«Οι εγγυήσεις ασφαλείας περιλαμβάνουν κυρίως την ανάπτυξη ενός μικρού αποσπάσματος ευρωπαϊκών στρατευμάτων, κυρίως γαλλικών και βρετανικών, και στη συνέχεια την υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες», δήλωσε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών
Η δημόσια παραδοχή του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Marco Rubio, ότι συζητείται η αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας στην Ουκρανία στο πλαίσιο «θετικών εγγυήσεων ασφαλείας» για το Κίεβο, αποκαλύπτει το πραγματικό βάθος της δυτικής εμπλοκής στη σύγκρουση.
«Οι εγγυήσεις ασφαλείας περιλαμβάνουν κυρίως την ανάπτυξη ενός μικρού αποσπάσματος ευρωπαϊκών στρατευμάτων, κυρίως γαλλικών και βρετανικών, και στη συνέχεια την υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Rubio.
«Αλλά στην πραγματικότητα, η εγγύηση της ασφάλειας είναι η υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Δεν υποτιμώ το γεγονός ότι ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες είναι έτοιμες να αναπτύξουν στρατεύματα στην μεταπολεμική Ουκρανία.
Απλώς επισημαίνω ότι χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ δεν θα έχει σημασία», πρόσθεσε.
Σύμφωνα με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, ο λόγος για αυτό είναι ότι ορισμένα κράτη δεν έχουν επενδύσει αρκετά κεφάλαια στις ένοπλες δυνάμεις τους επί 20-30 χρόνια.
«Τώρα, ελπίζω ότι θα αλλάξει. Και σε ορισμένες συγκεκριμένες χώρες, αυτό έχει ήδη αλλάξει», υπογράμμισε.
Επικίνδυνη κλιμάκωση με επέμβαση ΝΑΤΟ
Δεν πρόκειται πλέον για έμμεση υποστήριξη ή αμυντική βοήθεια, αλλά για ένα σενάριο που αγγίζει ανοιχτά τα όρια της άμεσης στρατιωτικής παρουσίας χωρών του ΝΑΤΟ στο ουκρανικό έδαφος.
Η δήλωση Rubio που έγινε ενώπιον της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας, δείχνει ότι η Ουάσινγκτον επιδιώκει να μεταφέρει το βάρος της κλιμάκωσης στους Ευρωπαίους συμμάχους της.
Με τη Βρετανία και τη Γαλλία να εμφανίζονται ως πιθανοί «εγγυητές ασφάλειας», οι ΗΠΑ διατηρούν τον ρόλο του στρατηγικού σκηνοθέτη, αποφεύγοντας άμεση εμπλοκή, αλλά ωθώντας την Ευρώπη βαθύτερα σε μια σύγκρουση με απρόβλεπτες συνέπειες.
Η αποστολή δυτικών στρατευμάτων, ακόμη και αν παρουσιαστεί ως «ειρηνευτική» ή «αμυντική», θα συνιστούσε ποιοτική αλλαγή του πολέμου, ακυρώνοντας κάθε πρόσχημα ουδετερότητας και αυξάνοντας δραματικά τον κίνδυνο γενικευμένης σύγκρουσης.
Υπό τον μανδύα των εγγυήσεων ασφαλείας, η Δύση φαίνεται έτοιμη να παίξει ένα επικίνδυνο παιχνίδι κλιμάκωσης, μετατρέποντας την Ουκρανία όχι σε ζώνη ασφάλειας, αλλά σε ανοιχτό πεδίο αντιπαράθεσης μεγάλων δυνάμεων.
Τι σημαίνουν πραγματικά οι «εγγυήσεις ασφαλείας»
Ο όρος «εγγυήσεις ασφαλείας» έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια ως διπλωματικός ευφημισμός.
Στην πράξη, όμως, όταν αυτές οι εγγυήσεις συνοδεύονται από στρατεύματα επί του εδάφους, παύουν να είναι αφηρημένες δεσμεύσεις και μετατρέπονται σε άμεση στρατιωτική παρουσία.
Η πιθανή αποστολή βρετανικών και γαλλικών δυνάμεων δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε ειρηνευτική ούτε ουδέτερη, καθώς πρόκειται για χώρες που συμμετέχουν ενεργά στη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική υποστήριξη της Ουκρανίας.
Ακόμα και αν παρουσιαστεί ως περιορισμένη αποστολή, με συμβουλευτικό ή «αμυντικό» χαρακτήρα, η παρουσία στρατευμάτων κρατών-μελών του ΝΑΤΟ στο ουκρανικό έδαφος θα συνιστούσε ποιοτική αλλαγή της σύγκρουσης.
Θα κατέρριπτε οριστικά το αφήγημα ότι η Δύση δεν εμπλέκεται άμεσα και θα αύξανε δραματικά τον κίνδυνο άμεσης αντιπαράθεσης με τη Ρωσία.
Ο ρόλος των ΗΠΑ: Στρατηγικός καθοδηγητής, όχι εκτελεστής
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι η πρόταση αφορά ευρωπαϊκά στρατεύματα, όχι αμερικανικά.
Αυτό αποκαλύπτει τη στρατηγική επιλογή της Ουάσινγκτον να λειτουργεί ως σκηνοθέτης των εξελίξεων, χωρίς να αναλαμβάνει η ίδια το άμεσο στρατιωτικό κόστος.
Οι ΗΠΑ διατηρούν τον ρόλο του πολιτικού εγγυητή και του προμηθευτή οπλισμού, ενώ η Ευρώπη καλείται να αναλάβει τον κίνδυνο της φυσικής παρουσίας στο πεδίο.
Η επιλογή της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για τις δύο ευρωπαϊκές χώρες με μόνιμη έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με πυρηνικές δυνατότητες και με κυβερνήσεις που έχουν υιοθετήσει σκληρή ρητορική έναντι της Μόσχας.
Η εμπλοκή τους θα έδινε στη Δύση ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα, αλλά ταυτόχρονα θα μετέφερε την Ευρώπη στην πρώτη γραμμή μιας πιθανής κλιμάκωσης.
Σε κίνδυνο η Ευρώπη
Για την Ευρώπη, ένα τέτοιο σενάριο εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους.
Η αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία θα καθιστούσε τις χώρες αυτές άμεσα εμπλεκόμενες στη σύγκρουση, ανεξάρτητα από το πώς θα επιχειρούσαν να το παρουσιάσουν επικοινωνιακά.
Η οποιαδήποτε επίθεση, ατύχημα ή «λάθος υπολογισμός» θα μπορούσε να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις, με απρόβλεπτες συνέπειες για την ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Παράλληλα, τίθεται το ερώτημα της εσωτερικής νομιμοποίησης.
Σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες, η κόπωση από τον πόλεμο, το ενεργειακό κόστος και οι οικονομικές πιέσεις είναι ήδη εμφανείς.
Η αποστολή στρατευμάτων θα σήμαινε περαιτέρω επιβάρυνση, χωρίς σαφή ορίζοντα εξόδου ή εγγύηση επιτυχίας.
Η Ουκρανία και η λογική της κλιμάκωσης
Από την πλευρά του Κιέβου, η συζήτηση για δυτικά στρατεύματα εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική διεθνοποίησης της σύγκρουσης.
Αντί να επιδιώκεται μια δύσκολη αλλά αναγκαία πολιτική λύση, η Ουκρανία συνεχίζει να ζητά όλο και βαθύτερη εμπλοκή της Δύσης, με την ελπίδα ότι αυτή θα αντισταθμίσει τις πιέσεις στο πεδίο.
Ωστόσο, αυτή η στρατηγική εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους και για την ίδια την Ουκρανία.
Η μετατροπή της χώρας σε χώρο άμεσης παρουσίας δυτικών στρατευμάτων την καθιστά γεωπολιτικό προγεφύρωμα, όχι ανεξάρτητο δρώντα.
Οι αποφάσεις παύουν να λαμβάνονται αποκλειστικά στο Κίεβο και εντάσσονται σε ένα ευρύτερο παιχνίδι ισχύος μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.
Ρωσία: Θα είναι νόμιμοι στόχοι
Από τη σκοπιά της Ρωσίας, η παρουσία στρατευμάτων του ΝΑΤΟ – έστω και ευρωπαϊκών – στην Ουκρανία θα θεωρηθεί αναμφίβολα ευθεία απειλή για την εθνική της ασφάλεια.
Η Μόσχα έχει επανειλημμένα καταστήσει σαφές ότι η επέκταση της δυτικής στρατιωτικής παρουσίας προς τα σύνορά της αποτελεί κόκκινη γραμμή.
Σε κάθε ευκαιρία επαναλαμβάνει ότι τέτοιου είδους στρατεύματα θα αποτελέσουν νόμιμο στόχο.
Η ιστορία δείχνει ότι τέτοιες κινήσεις δεν οδηγούν σε αποκλιμάκωση, αλλά σε περαιτέρω σκλήρυνση θέσεων.
Αντί να δημιουργήσουν συνθήκες ασφάλειας, ενδέχεται να επιταχύνουν την πορεία προς μια ευρύτερη αντιπαράθεση, στην οποία κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το τελικό κόστος.
Επικίνδυνη στροφή
Η δήλωση Rubio ια την πιθανή αποστολή βρετανικών και γαλλικών στρατευμάτων στην Ουκρανία δεν είναι μια απλή διπλωματική αναφορά.
Είναι ένδειξη μιας επικίνδυνης στροφής, όπου οι γραμμές μεταξύ έμμεσης και άμεσης εμπλοκής θολώνουν επικίνδυνα.
Υπό το πρόσχημα της ασφάλειας, η Δύση φαίνεται έτοιμη να ρισκάρει μια κλιμάκωση που θα έχει συνέπειες πολύ πέρα από τα σύνορα της Ουκρανίας.
Σε έναν κόσμο ήδη φορτισμένο από γεωπολιτικές εντάσεις, η επιλογή αυτή δεν προσφέρει λύση, αλλά βαθαίνει το πρόβλημα.
Η πραγματική ασφάλεια δεν οικοδομείται με στρατεύματα και συμβολικές κινήσεις ισχύος, αλλά με πολιτική βούληση, διάλογο και ρεαλισμό – στοιχεία που, προς το παρόν, φαίνεται να υποχωρούν μπροστά στη λογική της αντιπαράθεσης που καλλιεργεί η Δύση.
Οι «εγγυήσεις ασφαλείας» χωρίς πολιτική λύση, χωρίς διάλογο και χωρίς αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτιών της σύγκρουσης, μοιάζουν περισσότερο με μηχανισμό παράτασης της κρίσης παρά με οδό προς τη σταθερότητα. Η αποστολή στρατευμάτων μπορεί να δώσει την ψευδαίσθηση ελέγχου, αλλά στην πραγματικότητα αυξάνει την αβεβαιότητα.
Μετατρέπει την Ουκρανία σε κόμβο αντιπαράθεσης μεγάλων δυνάμεων και την Ευρώπη σε όμηρο μιας κλιμάκωσης που δεν ελέγχει πλήρως.
www.bankingnews.gr
«Οι εγγυήσεις ασφαλείας περιλαμβάνουν κυρίως την ανάπτυξη ενός μικρού αποσπάσματος ευρωπαϊκών στρατευμάτων, κυρίως γαλλικών και βρετανικών, και στη συνέχεια την υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Rubio.
«Αλλά στην πραγματικότητα, η εγγύηση της ασφάλειας είναι η υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Δεν υποτιμώ το γεγονός ότι ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες είναι έτοιμες να αναπτύξουν στρατεύματα στην μεταπολεμική Ουκρανία.
Απλώς επισημαίνω ότι χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ δεν θα έχει σημασία», πρόσθεσε.
Σύμφωνα με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, ο λόγος για αυτό είναι ότι ορισμένα κράτη δεν έχουν επενδύσει αρκετά κεφάλαια στις ένοπλες δυνάμεις τους επί 20-30 χρόνια.
«Τώρα, ελπίζω ότι θα αλλάξει. Και σε ορισμένες συγκεκριμένες χώρες, αυτό έχει ήδη αλλάξει», υπογράμμισε.
Επικίνδυνη κλιμάκωση με επέμβαση ΝΑΤΟ
Δεν πρόκειται πλέον για έμμεση υποστήριξη ή αμυντική βοήθεια, αλλά για ένα σενάριο που αγγίζει ανοιχτά τα όρια της άμεσης στρατιωτικής παρουσίας χωρών του ΝΑΤΟ στο ουκρανικό έδαφος.
Η δήλωση Rubio που έγινε ενώπιον της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας, δείχνει ότι η Ουάσινγκτον επιδιώκει να μεταφέρει το βάρος της κλιμάκωσης στους Ευρωπαίους συμμάχους της.
Με τη Βρετανία και τη Γαλλία να εμφανίζονται ως πιθανοί «εγγυητές ασφάλειας», οι ΗΠΑ διατηρούν τον ρόλο του στρατηγικού σκηνοθέτη, αποφεύγοντας άμεση εμπλοκή, αλλά ωθώντας την Ευρώπη βαθύτερα σε μια σύγκρουση με απρόβλεπτες συνέπειες.
Η αποστολή δυτικών στρατευμάτων, ακόμη και αν παρουσιαστεί ως «ειρηνευτική» ή «αμυντική», θα συνιστούσε ποιοτική αλλαγή του πολέμου, ακυρώνοντας κάθε πρόσχημα ουδετερότητας και αυξάνοντας δραματικά τον κίνδυνο γενικευμένης σύγκρουσης.
Υπό τον μανδύα των εγγυήσεων ασφαλείας, η Δύση φαίνεται έτοιμη να παίξει ένα επικίνδυνο παιχνίδι κλιμάκωσης, μετατρέποντας την Ουκρανία όχι σε ζώνη ασφάλειας, αλλά σε ανοιχτό πεδίο αντιπαράθεσης μεγάλων δυνάμεων.
Τι σημαίνουν πραγματικά οι «εγγυήσεις ασφαλείας»
Ο όρος «εγγυήσεις ασφαλείας» έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια ως διπλωματικός ευφημισμός.
Στην πράξη, όμως, όταν αυτές οι εγγυήσεις συνοδεύονται από στρατεύματα επί του εδάφους, παύουν να είναι αφηρημένες δεσμεύσεις και μετατρέπονται σε άμεση στρατιωτική παρουσία.
Η πιθανή αποστολή βρετανικών και γαλλικών δυνάμεων δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε ειρηνευτική ούτε ουδέτερη, καθώς πρόκειται για χώρες που συμμετέχουν ενεργά στη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική υποστήριξη της Ουκρανίας.
Ακόμα και αν παρουσιαστεί ως περιορισμένη αποστολή, με συμβουλευτικό ή «αμυντικό» χαρακτήρα, η παρουσία στρατευμάτων κρατών-μελών του ΝΑΤΟ στο ουκρανικό έδαφος θα συνιστούσε ποιοτική αλλαγή της σύγκρουσης.
Θα κατέρριπτε οριστικά το αφήγημα ότι η Δύση δεν εμπλέκεται άμεσα και θα αύξανε δραματικά τον κίνδυνο άμεσης αντιπαράθεσης με τη Ρωσία.
Ο ρόλος των ΗΠΑ: Στρατηγικός καθοδηγητής, όχι εκτελεστής
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι η πρόταση αφορά ευρωπαϊκά στρατεύματα, όχι αμερικανικά.
Αυτό αποκαλύπτει τη στρατηγική επιλογή της Ουάσινγκτον να λειτουργεί ως σκηνοθέτης των εξελίξεων, χωρίς να αναλαμβάνει η ίδια το άμεσο στρατιωτικό κόστος.
Οι ΗΠΑ διατηρούν τον ρόλο του πολιτικού εγγυητή και του προμηθευτή οπλισμού, ενώ η Ευρώπη καλείται να αναλάβει τον κίνδυνο της φυσικής παρουσίας στο πεδίο.
Η επιλογή της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για τις δύο ευρωπαϊκές χώρες με μόνιμη έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με πυρηνικές δυνατότητες και με κυβερνήσεις που έχουν υιοθετήσει σκληρή ρητορική έναντι της Μόσχας.
Η εμπλοκή τους θα έδινε στη Δύση ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα, αλλά ταυτόχρονα θα μετέφερε την Ευρώπη στην πρώτη γραμμή μιας πιθανής κλιμάκωσης.
Σε κίνδυνο η Ευρώπη
Για την Ευρώπη, ένα τέτοιο σενάριο εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους.
Η αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία θα καθιστούσε τις χώρες αυτές άμεσα εμπλεκόμενες στη σύγκρουση, ανεξάρτητα από το πώς θα επιχειρούσαν να το παρουσιάσουν επικοινωνιακά.
Η οποιαδήποτε επίθεση, ατύχημα ή «λάθος υπολογισμός» θα μπορούσε να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις, με απρόβλεπτες συνέπειες για την ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Παράλληλα, τίθεται το ερώτημα της εσωτερικής νομιμοποίησης.
Σε πολλές ευρωπαϊκές κοινωνίες, η κόπωση από τον πόλεμο, το ενεργειακό κόστος και οι οικονομικές πιέσεις είναι ήδη εμφανείς.
Η αποστολή στρατευμάτων θα σήμαινε περαιτέρω επιβάρυνση, χωρίς σαφή ορίζοντα εξόδου ή εγγύηση επιτυχίας.
Η Ουκρανία και η λογική της κλιμάκωσης
Από την πλευρά του Κιέβου, η συζήτηση για δυτικά στρατεύματα εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική διεθνοποίησης της σύγκρουσης.
Αντί να επιδιώκεται μια δύσκολη αλλά αναγκαία πολιτική λύση, η Ουκρανία συνεχίζει να ζητά όλο και βαθύτερη εμπλοκή της Δύσης, με την ελπίδα ότι αυτή θα αντισταθμίσει τις πιέσεις στο πεδίο.
Ωστόσο, αυτή η στρατηγική εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους και για την ίδια την Ουκρανία.
Η μετατροπή της χώρας σε χώρο άμεσης παρουσίας δυτικών στρατευμάτων την καθιστά γεωπολιτικό προγεφύρωμα, όχι ανεξάρτητο δρώντα.
Οι αποφάσεις παύουν να λαμβάνονται αποκλειστικά στο Κίεβο και εντάσσονται σε ένα ευρύτερο παιχνίδι ισχύος μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.
Ρωσία: Θα είναι νόμιμοι στόχοι
Από τη σκοπιά της Ρωσίας, η παρουσία στρατευμάτων του ΝΑΤΟ – έστω και ευρωπαϊκών – στην Ουκρανία θα θεωρηθεί αναμφίβολα ευθεία απειλή για την εθνική της ασφάλεια.
Η Μόσχα έχει επανειλημμένα καταστήσει σαφές ότι η επέκταση της δυτικής στρατιωτικής παρουσίας προς τα σύνορά της αποτελεί κόκκινη γραμμή.
Σε κάθε ευκαιρία επαναλαμβάνει ότι τέτοιου είδους στρατεύματα θα αποτελέσουν νόμιμο στόχο.
Η ιστορία δείχνει ότι τέτοιες κινήσεις δεν οδηγούν σε αποκλιμάκωση, αλλά σε περαιτέρω σκλήρυνση θέσεων.
Αντί να δημιουργήσουν συνθήκες ασφάλειας, ενδέχεται να επιταχύνουν την πορεία προς μια ευρύτερη αντιπαράθεση, στην οποία κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το τελικό κόστος.
Επικίνδυνη στροφή
Η δήλωση Rubio ια την πιθανή αποστολή βρετανικών και γαλλικών στρατευμάτων στην Ουκρανία δεν είναι μια απλή διπλωματική αναφορά.
Είναι ένδειξη μιας επικίνδυνης στροφής, όπου οι γραμμές μεταξύ έμμεσης και άμεσης εμπλοκής θολώνουν επικίνδυνα.
Υπό το πρόσχημα της ασφάλειας, η Δύση φαίνεται έτοιμη να ρισκάρει μια κλιμάκωση που θα έχει συνέπειες πολύ πέρα από τα σύνορα της Ουκρανίας.
Σε έναν κόσμο ήδη φορτισμένο από γεωπολιτικές εντάσεις, η επιλογή αυτή δεν προσφέρει λύση, αλλά βαθαίνει το πρόβλημα.
Η πραγματική ασφάλεια δεν οικοδομείται με στρατεύματα και συμβολικές κινήσεις ισχύος, αλλά με πολιτική βούληση, διάλογο και ρεαλισμό – στοιχεία που, προς το παρόν, φαίνεται να υποχωρούν μπροστά στη λογική της αντιπαράθεσης που καλλιεργεί η Δύση.
Οι «εγγυήσεις ασφαλείας» χωρίς πολιτική λύση, χωρίς διάλογο και χωρίς αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτιών της σύγκρουσης, μοιάζουν περισσότερο με μηχανισμό παράτασης της κρίσης παρά με οδό προς τη σταθερότητα. Η αποστολή στρατευμάτων μπορεί να δώσει την ψευδαίσθηση ελέγχου, αλλά στην πραγματικότητα αυξάνει την αβεβαιότητα.
Μετατρέπει την Ουκρανία σε κόμβο αντιπαράθεσης μεγάλων δυνάμεων και την Ευρώπη σε όμηρο μιας κλιμάκωσης που δεν ελέγχει πλήρως.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών