Το πολυαναμενόμενο σχέδιο Maritime Action Plan (MAP) παρουσίασε η κυβέρνηση Trump
Την περασμένη Παρασκευή 13/2, η κυβέρνηση του Donald Trump παρουσίασε το πολυαναμενόμενο Maritime Action Plan (MAP), στέλνοντας ξεκάθαρο σήμα στη διεθνή ναυτιλιακή αγορά ότι οι ΗΠΑ στοχεύουν στην επαναφορά της «αμερικανικής ναυτιλιακής υπεροχής».
Το σχέδιο, έκτασης 37 σελίδων, εντάσσεται στο ευρύτερο αφήγημα του Λευκού Οίκου για μια «νέα Χρυσή Εποχή» της αμερικανικής ναυτιλίας.
Βασικές προτεραιότητες είναι η ενίσχυση της εγχώριας ναυπηγικής δραστηριότητας, η δημιουργία ισχυρού και ανθεκτικού ανθρώπινου δυναμικού και ο περιορισμός της εξάρτησης από ξένες ναυτιλιακές δυνάμεις.
Κομβικό σημείο του MAP είναι η επιβολή ενός οριζόντιου «τέλους υποδομών ή ασφάλειας» σε κάθε πλοίο που έχει κατασκευαστεί εκτός ΗΠΑ και προσεγγίζει αμερικανικό λιμάνι.
Η επιβάρυνση θα υπολογίζεται με βάση το βάρος του εισαγόμενου φορτίου.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, μια χρέωση 0,01 δολαρίου ανά κιλό θα μπορούσε να αποφέρει περίπου 66 δισ. δολάρια σε βάθος δεκαετίας, ενώ στα 0,25 δολάρια ανά κιλό τα έσοδα θα μπορούσαν να αγγίξουν ακόμη και τα 1,5 τρισ. δολάρια.
Παρά ταύτα, παραμένει ασαφές πώς θα εφαρμοστεί πρακτικά το μέτρο, καθώς στη ναυτιλία η χωρητικότητα αποτιμάται κυρίως σε όγκο και όχι σε βάρος.
Η αμερικανική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το τέλος αυτό θα διασφαλίσει πως τα ξένα πλοία που επωφελούνται από την πρόσβαση στην αμερικανική αγορά θα συμβάλλουν ταυτόχρονα στην ανασυγκρότηση της εγχώριας ναυτιλιακής βιομηχανίας. Τα
α έσοδα ενδέχεται να κατευθυνθούν σε ένα νέο Maritime Security Trust Fund, το οποίο θα στηρίζει επενδύσεις σε νέες ναυπηγήσεις, διεύρυνση στόλου, ενίσχυση της βιομηχανικής βάσης και ανάπτυξη ναυτικού προσωπικού.
Σύσταση Στρατηγικού Εμπορικού Στόλου
Παράλληλα, το σχέδιο προβλέπει τη σύσταση Στρατηγικού Εμπορικού Στόλου υπό αμερικανική σημαία, την οικονομική ενίσχυση δημόσιων ναυπηγείων, νέα κίνητρα για ναυπηγήσεις εντός ΗΠΑ, αξιοποίηση τεχνητής νοημοσύνης και σύγχρονων τεχνολογιών, καθώς και αναμόρφωση του ομοσπονδιακού συστήματος χρηματοδότησης πλοίων.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται επίσης στον εκσυγχρονισμό των κρατικών προμηθειών και στη μείωση της γραφειοκρατίας που, σύμφωνα με την Ουάσιγκτον, έχει ανακόψει την ανάπτυξη της αμερικανικής ναυπηγικής βιομηχανίας για δεκαετίες.
Τα στοιχεία που συνοδεύουν το σχέδιο αποτυπώνουν τη σημερινή εικόνα: λιγότερο από το 1% των νέων εμπορικών πλοίων κατασκευάζεται στις ΗΠΑ, ενώ λειτουργούν μόλις 66 ναυπηγεία, από τα οποία μόνο οκτώ αναλαμβάνουν νέες ναυπηγήσεις.
Αντίθετα, χώρες όπως η Κίνα, η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία κυριαρχούν διεθνώς, προσφέροντας σημαντικά χαμηλότερο κόστος κατασκευής.
Η αμερικανική πλευρά εκτιμά ότι η ανισορροπία αυτή εγκυμονεί κινδύνους για την εθνική ασφάλεια και την ανθεκτικότητα των εφοδιαστικών αλυσίδων.
Ωστόσο, το καθολικό τέλος ενδέχεται να αυξήσει αισθητά το κόστος μεταφοράς.
Στη ναυτιλία εμπορευματοκιβωτίων, ένα πλοίο 5.000 teu με μέσο φορτίο 7.500 κιλά ανά teu θα επιβαρυνόταν περίπου με 375.000 δολάρια ανά προσέγγιση στο σενάριο των 0,01 δολ./κιλό, ενώ στο υψηλό σενάριο το κόστος θα γινόταν εξαιρετικά βαρύ.
Σε ετήσια βάση, οι εισαγωγές container θα μπορούσαν να επιβαρυνθούν με περίπου 2,1 δισ. δολάρια στο χαμηλό σενάριο και άνω των 50 δισ. δολαρίων στο υψηλό.
Ακόμη μεγαλύτερη θα ήταν η επίπτωση στα δεξαμενόπλοια: ένα aframax με φορτίο 70.000 τόνων θα πλήρωνε περίπου 700.000 δολάρια ανά κατάπλου με χρέωση ενός σεντ ανά κιλό, ενώ στα 25 σεντ το ποσό θα εκτοξευόταν στα 17,5 εκατ. δολάρια. Το επιπλέον κόστος πιθανότατα θα μετακυλιόταν στους καταναλωτές, επηρεάζοντας τις τιμές καυσίμων, ενώ ανάλογη επιβάρυνση θα υπήρχε και στη μεταφορά οχημάτων, αυξάνοντας το τελικό κόστος για τους αγοραστές.
Το MAP εκπονήθηκε βάσει της Εκτελεστικής Εντολής 14269, με τη συμμετοχή του υπουργού Εξωτερικών Marco Rubio, του διευθυντή προϋπολογισμού Russell Vought και άλλων συναρμόδιων φορέων.
Αναλυτές, όπως ο Brent Sadler του Heritage Foundation, επισημαίνουν ότι η δημοσιοποίηση του σχεδίου ήταν αναμενόμενη, ωστόσο το κρίσιμο ζήτημα είναι ποιος θα αναλάβει τον συντονισμό και την πρακτική εφαρμογή του.
Η παγκόσμια ναυτιλιακή κοινότητα παρακολουθεί με προσοχή, καθώς η υλοποίηση ενός τέτοιου μέτρου θα μπορούσε να αλλάξει τους εμπορικούς χάρτες, να εντείνει γεωπολιτικές τριβές και να αναδιαμορφώσει το κόστος πρόσβασης στην αμερικανική αγορά τα επόμενα χρόνια.
www.bankingnews.gr
Το σχέδιο, έκτασης 37 σελίδων, εντάσσεται στο ευρύτερο αφήγημα του Λευκού Οίκου για μια «νέα Χρυσή Εποχή» της αμερικανικής ναυτιλίας.
Βασικές προτεραιότητες είναι η ενίσχυση της εγχώριας ναυπηγικής δραστηριότητας, η δημιουργία ισχυρού και ανθεκτικού ανθρώπινου δυναμικού και ο περιορισμός της εξάρτησης από ξένες ναυτιλιακές δυνάμεις.
Κομβικό σημείο του MAP είναι η επιβολή ενός οριζόντιου «τέλους υποδομών ή ασφάλειας» σε κάθε πλοίο που έχει κατασκευαστεί εκτός ΗΠΑ και προσεγγίζει αμερικανικό λιμάνι.
Η επιβάρυνση θα υπολογίζεται με βάση το βάρος του εισαγόμενου φορτίου.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, μια χρέωση 0,01 δολαρίου ανά κιλό θα μπορούσε να αποφέρει περίπου 66 δισ. δολάρια σε βάθος δεκαετίας, ενώ στα 0,25 δολάρια ανά κιλό τα έσοδα θα μπορούσαν να αγγίξουν ακόμη και τα 1,5 τρισ. δολάρια.
Παρά ταύτα, παραμένει ασαφές πώς θα εφαρμοστεί πρακτικά το μέτρο, καθώς στη ναυτιλία η χωρητικότητα αποτιμάται κυρίως σε όγκο και όχι σε βάρος.
Η αμερικανική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το τέλος αυτό θα διασφαλίσει πως τα ξένα πλοία που επωφελούνται από την πρόσβαση στην αμερικανική αγορά θα συμβάλλουν ταυτόχρονα στην ανασυγκρότηση της εγχώριας ναυτιλιακής βιομηχανίας. Τα
α έσοδα ενδέχεται να κατευθυνθούν σε ένα νέο Maritime Security Trust Fund, το οποίο θα στηρίζει επενδύσεις σε νέες ναυπηγήσεις, διεύρυνση στόλου, ενίσχυση της βιομηχανικής βάσης και ανάπτυξη ναυτικού προσωπικού.
Σύσταση Στρατηγικού Εμπορικού Στόλου
Παράλληλα, το σχέδιο προβλέπει τη σύσταση Στρατηγικού Εμπορικού Στόλου υπό αμερικανική σημαία, την οικονομική ενίσχυση δημόσιων ναυπηγείων, νέα κίνητρα για ναυπηγήσεις εντός ΗΠΑ, αξιοποίηση τεχνητής νοημοσύνης και σύγχρονων τεχνολογιών, καθώς και αναμόρφωση του ομοσπονδιακού συστήματος χρηματοδότησης πλοίων.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται επίσης στον εκσυγχρονισμό των κρατικών προμηθειών και στη μείωση της γραφειοκρατίας που, σύμφωνα με την Ουάσιγκτον, έχει ανακόψει την ανάπτυξη της αμερικανικής ναυπηγικής βιομηχανίας για δεκαετίες.
Τα στοιχεία που συνοδεύουν το σχέδιο αποτυπώνουν τη σημερινή εικόνα: λιγότερο από το 1% των νέων εμπορικών πλοίων κατασκευάζεται στις ΗΠΑ, ενώ λειτουργούν μόλις 66 ναυπηγεία, από τα οποία μόνο οκτώ αναλαμβάνουν νέες ναυπηγήσεις.
Αντίθετα, χώρες όπως η Κίνα, η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία κυριαρχούν διεθνώς, προσφέροντας σημαντικά χαμηλότερο κόστος κατασκευής.
Η αμερικανική πλευρά εκτιμά ότι η ανισορροπία αυτή εγκυμονεί κινδύνους για την εθνική ασφάλεια και την ανθεκτικότητα των εφοδιαστικών αλυσίδων.
Ωστόσο, το καθολικό τέλος ενδέχεται να αυξήσει αισθητά το κόστος μεταφοράς.
Στη ναυτιλία εμπορευματοκιβωτίων, ένα πλοίο 5.000 teu με μέσο φορτίο 7.500 κιλά ανά teu θα επιβαρυνόταν περίπου με 375.000 δολάρια ανά προσέγγιση στο σενάριο των 0,01 δολ./κιλό, ενώ στο υψηλό σενάριο το κόστος θα γινόταν εξαιρετικά βαρύ.
Σε ετήσια βάση, οι εισαγωγές container θα μπορούσαν να επιβαρυνθούν με περίπου 2,1 δισ. δολάρια στο χαμηλό σενάριο και άνω των 50 δισ. δολαρίων στο υψηλό.
Ακόμη μεγαλύτερη θα ήταν η επίπτωση στα δεξαμενόπλοια: ένα aframax με φορτίο 70.000 τόνων θα πλήρωνε περίπου 700.000 δολάρια ανά κατάπλου με χρέωση ενός σεντ ανά κιλό, ενώ στα 25 σεντ το ποσό θα εκτοξευόταν στα 17,5 εκατ. δολάρια. Το επιπλέον κόστος πιθανότατα θα μετακυλιόταν στους καταναλωτές, επηρεάζοντας τις τιμές καυσίμων, ενώ ανάλογη επιβάρυνση θα υπήρχε και στη μεταφορά οχημάτων, αυξάνοντας το τελικό κόστος για τους αγοραστές.
Το MAP εκπονήθηκε βάσει της Εκτελεστικής Εντολής 14269, με τη συμμετοχή του υπουργού Εξωτερικών Marco Rubio, του διευθυντή προϋπολογισμού Russell Vought και άλλων συναρμόδιων φορέων.
Αναλυτές, όπως ο Brent Sadler του Heritage Foundation, επισημαίνουν ότι η δημοσιοποίηση του σχεδίου ήταν αναμενόμενη, ωστόσο το κρίσιμο ζήτημα είναι ποιος θα αναλάβει τον συντονισμό και την πρακτική εφαρμογή του.
Η παγκόσμια ναυτιλιακή κοινότητα παρακολουθεί με προσοχή, καθώς η υλοποίηση ενός τέτοιου μέτρου θα μπορούσε να αλλάξει τους εμπορικούς χάρτες, να εντείνει γεωπολιτικές τριβές και να αναδιαμορφώσει το κόστος πρόσβασης στην αμερικανική αγορά τα επόμενα χρόνια.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών