Η Ρωσία και η Κίνα προετοιμάζονται για ένα τεχνολογικό εγχείρημα που, εφόσον υλοποιηθεί, θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα εξερευνά και αξιοποιεί τη Σελήνη
Ένα από τα πιο φιλόδοξα διαστημικά εγχειρήματα των επόμενων δεκαετιών μπαίνει σε φάση τεχνικής προετοιμασίας.
Η Ρωσία σχεδιάζει την εγκατάσταση του πυρηνικού σταθμού «Selena» στη Σελήνη, ο οποίος θα αποτελέσει ενεργειακό θεμέλιο της κοινής ρωσοκινεζικής επιστημονικής βάσης.
Τρεις εκτοξεύσεις, αυτόνομα ρομποτικά συστήματα και τεχνολογία πυρηνικής ενέργειας φιλοδοξούν να μετατρέψουν τη Σελήνη από προορισμό σύντομων αποστολών σε χώρο μόνιμης ανθρώπινης και βιομηχανικής βιοδραστηριότητας.
Το σχέδιο που μπορεί να αλλάξει την ιστορία της διαστημικής εξερεύνησης
Η Ρωσία και η Κίνα προετοιμάζονται για ένα τεχνολογικό εγχείρημα που, εφόσον υλοποιηθεί, θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα εξερευνά και αξιοποιεί τη Σελήνη.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η δημιουργία πυρηνικού ηλεκτροπαραγωγικού σταθμού στη σεληνιακή επιφάνεια, με στόχο τη σταθερή τροφοδοσία επιστημονικών εγκαταστάσεων, ρομποτικών οχημάτων και μελλοντικών επανδρωμένων υποδομών.
Το πρόγραμμα «Selena» αποτελεί μέρος του ευρύτερου ρωσικού σχεδιασμού για τη συμμετοχή στον Διεθνή Σεληνιακό Ερευνητικό Σταθμό (ILRS), τον οποίο αναπτύσσουν από κοινού η Ρωσία και η Κίνα.
Το εγχείρημα έχει ήδη αποκτήσει θεσμική και χρηματοδοτική βάση.
Τον Δεκέμβριο του 2025, η Roscosmos υπέγραψε σύμβαση με την NPO Lavochkin για την ανάπτυξη σεληνιακού ενεργειακού σταθμού με ορίζοντα ολοκλήρωσης το 2036.
Στο πρόγραμμα συμμετέχουν επίσης η Rosatom και το ερευνητικό κέντρο Kurchatov Institute, συνδυάζοντας τεχνογνωσία από την πυρηνική βιομηχανία, τη διαστημική μηχανική και την επιστημονική έρευνα.
Τρεις εκτοξεύσεις που θα μεταφέρουν έναν πυρηνικό σταθμό στη Σελήνη
Ο σχεδιασμός προβλέπει τη σταδιακή μεταφορά του εξοπλισμού, ώστε η μονάδα παραγωγής ενέργειας να τεθεί σε λειτουργία μετά τη συναρμολόγησή της.
Σύμφωνα με τον προγραμματισμό της NPO Lavochkin, η μεταφορά των εγκαταστάσεων θα απαιτήσει τρεις ξεχωριστές αποστολές, μεταξύ 2033 και 2035.
2033
Πρώτη αποστολή – Προετοιμασία
Αποστολή πειραματικής συσκευής και ρομποτικού μηχανισμού για την προετοιμασία του χώρου εγκατάστασης.
2034
Δεύτερη αποστολή – Υποδομές
Μεταφορά της βασικής υποδομής και σταθμού διανομής της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας.
2035
Τρίτη αποστολή – Πυρηνική μονάδα
Μεταφορά του ενεργειακού συστήματος και σύνδεσή του με τις υπόλοιπες εγκαταστάσεις.
Ο σχεδιασμός προβλέπει ότι ρομποτικός εξοπλισμός θα συνδέσει τη μονάδα παραγωγής με τον σταθμό διανομής μέσω ειδικών καλωδίων, επιτρέποντας τη λειτουργία του συστήματος χωρίς την παρουσία ανθρώπων.
Το χρονοδιάγραμμα επιβεβαιώνεται από τις ανακοινώσεις της ρωσικής διαστημικής βιομηχανίας, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί προγραμματισμό και όχι ολοκληρωμένο τεχνολογικό επίτευγμα.
Γιατί η πυρηνική ενέργεια αποτελεί το κλειδί
Η δημιουργία μόνιμων εγκαταστάσεων στη Σελήνη αντιμετωπίζει ένα θεμελιώδες πρόβλημα: την αδιάλειπτη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας.
Η σεληνιακή νύχτα μπορεί να διαρκέσει περίπου 14 γήινες ημέρες σε πολλές περιοχές, καθιστώντας δύσκολη την αποκλειστική εξάρτηση από φωτοβολταϊκά συστήματα.
Αντίθετα, μια πυρηνική μονάδα μπορεί να προσφέρει σταθερή παραγωγή ενέργειας, ανεξάρτητα από τη διαθέσιμη ηλιακή ακτινοβολία.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για εγκαταστάσεις που χρειάζονται θέρμανση, επικοινωνίες, συστήματα υποστήριξης ζωής και συνεχώς λειτουργούντα επιστημονικό εξοπλισμό.
Η ρωσική τεχνογνωσία στους πυρηνικούς αντιδραστήρες αποτελεί ένα από τα βασικά στοιχεία που φιλοδοξεί να συνεισφέρει η Μόσχα στο κοινό πρόγραμμα.
Ο σταθμός «Selena» σχεδιάζεται να προσφέρει ηλεκτρική ενέργεια σε εγκαταστάσεις τόσο της Ρωσίας όσο και των διεθνών εταίρων της, δημιουργώντας μια κοινή ενεργειακή υποδομή με μακροχρόνιο χαρακτήρα.
Ο Νότιος Πόλος της Σελήνης και ο κρυμμένος πλούτος των κρατήρων
Η πραγματική σημασία του ρωσοκινεζικού σχεδίου δεν περιορίζεται στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Η ύπαρξη ενός σταθερού ενεργειακού συστήματος θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την αξιοποίηση φυσικών πόρων της Σελήνης, με ιδιαίτερη έμφαση στις περιοχές κοντά στον Νότιο Πόλο.
Εκεί, στους μονίμως σκιασμένους κρατήρες, επιστημονικές παρατηρήσεις έχουν εντοπίσει ενδείξεις και αποθέσεις πάγου νερού.
Το νερό αυτό αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους δυνητικούς πόρους για τη μελλοντική διαστημική εξερεύνηση.
Με κατάλληλη επεξεργασία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ανθρώπινη κατανάλωση, παραγωγή οξυγόνου και παραγωγή υδρογόνου και οξυγόνου για πυραυλικά καύσιμα.
Επιπλέον, η επεξεργασία του σεληνιακού εδάφους, γνωστού ως regolith, μπορεί να επιτρέψει την εξαγωγή οξυγόνου και χρήσιμων μετάλλων.
Οι σχετικές τεχνολογίες βρίσκονται ακόμη σε ερευνητικό και πειραματικό στάδιο, αλλά οι δυνατότητές τους εξηγούν γιατί ο σεληνιακός Νότιος Πόλος αποκτά τόσο μεγάλη στρατηγική σημασία.
Από τα 10 στα 500 κιλοβάτ: Η προοπτική μιας σεληνιακής βιομηχανίας
Ο ευρύτερος σχεδιασμός για τον διεθνή ερευνητικό σταθμό προβλέπει σταδιακή αύξηση των ενεργειακών αναγκών.
Αρχικά, εγκαταστάσεις χαμηλής ισχύος, της τάξης των 10 kW, θα μπορούν να υποστηρίζουν βασικά επιστημονικά όργανα, επικοινωνίες και μικρά ρομποτικά συστήματα.
Σε μεταγενέστερη φάση, η ανάπτυξη μεγαλύτερων υποδομών θα μπορούσε να ανεβάσει τις ανάγκες στην περιοχή των 100–500 kW, σύμφωνα με τα μακροπρόθεσμα σενάρια που περιγράφονται στο ρωσικό σχέδιο.
Μια τέτοια ενεργειακή δυνατότητα θα επέτρεπε πολύ πιο απαιτητικές δραστηριότητες: πειραματικές εγκαταστάσεις επεξεργασίας πάγου, συστήματα παραγωγής οξυγόνου, εξόρυξη υλικών και ενδεχομένως κατασκευή υποδομών με τοπικούς πόρους.
Αποτελούν αναπτυξιακό στόχο για διαφορετικές φάσεις της μελλοντικής σεληνιακής παρουσίας.
Εάν τέτοιες δυνατότητες υλοποιηθούν, η Σελήνη δεν θα εξαρτάται αποκλειστικά από τον συνεχή ανεφοδιασμό της Γης για κάθε βασική λειτουργία.
Αυτό είναι ίσως το πιο φιλόδοξο στοιχείο του εγχειρήματος: η μετάβαση από τις προσωρινές επιστημονικές αποστολές σε μια μορφή σχετικής ενεργειακής και παραγωγικής αυτονομίας.
Η Κίνα ετοιμάζει την επανδρωμένη προσελήνωση έως το 2030
Η ενεργειακή συνεισφορά της Ρωσίας συνδέεται με τις παράλληλες προσπάθειες της Κίνας να στείλει ανθρώπους στη Σελήνη έως το 2030.
Το Πεκίνο αναπτύσσει τον πύραυλο Long March 10, το επανδρωμένο διαστημόπλοιο Mengzhou και τη σεληνάκατο Lanyue.
Η κινεζική στρατηγική προβλέπει την πραγματοποίηση επανδρωμένης προσελήνωσης και στη συνέχεια τη σταδιακή δημιουργία υποδομών για μακροχρόνια επιστημονική δραστηριότητα.
Ο Διεθνής Σεληνιακός Ερευνητικός Σταθμός αναμένεται, σύμφωνα με τους σημερινούς στόχους, να αποκτήσει βασική λειτουργική μορφή περίπου το 2035, με περαιτέρω ανάπτυξη τις επόμενες δεκαετίες.
Η Ρωσία φιλοδοξεί να συμμετάσχει στην ανάπτυξη της βάσης προσφέροντας τεχνολογίες παραγωγής ενέργειας, αυτοματισμούς και επιστημονικές εγκαταστάσεις.
Η συμπληρωματικότητα αυτή βρίσκεται στον πυρήνα του ρωσοκινεζικού προγράμματος: η Κίνα αναπτύσσει σημαντικές μεταφορικές και επανδρωμένες δυνατότητες, ενώ η Ρωσία επιδιώκει να αξιοποιήσει την εμπειρία της στους πυρηνικούς αντιδραστήρες και στα διαστημικά συστήματα.
Μια νέα γεωπολιτική αναμέτρηση πέρα από τη Γη
Ο σχεδιασμός του πυρηνικού σταθμού «Selena» έχει και ευρύτερη γεωπολιτική διάσταση.
Την ώρα που οι ΗΠΑ αναπτύσσουν το πρόγραμμα Artemis και προωθούν συνεργασίες για την επιστροφή αστροναυτών στη Σελήνη, η Ρωσία και η Κίνα διαμορφώνουν ένα παράλληλο διεθνές πρόγραμμα.
Η συνεργασία τους δεν περιορίζεται σε συμβολικές αποστολές.
Επιδιώκει τη δημιουργία υποδομών που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν επιστημονική έρευνα, εκμετάλλευση τοπικών πόρων και μακροχρόνια ανθρώπινη παρουσία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει ήδη κριθεί ποιος θα διαθέτει τεχνολογική υπεροχή στη Σελήνη.
Και τα δύο μεγάλα προγράμματα αντιμετωπίζουν σημαντικά εμπόδια, από το κόστος και την ασφάλεια των αποστολών έως την τεχνική αξιοπιστία των συστημάτων.
Η εγκατάσταση πυρηνικού αντιδραστήρα σε ένα περιβάλλον χωρίς ατμόσφαιρα, με ακραίες θερμοκρασίες και σε μεγάλη απόσταση από τη Γη, απαιτεί επίσης λύσεις για την ψύξη, την προστασία από ακτινοβολία, την ασφαλή μεταφορά και την αυτοματοποιημένη λειτουργία.
Ωστόσο, η ανάπτυξη αυτών των τεχνολογιών μπορεί να έχει συνέπειες πολύ πέρα από τη σεληνιακή εξερεύνηση.
Μπορεί να δημιουργήσει τεχνογνωσία χρήσιμη για αποστολές στον Άρη και για ακόμη πιο απομακρυσμένους προορισμούς του Ηλιακού Συστήματος.
Η Σελήνη ως θεμέλιο της επόμενης διαστημικής εποχής
Η σημασία του σχεδίου «Selena» βρίσκεται κυρίως στη φιλοσοφία του.
Για δεκαετίες, η εξερεύνηση της Σελήνης βασιζόταν σε αποστολές περιορισμένης διάρκειας, με υψηλό κόστος και ουσιαστική εξάρτηση από τις δυνατότητες εκτόξευσης της Γης.
Η δημιουργία ενός αξιόπιστου πυρηνικού ενεργειακού συστήματος θα μπορούσε να αλλάξει αυτό το μοντέλο.
Η σεληνιακή βάση θα μπορούσε να λειτουργεί συνεχώς, να συντηρεί αυτόνομα μέρος του εξοπλισμού της και σταδιακά να αξιοποιεί διαθέσιμους φυσικούς πόρους.
Για τη Ρωσία, το πρόγραμμα προσφέρει την ευκαιρία να επιβεβαιώσει την παρουσία της ως σημαντικής διαστημικής δύναμης, παρά τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει το διαστημικό της πρόγραμμα τα τελευταία χρόνια.
Για την Κίνα, δημιουργεί τις προϋποθέσεις να συνδυάσει τη δυναμική των επανδρωμένων αποστολών της με μια μακρόπνοη υποδομή έρευνας και παραγωγής.
Το μεγάλο διακύβευμα δεν είναι απλώς ποια χώρα θα φτάσει πρώτη στη Σελήνη.
Είναι ποια συνεργασία θα μπορέσει να δημιουργήσει τις υποδομές για να παραμείνει εκεί.
Αν οι τρεις προγραμματισμένες αποστολές ολοκληρωθούν επιτυχώς και ο σταθμός «Selena» τεθεί σε λειτουργία, η Ρωσία και η Κίνα θα έχουν πραγματοποιήσει ένα σημαντικό βήμα προς τη μόνιμη ανθρώπινη παρουσία πέρα από τη Γη.
Η επόμενη εποχή της διαστημικής εξερεύνησης ενδέχεται να μη χαρακτηριστεί μόνο από πυραύλους και προσεληνώσεις, αλλά από αντιδραστήρες, εργοστάσια και ενεργειακές εγκαταστάσεις στην επιφάνεια ενός άλλου ουράνιου σώματος.
www.bankingnews.gr
Η Ρωσία σχεδιάζει την εγκατάσταση του πυρηνικού σταθμού «Selena» στη Σελήνη, ο οποίος θα αποτελέσει ενεργειακό θεμέλιο της κοινής ρωσοκινεζικής επιστημονικής βάσης.
Τρεις εκτοξεύσεις, αυτόνομα ρομποτικά συστήματα και τεχνολογία πυρηνικής ενέργειας φιλοδοξούν να μετατρέψουν τη Σελήνη από προορισμό σύντομων αποστολών σε χώρο μόνιμης ανθρώπινης και βιομηχανικής βιοδραστηριότητας.
Το σχέδιο που μπορεί να αλλάξει την ιστορία της διαστημικής εξερεύνησης
Η Ρωσία και η Κίνα προετοιμάζονται για ένα τεχνολογικό εγχείρημα που, εφόσον υλοποιηθεί, θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα εξερευνά και αξιοποιεί τη Σελήνη.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η δημιουργία πυρηνικού ηλεκτροπαραγωγικού σταθμού στη σεληνιακή επιφάνεια, με στόχο τη σταθερή τροφοδοσία επιστημονικών εγκαταστάσεων, ρομποτικών οχημάτων και μελλοντικών επανδρωμένων υποδομών.
Το πρόγραμμα «Selena» αποτελεί μέρος του ευρύτερου ρωσικού σχεδιασμού για τη συμμετοχή στον Διεθνή Σεληνιακό Ερευνητικό Σταθμό (ILRS), τον οποίο αναπτύσσουν από κοινού η Ρωσία και η Κίνα.
Το εγχείρημα έχει ήδη αποκτήσει θεσμική και χρηματοδοτική βάση.
Τον Δεκέμβριο του 2025, η Roscosmos υπέγραψε σύμβαση με την NPO Lavochkin για την ανάπτυξη σεληνιακού ενεργειακού σταθμού με ορίζοντα ολοκλήρωσης το 2036.
Στο πρόγραμμα συμμετέχουν επίσης η Rosatom και το ερευνητικό κέντρο Kurchatov Institute, συνδυάζοντας τεχνογνωσία από την πυρηνική βιομηχανία, τη διαστημική μηχανική και την επιστημονική έρευνα.
Τρεις εκτοξεύσεις που θα μεταφέρουν έναν πυρηνικό σταθμό στη Σελήνη
Ο σχεδιασμός προβλέπει τη σταδιακή μεταφορά του εξοπλισμού, ώστε η μονάδα παραγωγής ενέργειας να τεθεί σε λειτουργία μετά τη συναρμολόγησή της.
Σύμφωνα με τον προγραμματισμό της NPO Lavochkin, η μεταφορά των εγκαταστάσεων θα απαιτήσει τρεις ξεχωριστές αποστολές, μεταξύ 2033 και 2035.
2033
Πρώτη αποστολή – Προετοιμασία
Αποστολή πειραματικής συσκευής και ρομποτικού μηχανισμού για την προετοιμασία του χώρου εγκατάστασης.
2034
Δεύτερη αποστολή – Υποδομές
Μεταφορά της βασικής υποδομής και σταθμού διανομής της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας.
2035
Τρίτη αποστολή – Πυρηνική μονάδα
Μεταφορά του ενεργειακού συστήματος και σύνδεσή του με τις υπόλοιπες εγκαταστάσεις.
Ο σχεδιασμός προβλέπει ότι ρομποτικός εξοπλισμός θα συνδέσει τη μονάδα παραγωγής με τον σταθμό διανομής μέσω ειδικών καλωδίων, επιτρέποντας τη λειτουργία του συστήματος χωρίς την παρουσία ανθρώπων.
Το χρονοδιάγραμμα επιβεβαιώνεται από τις ανακοινώσεις της ρωσικής διαστημικής βιομηχανίας, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί προγραμματισμό και όχι ολοκληρωμένο τεχνολογικό επίτευγμα.
Γιατί η πυρηνική ενέργεια αποτελεί το κλειδί
Η δημιουργία μόνιμων εγκαταστάσεων στη Σελήνη αντιμετωπίζει ένα θεμελιώδες πρόβλημα: την αδιάλειπτη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας.
Η σεληνιακή νύχτα μπορεί να διαρκέσει περίπου 14 γήινες ημέρες σε πολλές περιοχές, καθιστώντας δύσκολη την αποκλειστική εξάρτηση από φωτοβολταϊκά συστήματα.
Αντίθετα, μια πυρηνική μονάδα μπορεί να προσφέρει σταθερή παραγωγή ενέργειας, ανεξάρτητα από τη διαθέσιμη ηλιακή ακτινοβολία.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για εγκαταστάσεις που χρειάζονται θέρμανση, επικοινωνίες, συστήματα υποστήριξης ζωής και συνεχώς λειτουργούντα επιστημονικό εξοπλισμό.
Η ρωσική τεχνογνωσία στους πυρηνικούς αντιδραστήρες αποτελεί ένα από τα βασικά στοιχεία που φιλοδοξεί να συνεισφέρει η Μόσχα στο κοινό πρόγραμμα.
Ο σταθμός «Selena» σχεδιάζεται να προσφέρει ηλεκτρική ενέργεια σε εγκαταστάσεις τόσο της Ρωσίας όσο και των διεθνών εταίρων της, δημιουργώντας μια κοινή ενεργειακή υποδομή με μακροχρόνιο χαρακτήρα.
Ο Νότιος Πόλος της Σελήνης και ο κρυμμένος πλούτος των κρατήρων
Η πραγματική σημασία του ρωσοκινεζικού σχεδίου δεν περιορίζεται στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Η ύπαρξη ενός σταθερού ενεργειακού συστήματος θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για την αξιοποίηση φυσικών πόρων της Σελήνης, με ιδιαίτερη έμφαση στις περιοχές κοντά στον Νότιο Πόλο.
Εκεί, στους μονίμως σκιασμένους κρατήρες, επιστημονικές παρατηρήσεις έχουν εντοπίσει ενδείξεις και αποθέσεις πάγου νερού.
Το νερό αυτό αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους δυνητικούς πόρους για τη μελλοντική διαστημική εξερεύνηση.
Με κατάλληλη επεξεργασία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ανθρώπινη κατανάλωση, παραγωγή οξυγόνου και παραγωγή υδρογόνου και οξυγόνου για πυραυλικά καύσιμα.
Επιπλέον, η επεξεργασία του σεληνιακού εδάφους, γνωστού ως regolith, μπορεί να επιτρέψει την εξαγωγή οξυγόνου και χρήσιμων μετάλλων.
Οι σχετικές τεχνολογίες βρίσκονται ακόμη σε ερευνητικό και πειραματικό στάδιο, αλλά οι δυνατότητές τους εξηγούν γιατί ο σεληνιακός Νότιος Πόλος αποκτά τόσο μεγάλη στρατηγική σημασία.
Από τα 10 στα 500 κιλοβάτ: Η προοπτική μιας σεληνιακής βιομηχανίας
Ο ευρύτερος σχεδιασμός για τον διεθνή ερευνητικό σταθμό προβλέπει σταδιακή αύξηση των ενεργειακών αναγκών.
Αρχικά, εγκαταστάσεις χαμηλής ισχύος, της τάξης των 10 kW, θα μπορούν να υποστηρίζουν βασικά επιστημονικά όργανα, επικοινωνίες και μικρά ρομποτικά συστήματα.
Σε μεταγενέστερη φάση, η ανάπτυξη μεγαλύτερων υποδομών θα μπορούσε να ανεβάσει τις ανάγκες στην περιοχή των 100–500 kW, σύμφωνα με τα μακροπρόθεσμα σενάρια που περιγράφονται στο ρωσικό σχέδιο.
Μια τέτοια ενεργειακή δυνατότητα θα επέτρεπε πολύ πιο απαιτητικές δραστηριότητες: πειραματικές εγκαταστάσεις επεξεργασίας πάγου, συστήματα παραγωγής οξυγόνου, εξόρυξη υλικών και ενδεχομένως κατασκευή υποδομών με τοπικούς πόρους.
Αποτελούν αναπτυξιακό στόχο για διαφορετικές φάσεις της μελλοντικής σεληνιακής παρουσίας.
Εάν τέτοιες δυνατότητες υλοποιηθούν, η Σελήνη δεν θα εξαρτάται αποκλειστικά από τον συνεχή ανεφοδιασμό της Γης για κάθε βασική λειτουργία.
Αυτό είναι ίσως το πιο φιλόδοξο στοιχείο του εγχειρήματος: η μετάβαση από τις προσωρινές επιστημονικές αποστολές σε μια μορφή σχετικής ενεργειακής και παραγωγικής αυτονομίας.
Η Κίνα ετοιμάζει την επανδρωμένη προσελήνωση έως το 2030
Η ενεργειακή συνεισφορά της Ρωσίας συνδέεται με τις παράλληλες προσπάθειες της Κίνας να στείλει ανθρώπους στη Σελήνη έως το 2030.
Το Πεκίνο αναπτύσσει τον πύραυλο Long March 10, το επανδρωμένο διαστημόπλοιο Mengzhou και τη σεληνάκατο Lanyue.
Η κινεζική στρατηγική προβλέπει την πραγματοποίηση επανδρωμένης προσελήνωσης και στη συνέχεια τη σταδιακή δημιουργία υποδομών για μακροχρόνια επιστημονική δραστηριότητα.
Ο Διεθνής Σεληνιακός Ερευνητικός Σταθμός αναμένεται, σύμφωνα με τους σημερινούς στόχους, να αποκτήσει βασική λειτουργική μορφή περίπου το 2035, με περαιτέρω ανάπτυξη τις επόμενες δεκαετίες.
Η Ρωσία φιλοδοξεί να συμμετάσχει στην ανάπτυξη της βάσης προσφέροντας τεχνολογίες παραγωγής ενέργειας, αυτοματισμούς και επιστημονικές εγκαταστάσεις.
Η συμπληρωματικότητα αυτή βρίσκεται στον πυρήνα του ρωσοκινεζικού προγράμματος: η Κίνα αναπτύσσει σημαντικές μεταφορικές και επανδρωμένες δυνατότητες, ενώ η Ρωσία επιδιώκει να αξιοποιήσει την εμπειρία της στους πυρηνικούς αντιδραστήρες και στα διαστημικά συστήματα.
Μια νέα γεωπολιτική αναμέτρηση πέρα από τη Γη
Ο σχεδιασμός του πυρηνικού σταθμού «Selena» έχει και ευρύτερη γεωπολιτική διάσταση.
Την ώρα που οι ΗΠΑ αναπτύσσουν το πρόγραμμα Artemis και προωθούν συνεργασίες για την επιστροφή αστροναυτών στη Σελήνη, η Ρωσία και η Κίνα διαμορφώνουν ένα παράλληλο διεθνές πρόγραμμα.
Η συνεργασία τους δεν περιορίζεται σε συμβολικές αποστολές.
Επιδιώκει τη δημιουργία υποδομών που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν επιστημονική έρευνα, εκμετάλλευση τοπικών πόρων και μακροχρόνια ανθρώπινη παρουσία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει ήδη κριθεί ποιος θα διαθέτει τεχνολογική υπεροχή στη Σελήνη.
Και τα δύο μεγάλα προγράμματα αντιμετωπίζουν σημαντικά εμπόδια, από το κόστος και την ασφάλεια των αποστολών έως την τεχνική αξιοπιστία των συστημάτων.
Η εγκατάσταση πυρηνικού αντιδραστήρα σε ένα περιβάλλον χωρίς ατμόσφαιρα, με ακραίες θερμοκρασίες και σε μεγάλη απόσταση από τη Γη, απαιτεί επίσης λύσεις για την ψύξη, την προστασία από ακτινοβολία, την ασφαλή μεταφορά και την αυτοματοποιημένη λειτουργία.
Ωστόσο, η ανάπτυξη αυτών των τεχνολογιών μπορεί να έχει συνέπειες πολύ πέρα από τη σεληνιακή εξερεύνηση.
Μπορεί να δημιουργήσει τεχνογνωσία χρήσιμη για αποστολές στον Άρη και για ακόμη πιο απομακρυσμένους προορισμούς του Ηλιακού Συστήματος.
Η Σελήνη ως θεμέλιο της επόμενης διαστημικής εποχής
Η σημασία του σχεδίου «Selena» βρίσκεται κυρίως στη φιλοσοφία του.
Για δεκαετίες, η εξερεύνηση της Σελήνης βασιζόταν σε αποστολές περιορισμένης διάρκειας, με υψηλό κόστος και ουσιαστική εξάρτηση από τις δυνατότητες εκτόξευσης της Γης.
Η δημιουργία ενός αξιόπιστου πυρηνικού ενεργειακού συστήματος θα μπορούσε να αλλάξει αυτό το μοντέλο.
Η σεληνιακή βάση θα μπορούσε να λειτουργεί συνεχώς, να συντηρεί αυτόνομα μέρος του εξοπλισμού της και σταδιακά να αξιοποιεί διαθέσιμους φυσικούς πόρους.
Για τη Ρωσία, το πρόγραμμα προσφέρει την ευκαιρία να επιβεβαιώσει την παρουσία της ως σημαντικής διαστημικής δύναμης, παρά τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει το διαστημικό της πρόγραμμα τα τελευταία χρόνια.
Για την Κίνα, δημιουργεί τις προϋποθέσεις να συνδυάσει τη δυναμική των επανδρωμένων αποστολών της με μια μακρόπνοη υποδομή έρευνας και παραγωγής.
Το μεγάλο διακύβευμα δεν είναι απλώς ποια χώρα θα φτάσει πρώτη στη Σελήνη.
Είναι ποια συνεργασία θα μπορέσει να δημιουργήσει τις υποδομές για να παραμείνει εκεί.
Αν οι τρεις προγραμματισμένες αποστολές ολοκληρωθούν επιτυχώς και ο σταθμός «Selena» τεθεί σε λειτουργία, η Ρωσία και η Κίνα θα έχουν πραγματοποιήσει ένα σημαντικό βήμα προς τη μόνιμη ανθρώπινη παρουσία πέρα από τη Γη.
Η επόμενη εποχή της διαστημικής εξερεύνησης ενδέχεται να μη χαρακτηριστεί μόνο από πυραύλους και προσεληνώσεις, αλλά από αντιδραστήρες, εργοστάσια και ενεργειακές εγκαταστάσεις στην επιφάνεια ενός άλλου ουράνιου σώματος.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών