Scope: «Αγκάθι» για την ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών οι αγορές ομολόγων

Scope: «Αγκάθι» για την ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών οι αγορές ομολόγων
Έκθεση της Scope Ratings για τις κεντρικές τράπεζες
Η συσσώρευση κρατικών ομολόγων στο πλαίσιο της ποσοτικής χαλάρωσης που εφαρμόστηκε μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, συνεπάγεται και προκλήσεις για τις μεγάλες κεντρικές τράπεζες, αναφέρει σε έκθεσή της η Scope Ratings.
Όπως σημειώνει ο οίκος αξιολόγησης, οι τέσσερις μεγαλύτερες κεντρικές τράπεζες (Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Αμερικής, Τράπεζα της Ιαπωνίας, Τράπεζα της Αγγλίας και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) κατέχουν σήμερα κρατικό χρέος συνολικής αξίας άνω των 9 τρισεκ. δολαρίων, κυρίως ως αποτέλεσμα της παρατεταμένης ποσοτικής χαλάρωσης, η οποία παρουσιάζει νέες και μακροχρόνιες προκλήσεις για τα κράτη και τους επενδυτές, όπως και για τους φορείς διαμόρφωσης νομισματικής πολιτικής.
«Το συνολικό ποσό των κρατικών ομολόγων που κατέχουν οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες οκταπλασιάστηκε από το τέλος του 2008 έως το τέλος του 2018.
Βεβαίως, τα προγράμματα QE των κεντρικών τραπεζών αποδείχθηκαν κρίσιμα για τη σταθεροποίηση της παγκόσμιας οικονομίας κατά την κρίση 2008-09 και συνέβαλαν στην ανάκαμψη της ζώνης του ευρώ από το 2015 και μετά.
Από τη σκοπιά των δημόσιων οικονομικών, αυτά τα μέτρα πολιτικής συνέβαλαν επίσης στη δημιουργία εμπιστοσύνης στην αγορά, τόνωσαν την οικονομική ανάπτυξη και τον πληθωρισμό και μείωσαν το κόστος δανεισμού των ιδιωτών και κρατικών εκδοτών, μειώνοντας έτσι τους κινδύνους αναχρηματοδότησης.
Ωστόσο, το μερίδιο των κεντρικών τραπεζών στο εγχώριο κρατικό χρέος αυξήθηκε σημαντικά στις χώρες όπου οι κεντρικές τράπεζες υιοθέτησαν προγράμματα QE, με μέση αύξηση 17,4% από το 2008 έως το 2018.
Σε αυτό το περιβάλλον, βλέπουμε τρεις κύριες προκλήσεις που προκύπτουν από τον πιο σημαντικό ρόλο των κεντρικών τραπεζών ως πιστωτές των κρατών», σχολιάζει ο οίκος.
Πρώτον, οι κεντρικές τράπεζες είναι πιο εκτεθειμένες στους κινδύνους δημόσιων οικονομικών της κυβέρνησης με αποτέλεσμα να επηρεάζεται η ανεξαρτησία και η μελλοντική αποτελεσματικότητα της νομισματικής πολιτικής.
Συγκεκριμένα, οι κεντρικές τράπεζες θα μπορούσαν να επικεντρωθούν περισσότερο στη διατήρηση των ισολογισμών τους παρά στην επίτευξη επιδιωκόμενων στόχων για τον πληθωρισμό, με αποτέλεσμα πιθανή ζημία στην αξιοπιστία τους καθώς οι επενδυτές ενδέχεται να ανησυχούν περισσότερο για τη νομισματική ανεξαρτησία.
Δεύτερον, υπάρχουν πολλαπλές αντισταθμίσεις που σχετίζονται με τον αντίκτυπο της QE στα δανειζόμενα κράτη.
Τα πλεονεκτήματα είναι σαφή: οι κεντρικές τράπεζες υποχρεούνται από τις εντολές τους να στηρίζουν την οικονομική δραστηριότητα και είναι λιγότερο πιθανό να μειώσουν τις συμμετοχές τους ενόψει της αυξημένης μεταβλητότητας των αποδόσεων, ενεργώντας ως σταθεροποιητικοί επενδυτές.
Ωστόσο, αυτά τα πλεονεκτήματα έχουν τίμημα.
Για τις κυβερνήσεις με αναχρηματοδότηση σχετικά χαμηλού χρέους, μια λιγότερο διαφοροποιημένη επενδυτική βάση που θα κυριαρχεί στις κεντρικές τράπεζες θα μπορούσε να αποδειχθεί προβληματική στο πλαίσιο των περιορισμένων ρευστών περιουσιακών στοιχείων, καθώς οι κυβερνήσεις μπορούν να πληρώσουν μια τιμή από την άποψη της μειωμένης ρευστότητας στη δευτερογενή αγορά.
Επιπλέον, οι υπερχρεωμένες κυβερνήσεις που επωφελούνται από σταθερές χαμηλές ή αρνητικές αποδόσεις των ομολόγων ενδέχεται να μπουν στον πειρασμό να καθυστερήσουν ή να αποφύγουν τη δημοσιονομική εξυγίανση και άλλες μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για τη βελτίωση των προοπτικών φορολογικής και οικονομικής ανάπτυξης των χωρών τους, εάν γνωρίζουν ότι οι κεντρικές τράπεζες συνεχίζουν να αγοράζουν τα ομόλογα εκδίδουν.
Τα βραχυπρόθεσμα πολιτικά οφέλη από την αναβολή των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, που εν μέρει διευκολύνθηκαν από τα προγράμματα QE, θα πρέπει να τεθούν ενάντια στον επείγοντα χαρακτήρα της αντιμετώπισης των μεσοπρόθεσμων προκλήσεων για τους αντίστοιχους κυριαρχούντες - και των κινδύνων που δεν το πράττουν.
Τρίτον, οι επενδυτές αντιμετωπίζουν το όλο και πιο έντονο δίλημμα μεταξύ της κατοχής ασφαλών περιουσιακών στοιχείων και της αναζήτησης αποδόσεων.
«Συνολικά, σε έναν κόσμο όπου έχουν γίνει σημαντικοί κυβερνητικοί πιστωτές, οι κεντρικές τράπεζες είναι πιθανό να δυσκολευτούν να επιτύχουν τους στόχους της νομισματικής πολιτικής, ενώ οι εξωτερικές επιπτώσεις στις κυβερνήσεις και τους επενδυτές σε κάτι που κάποτε θεωρούνταν ανορθόδοξη νομισματική πολιτική είναι πολύ δυσκολότερο να προβλεφθεί».

www.bankingnews.gr

bankingnews.gr

BREAKING NEWS