Στο μήνυμά της, η Zakharova χαρακτήρισε τον Καποδίστρια «Ρώσο πολιτικό ελληνικής καταγωγής», υποστηρίζοντας ότι η κορύφωση της «εθνικής και πατριωτικής του προσφοράς» ήταν η εκλογή του, τον Απρίλιο του 1827, ως Προέδρου (Κυβερνήτη) του υπό διαμόρφωση ελληνικού κράτους
Με αφορμή τη συμπλήρωση 250 ετών από τη γέννηση του Ιωάννης Καποδίστριας, η Μόσχα επέλεξε να τον αναδείξει όχι απλώς ως ιστορική προσωπικότητα, αλλά ως εμβληματική μορφή της ρωσικής διπλωματίας και γέφυρα ανάμεσα σε δύο «ιστορικά δεμένους» λαούς.
Η εκπρόσωπος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, Maria Zakharova, αφιέρωσε εκτενή αναφορά στον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας, υιοθετώντας έναν έντονα επαινετικό τόνο για τη δράση και την παρακαταθήκη του.
Σε δηλώσεις της, με αφορμή την επέτειο της 11ης Φεβρουαρίου, η Zakharova χαρακτήρισε τον Καποδίστρια «Ρώσο πολιτικό και διπλωμάτη ελληνικής καταγωγής», επισημαίνοντας ότι η κορύφωση της «εθνικής και πατριωτικής του υπηρεσίας» υπήρξε η εκλογή του, τον Απρίλιο του 1827, ως Προέδρου (Κυβερνήτη) του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.
Σε ανάρτηση του ρωσικού ΥΠΕΞ στην πλατφόρμα Χ, υπογραμμίζεται ότι «στις 11 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν 250 χρόνια από τη γέννηση του Ρώσου κρατικού άνδρα και διπλωμάτη Ιβάν Αντόνοβιτς Καποδίστρια», δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη ρωσική του ιδιότητα.
Καποδίστριας, «λαμπρός διπλωμάτης και εξέχων πολιτικός»
Η ρωσική διπλωματία παρουσιάζει τον Καποδίστρια ως εξέχοντα λειτουργό της αυτοκρατορικής Ρωσίας, ο οποίος συνέβαλε αποφασιστικά στην ενίσχυση της ρωσικής επιρροής στα Βαλκάνια και, ταυτόχρονα, στην προώθηση της ελληνικής ανεξαρτησίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, «κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Καποδίστρια στην εγχώρια διπλωματία, η χώρα μας ενίσχυσε σημαντικά τη θέση της στα Βαλκάνια και συνέβαλε ουσιαστικά στην απόκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας του ελληνικού λαού από την οθωμανική κυριαρχία».
Ο ίδιος περιγράφεται ως «λαμπρός διπλωμάτης και εξέχων πολιτικός», με βαθιά πεποίθηση ότι Ρώσοι και Έλληνες συνδέονται από «ιστορικά προκαθορισμένη πολιτιστική και πνευματική εγγύτητα».
Η Zakharova—μέσω της ανάρτησης— αποδίδει στον Καποδίστρια την άποψη ότι «ο μόνος σύμμαχος των Ελλήνων στον αγώνα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία από τον οθωμανικό ζυγό ήταν ακριβώς η Ρωσία», εντάσσοντας τη δράση του στο ευρύτερο αφήγημα των παραδοσιακών δεσμών των δύο χωρών.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στην πορεία του μετά την εκλογή του ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας το 1827.
Όπως επισημαίνεται, στη νέα του θέση «αξιοποίησε με αξιοπρέπεια τα ταλέντα και την εργατικότητά του για την οικοδόμηση του κράτους», επιχειρώντας να θέσει τα θεμέλια θεσμών και διοικητικών δομών σε μια χώρα που έβγαινε από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας.
Η ρωσική ανακοίνωση δεν παραλείπει να αναφερθεί και στο τραγικό του τέλος.
Στις 9 Οκτωβρίου 1831, ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο, τότε πρωτεύουσα της Ελλάδας, στην είσοδο της Εκκλησία Αγίου Σπυρίδωνα.
Η επίθεση περιγράφεται ως «βάρβαρη», ενώ γίνεται λόγος για συνωμοσία που οδήγησε στον θάνατό του.
Τρεις δεκαετίες αργότερα, όπως σημειώνεται, στην Αγία Πετρούπολη τέθηκε ο θεμέλιος λίθος ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας προς τιμήν του.
Τα χρήματα για την ανέγερση του ναού συγκεντρώθηκαν, σύμφωνα με τη ρωσική πλευρά, από πανεθνικό έρανο, ως «φόρος τιμής στον Έλληνα πατριώτη που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία του ρωσικού κράτους».
Με αυτόν τον τρόπο, η ρωσική διπλωματία επιχειρεί να αναδείξει τον Καποδίστρια όχι μόνο ως θεμελιωτή του ελληνικού κράτους, αλλά και ως κοινό ιστορικό σύμβολο των ρωσοελληνικών δεσμών, επαναφέροντας στο προσκήνιο μια μορφή που παραμένει κομβική και για τις δύο εθνικές αφηγήσεις.
www.bankingnews.gr
Η εκπρόσωπος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, Maria Zakharova, αφιέρωσε εκτενή αναφορά στον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας, υιοθετώντας έναν έντονα επαινετικό τόνο για τη δράση και την παρακαταθήκη του.
Σε δηλώσεις της, με αφορμή την επέτειο της 11ης Φεβρουαρίου, η Zakharova χαρακτήρισε τον Καποδίστρια «Ρώσο πολιτικό και διπλωμάτη ελληνικής καταγωγής», επισημαίνοντας ότι η κορύφωση της «εθνικής και πατριωτικής του υπηρεσίας» υπήρξε η εκλογή του, τον Απρίλιο του 1827, ως Προέδρου (Κυβερνήτη) του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.
Σε ανάρτηση του ρωσικού ΥΠΕΞ στην πλατφόρμα Χ, υπογραμμίζεται ότι «στις 11 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν 250 χρόνια από τη γέννηση του Ρώσου κρατικού άνδρα και διπλωμάτη Ιβάν Αντόνοβιτς Καποδίστρια», δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη ρωσική του ιδιότητα.
Καποδίστριας, «λαμπρός διπλωμάτης και εξέχων πολιτικός»
Η ρωσική διπλωματία παρουσιάζει τον Καποδίστρια ως εξέχοντα λειτουργό της αυτοκρατορικής Ρωσίας, ο οποίος συνέβαλε αποφασιστικά στην ενίσχυση της ρωσικής επιρροής στα Βαλκάνια και, ταυτόχρονα, στην προώθηση της ελληνικής ανεξαρτησίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, «κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Καποδίστρια στην εγχώρια διπλωματία, η χώρα μας ενίσχυσε σημαντικά τη θέση της στα Βαλκάνια και συνέβαλε ουσιαστικά στην απόκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας του ελληνικού λαού από την οθωμανική κυριαρχία».
Ο ίδιος περιγράφεται ως «λαμπρός διπλωμάτης και εξέχων πολιτικός», με βαθιά πεποίθηση ότι Ρώσοι και Έλληνες συνδέονται από «ιστορικά προκαθορισμένη πολιτιστική και πνευματική εγγύτητα».
Η Zakharova—μέσω της ανάρτησης— αποδίδει στον Καποδίστρια την άποψη ότι «ο μόνος σύμμαχος των Ελλήνων στον αγώνα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία από τον οθωμανικό ζυγό ήταν ακριβώς η Ρωσία», εντάσσοντας τη δράση του στο ευρύτερο αφήγημα των παραδοσιακών δεσμών των δύο χωρών.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στην πορεία του μετά την εκλογή του ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας το 1827.
Όπως επισημαίνεται, στη νέα του θέση «αξιοποίησε με αξιοπρέπεια τα ταλέντα και την εργατικότητά του για την οικοδόμηση του κράτους», επιχειρώντας να θέσει τα θεμέλια θεσμών και διοικητικών δομών σε μια χώρα που έβγαινε από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας.
Η ρωσική ανακοίνωση δεν παραλείπει να αναφερθεί και στο τραγικό του τέλος.
Στις 9 Οκτωβρίου 1831, ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο, τότε πρωτεύουσα της Ελλάδας, στην είσοδο της Εκκλησία Αγίου Σπυρίδωνα.
Η επίθεση περιγράφεται ως «βάρβαρη», ενώ γίνεται λόγος για συνωμοσία που οδήγησε στον θάνατό του.
Τρεις δεκαετίες αργότερα, όπως σημειώνεται, στην Αγία Πετρούπολη τέθηκε ο θεμέλιος λίθος ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας προς τιμήν του.
Τα χρήματα για την ανέγερση του ναού συγκεντρώθηκαν, σύμφωνα με τη ρωσική πλευρά, από πανεθνικό έρανο, ως «φόρος τιμής στον Έλληνα πατριώτη που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία του ρωσικού κράτους».
Με αυτόν τον τρόπο, η ρωσική διπλωματία επιχειρεί να αναδείξει τον Καποδίστρια όχι μόνο ως θεμελιωτή του ελληνικού κράτους, αλλά και ως κοινό ιστορικό σύμβολο των ρωσοελληνικών δεσμών, επαναφέροντας στο προσκήνιο μια μορφή που παραμένει κομβική και για τις δύο εθνικές αφηγήσεις.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών