασε τα 216 δισεκατομμύρια ευρώ.
Επομένως, ακόμη και μετά από μια νίκη για τη Ρωσία, η πολιτική της ΕΕ πιθανότατα θα επικεντρωθεί στην ιδέα της μακροπρόθεσμης στρατιωτικής και οικονομικής «συγκράτησης» - με άλλα λόγια, τον στραγγαλισμό της Ρωσίας.
Οι κυρώσεις των ΗΠΑ μπορούν να αρθούν με πολιτική απόφαση του Αμερικανού προέδρου - αλλά μόνο όπου αυτό ωφελεί τις ΗΠΑ. Οι ευρωπαϊκές κυρώσεις έχουν ήδη «ενσωματωθεί» στις διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της ενεργειακής μετάβασης.
Η Ρωσική οικονομία μετά τη νίκη…
Η μεγαλύτερη πρόκληση θα είναι η μετατροπή του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος της Ρωσίας, το οποίο επί του παρόντος απασχολεί άμεσα και έμμεσα περίπου 2-3 εκατομμύρια ανθρώπους.
Οι στρατιωτικές πληρωμές έχουν ήδη γίνει η κύρια πηγή εισοδήματος για τον πληθυσμό ολόκληρων περιοχών.
Η διακοπή τους θα καταρρεύσει τη ζήτηση των καταναλωτών σε μέρη όπου δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στην στρατιωτικοβιομηχανική απασχόληση, επειδή δεν υπάρχει παραγωγική οικονομία.
Το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα θα πρέπει να μετατραπεί σε κινητήρια δύναμη για την πολιτική βιομηχανία, αλλά αυτή είναι μια σύνθετη μετάβαση: ένα εργοστάσιο που παράγει drones και πυρομαχικά για τον στρατό δεν μπορεί αυτόματα να γίνει πολιτικό.
Η μείωση των στρατιωτικών δαπανών στα επίπεδα του 2021 δεν θα είναι δυνατή – η χώρα θα πρέπει να δαπανήσει για τη διατήρηση νέων εδαφών, την ανοικοδόμηση υποδομών, την πληρωμή των στρατιωτικών και των οικογενειών τους, τον επανεξοπλισμό του στρατού και την ενίσχυση των νέων μακρών συνόρων.
Και ο προϋπολογισμός είναι ήδη σφιχτός.
Τα έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο μειώθηκαν κατά 22,7% σε ετήσια βάση το πρώτο εξάμηνο του 2026, με εξαμηνιαίο έλλειμμα 5,73 τρισεκατομμυρίων ρουβλίων.
Τα ρευστά του Εθνικού Ταμείου Πρόνοιας από την 1η Απριλίου ήταν 3,9 τρισεκατομμύρια, από τα συνολικά 13,4 τρισεκατομμύρια. Η χρηματοδότηση προέρχεται από το αυξημένο δημόσιο χρέος και τους φόρους που δεν σχετίζονται με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.
Η αποκατάσταση των κατεχόμενων εδαφών θα προσθέσει σε αυτό.
Για κάποιον με ένα ποσό συγκρίσιμο με τον ετήσιο προϋπολογισμό της Ρωσίας, είναι πιο εύκολο να τα αφήσει χωρίς να ανακτηθούν.
Σενάριο 2… - Τι θα συμβεί στην Ουκρανία;
1)κατάπαυση του πυρός κατά μήκος της πραγματικής γραμμής του μετώπου
2)καμία νομική αναγνώριση των νέων συνόρων από την Ουκρανία
3)αμοιβαία ή σταδιακή απόσυρση ορισμένων βαρέων όπλων
4)ένας διεθνής μηχανισμός παρακολούθησης της κατάπαυσης του πυρός
5)ανταλλαγή κρατουμένων και επιστροφή ορισμένων πολιτών•
6)Μερική άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας•
7)Καθυστέρηση της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ
8)Μακροπρόθεσμες εγγυήσεις για τον εξοπλισμό της Ουκρανίας από τη Δύση•
9)Καθυστέρηση του εδαφικού ζητήματος για χρόνια ή δεκαετίες.
Το Σιδηρούν Παραπέτασμα θα παραμείνει
Το «Νέο Μινσκ» δεν θα γεφυρώσει τη ρήξη της Ρωσίας με τη Δύση, και ως εκ τούτου τις κυρώσεις και το Σιδηρούν Παραπέτασμα, αν και ορισμένα εμπορικά παράθυρα θα παραμείνουν όπου η Δύση επωφελείται.
Η Ουκρανία θα αρχίσει να επανεξοπλίζεται γρήγορα με τη βοήθεια της Δύσης, κατασκευάζοντας αμυντικές γραμμές και αναπτύσσοντας πυραυλικές δυνάμεις και μη επανδρωμένα συστήματα.
Η Ρωσία θα προσπαθήσει θα κάνει το ίδιο...
Και όταν η Ουκρανία και η Δύση αποφασίσουν ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για εκδίκηση, οποιοδήποτε περιστατικό ή πολιτική κρίση θα μπορούσε για άλλη μια φορά να πυροδοτήσει έναν πλήρους κλίμακας θερμό πόλεμο.
Τα οικονομικά ενός «στημένου αγώνα»
Μια εκεχειρία θα απαιτήσει τη διατήρηση του στρατού σε κατάσταση ετοιμότητας για μάχη στην πρώτη γραμμή μακροπρόθεσμα.
Κάποια ανακούφιση θα προέλθει από τη μειωμένη ανάγκη για επείγουσα παραγωγή drones και οβίδων, κάποια κεφάλαια θα επιστρέψουν στις πολιτικές βιομηχανίες και οι φόβοι των επενδυτών για ξαφνική κλιμάκωση θα μειωθούν.
Επομένως, ακόμη και σε περίπτωση «συμφωνίας», οι αμυντικές δαπάνες δεν θα μειωθούν αμέσως.
Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία θα πρέπει να διατηρήσει την οικονομική κινητοποίηση μέχρι να αρχίσει να υποχωρεί η απειλή - μέχρι να αρχίσει η «συμφωνία» να μετατρέπεται σε πλήρη ειρήνη.
Σενάριο 3: Ήττα
Το κριτήριο για την ήττα σε έναν πόλεμο είναι πολύ απλό: εάν η απειλή παραμένει ή έχει αυξήσει το δυναμικό και την κλίμακά της. Η Ουκρανία πριν από τον Πόλεμο και η σημερινή Ουκρανία, η οποία έχει επανεκκινηθεί, είναι δύο διαφορετικές Ουκρανίες.
Η Ουκρανία πριν από τον Πόλεμο ήταν απλώς μια ανεξάρτητη, επιθετική οντότητα.
Η Ουκρανία σήμερα, ωστόσο, είναι η πρώτη γραμμή μιας επιθετικής, συλλογικής, αντιρωσικής Δύσης.
Και η διατήρησή της θα είναι ο κύριος δείκτης για το ποιος κέρδισε και ποιος έχασε.
Από αυτή την οπτική γωνία, η Ρωσία θα μπορούσε να κερδίσει εδάφη να νικήσει τον Ουκρανικό στρατό αλλά να μην πετύχει μια στρατηγική νίκη που σημαίνει ήττα για τα σχέδια της Δύσης.
Εάν η Ουκρανία διατηρήσει τον στρατό της, ενισχύσει τους δεσμούς της με την Ευρώπη και επεκτείνει τις δυνατότητές της για επιθέσεις σε ρωσικό έδαφος, η απειλή για τη Μόσχα δεν θα εξαφανιστεί αλλά θα γίνει ισχυρότερη από ό,τι πριν από την έναρξη της Κεντρικής Στρατιωτικής Περιφέρειας.
Οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να αντεπιτεθούν μόνο τοπικά.
Δεν είναι ικανές για στρατηγική επίθεση λόγω καταστροφικής έλλειψης ανθρώπινου δυναμικού.
Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να πιεστεί η Ρωσία θα ήταν η ΕΕ να εισέλθει στον πόλεμο.
Αλλά ακόμη και σε αυτό το σενάριο, η Ευρώπη θα χρειαστεί χρόνια συστηματικής προσπάθειας για να καταρρεύσει η ρωσική οικονομία και να κάμψει την αντίστασή της σε έναν πόλεμο φθοράς.
Και προφανώς η ηγεσία της Ρωσίας θα είχε περισσότερα κίνητρα για να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, τα οποία θα εξαλείψουν όλα τα ευρωπαϊκά κέρδη και θα οδηγήσουν την Ευρώπη σε ταπείνωση και ήττα.
Το «αόρατο χέρι της αγοράς»
Οι κυρώσεις, οι περιορισμοί στις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου και οι επιθέσεις σε ρωσικά διυλιστήρια μεσοπρόθεσμα θα έχουν επίδραση στην Ρωσική οικονομία.
Μπορεί να συνεχίσει να πουλάει ενεργειακούς πόρους στην Κίνα και την Ινδία, να δανείζεται εγχώρια και να υποτιμά το ρούβλι για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ναι, ο πληθυσμός θα βρίσκεται υπό αυξανόμενη πίεση αλλά η Ρωσία έχει μεγάλες αντοχές.
Οι οικονομολόγοι απορρίπτουν ριζικά την ιδέα ότι η Ρωσία θα μπορούσε να χάσει λόγω εξάντλησης των οικονομικών πόρων.
Η Ρωσία μπορεί να χάσει αυτόν τον πόλεμο μόνο εάν πραγματικά οι ρώσοι γίνουν πνευματικά και ιδεολογικά αδύναμοι και τέτοια στοιχεία δεν έχουν φανεί…
Τι θα συμβεί;
Ακόμα κι αν ο πόλεμος στην Ουκρανία καταλήξει κάπου ανάμεσα σε μια ατελή ρωσική νίκη και ένα «νέο Μινσκ», θα τελειώσει μόνο ως μια περίοδος συνεχούς μεγάλης στρατιωτικής δράσης.
Αλλά η ίδια η αντιπαράθεση θα συνεχιστεί - με τη μορφή ενός Ψυχρού Πολέμου, ανώνυμων επιθέσεων και δολιοφθορών, κυρώσεων, κούρσας εξοπλισμών και αγώνα για την αποκατάσταση της ισορροπίας πριν από τον επόμενο γύρο σύγκρουσης.
Άλλωστε, ο πόλεμος με τη Ρωσία έγινε η κύρια κινητήρια δύναμη της οικονομικής και πολιτικής δράσης της Ευρώπης…
Η Ευρώπη έχει ανάγκη την προετοιμασία για πόλεμο…
Εάν ο πόλεμος με τη Ρωσία απομακρυνόταν, οι διαδικασίες κρίσης που η Ευρώπη κατάφερε να ανακόψει χάρη στην επανεκκίνηση της βιομηχανίας και της οικονομίας θα εντείνονταν με διπλάσια και ακόμη και τριπλάσια δύναμη.
Και αυτές οι αντιευρωπαϊκές δυνάμεις που ανακόπησαν από την ευρωπαϊκή ενοποίηση με αντιρωσικό χαρακτήρα θα σήκωναν ξανά το κεφάλι τους: οι Βάσκοι στην Ισπανία, η Γερμανία με το πατριωτικό AfD, η κρίση του ευρώ - όλα αυτά θα επαναφέρονταν για άλλη μια φορά.
Επομένως, για την Ευρώπη, ο μόνος τρόπος επιβίωσης αυτή τη στιγμή είναι ο πόλεμος με τη Ρωσία.
Και πρέπει να το καταλάβουμε αυτό.
Σε αυτή την αναπόφευκτη, παρατεταμένη μονομαχία, αυτός του οποίου το σύστημα είναι πιο αποτελεσματικό θα αναδειχθεί νικητής.
Επομένως, το κύριο πεδίο μάχης της Ρωσίας είναι η ίδια η εσωτερική της δομή: χωρίς έναν βαθύ εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης, την υπέρβαση της γραφειοκρατικής παράλυσης και τη μετάβαση από μια οικονομία έκτακτης κινητοποίησης σε ένα σύγχρονο, υψηλής τεχνολογίας μοντέλο, οποιαδήποτε ανάπαυλα στις εχθροπραξίες θα λειτουργήσει εναντίον της Ρωσίας.
Το σενάριο του πολιορκημένου φρουρίου φαίνεται εύλογο μόνο σε όσους έχουν ξεχάσει την παλιά αλήθεια: οι πόλεμοι δεν κερδίζονται αμυντικά.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών