Σχετικά Άρθρα
Σοκ Xi σε ΗΠΑ: Τελειώστε τον πόλεμο τώρα στο Ιράν, απαράδεκτο αν επιτεθείτε ξανά - Putin: Πρωτοφανείς οι σχέσεις της Ρωσίας με Κίνα
Strategic Culture: Η επίσκεψη Putin στην Κίνα οδηγεί την Ευρώπη σε απομόνωση
Οι παρατηρητές πρέπει να κοιτάξουν πέρα από το επίσημο διπλωματικό σκηνικό της πρόσφατης συνάντησης μεταξύ του Donald Trump και του Xi Jinping στο Πεκίνο. Το γεγονός ανάγκασε τους παγκόσμιους ηγέτες να αντιμετωπίσουν μια σκληρή πραγματικότητα. Η Ουάσιγκτον και το Πεκίνο καλούνται να διαχειριστούν μια δομική αντιπαλότητα. Καμία πλευρά δεν πρόκειται να επιλύσει τις βαθύτερες συγκρούσεις που τις χωρίζουν.
Οι δύο χώρες συναντήθηκαν εν μέσω της συνεχιζόμενης διαμάχης για τους ημιαγωγούς, της κατάρρευσης των συμφωνιών ελέγχου εξοπλισμών και των βαθιών γεωπολιτικών εντάσεων. Η σύνοδος δεν είχε στόχο να επιλύσει τις θεμελιώδεις διαφορές. Αντίθετα, λειτούργησε ως σκηνικό μιας εύθραυστης εκεχειρίας.
Και οι δύο υπερδυνάμεις κατανοούν πλέον τους καταστροφικούς κινδύνους μιας συνολικής σύγκρουσης. Οι δύο πλευρές επιχειρούν να διαμορφώσουν κανόνες για μια ανταγωνιστική συνύπαρξη, χωρίς καμία να υποχωρεί στις βασικές της απαιτήσεις. Ο κόσμος χρειάζεται αυτή την τακτική παύση, αλλά δεν πρέπει να τη συγχέει με μόνιμη ειρήνη. Μια προσεκτική ύφεση δημιουργεί προσωρινά γέφυρες ανάμεσα στις δύο οικονομίες, ενώ οι άλυτες εντάσεις παραμένουν εξαιρετικά υψηλές κάτω από την επιφάνεια.
Η συναλλακτική των ΗΠΑ απέναντι στη μακροπρόθεσμη στρατηγική του Πεκίνου
Το χάσμα ανάμεσα στους τελικούς στόχους των δύο ηγετών είναι εμφανές, σημειώνει το Modern Diplomacy.
Η Ουάσιγκτον επιδίωξε βραχυπρόθεσμα οφέλη μέσα από μια καθαρά συναλλακτική προσέγγιση.
Η αμερικανική αντιπροσωπεία ανακοίνωσε μεγάλες εμπορικές συμφωνίες, όπως αγορές αεροσκαφών Boeing, επιδιώκοντας να ικανοποιήσει εσωτερικές πολιτικές ανάγκες.
Ο Trump χρειαζόταν να περιορίσει την αυξανόμενη οικονομική πίεση στο εσωτερικό των ΗΠΑ και έσπευσε να παρουσιάσει τη συνάντηση ως νίκη. Ωστόσο, αυτή η τακτική, σύμφωνα με την ανάλυση, προβάλλει αδυναμία και όχι ισχύ. Η συναλλακτική προσέγγιση δεν οδηγεί σε μόνιμη πρόοδο, καθώς αντιμετωπίζει τα βαθιά γεωπολιτικά προβλήματα σαν απλές επιχειρηματικές συμφωνίες.
Η Ουάσιγκτον, εστιάζοντας στις δημόσιες σχέσεις, χάνει από το οπτικό της πεδίο τις δομικές πραγματικότητες. Μια γρήγορη συμφωνία μπορεί να προσφέρει μια επιτυχημένη συνέντευξη Τύπου, αλλά δεν αλλάζει την πορεία ενός αποφασισμένου παγκόσμιου ανταγωνιστή.
Αντίθετα, ο Xi Jinping κινήθηκε με ορίζοντα δεκαετίας. Χρησιμοποίησε τη σύνοδο για να εδραιώσει την εικόνα της Κίνας ως ισότιμου αντιπάλου των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Πεκίνο έστειλε σαφές μήνυμα στη διεθνή κοινότητα ότι η Κίνα δεν είναι πλέον μια ανερχόμενη δύναμη, αλλά ένας ισότιμος ανταγωνιστής που απαιτεί τη δυτική αναγνώριση της ιστορικής μετατόπισης ισχύος.\Η κινεζική ηγεσία αξιοποίησε τη σύνοδο για να κερδίσει χρόνο, να εκτονώσει εμπορικές πιέσεις και να ενισχύσει τις εγχώριες αλυσίδες εφοδιασμού. Ο Trump επένδυσε στην προσωπική διπλωματία, ενώ ο Xi διαμόρφωνε το πλαίσιο της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος της επόμενης δεκαετίας.
Οι συγκρούσεις που παραμένουν άλυτες
Πίσω από τις κοινές δηλώσεις παραμένουν βαθιές διαφωνίες. Οι δύο πλευρές απέφυγαν να αγγίξουν τα βασικά ζητήματα της Ταϊβάν και των πωλήσεων όπλων, ενώ δεν υπήρξε ουσιαστική πρόοδος στη σκληρή μάχη για κρίσιμες τεχνολογίες, όπως οι προηγμένοι ημιαγωγοί.
Η σύνοδος κατέληξε ουσιαστικά σε πάγωμα αυτών των θεμάτων. Ο διάλογος σταματά κάθε φορά που συγκρούονται οι στρατηγικές προτεραιότητες των δύο χωρών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να περιορίσουν την κινεζική τεχνολογική επέκταση, ενώ το Πεκίνο επενδύει σε μια μακρά στρατηγική φθοράς, ποντάροντας ότι θα ξεπεράσει τη βραχυπρόθεσμη πολιτική προσοχή της Ουάσιγκτον.
Η εύθραυστη ύφεση γύρω από την Ταϊβάν σταθεροποιεί προσωρινά την κατάσταση, αλλά στερείται του στρατηγικού βάθους που απαιτείται για την αποτροπή μελλοντικών συγκρούσεων.
Την ίδια ώρα, η κινεζική πυρηνική επέκταση και η αναβάθμιση των αμερικανικών αντιπυραυλικών συστημάτων δείχνουν ότι μια νέα κούρσα εξοπλισμών έχει ήδη ξεκινήσει.
Η σύνοδος σημείωσε πρόοδο κυρίως σε μηχανισμούς διαχείρισης κρίσεων και όχι σε παραδοσιακές συμφωνίες ελέγχου εξοπλισμών.
Οι δύο πλευρές πρότειναν τη δημιουργία ειδικών γραμμών επικοινωνίας για τη διαχείριση αποφάσεων τεχνητής νοημοσύνης και αμοιβαίων ειδοποιήσεων εκτόξευσης πυραύλων. Η αναγνώριση της αμοιβαίας ευαλωτότητας θεωρείται πλέον βασική προϋπόθεση για την αποφυγή καταστροφικών λαθών υπολογισμού.
Οι παγκόσμιες συνέπειες της «διαχειριζόμενης αντιπαλότητας»
Η τακτική παύση στο Πεκίνο επηρεάζει ολόκληρο τον κόσμο.
Η διεθνής κοινότητα καλείται να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα διαρκούς ανταγωνισμού, χωρίς να περιμένει μια συνολική μεγάλη συμφωνία.
Η Ευρώπη, σύμφωνα με την ανάλυση, πρέπει να αναγνωρίσει τη νέα πραγματικότητα και να σταματήσει να περιμένει σωτηρία από τις διατλαντικές σχέσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πληρώνει βαρύ τίμημα για την αδράνειά της, καθώς τα κινεζικά εξαγωγικά σοκ και η αποβιομηχάνιση απειλούν άμεσα τη βιομηχανική της βάση.
Η κρίση, όπως επισημαίνεται, απειλεί έως και τα δύο τρίτα της γερμανικής μεταποιητικής παραγωγής. Η ανάγκη στρατηγικής αυτονομίας γίνεται ολοένα και πιο επείγουσα, με τους Ευρωπαίους ηγέτες να καλούνται να μειώσουν τις εξαρτήσεις και να προστατεύσουν τις βιομηχανικές υποδομές πριν οι συνθήκες επιδεινωθούν.
Παράλληλα, ο αναπτυσσόμενος κόσμος επαναπροσδιορίζει τη στρατηγική του.
Οι χώρες του Παγκόσμιου Νότου αναγνωρίζουν τον κίνδυνο ένταξης σε άκαμπτα γεωπολιτικά μπλοκ και διεκδικούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία μέσα σε ένα πολυπολικό σύστημα.
Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή αναδιαμορφώνουν επίσης τις παραδοσιακές συμμαχίες. Το Πακιστάν επιχειρεί να μεσολαβήσει ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν για να αυξήσει τη γεωπολιτική του επιρροή, ενώ η Τουρκία επιδιώκει να αναβαθμίσει τον ρόλο της στο ΝΑΤΟ.
Η κρίση στα Στενά του Hormuz αναγκάζει πολλές χώρες να επανεξετάσουν τα μοντέλα ενεργειακής ασφάλειας, ενώ κράτη όπως οι Φιλιππίνες διαπραγματεύονται με την Κίνα για τη διασφάλιση ενεργειακών προμηθειών.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών