Η πρότασή του βασίζεται σε ένα μοντέλο που θα μπορούσε να ενθαρρύνει τη δημιουργία επιπλέον οικονομικής δραστηριότητας
Ο πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Επιχειρηματιών (Ε.ΕΝ.Ε.), Κρίστιαν Χατζημηνάς, καταθέτει μια διαφορετική πρόταση για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να φορολογείται η οικονομική ανάπτυξη, μέσω επιστολής του στους Financial Times.
Η πρότασή του βασίζεται σε ένα μοντέλο που θα μπορούσε να ενθαρρύνει τη δημιουργία επιπλέον οικονομικής δραστηριότητας, χωρίς να μειώνονται τα φορολογικά έσοδα που ήδη εισπράττει το κράτος.
Η παρέμβαση του κ. Χατζημηνά δημοσιεύθηκε τόσο στην έντυπη όσο και στην ηλεκτρονική έκδοση των Financial Times, με τίτλο «Economies need to look at taxing growth differently». Η επιστολή ήρθε με αφορμή το Big Read των FT, το οποίο εστίασε στην επιβάρυνση που προκαλεί το δημόσιο χρέος σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς και στους τόκους ύψους 2 τρισ. δολαρίων που καλούνται πλέον να καλύψουν κυβερνήσεις και πολίτες.
Ο πρόεδρος της Ε.ΕΝ.Ε. εκτιμά ότι η λύση στο πρόβλημα δεν μπορεί να προέλθει ούτε από την εφαρμογή πολιτικών λιτότητας ούτε από την περαιτέρω αύξηση του κόστους δανεισμού. Αντίθετα, θεωρεί ότι το βασικό ζητούμενο είναι η επίτευξη υψηλότερων ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης.
Χαμηλότερη φορολογία για τα επιπλέον κέρδη
Κεντρικό στοιχείο της πρότασης Χατζημηνά είναι η αλλαγή στον τρόπο φορολόγησης της πρόσθετης ανάπτυξης, με την εισαγωγή ενός μοντέλου «οριακού φόρου». Στο πλαίσιο αυτό, ένας αισθητά χαμηλότερος φορολογικός συντελεστής θα επιβάλλεται μόνο στα επιπλέον κέρδη μιας επιχείρησης, δηλαδή στο μέρος των κερδών που ξεπερνά είτε την επίδοση της προηγούμενης χρήσης είτε τον μέσο όρο των τριών προηγούμενων ετών.
Ενδεικτικά, σε μια οικονομία όπου ο ονομαστικός φόρος των επιχειρήσεων ανέρχεται στο 35%, το επιπλέον κέρδος θα μπορούσε να φορολογείται μόλις με 10%. Το σημείο αναφοράς θα καθορίζεται από κάθε κυβέρνηση ξεχωριστά και ο μειωμένος συντελεστής θα εφαρμόζεται μόνο για τα κέρδη που βρίσκονται πάνω από αυτό το όριο.
Σύμφωνα με τη λογική της πρότασης, το υφιστάμενο επίπεδο φορολογικών εσόδων δεν θα επηρεαζόταν, καθώς η ευνοϊκότερη φορολογική μεταχείριση θα αφορούσε αποκλειστικά την οικονομική δραστηριότητα που δημιουργείται επιπλέον της υφιστάμενης.
Φορολογικά κίνητρα για περισσότερες θέσεις εργασίας
Η ίδια φιλοσοφία θα μπορούσε, σύμφωνα με τον κ. Χατζημηνά, να επεκταθεί και στην αγορά εργασίας. Εάν μια επιχείρηση προχωρούσε, για παράδειγμα, σε αύξηση του συνολικού μισθολογικού της κόστους κατά 1 εκατ. ευρώ, θα μπορούσε να δικαιούται φορολογική πίστωση η οποία θα υπολογιζόταν μόνο πάνω στο πρόσθετο ποσό.
Η φορολογική πίστωση θα σχεδιαζόταν σε επίπεδο χαμηλότερο από τους επιπλέον φόρους απασχόλησης που θα προέκυπταν για το Δημόσιο εξαιτίας της αύξησης της μισθολογικής δαπάνης. Επομένως, τα φορολογικά έσοδα που προέρχονται από την υφιστάμενη μισθοδοσία θα διατηρούνταν στα ίδια επίπεδα.
Τα οφέλη πέρα από την ανάπτυξη
Ο κ. Χατζημηνάς βλέπει, πάντως, ότι ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε να δημιουργήσει οφέλη και πέρα από την ενίσχυση της ανάπτυξης. Όπως υποστηρίζει, η εφαρμογή χαμηλότερων φορολογικών συντελεστών στα πρόσθετα κέρδη θα μπορούσε να ενθαρρύνει τις επιχειρήσεις να εμφανίζουν και να δηλώνουν μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους, περιορίζοντας έτσι τη φοροδιαφυγή και την παραοικονομία που εξακολουθούν να αποτελούν πρόβλημα σε αρκετές οικονομίες.
Παράλληλα, η σύνδεση των φορολογικών κινήτρων με αυξήσεις μισθών που προκύπτουν από την αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης και την ψηφιακή επανεκπαίδευση εργαζομένων θα μπορούσε να λειτουργήσει ως επιβράβευση για την ενίσχυση της παραγωγικότητας μέσω νέων δεξιοτήτων.
Η προσέγγιση αυτή, σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ε.ΕΝ.Ε., θα μπορούσε να ενισχύσει και τη συμμετοχή στην αγορά εργασίας. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει τη Γερμανία, όπου συνταξιούχοι που εξακολουθούν να εργάζονται έχουν τη δυνατότητα να αποκτούν έως και 2.000 ευρώ τον μήνα χωρίς φορολόγηση. Κατά τον ίδιο, πρόκειται ουσιαστικά για μια εφαρμογή της αρχής του οριακού φόρου.
Σε σχέση με το ζήτημα του δημόσιου χρέους, ο κ. Χατζημηνάς επισημαίνει ότι οι ιδιαίτερα υψηλοί δείκτες χρέους προς ΑΕΠ δεν είναι δυνατόν να περιοριστούν μόνο μέσω περικοπών στις κρατικές δαπάνες, ειδικά από τη στιγμή που τέτοιες παρεμβάσεις συναντούν συχνά σημαντικές πολιτικές δυσκολίες.
Για τον λόγο αυτό, θεωρεί ότι υπάρχουν και άλλοι δρόμοι για τις κυβερνήσεις που είναι πρόθυμες να εξετάσουν διαφορετικές λύσεις, με τη διαφορετική φορολόγηση της ανάπτυξης να αποτελεί μία από τις εναλλακτικές επιλογές.
www.bankingnews.gr
Η πρότασή του βασίζεται σε ένα μοντέλο που θα μπορούσε να ενθαρρύνει τη δημιουργία επιπλέον οικονομικής δραστηριότητας, χωρίς να μειώνονται τα φορολογικά έσοδα που ήδη εισπράττει το κράτος.
Η παρέμβαση του κ. Χατζημηνά δημοσιεύθηκε τόσο στην έντυπη όσο και στην ηλεκτρονική έκδοση των Financial Times, με τίτλο «Economies need to look at taxing growth differently». Η επιστολή ήρθε με αφορμή το Big Read των FT, το οποίο εστίασε στην επιβάρυνση που προκαλεί το δημόσιο χρέος σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς και στους τόκους ύψους 2 τρισ. δολαρίων που καλούνται πλέον να καλύψουν κυβερνήσεις και πολίτες.
Ο πρόεδρος της Ε.ΕΝ.Ε. εκτιμά ότι η λύση στο πρόβλημα δεν μπορεί να προέλθει ούτε από την εφαρμογή πολιτικών λιτότητας ούτε από την περαιτέρω αύξηση του κόστους δανεισμού. Αντίθετα, θεωρεί ότι το βασικό ζητούμενο είναι η επίτευξη υψηλότερων ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης.
Χαμηλότερη φορολογία για τα επιπλέον κέρδη
Κεντρικό στοιχείο της πρότασης Χατζημηνά είναι η αλλαγή στον τρόπο φορολόγησης της πρόσθετης ανάπτυξης, με την εισαγωγή ενός μοντέλου «οριακού φόρου». Στο πλαίσιο αυτό, ένας αισθητά χαμηλότερος φορολογικός συντελεστής θα επιβάλλεται μόνο στα επιπλέον κέρδη μιας επιχείρησης, δηλαδή στο μέρος των κερδών που ξεπερνά είτε την επίδοση της προηγούμενης χρήσης είτε τον μέσο όρο των τριών προηγούμενων ετών.
Ενδεικτικά, σε μια οικονομία όπου ο ονομαστικός φόρος των επιχειρήσεων ανέρχεται στο 35%, το επιπλέον κέρδος θα μπορούσε να φορολογείται μόλις με 10%. Το σημείο αναφοράς θα καθορίζεται από κάθε κυβέρνηση ξεχωριστά και ο μειωμένος συντελεστής θα εφαρμόζεται μόνο για τα κέρδη που βρίσκονται πάνω από αυτό το όριο.
Σύμφωνα με τη λογική της πρότασης, το υφιστάμενο επίπεδο φορολογικών εσόδων δεν θα επηρεαζόταν, καθώς η ευνοϊκότερη φορολογική μεταχείριση θα αφορούσε αποκλειστικά την οικονομική δραστηριότητα που δημιουργείται επιπλέον της υφιστάμενης.
Φορολογικά κίνητρα για περισσότερες θέσεις εργασίας
Η ίδια φιλοσοφία θα μπορούσε, σύμφωνα με τον κ. Χατζημηνά, να επεκταθεί και στην αγορά εργασίας. Εάν μια επιχείρηση προχωρούσε, για παράδειγμα, σε αύξηση του συνολικού μισθολογικού της κόστους κατά 1 εκατ. ευρώ, θα μπορούσε να δικαιούται φορολογική πίστωση η οποία θα υπολογιζόταν μόνο πάνω στο πρόσθετο ποσό.
Η φορολογική πίστωση θα σχεδιαζόταν σε επίπεδο χαμηλότερο από τους επιπλέον φόρους απασχόλησης που θα προέκυπταν για το Δημόσιο εξαιτίας της αύξησης της μισθολογικής δαπάνης. Επομένως, τα φορολογικά έσοδα που προέρχονται από την υφιστάμενη μισθοδοσία θα διατηρούνταν στα ίδια επίπεδα.
Τα οφέλη πέρα από την ανάπτυξη
Ο κ. Χατζημηνάς βλέπει, πάντως, ότι ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε να δημιουργήσει οφέλη και πέρα από την ενίσχυση της ανάπτυξης. Όπως υποστηρίζει, η εφαρμογή χαμηλότερων φορολογικών συντελεστών στα πρόσθετα κέρδη θα μπορούσε να ενθαρρύνει τις επιχειρήσεις να εμφανίζουν και να δηλώνουν μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους, περιορίζοντας έτσι τη φοροδιαφυγή και την παραοικονομία που εξακολουθούν να αποτελούν πρόβλημα σε αρκετές οικονομίες.
Παράλληλα, η σύνδεση των φορολογικών κινήτρων με αυξήσεις μισθών που προκύπτουν από την αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης και την ψηφιακή επανεκπαίδευση εργαζομένων θα μπορούσε να λειτουργήσει ως επιβράβευση για την ενίσχυση της παραγωγικότητας μέσω νέων δεξιοτήτων.
Η προσέγγιση αυτή, σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ε.ΕΝ.Ε., θα μπορούσε να ενισχύσει και τη συμμετοχή στην αγορά εργασίας. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει τη Γερμανία, όπου συνταξιούχοι που εξακολουθούν να εργάζονται έχουν τη δυνατότητα να αποκτούν έως και 2.000 ευρώ τον μήνα χωρίς φορολόγηση. Κατά τον ίδιο, πρόκειται ουσιαστικά για μια εφαρμογή της αρχής του οριακού φόρου.
Σε σχέση με το ζήτημα του δημόσιου χρέους, ο κ. Χατζημηνάς επισημαίνει ότι οι ιδιαίτερα υψηλοί δείκτες χρέους προς ΑΕΠ δεν είναι δυνατόν να περιοριστούν μόνο μέσω περικοπών στις κρατικές δαπάνες, ειδικά από τη στιγμή που τέτοιες παρεμβάσεις συναντούν συχνά σημαντικές πολιτικές δυσκολίες.
Για τον λόγο αυτό, θεωρεί ότι υπάρχουν και άλλοι δρόμοι για τις κυβερνήσεις που είναι πρόθυμες να εξετάσουν διαφορετικές λύσεις, με τη διαφορετική φορολόγηση της ανάπτυξης να αποτελεί μία από τις εναλλακτικές επιλογές.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών