Το 1952, ένα τσουνάμι διέγραψε μια ολόκληρη πόλη από τον χάρτη της Σοβιετικής Ένωσης, με τις συνέπειες να αποκτύπτονται για δεκαετίες
Ο Νοέμβριος του 1952 έσβησε μια ολόκληρη πόλη από τη γεωγραφία της Σοβιετικής Ένωσης. Το Severo-Kurilsk, που είχε αναπτυχθεί στο νησί Paramushir μόλις λίγα χρόνια πριν από την καταστροφή, εξαφανίστηκε από προσώπου γης μέσα σε μία νύχτα!
Η κατηγοριοποίηση ως «απόρρητο» έκρυψε τις λεπτομέρειες της τραγωδίας για δεκαετίες, μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, όταν αρχεία του Ρωσικού Ναυτικού αποκάλυψαν τη μεγαλύτερη φυσική καταστροφή στην ιστορία των Κουρίλων Νήσων.
Η σιωπή πριν το χτύπημα
Μία ημέρα πριν τον σεισμό, η φύση πάγωσε. Όσοι γνώριζαν τη συμπεριφορά της θάλασσας έφυγαν προς τα βουνά, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία στις προειδοποιήσεις τους.
Στις 4:00 π.μ., η πόλη ξύπνησε από ισχυρούς κραδασμούς. Το επίκεντρο βρισκόταν 200 χιλιόμετρα από την ακτή, όπου μια τεκτονική μετατόπιση μεγέθους 8,3 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ ανύψωσε τη στήλη του νερού.
Η θάλασσα άρχισε να αποσύρεται γρήγορα από την ακτή, αποκαλύπτοντας έναν βυθό που κανείς δεν είχε ξαναδεί.
«Ήταν απόλυτο χάος. Οι άνθρωποι έτρεχαν γυμνοί στο κρύο. Όσοι καταλάβαιναν τι συνέβαινε φώναζαν "Νερό!", αλλά πολλοί νόμιζαν μέσα στον ύπνο τους ότι είχε ξεκινήσει "πόλεμος"», εξήγησε ο φυσικός Dmitry Lapshin στο Pravda.Ru.
Ο εισαγγελέας Dmitry Goncharov προσπάθησε να ξυπνήσει τους κατοίκους, καλώντας τους να καταφύγουν στους λόφους. Όμως εκείνη την εποχή δεν υπήρχε εμπιστοσύνη στα φυσικά φαινόμενα ούτε σύγχρονα συστήματα παρακολούθησης.
Πολλοί επέλεξαν να περιμένουν στις στέγες των σπιτιών τους, αγνοώντας ότι το πρώτο κύμα ύψους δέκα μέτρων θα μετέτρεπε τα κτίρια σε θραύσματα!
Τρία κύματα
Το πρώτο κύμα χτύπησε 40 λεπτά μετά τους κραδασμούς. Διέλυσε τα παραθαλάσσια σπίτια και υποχώρησε γρήγορα. Οι κάτοικοι, μη γνωρίζοντας τον κίνδυνο ενός τσουνάμι, κατέβηκαν για να σώσουν τα υπάρχοντά τους.
Το δεύτερο κύμα ήρθε 20 λεπτά αργότερα. Ήταν πάνω από δέκα μέτρα και είχε τεράστια καταστροφική δύναμη. Εργοστάσια, αυτοκίνητα και ολόκληρες συνοικίες παρασύρθηκαν στον ωκεανό. Ακόμη και ο αρκτικός πάγος δεν συγκρίνεται με το παγωμένο νερό που κατάπιε τους ανθρώπους.
Το τρίτο κύμα ολοκλήρωσε την καταστροφή. Στη θέση της ακμάζουσας πόλης έμεινε μόνο ένα μνημείο για τον πιλότο Talalikhin και η αψίδα του σταδίου. Ο επιστήμονας Andrei Voroshilov τονίζει ότι τέτοιες αλυσιδωτές αντιδράσεις είναι σπάνιες στη φύση, αλλά πάντα θανατηφόρες για τις υποδομές:
«Η φύση δεν επιλέγει τα θύματά της. Μετέτρεψε πενταώροφα κτίρια από σκυρόδεμα σε θεμέλια και τους ανθρώπους σε ανήμπορα θραύσματα στον ωκεανό», εξήγησε ο βιολόγος Andrei Voroshilov.
Το τίμημα της σιωπής
Η βοήθεια έφτασε από το Petropavlovsk-Kamchatsky. Αεροπλάνα έριχναν τρόφιμα και ρούχα σε όσους είχαν καταφύγει σε στρατιωτικά καταφύγια στους λόφους.
Ο ναύτης Alexei Mezis, που επέζησε εκείνης της νύχτας, έσωζε ανθρώπους με το αλιευτικό του. Ανάμεσα στους διασωθέντες ήταν η τρίχρονη Sveta Naberezhnaya, που βρέθηκε πάνω σε μια πλωτή σανίδα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσφέρθηκαν να βοηθήσουν, αλλά η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε, φοβούμενη την αποκάλυψη ενός αφύλακτου συνόρου.
Η τραγωδία οδήγησε τη Σοβιετική Ένωση στη δημιουργία της πρώτης υπηρεσίας προειδοποίησης για τσουνάμι.
Ωστόσο, τα μέσα ενημέρωσης δεν ανέφεραν τίποτα για τους χιλιάδες νεκρούς - η χώρα γιόρταζε την 7η Νοεμβρίου (η ημέρα της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917).
Οι ειδικοί εκτιμούν ότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων μπορεί να έφτασε τις 8.000, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών και ξένων εργατών.
www.bankingnews.gr
Η κατηγοριοποίηση ως «απόρρητο» έκρυψε τις λεπτομέρειες της τραγωδίας για δεκαετίες, μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, όταν αρχεία του Ρωσικού Ναυτικού αποκάλυψαν τη μεγαλύτερη φυσική καταστροφή στην ιστορία των Κουρίλων Νήσων.
Η σιωπή πριν το χτύπημα
Μία ημέρα πριν τον σεισμό, η φύση πάγωσε. Όσοι γνώριζαν τη συμπεριφορά της θάλασσας έφυγαν προς τα βουνά, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία στις προειδοποιήσεις τους.
Στις 4:00 π.μ., η πόλη ξύπνησε από ισχυρούς κραδασμούς. Το επίκεντρο βρισκόταν 200 χιλιόμετρα από την ακτή, όπου μια τεκτονική μετατόπιση μεγέθους 8,3 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ ανύψωσε τη στήλη του νερού.
Η θάλασσα άρχισε να αποσύρεται γρήγορα από την ακτή, αποκαλύπτοντας έναν βυθό που κανείς δεν είχε ξαναδεί.
«Ήταν απόλυτο χάος. Οι άνθρωποι έτρεχαν γυμνοί στο κρύο. Όσοι καταλάβαιναν τι συνέβαινε φώναζαν "Νερό!", αλλά πολλοί νόμιζαν μέσα στον ύπνο τους ότι είχε ξεκινήσει "πόλεμος"», εξήγησε ο φυσικός Dmitry Lapshin στο Pravda.Ru.
Ο εισαγγελέας Dmitry Goncharov προσπάθησε να ξυπνήσει τους κατοίκους, καλώντας τους να καταφύγουν στους λόφους. Όμως εκείνη την εποχή δεν υπήρχε εμπιστοσύνη στα φυσικά φαινόμενα ούτε σύγχρονα συστήματα παρακολούθησης.
Πολλοί επέλεξαν να περιμένουν στις στέγες των σπιτιών τους, αγνοώντας ότι το πρώτο κύμα ύψους δέκα μέτρων θα μετέτρεπε τα κτίρια σε θραύσματα!
Τρία κύματα
Το πρώτο κύμα χτύπησε 40 λεπτά μετά τους κραδασμούς. Διέλυσε τα παραθαλάσσια σπίτια και υποχώρησε γρήγορα. Οι κάτοικοι, μη γνωρίζοντας τον κίνδυνο ενός τσουνάμι, κατέβηκαν για να σώσουν τα υπάρχοντά τους.
Το δεύτερο κύμα ήρθε 20 λεπτά αργότερα. Ήταν πάνω από δέκα μέτρα και είχε τεράστια καταστροφική δύναμη. Εργοστάσια, αυτοκίνητα και ολόκληρες συνοικίες παρασύρθηκαν στον ωκεανό. Ακόμη και ο αρκτικός πάγος δεν συγκρίνεται με το παγωμένο νερό που κατάπιε τους ανθρώπους.
Το τρίτο κύμα ολοκλήρωσε την καταστροφή. Στη θέση της ακμάζουσας πόλης έμεινε μόνο ένα μνημείο για τον πιλότο Talalikhin και η αψίδα του σταδίου. Ο επιστήμονας Andrei Voroshilov τονίζει ότι τέτοιες αλυσιδωτές αντιδράσεις είναι σπάνιες στη φύση, αλλά πάντα θανατηφόρες για τις υποδομές:
«Η φύση δεν επιλέγει τα θύματά της. Μετέτρεψε πενταώροφα κτίρια από σκυρόδεμα σε θεμέλια και τους ανθρώπους σε ανήμπορα θραύσματα στον ωκεανό», εξήγησε ο βιολόγος Andrei Voroshilov.
Το τίμημα της σιωπής
Η βοήθεια έφτασε από το Petropavlovsk-Kamchatsky. Αεροπλάνα έριχναν τρόφιμα και ρούχα σε όσους είχαν καταφύγει σε στρατιωτικά καταφύγια στους λόφους.
Ο ναύτης Alexei Mezis, που επέζησε εκείνης της νύχτας, έσωζε ανθρώπους με το αλιευτικό του. Ανάμεσα στους διασωθέντες ήταν η τρίχρονη Sveta Naberezhnaya, που βρέθηκε πάνω σε μια πλωτή σανίδα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσφέρθηκαν να βοηθήσουν, αλλά η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε, φοβούμενη την αποκάλυψη ενός αφύλακτου συνόρου.
Η τραγωδία οδήγησε τη Σοβιετική Ένωση στη δημιουργία της πρώτης υπηρεσίας προειδοποίησης για τσουνάμι.
Ωστόσο, τα μέσα ενημέρωσης δεν ανέφεραν τίποτα για τους χιλιάδες νεκρούς - η χώρα γιόρταζε την 7η Νοεμβρίου (η ημέρα της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917).
Οι ειδικοί εκτιμούν ότι ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων μπορεί να έφτασε τις 8.000, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών και ξένων εργατών.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών