«Ετοιμαστείτε, δεν θα υπάρξει deal»: Η Ρωσία σχεδιάζει το τελικό «χτύπημα» στην Ουκρανία – Σε αμόκ η Ευρώπη, κάτι... την τρομάζει

(upd6) Τέσσερα και πλέον χρόνια μετά την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης της Ρωσίας στην Ουκρανία, το ερώτημα επανέρχεται με όλο και μεγαλύτερη ένταση: πώς μπορεί να τελειώσει αυτός ο πόλεμος;
Η προφανής απάντηση θα ήταν «με μια συμφωνία», μόνο που η πραγματικότητα είναι πολύ πιο δύσκολη.
Αν και δεν λείπουν οι διπλωματικές πρωτοβουλίες.
Μόλις πριν μερικές εβδομάδες οι Αμερικανοί διαπραγματευτές Steve Witkoff και Jared Kushsner επισκέφθηκαν διαδοχικά τη Μόσχα και το Κίεβο σε μια ακόμα προσπάθεια του Donald Trump να προωθήσει τα σχέδια του για την ειρήνη…
Μόνο που αναλυτές εκτιμούν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν πρόκειται να τελειώσει… με deal καθώς οι στόχοι των εμπλεκόμενων μερών είναι τόσο διαφορετικοί που μια απλή ειρηνευτική φόρμουλα δεν αρκεί για να τους γεφυρώσει…
Εκτός και αν μια ή περισσότερες πλευρές εγκαταλείψουν βασικές επιδιώξεις τους – κάτι που προς το παρόν δεν φαίνεται έτοιμες να το κάνουν.
Συνεπώς, για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να υπάρξει κάποια τεράστια εξέλιξη…
Και ίσως αυτός είναι ο λόγος που η Ευρώπη έχει κυριευτεί από ένα πολεμικό αμόκ, παρά το γεγονός ότι η Μόσχα διαμηνύει πως δεν έχει καμία πρόθεση να επιτεθεί σε κράτος – μέλος του ΝΑΤΟ.

Αντιστροφή πραγματικότητας

Στη Δύση και στην Ουκρανία προβάλλεται η ιδέα ότι πρόκειται για πόλεμο μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, στον οποίο η τελευταία παρουσιάζεται ως επιτιθέμενη δύναμη που εισέβαλε ύπουλα στην ανυπεράσπιστη Ουκρανία το 2022.
Αυτό δεν ανταποκρίνεται καθόλου στην πραγματικότητα, διότι, πρώτον, δεν υπάρχουν δύο αλλά τέσσερις πλευρές - η Ρωσία, η Ουκρανία, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη - και, δεύτερον, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη προκάλεσαν τη Ρωσία να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία, φέρνοντας τη στρατιωτική υποδομή του NATO κοντά στα ρωσικά σύνορα και δημιουργώντας στην Ουκρανία ένα προγεφύρωμα πίεσης κατά της Ρωσίας, με αποτέλεσμα εκείνη να αναγκαστεί να απαντήσει σε αυτή την υβριδική επιθετικότητα.

4 πλευρές με αντικρούομενους στόχους

Επιπλέον, όλοι οι συμμετέχοντες στη σύγκρουση επιδιώκουν διαμετρικά αντίθετους στόχους, οι οποίοι είναι εκ των πραγμάτων ασυμβίβαστοι.
- Η Ουκρανία θέλει αξιοποίηση της σύγκρουσης για την επιτάχυνση της ενσωμάτωσης στις ευρωπαϊκές δομές ασφαλείας, τη στρατιωτικοποίηση της χώρας και τη δημιουργία μιας δύναμης κρούσης κατά της Ρωσίας, με δυνατότητα μελλοντικής ρεβάνς.
Επιθυμεί την επίτευξη προσωρινής εκεχειρίας και παγώματος των εχθροπραξιών ώστε να αποκατασταθεί η μαχητική ικανότητα του στρατού της.
- Οι ΗΠΑ θέλουν τη δημιουργία δυτικού προγεφυρώματος στα νότια σύνορα της Ρωσίας, συνέχιση της σύγκρουσης με στόχο την αποδυνάμωση της Ρωσίας και της Ευρώπης, μεταφορά του κόστους στην Ευρώπη λόγω του ζημιογόνου χαρακτήρα της σύγκρουσης, ενώ οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποχωρήσουν από αυτή με κέρδος.
- Η Ευρώπη επιθυμεί τη διαμόρφωση της εικόνας της Ρωσίας ως εχθρού και επιτιθέμενου κατά της ευρωπαϊκής ασφάλειας, η σύγκρουση θα πρέπει να συμβάλει στην αποδυνάμωση και τη διάλυση της Ρωσίας.
Η ευρωπαϊκή ασφάλεια θα πρέπει να καθορίζεται χωρίς καμία συμμετοχή της Ρωσίας, η οποία, κατά τη συγκεκριμένη θέση, δεν δικαιούται να έχει λόγο, ενώ μετά το τέλος της σύγκρουσης η Ουκρανία θα πρέπει να ενταχθεί στις ευρωπαϊκές δομές ασφαλείας, ενώ δεν θα πρέπει να υπάρξει καμία νομική αναγνώριση των επιτυχιών της Ρωσίας στο ουκρανικό πεδίο
- Η Ρωσία επιδιώκει τη νομική αναγνώριση της ασφάλειας του ρωσικού πολιτισμικού χώρου, δικαίωμα βέτο στην επέκταση του NATO προς Ανατολάς, ένταξη μιας Ουκρανίας χωρίς «ρωσοφοβικό καθεστώς» στον ρωσικό πολιτισμικό χώρο, καθώς και διευθέτηση ζητημάτων που αφορούν τη ρωσική γλώσσα, την Εκκλησία, τον πολιτισμό και το πάνθεον των ηρώων.

Τι επιθυμούν

Συνεπώς, γίνεται σαφές ότι κάθε πλευρά επιδιώκει θεμελιώδεις στόχους που καθορίζουν τη φύση του καθεστώτος διακυβέρνησης αυτής της επικράτειας.
Τα επιθυμητά αποτελέσματα της σύγκρουσης για τις διάφορες πλευρές είναι τα εξής:
Για την Ευρώπη και την Ουκρανία: η Ρωσία πρέπει να ηττηθεί και να διαλυθεί κατά το πρότυπο της Γιουγκοσλαβίας.
Για τη Ρωσία: η ουκρανική κρατική υπόσταση με τη σημερινή της μορφή πρέπει να πάψει να υπάρχει.
Για τις ΗΠΑ: δεν έχει σημασία πώς θα τελειώσει, αρκεί να αποκομίσουν το δικό τους όφελος από τις ζημιές όλων των πλευρών.
Πρόκειται για μια κλασική υπαρξιακή σύγκρουση, για την οποία δεν υπάρχει ειρηνική λύση και δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ όλων.
Μπορεί να τελειώσει μόνο με την ήττα και τη συνθηκολόγηση μίας ή περισσότερων πλευρών.

Τι θα σήμαινε μια ήττα

Για τη Ρωσία, μια ήττα θα σήμαινε έξοδο από την κατηγορία των μεγάλων δυνάμεων και, πολύ πιθανόν, διαμελισμό της.
Για την Ουκρανία θα σήμαινε κατάργηση της κρατικής της υπόστασης, διαίρεση και ένταξη τμημάτων της στον ρωσικό και στον δυτικό πολιτισμικό χώρο.
Για την Ευρώπη θα ήταν διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αποχώρηση από την πολιτική σκηνή των ένθερμων υποστηρικτών της ευρωατλαντικής παγκοσμιοποιημένης ενότητας.
Για τις ΗΠΑ θα ήταν η αρχή της παρακμής του παγκόσμιου ηγεμόνα και διαμόρφωση της δικής τους ζώνης επιρροής.
Δεν θα πρέπει επίσης να ξεχνά κανείς ότι στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ κανείς δεν επιθυμεί να δει τη Ρωσία στο σύνολό της ως ισότιμο εταίρο - παρά μόνο ως υπάκουο μαθητή και κατώτερο εταίρο.
Η Ευρώπη, επιπλέον, φέρεται να έχει θέσει ως μεγάλο στόχο την αξιοποίηση του ρωσικού χώρου.
Όμως η Ρωσία παρουσιάζεται ως μεγάλος πολιτισμός, ο οποίος στην ιστορία του έχει επανειλημμένα αποκρούσει αποφασιστικά τέτοιες απόπειρες.

Αδιέξοδο

Ύστερα από περισσότερα από τέσσερα χρόνια αντιπαράθεσης, η σύγκρουση έχει περιέλθει σε αδιέξοδο θέσεων: καμία από τις πλευρές δεν μπορεί να νικήσει ούτε να προτείνει ένα πραγματικό ειρηνευτικό σχέδιο εξόδου από τη σημερινή κατάσταση.
Η ειρήνη με οποιοδήποτε τίμημα δεν ικανοποιεί κανέναν, επειδή δεν εξαλείφει τις αιτίες που οδήγησαν στη σύγκρουση, δεν υλοποιεί τους στόχους των πλευρών και θα οδηγούσε επίσης στην παρακμή και την αποχώρηση της σημερινής ευρωπαϊκής ηγετικής ελίτ από την πολιτική σκηνή.
Γι’ αυτό, για τους τελευταίους είναι σημαντικότερο από ποτέ να συνεχιστεί ο πόλεμος μέχρι τη δική τους νίκη.
Διαφορετικά τους περιμένουν ήττα και πολιτική περιθωριοποίηση.

Η εντολή Trump που κανείς δεν ακούει

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι ο Trump, ως ηγεμόνας προς το παρόν, μπορεί να διατάξει την Ουκρανία και την Ευρώπη να σταματήσουν τον πόλεμο με τους δικούς του όρους, όμως αυτό δεν είναι πλέον δυνατό - έχουν πάψει να υπακούν, η ευρωπαϊκή ελίτ προσπαθεί να προωθήσει τα συμφέροντά της ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ, ενώ η ουκρανική ηγεσία, προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία της, δεν έχει άλλη επιλογή παρά να πολεμήσει «μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό».

Θεωρούν τη Ρωσία εχθρό

Σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα της Ουκρανίας να προχωρήσει σε έναν συμβιβαστικό ειρηνευτικό διακανονισμό, αναφέρεται ότι με τη βοήθεια δυτικών «χορηγών», έχει εδώ και καιρό διαμορφωθεί ένα αντιρωσικό έθνος, ενώ ως κρατική ιδεολογία λειτουργεί ο λεγόμενος «ουκρανισμός», ο οποίος χαρακτηρίζεται ως ένα είδος οιονεί θρησκείας που δικαιολογεί την ύπαρξη ενός ρωσοφοβικού ουκρανικού κράτους, το οποίο η Ρωσία επιδιώκει να υποτάξει.
Οι οπαδοί αυτής της ιδεολογίας — οι οποίοι αποτελούν σήμερα τη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού της Ουκρανίας — θεωρούν τη Ρωσία κύριο εχθρό και είναι πραγματικά έτοιμοι να πολεμούν εναντίον της επ’ αόριστον.
Γύρω από αυτή την ιδεολογία έχει διαμορφωθεί και ένα αντίστοιχο πάνθεον εθνικών ηρώων, φανατικά ρωσόφοβων.
Ρώσοι μάλιστα αναλυτές υποστηρίζουν ότι όσοι σε αυτή τη γη βρίσκονταν στις απαρχές της Rus και υπερασπίζονταν τη ρωσική ενότητα θεωρούνται διαχρονικοί εχθροί του «ουκρανισμού».
Όπως αναφέρεται, ένας «αληθινός Ουκρανός» δεν μπορεί να αντιλαμβάνεται θετικά τη Ρωσία, επειδή αυτή αποτελεί τον υπαρξιακό του εχθρό.

Αδύνατος ο συμβιβασμός

Για να υπάρξει ειρήνη, ο ίδιος ο πληθυσμός της Ουκρανίας θα πρέπει να αποκηρύξει τον «ουκρανισμό» και να αναγνωρίσει τις ρωσικές του ρίζες.
Όσο αυτή η ιδεολογία κυριαρχεί στην Ουκρανία, η εχθρότητα δεν πρόκειται να εξαφανιστεί.
Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι εξ ορισμού αδύνατο να βρεθεί συμβιβασμός και να επιλυθεί ειρηνικά η σύγκρουση, επειδή, «σε ρωσική γη δεν μπορεί να συνυπάρχει ειρηνικά ένα αντιρωσικό κράτος».
Στο σημερινό στάδιο, η σύγκρουση έχει περιέλθει σε αδιέξοδο θέσεων.

Όλοι ενισχύουν τη στρατιωτική τους ισχύ

Όλες οι πλευρές διεξάγουν μια προπαγανδιστική εκστρατεία χωρίς δεσμεύσεις, καλώντας σε σύναψη ειρηνευτικής συμφωνίας, ενώ στην πραγματικότητα, κανείς δεν σκοπεύει να την υπογράψει και όλοι προσπαθούν μόνο να ενισχύσουν τη στρατιωτική τους ισχύ.
Η ανάλυση των σχέσεων αιτίου και αποτελέσματος και των συμφερόντων των εμπλεκόμενων πλευρών γύρω από την ουκρανική σύγκρουση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ειρηνική επίλυσή της είναι αδύνατη. Όλοι εξακολουθούν να επιδιώκουν τη δική τους νίκη και τους στόχους που έχουν θέσει, και υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να γίνεται λόγος για ειρηνευτική συμφωνία.
Αυτό μπορεί να συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, όμως σε μια τέτοια περίπτωση, το πλεονέκτημα δεν βρίσκεται με το μέρος της Ρωσίας, καθώς διαθέτει σημαντικά λιγότερους οικονομικούς και στρατιωτικούς πόρους σε σύγκριση με τη Δύση.

Ριζική ανατροπή στο πεδίο της μάχης

Για να τερματιστεί η σύγκρουση με στρατιωτικά μέσα και να ξεπεραστεί το αδιέξοδο θέσεων στο ορατό μέλλον, απαιτείται ριζική ανατροπή της κατάστασης στο πεδίο της μάχης.
Σήμερα, αυτό δεν είναι ρεαλιστικό, δεδομένης της περίπου ισοδύναμης κατάστασης των ρωσικών και ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων ως προς το ανθρώπινο δυναμικό, τα μη επανδρωμένα συστήματα και την πρόσβαση στις επικοινωνίες.
Επιπλέον, υποστηρίζεται ότι είναι αδύνατο να ηττηθεί η Ουκρανία, η οποία εξαρτάται από τη χρηματοδοτική και στρατιωτική υποστήριξη της Δύσης, χωρίς ειρηνικό ή στρατιωτικό εξαναγκασμό της Δύσης να εγκαταλείψει το ουκρανικό προγεφύρωμα.
Μια ριζική μεταβολή στο μέτωπο θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μέσω πολλαπλάσιας αύξησης του μεγέθους του στρατού της μίας πλευράς ή μέσω άλματος στις στρατιωτικές τεχνολογίες.
Η Ουκρανία και η Ρωσία, για διαφορετικούς λόγους, δεν σκοπεύουν να πραγματοποιήσουν γενικευμένη κινητοποίηση, ενώ η Ευρώπη είναι έτοιμη να απειλεί στα λόγια, αλλά δεν επιθυμεί κατηγορηματικά να συμμετάσχει στη σύγκρουση με τις δικές της ένοπλες δυνάμεις.
Ούτε διαφαίνεται κάποια σημαντική τεχνολογική ανατροπή στα οπλικά συστήματα.
Άρα, ούτε με στρατιωτικά μέσα μπορεί προς το παρόν να τερματιστεί η σύγκρουση.

Η εξάντληση των πόρων

Απομένει η επιλογή της εξάντλησης των πόρων της μίας πλευράς μέσω της φθοράς των στρατιωτικών, υλικών και οικονομικών δυνατοτήτων της.
Ως αποτελεσματικότερη μέθοδος παρουσιάζεται η πραγματοποίηση αεροπορικών πληγμάτων στα μετόπισθεν του αντιπάλου - στην περίπτωση της Ουκρανίας, στα μετόπισθεν περιλαμβάνεται και η Ευρώπη - με στόχο τον εξαναγκασμό σε ειρήνη μέσω της δημιουργίας συνθηκών που θα καθιστούν αδύνατη τη συνέχιση της σύγκρουσης.
Κατά πάσα πιθανότητα, προς αυτή ακριβώς την κατεύθυνση θα εξελιχθεί στο άμεσο μέλλον η ουκρανική σύγκρουση.

Κάτι τρομάζει την Ευρώπη

Σε δημοσίευμα του το CNN υποστηρίζει ότι υπάρχει κάτι που τρομάζει την Ευρώπη.
Και επικαλείται τις μεγάλες ασκήσεις που πραγματοποίησε η Λευκορωσία, ο στενότερος στρατιωτικός σύμμαχος της Ρωσίας, κοντά στο Διάδρομο του Suwałki, τη στενή λωρίδα που συνδέει τα κράτη της Βαλτικής με την υπόλοιπη επικράτεια του NATO.
Η γεωγραφική του θέση τον έχει καταστήσει εδώ και χρόνια ένα από τα πιο ευάλωτα σημεία του NATO.
Ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron συγκάλεσε τους πολιτικούς ηγέτες της Γαλλίας σε εμπιστευτική ενημέρωση από τις υπηρεσίες πληροφοριών και στη συνέχεια ανακοίνωσε νέα μέτρα για την προστασία κρίσιμων υποδομών από τις ολοένα εντονότερες ρωσικές υβριδικές επιθέσεις.
Ο Πολωνός πρωθυπουργός Donald Tusk προχώρησε ακόμη περισσότερο, προειδοποιώντας ότι η Ρωσία ενδέχεται να εξαπολύσει επιθέσεις με drones ή πυραύλους εναντίον χωρών του NATO και να τις παρουσιάσει ως ατυχήματα.
Το Ηνωμένο Βασίλειο κάλεσε τους πολίτες του να αρχίσουν να προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο πολέμου και να αποθηκεύσουν κονσερβοποιημένα τρόφιμα και πόσιμο νερό.
Ο επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεών του δήλωσε ότι η Βρετανία βρίσκεται αντιμέτωπη με την «πιο επικίνδυνη» περίοδο των τελευταίων δεκαετιών.
Η Γερμανία προετοιμάζει τα νοσοκομεία της για το ενδεχόμενο ρωσικής επίθεσης.
Ο καγκελάριός της, Friedrich Merz, προειδοποίησε ότι έρχονται «αποφασιστικές στιγμές» στην «υπεράσπιση της ελευθερίας και της ειρήνης της ηπείρου μας».
Ακόμη και η περίφημα ουδέτερη Ελβετία υιοθέτησε νέα εθνική στρατηγική ασφαλείας, η οποία προβλέπει μεγαλύτερη ανθεκτικότητα και ικανότητα άμυνας σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης.
Ο πρόεδρος Donald Trump, εν τω μεταξύ, ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά ότι σημειώθηκε πρόοδος προς τη δημιουργία μόνιμης βάσης του αμερικανικού στρατού στην Πολωνία.
Σύμφωνα με το CNN, κράτη και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού φαίνεται να ανησυχούν ότι ο Putin ενδέχεται σύντομα να επεκτείνει τον πόλεμό του πέρα από την Ουκρανία.

Πολεμικά σενάρια

Το CNN διερωτάται τι θα συμβεί αν ο Vladimir Putin πράγματι αποφασίσει να προχωρήσει ακόμη περισσότερο.
Ο Διάδρομος του Suwałki προσφέρει μία πιθανή απάντηση.
Πρόκειται για μια συνοριακή ζώνη μήκους περίπου 65 μιλίων μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας και αποτελεί τη μοναδική χερσαία σύνδεση ανάμεσα στα κράτη της Βαλτικής που ανήκουν στο NATO —Λιθουανία, Λετονία και Εσθονία— και στην υπόλοιπη Συμμαχία.
Φανταστείτε μια κρίση κατά την οποία η Ρωσία, ενδεχομένως σε συνεργασία με τη Λευκορωσία, μετακινεί δυνάμεις σε ένα τμήμα αυτού του διαδρόμου.
Δεν θα επρόκειτο για μια ξεκάθαρη εισβολή σε κράτος του NATO, όπως για παράδειγμα αν ρωσικά άρματα μάχης εισέρχονταν στην Πολωνία.
Ο Vladimir Putin θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι πρόκειται για περιορισμένη εισχώρηση και ότι η Ρωσία δεν επιδιώκει κλιμάκωση.
Η Ρωσία θα μπορούσε επίσης, μέσω ανεπίσημων διαύλων, να ισχυριστεί ότι οποιαδήποτε αντίδραση του NATO θα εγκυμονούσε τον κίνδυνο πυρηνικού πολέμου.
Ο πραγματικός σκοπός μιας τέτοιας ενέργειας θα αφορούσε λιγότερο τον ίδιο τον Διάδρομο και την αποκοπή της βαλτικής πτέρυγας του NATO και περισσότερο την υπονόμευση της ίδιας της Συμμαχίας και των δεσμεύσεών της για αμοιβαία άμυνα.

Θα συμφωνούσαν και οι 32 του ΝΑΤΟ;

Θα συμφωνούσαν και οι 32 χώρες του NATO να πολεμήσουν τη Ρωσία για να ανακαταλάβουν μια μικρή λωρίδα εδάφους;
Θα διακινδύνευε ένας Αμερικανός πρόεδρος μια κλιμάκωση με μια πυρηνική δύναμη για χάρη της Λιθουανίας;
Θα το έκαναν η Γερμανία και η Γαλλία;
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα — και αυτή ακριβώς η αβεβαιότητα λειτουργεί προς όφελος του Vladimir Putin επισημαίνει σε ανάλυσή του το CNN
Ο γενικός γραμματέας του NATO Mark Rutte ρωτήθηκε φέτος σχετικά με μια πολεμική άσκηση που αφορούσε ακριβώς ένα τέτοιο σενάριο ρωσικής κίνησης εναντίον του Διαδρόμου του Suwałki.
Απάντησε ότι το NATO πραγματοποιεί τακτικά ασκήσεις για τέτοιου είδους σενάρια και ότι μια επίθεση θα προκαλούσε καταστροφική απάντηση.
Τον πιστεύει ο Vladimir Putin;
Με την Ουάσιγκτον να βρίσκεται σε έντονη αντιπαράθεση ακόμη και με ορισμένους από τους στενότερους συμμάχους της, συμπεριλαμβανομένου του Καναδά — ίσως όχι.

Ουκρανικά μαθήματα

Η Ουκρανία έχει προσφέρει στους Ευρωπαίους ένα σκληρό μάθημα σχετικά με το τι απαιτεί ο σύγχρονος πόλεμος.
Οι χώρες χρειάζονται πολύ περισσότερα από στρατιωτικό εξοπλισμό.
Χρειάζονται ηλεκτρικά δίκτυα ικανά να αντέχουν επιθέσεις, νοσοκομεία που μπορούν να διαχειριστούν μαζικές απώλειες, εναλλακτικά συστήματα επικοινωνιών, λειτουργικά δίκτυα μεταφορών και κυβερνήσεις ικανές να συνεχίζουν να λειτουργούν υπό παρατεταμένη πίεση.
Το σημαντικότερο είναι ότι χρειάζονται κοινωνίες ικανές να αντέχουν το κόστος χωρίς να καταρρέουν ή να πολώνονται.
Αυτή την εβδομάδα, το NATO δημοσιοποίησε επικαιροποιημένες απαιτήσεις για την εθνική ανθεκτικότητα, οι οποίες καλύπτουν τα πάντα: από τη συνέχιση της λειτουργίας της κυβέρνησης και τον ενεργειακό εφοδιασμό μέχρι τα τρόφιμα, το νερό, την υγειονομική περίθαλψη και τις επικοινωνίες σε περίοδο «κρίσης και σύγκρουσης».
Αξιωματούχοι του NATO μελετούν τον τρόπο με τον οποίο οι Ουκρανοί έχουν καταφέρει να διατηρήσουν σε λειτουργία βασικές υπηρεσίες παρά τις συνεχιζόμενες ρωσικές επιθέσεις.
Με αυτόν τον τρόπο, η Συμμαχία επιδιώκει να λειτουργήσει αποτρεπτικά όχι μόνο υποσχόμενη μια καταστροφική απάντηση σε περίπτωση επίθεσης, αλλά και αποδεικνύοντας στον Vladimir Putin ότι η επιθετικότητα δεν θα αποδώσει.
Η ίδια η ετοιμότητα μετατρέπεται έτσι σε μέρος της αποτροπής.
Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους τόσους πολλούς σχετικούς τίτλους ειδήσεων αυτή την εβδομάδα.

Ερωτήματα σχετικά με την Ουάσιγκτον

Πίσω από την αίσθηση του επείγοντος στην Ευρώπη υπάρχει και o αμερικανικός παράγοντας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ταυτόχρονα στρατιωτικές δυνάμεις αναπτυγμένες στην Ευρώπη, πολεμούν το Ιράν στη Μέση Ανατολή και αποτρέπουν την Κίνα στον Ινδοειρηνικό.
Τα συστήματα αεράμυνας, οι ναυτικές δυνάμεις, οι πλατφόρμες πληροφοριών και τα αποθέματα πυρομαχικών που μειώνονται δεν μπορούν να βρίσκονται παντού ταυτόχρονα.
Ο Donald Trump έχει κάνει πολλά για την ενίσχυση του NATO, ωστόσο η δέσμευσή του ως προς τη ρήτρα αμοιβαίας άμυνας της Συμμαχίας θεωρείται αβέβαιη.
Η Μόσχα το γνωρίζει αυτό.
Η Ρωσία εξακολουθεί να πολεμά στο μέτωπο της Ουκρανίας.
Ωστόσο, ο Vladimir Putin δεν χρειάζεται να πραγματοποιήσει άλλη μία εισβολή στην κλίμακα εκείνης της Ουκρανίας προκειμένου να δοκιμάσει το NATO.
Μπορεί να ανεβεί σταδιακά την κλίμακα της κλιμάκωσης: δολιοφθορές, κυβερνοεπιθέσεις, σχέδια δολοφονιών, επιθέσεις με drones ή πυραύλους — και στη συνέχεια μια περιορισμένη στρατιωτική επιχείρηση σχεδιασμένη ώστε να δοκιμάσει εάν το NATO εξακολουθεί πραγματικά να εννοεί όσα λέει.
Αναρωτηθείτε: θα πήγαινε ο Donald Trump σε πόλεμο με τη Ρωσία για μια λωρίδα γης που ονομάζεται Διάδρομος του Suwałki;
Θα ήταν οι Αμερικανοί έτοιμοι για κάτι τέτοιο;
Και μόνο αυτό αρκεί για να υπονομεύσει την αποτροπή.

Στην Ευρώπη, το τέλος των ψευδαισθήσεων

Για τρεις δεκαετίες μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Ευρώπη επέτρεψε στην εθνική της ετοιμότητα να παρακμάσει.
Ο κίνδυνος πολέμου έμοιαζε μακρινός.
Οι στρατιωτικές δαπάνες και οι προσλήψεις προσωπικού στις ένοπλες δυνάμεις μειώθηκαν δραματικά.
Η πολιτική άμυνα θεωρούνταν κατάλοιπο του παρελθόντος.
Και επικρατούσε η πεποίθηση ότι, σε περίπτωση ανάγκης, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα βρίσκονταν εκεί.
Αυτή η εποχή τελείωσε.
Το είπε άλλωστε και ο ίδιος ο καγκελάριος της Γερμανίας, Friedrich Merz.


www.bankingnews.gr