Εάν η Σαουδική Αραβία, παρά την τεράστια οικονομική και στρατιωτική της υπεροχή, δεν μπορεί να διαχειριστεί βιώσιμα την απειλή της Ansar Allah ή Houthis χωρίς να ζητήσει βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι επιφυλακτικές στο να εισέλθουν άμεσα σε ένα νέο μέτωπο, το ζήτημα δεν είναι πλέον απλώς η στρατιωτική ισχύς της Ansar Allah ή Houthis
Το πιο σημαντικό, σύμφωνα με το Axios, ο Mohammed bin Salman, Πρίγκιπας της Σαουδικής Αραβίας, έχει ζητήσει δύο φορές μέσα σε μια μέρα από τον Trump άμεση δράση των ΗΠΑ κατά της Ansar Allah ή Houthis.
Αλλά ο Trump μέχρι στιγμής έχει αποφύγει να ανοίξει ένα νέο άμεσο στρατιωτικό μέτωπο.
To Axios αναφέρει ότι η Ουάσιγκτον προσπαθεί να αποφύγει την άμεση είσοδο σε έναν νέο πόλεμο στην Υεμένη, ενώ παράλληλα αυξάνει την υποστήριξη των υπηρεσιών πληροφοριών προς τη Σαουδική Αραβία.
Αυτό το σημείο καθιστά σαφή τη στρατηγική σημασία της κατάστασης.
Εάν η Σαουδική Αραβία, παρά την τεράστια οικονομική και στρατιωτική της υπεροχή, δεν μπορεί να διαχειριστεί βιώσιμα την απειλή της Ansar Allah ή Houthis χωρίς να ζητήσει βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι επιφυλακτικές στο να εισέλθουν άμεσα σε ένα νέο μέτωπο, το ζήτημα δεν είναι πλέον απλώς η στρατιωτική ισχύς της Ansar Allah ή Houthis.
Το ζήτημα είναι ότι η μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύς δεν δημιουργεί απαραίτητα αναλογικά μεγαλύτερη ελευθερία δράσης.
Αυτό είναι το ίδιο φαινόμενο που πρέπει να ληφθεί υπόψη σε μεγαλύτερη κλίμακα με τον πόλεμο Ιράν-ΗΠΑ.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν τον πόλεμο βασιζόμενοι στην τεράστια στρατιωτική τους υπεροχή.
Μια υπεροχή που υποτίθεται ότι θα οδηγούσε σε πολιτικό αποτέλεσμα μέσω μαζικών επιθέσεων, οικονομικής πίεσης και διάβρωσης της ιρανικής ισχύος.
Αλλά στον ασύμμετρο πόλεμο, η ασθενέστερη πλευρά του Ιράν δεν χρειάζεται απαραίτητα να ανταγωνίζεται την ισχυρότερη πλευρά στο ίδιο έδαφος.
Μπορεί να αλλάξει το πεδίο δράσης: από τον εναέριο χώρο στη θάλασσα, από τη θάλασσα στην ενέργεια, από την ενέργεια στη ναυτιλία και από τη ναυτιλία στην παγκόσμια οικονομία.
Από αυτή την άποψη, η Ansar Allah είναι ένα σημαντικό παράδειγμα.
Δεν είναι συγκρίσιμες σε στρατιωτική και οικονομική ισχύ με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ ή ακόμα και τη Σαουδική Αραβία.
Αλλά μπορούν να χρησιμοποιήσουν μέρος της ισχύος της άλλης πλευράς.
Αυτή η διαφορά είναι πολύ σημαντική: η Ansar Allah δεν νικάει απαραίτητα τις ΗΠΑ.
Αλλά μπορεί να εκτρέψει μέρος της ισχύος των ΗΠΑ από την κύρια αποστολή τους.
Εδώ ακριβώς έρχεται η έννοια των πολλαπλών μετώπων.
Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες εμπλακούν ταυτόχρονα σε εξελίξεις στο Στενό του Hormuz, λάβουν υπόψη την ασφάλεια του Bab al-Mandab, υποστηρίξουν τον σύμμαχό τους στη Σαουδική Αραβία, υπερασπιστούν το Ισραήλ και διαχειριστούν τις συνέπειες της αύξησης των τιμών της ενέργειας στην εγχώρια οικονομία τους, δεν αντιμετωπίζουν πλέον ένα μόνο πεδίο μάχης.
Αντιμετωπίζουν ένα σύνολο αλληλένδετων κόμβων.
Τα σημεία συμφόρησης σε τέτοιες καταστάσεις γίνονται σημεία όπου ένας φαινομενικά λιγότερο ισχυρός παράγοντας μπορεί να ασκήσει βέτο.
Το αποτέλεσμα δεν είναι απαραίτητα στρατιωτική ήττα για τη μεγαλύτερη δύναμη. Αντίθετα, είναι αυξημένο κόστος, μειωμένη ελευθερία δράσης και δυσκολία στη λήψη αποφάσεων.
Η αγορά ενέργειας είναι το πρώτο μέρος που αντανακλά αυτή την πίεση.
Τις τελευταίες ημέρες, το αργό πετρέλαιο Brent έχει φτάσει σχεδόν τα 105 με 108 δολάρια.
Ταυτόχρονα, η τιμή του αμερικανικού ντίζελ έχει φτάσει σε ιστορικό υψηλό πάνω από 6 δολάρια ανά γαλόνι, και οι αμερικανικές αγορές ομολόγων έχουν αντιμετωπίσει κρίση.
Έτσι, ένας πόλεμος που υποτίθεται ότι θα επικέντρωνε την πίεση στο Ιράν μετατοπίζει μέρος του κόστους στην ενέργεια, τη ναυτιλία, τους περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ και, τελικά, στην ίδια την οικονομία των ΗΠΑ.
Στρατηγικό τέλμα
Εδώ ακριβώς έρχεται στο προσκήνιο η έννοια ενός στρατηγικού τέλματος.
Ένα τέλμα δεν σημαίνει απαραίτητα στρατιωτική ήττα.
Ένα τέλμα προκύπτει όταν η επίτευξη του αρχικού στόχου γίνεται πιο δύσκολη, αλλά η έξοδος από τον πόλεμο γίνεται επίσης πιο δαπανηρή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να βασίζονται στη στρατιωτική τους ισχύ για να επηρεάσουν τις περιφερειακές εξισώσεις, αλλά το κύριο ερώτημα δεν είναι πλέον αν μπορούν να βομβαρδίσουν έναν άλλο στόχο, αλλά αν μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτή τη δύναμη για να επιβάλουν την πολιτική τους βούληση στο Ιράν και τους περιφερειακούς εταίρους του και στη συνέχεια να αποχωρήσουν από τον πόλεμο με αποδεκτό κόστος.
Οι εξελίξεις στην Υεμένη δείχνουν ότι ο πόλεμος δημιουργεί ένα νέο πρόβλημα για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της: ένας παράγοντας που είναι φαινομενικά ασθενέστερος από άποψη κλασικής ισχύος μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα γεωγραφικό εμπόδιο για να εμπλέξει μέρος της ισχύος ενός πολύ μεγαλύτερου συνασπισμού.
www.bankingnews.gr
Αλλά ο Trump μέχρι στιγμής έχει αποφύγει να ανοίξει ένα νέο άμεσο στρατιωτικό μέτωπο.
To Axios αναφέρει ότι η Ουάσιγκτον προσπαθεί να αποφύγει την άμεση είσοδο σε έναν νέο πόλεμο στην Υεμένη, ενώ παράλληλα αυξάνει την υποστήριξη των υπηρεσιών πληροφοριών προς τη Σαουδική Αραβία.
Αυτό το σημείο καθιστά σαφή τη στρατηγική σημασία της κατάστασης.
Εάν η Σαουδική Αραβία, παρά την τεράστια οικονομική και στρατιωτική της υπεροχή, δεν μπορεί να διαχειριστεί βιώσιμα την απειλή της Ansar Allah ή Houthis χωρίς να ζητήσει βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι επιφυλακτικές στο να εισέλθουν άμεσα σε ένα νέο μέτωπο, το ζήτημα δεν είναι πλέον απλώς η στρατιωτική ισχύς της Ansar Allah ή Houthis.
Το ζήτημα είναι ότι η μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύς δεν δημιουργεί απαραίτητα αναλογικά μεγαλύτερη ελευθερία δράσης.
Αυτό είναι το ίδιο φαινόμενο που πρέπει να ληφθεί υπόψη σε μεγαλύτερη κλίμακα με τον πόλεμο Ιράν-ΗΠΑ.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν τον πόλεμο βασιζόμενοι στην τεράστια στρατιωτική τους υπεροχή.
Μια υπεροχή που υποτίθεται ότι θα οδηγούσε σε πολιτικό αποτέλεσμα μέσω μαζικών επιθέσεων, οικονομικής πίεσης και διάβρωσης της ιρανικής ισχύος.
Αλλά στον ασύμμετρο πόλεμο, η ασθενέστερη πλευρά του Ιράν δεν χρειάζεται απαραίτητα να ανταγωνίζεται την ισχυρότερη πλευρά στο ίδιο έδαφος.
Μπορεί να αλλάξει το πεδίο δράσης: από τον εναέριο χώρο στη θάλασσα, από τη θάλασσα στην ενέργεια, από την ενέργεια στη ναυτιλία και από τη ναυτιλία στην παγκόσμια οικονομία.
Από αυτή την άποψη, η Ansar Allah είναι ένα σημαντικό παράδειγμα.
Δεν είναι συγκρίσιμες σε στρατιωτική και οικονομική ισχύ με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ ή ακόμα και τη Σαουδική Αραβία.
Αλλά μπορούν να χρησιμοποιήσουν μέρος της ισχύος της άλλης πλευράς.
Αυτή η διαφορά είναι πολύ σημαντική: η Ansar Allah δεν νικάει απαραίτητα τις ΗΠΑ.
Αλλά μπορεί να εκτρέψει μέρος της ισχύος των ΗΠΑ από την κύρια αποστολή τους.
Εδώ ακριβώς έρχεται η έννοια των πολλαπλών μετώπων.
Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες εμπλακούν ταυτόχρονα σε εξελίξεις στο Στενό του Hormuz, λάβουν υπόψη την ασφάλεια του Bab al-Mandab, υποστηρίξουν τον σύμμαχό τους στη Σαουδική Αραβία, υπερασπιστούν το Ισραήλ και διαχειριστούν τις συνέπειες της αύξησης των τιμών της ενέργειας στην εγχώρια οικονομία τους, δεν αντιμετωπίζουν πλέον ένα μόνο πεδίο μάχης.
Αντιμετωπίζουν ένα σύνολο αλληλένδετων κόμβων.
Τα σημεία συμφόρησης σε τέτοιες καταστάσεις γίνονται σημεία όπου ένας φαινομενικά λιγότερο ισχυρός παράγοντας μπορεί να ασκήσει βέτο.
Το αποτέλεσμα δεν είναι απαραίτητα στρατιωτική ήττα για τη μεγαλύτερη δύναμη. Αντίθετα, είναι αυξημένο κόστος, μειωμένη ελευθερία δράσης και δυσκολία στη λήψη αποφάσεων.
Η αγορά ενέργειας είναι το πρώτο μέρος που αντανακλά αυτή την πίεση.
Τις τελευταίες ημέρες, το αργό πετρέλαιο Brent έχει φτάσει σχεδόν τα 105 με 108 δολάρια.
Ταυτόχρονα, η τιμή του αμερικανικού ντίζελ έχει φτάσει σε ιστορικό υψηλό πάνω από 6 δολάρια ανά γαλόνι, και οι αμερικανικές αγορές ομολόγων έχουν αντιμετωπίσει κρίση.
Έτσι, ένας πόλεμος που υποτίθεται ότι θα επικέντρωνε την πίεση στο Ιράν μετατοπίζει μέρος του κόστους στην ενέργεια, τη ναυτιλία, τους περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ και, τελικά, στην ίδια την οικονομία των ΗΠΑ.
Στρατηγικό τέλμα
Εδώ ακριβώς έρχεται στο προσκήνιο η έννοια ενός στρατηγικού τέλματος.
Ένα τέλμα δεν σημαίνει απαραίτητα στρατιωτική ήττα.
Ένα τέλμα προκύπτει όταν η επίτευξη του αρχικού στόχου γίνεται πιο δύσκολη, αλλά η έξοδος από τον πόλεμο γίνεται επίσης πιο δαπανηρή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να βασίζονται στη στρατιωτική τους ισχύ για να επηρεάσουν τις περιφερειακές εξισώσεις, αλλά το κύριο ερώτημα δεν είναι πλέον αν μπορούν να βομβαρδίσουν έναν άλλο στόχο, αλλά αν μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτή τη δύναμη για να επιβάλουν την πολιτική τους βούληση στο Ιράν και τους περιφερειακούς εταίρους του και στη συνέχεια να αποχωρήσουν από τον πόλεμο με αποδεκτό κόστος.
Οι εξελίξεις στην Υεμένη δείχνουν ότι ο πόλεμος δημιουργεί ένα νέο πρόβλημα για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της: ένας παράγοντας που είναι φαινομενικά ασθενέστερος από άποψη κλασικής ισχύος μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα γεωγραφικό εμπόδιο για να εμπλέξει μέρος της ισχύος ενός πολύ μεγαλύτερου συνασπισμού.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών