Γιατί ο εγκέφαλός μας απορρίπτει την ομορφιά της τεχνητής νοημοσύνης
Το μάτι μπορεί να ξεγελαστεί, αλλά ο εγκέφαλος ποτέ.
Μια νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PLOS Computational Biology έρχεται να ανατρέψει όσα ξέραμε για την αισθητική, αποδεικνύοντας ότι η υψηλή τέχνη διαθέτει έναν αόρατο μαθηματικό σκελετό. Ενώ τα νευρωνικά δίκτυα παράγουν απλώς «όμορφες εικόνες», οι αληθινοί δάσκαλοι όπως ο Kandinsky και ο Rothko φαίνεται πως έκαναν ταχυδακτυλουργικά με την τοπολογία σε υποσυνείδητο επίπεδο, δημιουργώντας έργα που η τεχνητή νοημοσύνη αδυνατεί να αντιγράψει στην ουσία τους.
Η τοπολογία ως ανιχνευτής αλήθειας στην παγκόσμια τέχνη
Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν τη μέθοδο των επίμονων ομολογιών (Persistent Homology), έναν σύνθετο όρο για μια ουσιαστική αποστολή: την παρακολούθηση της δομής μιας εικόνας σε όλες τις κλίμακες.
Ενώ η AI «ζωγραφίζει» χάος, οι αφηρημένοι ζωγράφοι ακολουθούν έναν αυστηρό μαθηματικό «χρυσό κανόνα».
Παραβιάζουν διαισθητικά τη δυικότητα του Alexander (Alexander Duality), εξισορροπώντας τη σύνθεση μεταξύ κέντρου και άκρων με τρόπο που καμία μηχανή δεν έχει συλλάβει ακόμα.
«Η τεχνητή νοημοσύνη μιμείται οπτικά μοτίβα, αλλά δεν κατανοεί τη φυσική της συνθετικής ισορροπίας.
Η μαθηματική ακρίβεια είναι ακριβώς αυτό που διακρίνει μια συνειδητή δημιουργική πράξη από τον στατιστικό θόρυβο», σημειώνει ο φυσικός Dmitry Lapshin μιλώντας στο Pravda.ru.
Γιατί ο νευρωνικός μας κύκλος ανιχνεύει την ψηφιακή απάτη
Όταν αντικρίζετε ένα αριστούργημα, το νευρωνικό μας κύκλωμα ηρεμεί καθώς «διαβάζει» τη λογική του καλλιτέχνη.
Αντίθετα, η τεχνητή δημιουργία αναγκάζει τα μάτια να περιφέρονται νευρικά στον καμβά αναζητώντας ένα νόημα που απλώς δεν υπάρχει.
Ο εγκέφαλος συλλαμβάνει αυτή την «ψηφιακή απάτη» και φιλτράρει το περιεχόμενο της AI ακόμη και σε βιοχημικό επίπεδο, προκαλώντας μια ασυνείδητη δυσφορία στον θεατή.
«Τα μάτια μας λειτουργούν ως σαρωτές που αναζητούν την τάξη.
Εάν η δομή της εικόνας έχει παραβιαστεί σε τοπολογικό επίπεδο, ο θεατής νιώθει άβολα, ακόμη και αν δεν μπορεί να εξηγήσει την αιτία με λόγια», τονίζει ο καθηγητής φυσικών επιστημών Kirill Afonin.
Είναι ενδιαφέρον ότι το περιβάλλον μιας γκαλερί, με το φως και τον χώρο του, ενισχύει αυτό το φαινόμενο.
Δεν κοιτάζουμε απλώς το έργο, αλλά «απορροφούμε» τα μαθηματικά του δημιουργού.
Όπως εξηγεί ο χημικός Ilya Safronov, οι απόπειρες της AI να μιμηθεί τη δημιουργικότητα συχνά προσκρούουν στην έλλειψη βαθιάς δομής, μοιάζοντας με «μοντάζ αρχειακού υλικού» που ακούγεται οικείο αλλά στερείται πραγματικότητας.
Όλη η αλήθεια για την τεχνητή νοημοσύνη και την τέχνη
Μπορεί η AI να μάθει με τον καιρό να «εξαπατά» την τοπολογική ανάλυση;
Θεωρητικά ναι, εάν εκπαιδευτεί πάνω στις τοπολογικές αρχές και όχι σε απλές εικόνες, κάτι που θα σήμαινε μια νέα εποχή στην ψηφιακή δημιουργία.
Γιατί το βλέμμα σταματά για περισσότερη ώρα στην αυθεντική τέχνη;
Ο εγκέφαλος απολαμβάνει τη μαθηματική σταθερότητα.
Αντί να προσπαθεί να βρει δομή στο χάος, «χαλαρώνει» ενσωματώνοντας την πληροφορία μιας ολοκληρωμένης αρμονίας.
Αλλάζει η αντίληψή μας για την τέχνη λόγω της τεχνολογίας;
Αν και έχουμε γίνει πιο γρήγοροι στο «κλικ», ο βιολογικός μας μετρονόμος εξακολουθεί να αντιδρά στις βαθιές αρμονίες, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα σύμβολα της φύσης.
Είναι η ψευδο-τέχνη κακή αν προκαλεί συναισθήματα;
Αυτό είναι ζήτημα γούστου.
Τα μαθηματικά, ωστόσο, αποδεικνύουν ακράδαντα ότι ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται πλήρως τη δομική κενότητα πίσω από το εντυπωσιακό περιτύλιγμα.
www.bankingnews.gr
Μια νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PLOS Computational Biology έρχεται να ανατρέψει όσα ξέραμε για την αισθητική, αποδεικνύοντας ότι η υψηλή τέχνη διαθέτει έναν αόρατο μαθηματικό σκελετό. Ενώ τα νευρωνικά δίκτυα παράγουν απλώς «όμορφες εικόνες», οι αληθινοί δάσκαλοι όπως ο Kandinsky και ο Rothko φαίνεται πως έκαναν ταχυδακτυλουργικά με την τοπολογία σε υποσυνείδητο επίπεδο, δημιουργώντας έργα που η τεχνητή νοημοσύνη αδυνατεί να αντιγράψει στην ουσία τους.
Η τοπολογία ως ανιχνευτής αλήθειας στην παγκόσμια τέχνη
Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν τη μέθοδο των επίμονων ομολογιών (Persistent Homology), έναν σύνθετο όρο για μια ουσιαστική αποστολή: την παρακολούθηση της δομής μιας εικόνας σε όλες τις κλίμακες.
Ενώ η AI «ζωγραφίζει» χάος, οι αφηρημένοι ζωγράφοι ακολουθούν έναν αυστηρό μαθηματικό «χρυσό κανόνα».
Παραβιάζουν διαισθητικά τη δυικότητα του Alexander (Alexander Duality), εξισορροπώντας τη σύνθεση μεταξύ κέντρου και άκρων με τρόπο που καμία μηχανή δεν έχει συλλάβει ακόμα.
«Η τεχνητή νοημοσύνη μιμείται οπτικά μοτίβα, αλλά δεν κατανοεί τη φυσική της συνθετικής ισορροπίας.
Η μαθηματική ακρίβεια είναι ακριβώς αυτό που διακρίνει μια συνειδητή δημιουργική πράξη από τον στατιστικό θόρυβο», σημειώνει ο φυσικός Dmitry Lapshin μιλώντας στο Pravda.ru.
Γιατί ο νευρωνικός μας κύκλος ανιχνεύει την ψηφιακή απάτη
Όταν αντικρίζετε ένα αριστούργημα, το νευρωνικό μας κύκλωμα ηρεμεί καθώς «διαβάζει» τη λογική του καλλιτέχνη.
Αντίθετα, η τεχνητή δημιουργία αναγκάζει τα μάτια να περιφέρονται νευρικά στον καμβά αναζητώντας ένα νόημα που απλώς δεν υπάρχει.
Ο εγκέφαλος συλλαμβάνει αυτή την «ψηφιακή απάτη» και φιλτράρει το περιεχόμενο της AI ακόμη και σε βιοχημικό επίπεδο, προκαλώντας μια ασυνείδητη δυσφορία στον θεατή.
«Τα μάτια μας λειτουργούν ως σαρωτές που αναζητούν την τάξη.
Εάν η δομή της εικόνας έχει παραβιαστεί σε τοπολογικό επίπεδο, ο θεατής νιώθει άβολα, ακόμη και αν δεν μπορεί να εξηγήσει την αιτία με λόγια», τονίζει ο καθηγητής φυσικών επιστημών Kirill Afonin.
Είναι ενδιαφέρον ότι το περιβάλλον μιας γκαλερί, με το φως και τον χώρο του, ενισχύει αυτό το φαινόμενο.
Δεν κοιτάζουμε απλώς το έργο, αλλά «απορροφούμε» τα μαθηματικά του δημιουργού.
Όπως εξηγεί ο χημικός Ilya Safronov, οι απόπειρες της AI να μιμηθεί τη δημιουργικότητα συχνά προσκρούουν στην έλλειψη βαθιάς δομής, μοιάζοντας με «μοντάζ αρχειακού υλικού» που ακούγεται οικείο αλλά στερείται πραγματικότητας.
Όλη η αλήθεια για την τεχνητή νοημοσύνη και την τέχνη
Μπορεί η AI να μάθει με τον καιρό να «εξαπατά» την τοπολογική ανάλυση;
Θεωρητικά ναι, εάν εκπαιδευτεί πάνω στις τοπολογικές αρχές και όχι σε απλές εικόνες, κάτι που θα σήμαινε μια νέα εποχή στην ψηφιακή δημιουργία.
Γιατί το βλέμμα σταματά για περισσότερη ώρα στην αυθεντική τέχνη;
Ο εγκέφαλος απολαμβάνει τη μαθηματική σταθερότητα.
Αντί να προσπαθεί να βρει δομή στο χάος, «χαλαρώνει» ενσωματώνοντας την πληροφορία μιας ολοκληρωμένης αρμονίας.
Αλλάζει η αντίληψή μας για την τέχνη λόγω της τεχνολογίας;
Αν και έχουμε γίνει πιο γρήγοροι στο «κλικ», ο βιολογικός μας μετρονόμος εξακολουθεί να αντιδρά στις βαθιές αρμονίες, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα σύμβολα της φύσης.
Είναι η ψευδο-τέχνη κακή αν προκαλεί συναισθήματα;
Αυτό είναι ζήτημα γούστου.
Τα μαθηματικά, ωστόσο, αποδεικνύουν ακράδαντα ότι ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται πλήρως τη δομική κενότητα πίσω από το εντυπωσιακό περιτύλιγμα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών