Η άνοδος των εθνικοσυντηρητικών δυνάμεων, η μεταναστευτική κρίση, η ακρίβεια και η στεγαστική ασφυξία ανατρέπουν τις παραδοσιακές πολιτικές ισορροπίες
Ραγδαίες ανακατατάξεις στις Βρυξέλλες, με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα να αναζητά νέες συμμαχίες στα δεξιά του.
Η άνοδος των εθνικοσυντηρητικών δυνάμεων, η μεταναστευτική κρίση, η ακρίβεια και η στεγαστική ασφυξία ανατρέπουν τις παραδοσιακές πολιτικές ισορροπίες.
Το πολιτικό μοντέλο που κυριάρχησε επί δεκαετίες στην Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπο με μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ιστορίας του.
Αλλάζουν όλα στη Γηραιά Ήπειρο – Η κεντροδεξιά αναζητά διέξοδο προς τα δεξιά
Μια βαθιά πολιτική μετατόπιση βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ευρώπη, με τις παραδοσιακές δυνάμεις της κεντροδεξιάς να αναθεωρούν τη στρατηγική τους απέναντι στα εθνικοσυντηρητικά κόμματα.
Οι ισορροπίες που διαμορφώθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες δοκιμάζονται, καθώς η εκλογική ενίσχυση κομμάτων στα δεξιά του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος δημιουργεί νέα δεδομένα τόσο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όσο και στις εθνικές κυβερνήσεις.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η προοπτική στενότερης συνεργασίας ανάμεσα στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) και την πολιτική ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (ECR), στην οποία συμμετέχει το κόμμα Αδέλφια της Ιταλίας της πρωθυπουργού Meloni.
Δεν υπάρχει μέχρι στιγμής επιβεβαιωμένη συμφωνία για τη δημιουργία μόνιμου κοινού πολιτικού μετώπου.
Ωστόσο, η συνεργασία σε επιμέρους ψηφοφορίες και η αναζήτηση εναλλακτικών κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών δείχνουν ότι οι διαχωριστικές γραμμές γίνονται περισσότερο ευέλικτες.
Για το ΕΛΚ, το διακύβευμα είναι μεγάλο.
Από τη μία πλευρά επιδιώκει να διατηρήσει την κυρίαρχη θέση του στο ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα.
Από την άλλη, καλείται να αντιμετωπίσει τη μετακίνηση σημαντικού μέρους των συντηρητικών ψηφοφόρων προς κόμματα που προβάλλουν αυστηρότερες θέσεις για τη μετανάστευση, την εθνική κυριαρχία και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Το τέλος των παλιών πολιτικών αποκλεισμών;
Για πολλά χρόνια, οι κυρίαρχες ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις προσπάθησαν να περιορίσουν την επιρροή των εθνικιστικών και ριζοσπαστικών δεξιών κομμάτων μέσω της λεγόμενης «υγειονομικής ζώνης», γνωστής διεθνώς ως cordon sanitaire.
Η στρατηγική αυτή βασίστηκε στον αποκλεισμό συγκεκριμένων κομμάτων από κυβερνητικές ή κοινοβουλευτικές συνεργασίες, με το επιχείρημα της προστασίας των δημοκρατικών θεσμών και των θεμελιωδών ευρωπαϊκών αξιών.
Σήμερα, όμως, η πρακτική εφαρμογή της εμφανίζει σημαντικές διαφοροποιήσεις από χώρα σε χώρα.
Η αυξανόμενη εκλογική παρουσία των συντηρητικών και εθνικιστικών σχηματισμών έχει οδηγήσει αρκετά παραδοσιακά κόμματα σε επανεξέταση της στάσης τους.
Σε ορισμένες περιπτώσεις προκύπτουν κυβερνητικές συνεργασίες, ενώ σε άλλες επιλέγεται η κοινοβουλευτική ανοχή ή η σύμπλευση σε συγκεκριμένα νομοσχέδια.
Η εξέλιξη αυτή δεν σημαίνει ότι όλα τα κόμματα της ευρωπαϊκής δεξιάς συγκλίνουν ιδεολογικά.
Αντιθέτως, παραμένουν σοβαρές διαφωνίες σε ζητήματα όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι σχέσεις με τη Ρωσία, η λειτουργία των ευρωπαϊκών θεσμών και η οικονομική πολιτική.
Εκείνο που αλλάζει είναι η πολιτική δυνατότητα συνεργασίας σε επιλεγμένα θέματα, ακόμη και μεταξύ δυνάμεων που μέχρι πρόσφατα απέφευγαν να εμφανιστούν στο ίδιο στρατόπεδο.
Η Meloni στο επίκεντρο – Το ιταλικό μοντέλο που παρακολουθούν οι Βρυξέλλες
Η Ιταλία αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της νέας πολιτικής πραγματικότητας.
Η Meloni ηγείται μιας κυβερνητικής συμμαχίας στην οποία συνυπάρχουν τρεις διαφορετικές πολιτικές παραδόσεις της δεξιάς: τα Αδέλφια της Ιταλίας, η Λέγκα του Salvini και η Φόρτσα Ιτάλια, το κόμμα που ίδρυσε ο Berlusconi.
Οι τρεις σχηματισμοί δεν ανήκουν στην ίδια πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Τα Αδέλφια της Ιταλίας συμμετέχουν στο ECR, η Λέγκα στους Πατριώτες για την Ευρώπη και η Φόρτσα Ιτάλια στο ΕΛΚ.
Παρά τις διαφορετικές ευρωπαϊκές τους τοποθετήσεις, συνεργάζονται σε κυβερνητικό επίπεδο.
Αυτή ακριβώς η συνύπαρξη αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τις εξελίξεις στις Βρυξέλλες, καθώς δείχνει ότι η πολιτική συνεργασία ανάμεσα στην παραδοσιακή κεντροδεξιά και την εθνικοσυντηρητική δεξιά είναι εφικτή υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.
Η Meloni έχει επίσης αποκτήσει σημαντικό ρόλο στις ευρωπαϊκές διαπραγματεύσεις, με τις θέσεις της για την Ουκρανία και την ευρωπαϊκή ασφάλεια να τη διαφοροποιούν από άλλες εθνικιστικές πολιτικές δυνάμεις.
Η σχέση της με το ΕΛΚ αποτελεί συνεπώς κρίσιμο παράγοντα για τις μελλοντικές ισορροπίες, χωρίς αυτό να προεξοφλεί μια συνολική πολιτική συμφωνία.
Γερμανία: Η πίεση προς τους Χριστιανοδημοκράτες και η άνοδος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία
Στη Γερμανία, η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) βρίσκεται αντιμέτωπη με την ενίσχυση της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), η οποία έχει καταφέρει να προσελκύσει ψηφοφόρους που στο παρελθόν στήριζαν τα παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα.
Το μεταναστευτικό, η οικονομική αβεβαιότητα, το ενεργειακό κόστος και η δυσαρέσκεια απέναντι στις πολιτικές του Βερολίνου αποτελούν βασικά πεδία της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Η γερμανική κεντροδεξιά βρίσκεται έτσι μπροστά σε ένα σύνθετο δίλημμα: να διατηρήσει τις σαφείς αποστάσεις της από το AfD ή να ενισχύσει το συντηρητικό περιεχόμενο της δικής της πολιτικής ατζέντας, επιδιώκοντας να ανακτήσει μέρος των ψηφοφόρων της.
Η δεύτερη επιλογή δεν συνεπάγεται απαραίτητα κυβερνητική συνεργασία. Μπορεί, ωστόσο, να οδηγήσει σε αλλαγές προτεραιοτήτων, ιδιαίτερα σε θέματα εσωτερικής ασφάλειας, συνόρων και μετανάστευσης.
Για το ΕΛΚ, οι εξελίξεις στη Γερμανία έχουν ξεχωριστή βαρύτητα, καθώς η γερμανική Χριστιανοδημοκρατία αποτελεί ιστορικά έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς.
Η μάχη των αριθμών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι συσχετισμοί δυνάμεων στην Ευρωβουλή.
Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα εξακολουθεί να αποτελεί τη μεγαλύτερη πολιτική ομάδα, διαθέτοντας 188 ευρωβουλευτές σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε η ίδια η κοινοβουλευτική ομάδα στις αρχές Οκτωβρίου.
Την ίδια στιγμή, το ECR, οι Πατριώτες για την Ευρώπη και η Ευρώπη των Κυρίαρχων Εθνών συγκροτούν τρεις ξεχωριστούς πόλους στα δεξιά του ΕΛΚ.
Η αριθμητική τους δύναμη είναι σημαντική, αλλά η πολιτική τους διαίρεση παραμένει ουσιαστική.
Το ECR περιλαμβάνει κόμματα που υποστηρίζουν τη συνέχιση της ευρωπαϊκής βοήθειας προς την Ουκρανία, ενώ σε άλλες ομάδες υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις για τη Μόσχα και τις κυρώσεις.
Επομένως, μια ενιαία συμμαχία όλων των δεξιών πολιτικών ομάδων δεν αποτελεί δεδομένο.
Πολύ πιο ρεαλιστικό εμφανίζεται το ενδεχόμενο διαμόρφωσης διαφορετικών πλειοψηφιών ανάλογα με το θέμα που συζητείται.
Αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει κρίσιμους τομείς της ευρωπαϊκής πολιτικής, από τη μετανάστευση και την αγροτική παραγωγή μέχρι την περιβαλλοντική νομοθεσία και την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας.
Μεταναστευτικό, ακρίβεια και στεγαστική κρίση αλλάζουν την πολιτική ατζέντα
Πίσω από τις ανακατατάξεις στις ευρωπαϊκές πολιτικές ομάδες βρίσκονται συγκεκριμένα προβλήματα που επηρεάζουν την καθημερινότητα εκατομμυρίων πολιτών.
Η άνοδος του κόστους ζωής, οι πιέσεις στην αγορά κατοικίας, η ενεργειακή αβεβαιότητα και η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών έχουν αποκτήσει κεντρική θέση στον δημόσιο διάλογο.
Ιδιαίτερα το στεγαστικό εξελίσσεται σε κρίσιμο πολιτικό ζήτημα για τις νεότερες γενιές, καθώς η αύξηση των ενοικίων και η δυσκολία αγοράς πρώτης κατοικίας περιορίζουν τις οικονομικές τους δυνατότητες.
Τα προβλήματα αυτά αξιοποιούνται πολιτικά από κόμματα διαφορετικών ιδεολογικών κατευθύνσεων, τα οποία προτείνουν συχνά αντικρουόμενες λύσεις.
Για την ευρωπαϊκή κεντροδεξιά, η πρόκληση είναι να παρουσιάσει πειστικές απαντήσεις χωρίς να χάσει την πολιτική της ταυτότητα.
Η ενίσχυση των συντηρητικών θέσεων σε ορισμένα ζητήματα αποτελεί μία από τις στρατηγικές που εξετάζονται. Παραμένει, ωστόσο, ανοιχτό κατά πόσο αυτή η επιλογή μπορεί να ανακόψει την εκλογική μετακίνηση προς άλλα κόμματα.
Τι σημαίνει η ευρωπαϊκή στροφή για τη Νέα Δημοκρατία και τον Μητσοτάκη
Οι εξελίξεις αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για την Ελλάδα, καθώς η Νέα Δημοκρατία συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επενδύσει πολιτικά στην ευρωπαϊκή παρουσία της κυβέρνησής του και στη συμμετοχή της χώρας στον κεντρικό πυρήνα λήψης αποφάσεων της ΕΕ.
Ωστόσο, μια ενδεχόμενη στενότερη συνεργασία του ΕΛΚ με το ECR θα δημιουργούσε νέα δεδομένα και για την ελληνική κυβερνητική παράταξη.
Η Νέα Δημοκρατία θα καλούνταν να τοποθετηθεί απέναντι σε ένα ευρωπαϊκό πολιτικό περιβάλλον στο οποίο οι συντηρητικές δυνάμεις διεκδικούν μεγαλύτερη επιρροή, ιδιαίτερα στα ζητήματα της μετανάστευσης, της ασφάλειας και της οικονομικής πολιτικής.
Το ερώτημα είναι κατά πόσο η ελληνική κεντροδεξιά θα ακολουθήσει μια αντίστοιχη μετατόπιση ή θα επιδιώξει να διατηρήσει τη σημερινή πολιτική της φυσιογνωμία.
Η συζήτηση έχει ιδιαίτερη σημασία και για τις ισορροπίες στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, όπου κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας επιδιώκουν να ενισχύσουν την παρουσία τους.
Σε κάθε περίπτωση, οι ευρωπαϊκές ανακατατάξεις δεν οδηγούν αυτομάτως σε αντίστοιχες εξελίξεις στην Ελλάδα. Διαμορφώνουν, όμως, ένα νέο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούν οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις.
Το μεγάλο ερώτημα: Θα αλλάξει ο τρόπος που κυβερνάται η Ευρώπη;
Η σημαντικότερη διάσταση των εξελίξεων δεν αφορά μόνο τις συνεργασίες ανάμεσα στα κόμματα, αλλά τον ίδιο τον τρόπο λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Για πολλά χρόνια, οι βασικές ευρωπαϊκές πολιτικές αποφάσεις στηρίχθηκαν σε συμφωνίες ανάμεσα στο ΕΛΚ, τους Σοσιαλιστές και τους Φιλελεύθερους, με τη συμμετοχή και άλλων πολιτικών ομάδων ανάλογα με το ζήτημα.
Εάν το ΕΛΚ αρχίσει να αναζητά συστηματικότερα πλειοψηφίες προς τα δεξιά του, η παραδοσιακή αυτή ισορροπία θα μπορούσε να μεταβληθεί.
Οι Σοσιαλιστές και οι Φιλελεύθεροι θα αντιμετώπιζαν τότε μια διαφορετική πολιτική πραγματικότητα, στην οποία η μεγαλύτερη ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα είχε περισσότερες επιλογές για τη διαμόρφωση πλειοψηφιών.
Από την άλλη πλευρά, μια τέτοια στρατηγική θα μπορούσε να προκαλέσει εσωτερικές αντιδράσεις στο ίδιο το ΕΛΚ, καθώς δεν αντιμετωπίζουν όλα τα κόμματα-μέλη του με τον ίδιο τρόπο την προοπτική συνεργασίας με την εθνικοσυντηρητική δεξιά.
Tο βέβαιο είναι ότι η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά βρίσκεται μπροστά σε σημαντικές αποφάσεις ενόψει των ευρωεκλογών του 2029.
Η Ευρώπη εισέρχεται σε μια περίοδο όπου οι παλιές πολιτικές βεβαιότητες αμφισβητούνται, οι παραδοσιακές συμμαχίες επανεξετάζονται και οι δυνάμεις της δεξιάς διεκδικούν νέο ρόλο στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής πολιτικής.
Το εάν αυτή η διαδικασία θα οδηγήσει σε μόνιμη συνεργασία ΕΛΚ και ECR παραμένει ανοιχτό.
Εκείνο που ήδη διαπιστώνεται είναι ότι η συζήτηση για τα όρια και τις δυνατότητες μιας τέτοιας συνεργασίας έχει περάσει από το επίπεδο της θεωρίας στην καθημερινή πολιτική πρακτική των Βρυξελλών.
www.bankingnews.gr
Η άνοδος των εθνικοσυντηρητικών δυνάμεων, η μεταναστευτική κρίση, η ακρίβεια και η στεγαστική ασφυξία ανατρέπουν τις παραδοσιακές πολιτικές ισορροπίες.
Το πολιτικό μοντέλο που κυριάρχησε επί δεκαετίες στην Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπο με μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ιστορίας του.
Αλλάζουν όλα στη Γηραιά Ήπειρο – Η κεντροδεξιά αναζητά διέξοδο προς τα δεξιά
Μια βαθιά πολιτική μετατόπιση βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ευρώπη, με τις παραδοσιακές δυνάμεις της κεντροδεξιάς να αναθεωρούν τη στρατηγική τους απέναντι στα εθνικοσυντηρητικά κόμματα.
Οι ισορροπίες που διαμορφώθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες δοκιμάζονται, καθώς η εκλογική ενίσχυση κομμάτων στα δεξιά του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος δημιουργεί νέα δεδομένα τόσο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όσο και στις εθνικές κυβερνήσεις.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η προοπτική στενότερης συνεργασίας ανάμεσα στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) και την πολιτική ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (ECR), στην οποία συμμετέχει το κόμμα Αδέλφια της Ιταλίας της πρωθυπουργού Meloni.
Δεν υπάρχει μέχρι στιγμής επιβεβαιωμένη συμφωνία για τη δημιουργία μόνιμου κοινού πολιτικού μετώπου.
Ωστόσο, η συνεργασία σε επιμέρους ψηφοφορίες και η αναζήτηση εναλλακτικών κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών δείχνουν ότι οι διαχωριστικές γραμμές γίνονται περισσότερο ευέλικτες.
Για το ΕΛΚ, το διακύβευμα είναι μεγάλο.
Από τη μία πλευρά επιδιώκει να διατηρήσει την κυρίαρχη θέση του στο ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα.
Από την άλλη, καλείται να αντιμετωπίσει τη μετακίνηση σημαντικού μέρους των συντηρητικών ψηφοφόρων προς κόμματα που προβάλλουν αυστηρότερες θέσεις για τη μετανάστευση, την εθνική κυριαρχία και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Το τέλος των παλιών πολιτικών αποκλεισμών;
Για πολλά χρόνια, οι κυρίαρχες ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις προσπάθησαν να περιορίσουν την επιρροή των εθνικιστικών και ριζοσπαστικών δεξιών κομμάτων μέσω της λεγόμενης «υγειονομικής ζώνης», γνωστής διεθνώς ως cordon sanitaire.
Η στρατηγική αυτή βασίστηκε στον αποκλεισμό συγκεκριμένων κομμάτων από κυβερνητικές ή κοινοβουλευτικές συνεργασίες, με το επιχείρημα της προστασίας των δημοκρατικών θεσμών και των θεμελιωδών ευρωπαϊκών αξιών.
Σήμερα, όμως, η πρακτική εφαρμογή της εμφανίζει σημαντικές διαφοροποιήσεις από χώρα σε χώρα.
Η αυξανόμενη εκλογική παρουσία των συντηρητικών και εθνικιστικών σχηματισμών έχει οδηγήσει αρκετά παραδοσιακά κόμματα σε επανεξέταση της στάσης τους.
Σε ορισμένες περιπτώσεις προκύπτουν κυβερνητικές συνεργασίες, ενώ σε άλλες επιλέγεται η κοινοβουλευτική ανοχή ή η σύμπλευση σε συγκεκριμένα νομοσχέδια.
Η εξέλιξη αυτή δεν σημαίνει ότι όλα τα κόμματα της ευρωπαϊκής δεξιάς συγκλίνουν ιδεολογικά.
Αντιθέτως, παραμένουν σοβαρές διαφωνίες σε ζητήματα όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι σχέσεις με τη Ρωσία, η λειτουργία των ευρωπαϊκών θεσμών και η οικονομική πολιτική.
Εκείνο που αλλάζει είναι η πολιτική δυνατότητα συνεργασίας σε επιλεγμένα θέματα, ακόμη και μεταξύ δυνάμεων που μέχρι πρόσφατα απέφευγαν να εμφανιστούν στο ίδιο στρατόπεδο.
Η Meloni στο επίκεντρο – Το ιταλικό μοντέλο που παρακολουθούν οι Βρυξέλλες
Η Ιταλία αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της νέας πολιτικής πραγματικότητας.
Η Meloni ηγείται μιας κυβερνητικής συμμαχίας στην οποία συνυπάρχουν τρεις διαφορετικές πολιτικές παραδόσεις της δεξιάς: τα Αδέλφια της Ιταλίας, η Λέγκα του Salvini και η Φόρτσα Ιτάλια, το κόμμα που ίδρυσε ο Berlusconi.
Οι τρεις σχηματισμοί δεν ανήκουν στην ίδια πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Τα Αδέλφια της Ιταλίας συμμετέχουν στο ECR, η Λέγκα στους Πατριώτες για την Ευρώπη και η Φόρτσα Ιτάλια στο ΕΛΚ.
Παρά τις διαφορετικές ευρωπαϊκές τους τοποθετήσεις, συνεργάζονται σε κυβερνητικό επίπεδο.
Αυτή ακριβώς η συνύπαρξη αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τις εξελίξεις στις Βρυξέλλες, καθώς δείχνει ότι η πολιτική συνεργασία ανάμεσα στην παραδοσιακή κεντροδεξιά και την εθνικοσυντηρητική δεξιά είναι εφικτή υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.
Η Meloni έχει επίσης αποκτήσει σημαντικό ρόλο στις ευρωπαϊκές διαπραγματεύσεις, με τις θέσεις της για την Ουκρανία και την ευρωπαϊκή ασφάλεια να τη διαφοροποιούν από άλλες εθνικιστικές πολιτικές δυνάμεις.
Η σχέση της με το ΕΛΚ αποτελεί συνεπώς κρίσιμο παράγοντα για τις μελλοντικές ισορροπίες, χωρίς αυτό να προεξοφλεί μια συνολική πολιτική συμφωνία.
Γερμανία: Η πίεση προς τους Χριστιανοδημοκράτες και η άνοδος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία
Στη Γερμανία, η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) βρίσκεται αντιμέτωπη με την ενίσχυση της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), η οποία έχει καταφέρει να προσελκύσει ψηφοφόρους που στο παρελθόν στήριζαν τα παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα.
Το μεταναστευτικό, η οικονομική αβεβαιότητα, το ενεργειακό κόστος και η δυσαρέσκεια απέναντι στις πολιτικές του Βερολίνου αποτελούν βασικά πεδία της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Η γερμανική κεντροδεξιά βρίσκεται έτσι μπροστά σε ένα σύνθετο δίλημμα: να διατηρήσει τις σαφείς αποστάσεις της από το AfD ή να ενισχύσει το συντηρητικό περιεχόμενο της δικής της πολιτικής ατζέντας, επιδιώκοντας να ανακτήσει μέρος των ψηφοφόρων της.
Η δεύτερη επιλογή δεν συνεπάγεται απαραίτητα κυβερνητική συνεργασία. Μπορεί, ωστόσο, να οδηγήσει σε αλλαγές προτεραιοτήτων, ιδιαίτερα σε θέματα εσωτερικής ασφάλειας, συνόρων και μετανάστευσης.
Για το ΕΛΚ, οι εξελίξεις στη Γερμανία έχουν ξεχωριστή βαρύτητα, καθώς η γερμανική Χριστιανοδημοκρατία αποτελεί ιστορικά έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς.
Η μάχη των αριθμών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι συσχετισμοί δυνάμεων στην Ευρωβουλή.
Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα εξακολουθεί να αποτελεί τη μεγαλύτερη πολιτική ομάδα, διαθέτοντας 188 ευρωβουλευτές σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε η ίδια η κοινοβουλευτική ομάδα στις αρχές Οκτωβρίου.
Την ίδια στιγμή, το ECR, οι Πατριώτες για την Ευρώπη και η Ευρώπη των Κυρίαρχων Εθνών συγκροτούν τρεις ξεχωριστούς πόλους στα δεξιά του ΕΛΚ.
Η αριθμητική τους δύναμη είναι σημαντική, αλλά η πολιτική τους διαίρεση παραμένει ουσιαστική.
Το ECR περιλαμβάνει κόμματα που υποστηρίζουν τη συνέχιση της ευρωπαϊκής βοήθειας προς την Ουκρανία, ενώ σε άλλες ομάδες υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις για τη Μόσχα και τις κυρώσεις.
Επομένως, μια ενιαία συμμαχία όλων των δεξιών πολιτικών ομάδων δεν αποτελεί δεδομένο.
Πολύ πιο ρεαλιστικό εμφανίζεται το ενδεχόμενο διαμόρφωσης διαφορετικών πλειοψηφιών ανάλογα με το θέμα που συζητείται.
Αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει κρίσιμους τομείς της ευρωπαϊκής πολιτικής, από τη μετανάστευση και την αγροτική παραγωγή μέχρι την περιβαλλοντική νομοθεσία και την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας.
Μεταναστευτικό, ακρίβεια και στεγαστική κρίση αλλάζουν την πολιτική ατζέντα
Πίσω από τις ανακατατάξεις στις ευρωπαϊκές πολιτικές ομάδες βρίσκονται συγκεκριμένα προβλήματα που επηρεάζουν την καθημερινότητα εκατομμυρίων πολιτών.
Η άνοδος του κόστους ζωής, οι πιέσεις στην αγορά κατοικίας, η ενεργειακή αβεβαιότητα και η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών έχουν αποκτήσει κεντρική θέση στον δημόσιο διάλογο.
Ιδιαίτερα το στεγαστικό εξελίσσεται σε κρίσιμο πολιτικό ζήτημα για τις νεότερες γενιές, καθώς η αύξηση των ενοικίων και η δυσκολία αγοράς πρώτης κατοικίας περιορίζουν τις οικονομικές τους δυνατότητες.
Τα προβλήματα αυτά αξιοποιούνται πολιτικά από κόμματα διαφορετικών ιδεολογικών κατευθύνσεων, τα οποία προτείνουν συχνά αντικρουόμενες λύσεις.
Για την ευρωπαϊκή κεντροδεξιά, η πρόκληση είναι να παρουσιάσει πειστικές απαντήσεις χωρίς να χάσει την πολιτική της ταυτότητα.
Η ενίσχυση των συντηρητικών θέσεων σε ορισμένα ζητήματα αποτελεί μία από τις στρατηγικές που εξετάζονται. Παραμένει, ωστόσο, ανοιχτό κατά πόσο αυτή η επιλογή μπορεί να ανακόψει την εκλογική μετακίνηση προς άλλα κόμματα.
Τι σημαίνει η ευρωπαϊκή στροφή για τη Νέα Δημοκρατία και τον Μητσοτάκη
Οι εξελίξεις αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για την Ελλάδα, καθώς η Νέα Δημοκρατία συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επενδύσει πολιτικά στην ευρωπαϊκή παρουσία της κυβέρνησής του και στη συμμετοχή της χώρας στον κεντρικό πυρήνα λήψης αποφάσεων της ΕΕ.
Ωστόσο, μια ενδεχόμενη στενότερη συνεργασία του ΕΛΚ με το ECR θα δημιουργούσε νέα δεδομένα και για την ελληνική κυβερνητική παράταξη.
Η Νέα Δημοκρατία θα καλούνταν να τοποθετηθεί απέναντι σε ένα ευρωπαϊκό πολιτικό περιβάλλον στο οποίο οι συντηρητικές δυνάμεις διεκδικούν μεγαλύτερη επιρροή, ιδιαίτερα στα ζητήματα της μετανάστευσης, της ασφάλειας και της οικονομικής πολιτικής.
Το ερώτημα είναι κατά πόσο η ελληνική κεντροδεξιά θα ακολουθήσει μια αντίστοιχη μετατόπιση ή θα επιδιώξει να διατηρήσει τη σημερινή πολιτική της φυσιογνωμία.
Η συζήτηση έχει ιδιαίτερη σημασία και για τις ισορροπίες στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, όπου κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας επιδιώκουν να ενισχύσουν την παρουσία τους.
Σε κάθε περίπτωση, οι ευρωπαϊκές ανακατατάξεις δεν οδηγούν αυτομάτως σε αντίστοιχες εξελίξεις στην Ελλάδα. Διαμορφώνουν, όμως, ένα νέο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούν οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις.
Το μεγάλο ερώτημα: Θα αλλάξει ο τρόπος που κυβερνάται η Ευρώπη;
Η σημαντικότερη διάσταση των εξελίξεων δεν αφορά μόνο τις συνεργασίες ανάμεσα στα κόμματα, αλλά τον ίδιο τον τρόπο λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Για πολλά χρόνια, οι βασικές ευρωπαϊκές πολιτικές αποφάσεις στηρίχθηκαν σε συμφωνίες ανάμεσα στο ΕΛΚ, τους Σοσιαλιστές και τους Φιλελεύθερους, με τη συμμετοχή και άλλων πολιτικών ομάδων ανάλογα με το ζήτημα.
Εάν το ΕΛΚ αρχίσει να αναζητά συστηματικότερα πλειοψηφίες προς τα δεξιά του, η παραδοσιακή αυτή ισορροπία θα μπορούσε να μεταβληθεί.
Οι Σοσιαλιστές και οι Φιλελεύθεροι θα αντιμετώπιζαν τότε μια διαφορετική πολιτική πραγματικότητα, στην οποία η μεγαλύτερη ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα είχε περισσότερες επιλογές για τη διαμόρφωση πλειοψηφιών.
Από την άλλη πλευρά, μια τέτοια στρατηγική θα μπορούσε να προκαλέσει εσωτερικές αντιδράσεις στο ίδιο το ΕΛΚ, καθώς δεν αντιμετωπίζουν όλα τα κόμματα-μέλη του με τον ίδιο τρόπο την προοπτική συνεργασίας με την εθνικοσυντηρητική δεξιά.
Tο βέβαιο είναι ότι η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά βρίσκεται μπροστά σε σημαντικές αποφάσεις ενόψει των ευρωεκλογών του 2029.
Η Ευρώπη εισέρχεται σε μια περίοδο όπου οι παλιές πολιτικές βεβαιότητες αμφισβητούνται, οι παραδοσιακές συμμαχίες επανεξετάζονται και οι δυνάμεις της δεξιάς διεκδικούν νέο ρόλο στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής πολιτικής.
Το εάν αυτή η διαδικασία θα οδηγήσει σε μόνιμη συνεργασία ΕΛΚ και ECR παραμένει ανοιχτό.
Εκείνο που ήδη διαπιστώνεται είναι ότι η συζήτηση για τα όρια και τις δυνατότητες μιας τέτοιας συνεργασίας έχει περάσει από το επίπεδο της θεωρίας στην καθημερινή πολιτική πρακτική των Βρυξελλών.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών