Ανάλυση-σοκ του RWA αποκαλύπτει τη στρατηγική της Ουάσιγκτον: Από το όνειρο της Ευρώπης στο μοντέλο του Ισραήλ – Γιατί το Κίεβο δεν θα μπει ποτέ σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, αλλά θα παραμείνει ένας ασταμάτητα στρατιωτικοποιημένος «προμαχώνας» απέναντι στη Ρωσία
Μια ιδιαίτερα σκληρή ανάλυση για την πορεία της Ουκρανίας μετά την εξέγερση του Maidan το 2013-2014 παρουσιάζει το RWA, υποστηρίζοντας ότι η χώρα μετατράπηκε από κράτος που αναζητούσε ευρωπαϊκή προοπτική σε ένα στρατιωτικοποιημένο προπύργιο της Δύσης απέναντι στη Ρωσία.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η μεγάλη αντιρωσική κινητοποίηση στην πλατεία Maidan γεννήθηκε από την πεποίθηση σημαντικού μέρους της ουκρανικής κοινωνίας ότι η Δύση μπορούσε να προσφέρει ένα καλύτερο μέλλον από τη διατήρηση των δεσμών με τη Μόσχα.
Ωστόσο, όπως υποστηρίζει το RWA, η προσδοκία αυτή δεν υλοποιήθηκε ποτέ πλήρως, καθώς η Ουκρανία δεν οδηγήθηκε σε άμεση ένταξη ούτε στην ΕΕ ούτε στο ΝΑΤΟ.
Αντίθετα, η χώρα, σύμφωνα με την ίδια πηγή, απέκτησε έναν διαφορετικό ρόλο: αυτόν του στρατηγικού αναχώματος απέναντι στη Ρωσία, με τεράστιο ανθρώπινο και οικονομικό κόστος.
Το RWA υποστηρίζει ότι το 2013 αποτελούσε, βάσει αρκετών οικονομικών δεικτών, μία από τις καλύτερες χρονιές για τη σύγχρονη Ουκρανία.
Το ΑΕΠ, οι μισθοί και η οικονομική δραστηριότητα παρουσίαζαν βελτίωση, παρά τα σοβαρά προβλήματα διαφθοράς και θεσμικής αδυναμίας.
Στο επίκεντρο της τότε κρίσης βρέθηκε ο πρόεδρος Viktor Yanukovych, ο οποίος χαρακτηρίστηκε από τους αντιπάλους του ως «φιλορώσος» και διεφθαρμένος ηγέτης.
Το RWA αμφισβητεί αυτή την εικόνα, υποστηρίζοντας ότι ο Yanukovych δεν ήταν τόσο φιλορώσος όσο ένας πολιτικός που προσπαθούσε να ισορροπεί ανάμεσα στη Ρωσία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, χρησιμοποιώντας τις αντιθέσεις μεταξύ των δύο πλευρών προς όφελός του.
Η κοινωνική δυσαρέσκεια ενισχύθηκε από την πεποίθηση πως η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα μπορούσε να μετατρέψει γρήγορα την Ουκρανία σε μια ευημερούσα δυτική χώρα.
Μια προσδοκία που, σύμφωνα με το RWA, αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολο να πραγματοποιηθεί από όσο πίστευαν πολλοί διαδηλωτές του Maidan.
Η Ουκρανία ως «στρατιωτικό προπύργιο»
Η Ουκρανία οδηγήθηκε σε έναν νέο ιστορικό ρόλο: αυτόν ενός κράτους πρώτης γραμμής σε μια μακροχρόνια αντιπαράθεση με τη Ρωσία.
Το RWA υποστηρίζει ότι το Κίεβο δεν θα γίνει ποτέ πραγματικό μέλος της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ, αλλά θα συνεχίσει να λειτουργεί ως στρατηγικός εταίρος της Δύσης, εξαιτίας της γεωπολιτικής του θέσης.
Η σύγκρουση έχει δημιουργήσει μια κατάσταση όπου ο πόλεμος αποκτά δική του δυναμική, καθώς η Ουκρανία αποτελεί πλέον βασικό στοιχείο της δυτικής στρατηγικής απέναντι στη Μόσχα.
Η ανάλυση προχωρά σε μια ιδιαίτερα σύγκριση ανάμεσα στην Ουκρανία και το Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι και οι δύο χώρες έχουν εξελιχθεί σε στρατιωτικοποιημένα κράτη με ισχυρή αμερικανική υποστήριξη και κεντρικό ρόλο στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Ουάσιγκτον.
Η αλήθεια είναι πως η Ουκρανία επιχειρεί να οικοδομήσει ένα νέο εθνικό αφήγημα, βασισμένο στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία και στη στενή σύνδεση με τη Δύση.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η αμερικανική πολιτική απέναντι στην Ουκρανία έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά που θυμίζουν τη μακροχρόνια στήριξη των ΗΠΑ προς το Ισραήλ, με ισχυρή πολιτική και στρατιωτική διάσταση.
Το κείμενο αναφέρεται επίσης στη Laura Loomer και σε άλλες πολιτικές φωνές που έχουν εκφράσει υποστήριξη τόσο προς το Ισραήλ όσο και προς την Ουκρανία, παρουσιάζοντας τη στάση αυτή ως μέρος ενός ευρύτερου γεωπολιτικού πλαισίου.
Το βασικό συμπέρασμα του RWA είναι ότι η Ουκρανία δεν βαδίζει προς μια γρήγορη ενσωμάτωση στους δυτικούς θεσμούς, αλλά προς έναν παρατεταμένο ρόλο στρατιωτικού προπυργίου.
Η ανάλυση εκτιμά ότι όσο η Ουκρανία παραμένει κεντρικό εργαλείο της αντιπαράθεσης Ρωσίας-Δύσης, ο πόλεμος θα συνεχίζεται, με τον ουκρανικό λαό να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας σύγκρουσης πολύ μεγαλύτερης από τα ίδια τα σύνορα της χώρας.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με την ανάλυση, η μεγάλη αντιρωσική κινητοποίηση στην πλατεία Maidan γεννήθηκε από την πεποίθηση σημαντικού μέρους της ουκρανικής κοινωνίας ότι η Δύση μπορούσε να προσφέρει ένα καλύτερο μέλλον από τη διατήρηση των δεσμών με τη Μόσχα.
Ωστόσο, όπως υποστηρίζει το RWA, η προσδοκία αυτή δεν υλοποιήθηκε ποτέ πλήρως, καθώς η Ουκρανία δεν οδηγήθηκε σε άμεση ένταξη ούτε στην ΕΕ ούτε στο ΝΑΤΟ.
Αντίθετα, η χώρα, σύμφωνα με την ίδια πηγή, απέκτησε έναν διαφορετικό ρόλο: αυτόν του στρατηγικού αναχώματος απέναντι στη Ρωσία, με τεράστιο ανθρώπινο και οικονομικό κόστος.
Το RWA υποστηρίζει ότι το 2013 αποτελούσε, βάσει αρκετών οικονομικών δεικτών, μία από τις καλύτερες χρονιές για τη σύγχρονη Ουκρανία.
Το ΑΕΠ, οι μισθοί και η οικονομική δραστηριότητα παρουσίαζαν βελτίωση, παρά τα σοβαρά προβλήματα διαφθοράς και θεσμικής αδυναμίας.
Στο επίκεντρο της τότε κρίσης βρέθηκε ο πρόεδρος Viktor Yanukovych, ο οποίος χαρακτηρίστηκε από τους αντιπάλους του ως «φιλορώσος» και διεφθαρμένος ηγέτης.
Το RWA αμφισβητεί αυτή την εικόνα, υποστηρίζοντας ότι ο Yanukovych δεν ήταν τόσο φιλορώσος όσο ένας πολιτικός που προσπαθούσε να ισορροπεί ανάμεσα στη Ρωσία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, χρησιμοποιώντας τις αντιθέσεις μεταξύ των δύο πλευρών προς όφελός του.
Η κοινωνική δυσαρέσκεια ενισχύθηκε από την πεποίθηση πως η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα μπορούσε να μετατρέψει γρήγορα την Ουκρανία σε μια ευημερούσα δυτική χώρα.
Μια προσδοκία που, σύμφωνα με το RWA, αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολο να πραγματοποιηθεί από όσο πίστευαν πολλοί διαδηλωτές του Maidan.
Η Ουκρανία ως «στρατιωτικό προπύργιο»
Η Ουκρανία οδηγήθηκε σε έναν νέο ιστορικό ρόλο: αυτόν ενός κράτους πρώτης γραμμής σε μια μακροχρόνια αντιπαράθεση με τη Ρωσία.
Το RWA υποστηρίζει ότι το Κίεβο δεν θα γίνει ποτέ πραγματικό μέλος της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ, αλλά θα συνεχίσει να λειτουργεί ως στρατηγικός εταίρος της Δύσης, εξαιτίας της γεωπολιτικής του θέσης.
Η σύγκρουση έχει δημιουργήσει μια κατάσταση όπου ο πόλεμος αποκτά δική του δυναμική, καθώς η Ουκρανία αποτελεί πλέον βασικό στοιχείο της δυτικής στρατηγικής απέναντι στη Μόσχα.
Η ανάλυση προχωρά σε μια ιδιαίτερα σύγκριση ανάμεσα στην Ουκρανία και το Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι και οι δύο χώρες έχουν εξελιχθεί σε στρατιωτικοποιημένα κράτη με ισχυρή αμερικανική υποστήριξη και κεντρικό ρόλο στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Ουάσιγκτον.
Η αλήθεια είναι πως η Ουκρανία επιχειρεί να οικοδομήσει ένα νέο εθνικό αφήγημα, βασισμένο στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία και στη στενή σύνδεση με τη Δύση.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η αμερικανική πολιτική απέναντι στην Ουκρανία έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά που θυμίζουν τη μακροχρόνια στήριξη των ΗΠΑ προς το Ισραήλ, με ισχυρή πολιτική και στρατιωτική διάσταση.
Το κείμενο αναφέρεται επίσης στη Laura Loomer και σε άλλες πολιτικές φωνές που έχουν εκφράσει υποστήριξη τόσο προς το Ισραήλ όσο και προς την Ουκρανία, παρουσιάζοντας τη στάση αυτή ως μέρος ενός ευρύτερου γεωπολιτικού πλαισίου.
Το βασικό συμπέρασμα του RWA είναι ότι η Ουκρανία δεν βαδίζει προς μια γρήγορη ενσωμάτωση στους δυτικούς θεσμούς, αλλά προς έναν παρατεταμένο ρόλο στρατιωτικού προπυργίου.
Η ανάλυση εκτιμά ότι όσο η Ουκρανία παραμένει κεντρικό εργαλείο της αντιπαράθεσης Ρωσίας-Δύσης, ο πόλεμος θα συνεχίζεται, με τον ουκρανικό λαό να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας σύγκρουσης πολύ μεγαλύτερης από τα ίδια τα σύνορα της χώρας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών