Παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν ένα νέο είδος αρχαίου συγγενή των κροκοδείλων, το Eosphorosuchus lacrimosa, μέσα σε απολιθώματα
Πριν από περίπου 210 εκατ. χρόνια, δύο συγγενείς των κροκοδείλων, περίπου στο μέγεθος σύγχρονων τσακαλιών, στέκονταν μαζί κατά μήκος μιας υγρής όχθης ποταμού, σε αυτό που σήμερα είναι το βόρειο New Mexico.
Το ένα από αυτά, το Hesperosuchus agilis, είχε μακρύ ρύγχος, ισχυρά πίσω πόδια και μικρότερα μπροστινά άκρα. Ζούσε στη στεριά, κινούνταν γρήγορα και κυνηγούσε κοντά σε ποτάμια και ρυάκια.
Ο δεύτερος συγγενής των κροκοδείλων ήταν παρόμοιος σε μέγεθος, αλλά διαφορετικά κατασκευασμένος. Είχε κοντύτερο ρύγχος, πιο στιβαρό κρανίο και μεγαλύτερους μύες σιαγόνας, κατάλληλους για να δαγκώνει μεγαλύτερα θηράματα.
Παρά αυτά τα πλεονεκτήματα, και τα δύο ζώα είχαν την ίδια μοίρα.
Το ζευγάρι φαίνεται ότι πέθανε την ίδια στιγμή, πιθανότατα κατά τη διάρκεια ξαφνικής φυσικής καταστροφής, όπως κατολίσθηση λάσπης ή αιφνίδια πλημμύρα. Τα σώματά τους παρέμειναν θαμμένα μαζί, και μοναδικές γεωχημικές συνθήκες διατήρησαν τα οστά τους μέσα από την Εποχή των Ερπετών, την αργότερη άνοδο των θηλαστικών και, τελικά, την ανασκαφή τους από τεράστιους βραχώδεις όγκους που σήμερα φυλάσσονται στο Peabody Museum of Natural History του Yale.
Νέο είδος αποκαλύπτει την πρώιμη διαφοροποίηση των κροκοδείλων
Αυτή η ανακάλυψη οδήγησε παλαιοντολόγους του Yale να ταυτοποιήσουν το ζώο με το κοντό ρύγχος ως ένα έως τώρα άγνωστο είδος, που ονομάζεται Eosphorosuchus lacrimosa και περιγράφεται σε νέα μελέτη.
«Αυτό μιλά για τη διαφοροποίηση των πρωτο-κροκοδείλων προς την αρχή της “Εποχής των Ερπετών”», δήλωσε ο Bhart-Anjan Bhullar, αναπληρωτής καθηγητής Γεωεπιστημών και Πλανητικών Επιστημών στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών και Θετικών Επιστημών (FAS) του Yale, αναπληρωτής επιμελητής παλαιοντολογίας σπονδυλωτών και ζωολογίας σπονδυλωτών στο Peabody Museum, και ανώτερος συγγραφέας της νέας μελέτης που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Proceedings of the Royal Society B.
«Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στο ύστερο Τριαδικό, υπήρχαν δύο δυναστείες ερπετών που ανταγωνίζονταν για κυριαρχία: η γραμμή που θα παρήγαγε τους κροκοδείλους και τους αλιγάτορες από τη μία πλευρά, και εκείνη που θα παρήγαγε τα πουλιά, τα οποία φυσικά είναι δεινόσαυροι, από την άλλη», πρόσθεσε ο Bhullar.
«Οι δεινόσαυροι εκείνη την εποχή ήταν λεπτά, ευαίσθητα ζώα που περπατούσαν σε δύο λεπτά πόδια σχεδόν σαν ερωδιοί, ενώ οι κροκόδειλοι ήταν γρήγοροι, τετράποδοι θηρευτές, χαμηλοί στο έδαφος και πιο στιβαρά κατασκευασμένοι - ανάλογοι με τσακάλι, μεγάλη αλεπού ή σκύλο».
Τα απολιθώματα του Ghost Ranch προσφέρουν σπάνιο στιγμιότυπο της ζωής
Ο Bhullar εξήγησε ότι η ανασύνθεση αρχαίων οικοσυστημάτων είναι συχνά δύσκολη, επειδή τα απολιθώματα είναι συνήθως ελλιπή και οι επιστήμονες δεν μπορούν πάντα να επιβεβαιώσουν αν τα κατάλοιπα που βρίσκονται μαζί προέρχονται πράγματι από τον ίδιο χρόνο και τόπο.
Περιστασιακά, ωστόσο, οι ερευνητές ανακαλύπτουν εξαιρετικά καλά διατηρημένες θέσεις απολιθωμάτων.
Μία τέτοια θέση είναι το Ghost Ranch στο New Mexico, όπου οι επιστήμονες μελετούν εδώ και δεκαετίες απολιθώματα συγγενών των κροκοδείλων, συγγενών των σαυρών, ψαριών και δεινοσαύρων, συμπεριλαμβανομένου του σαρκοφάγου Coelophysis bauri.
Δύο μεγάλα τμήματα από το «Ghost Ranch Bone Bed», μαζί περίπου στο μέγεθος αυτοκινήτου, φυλάσσονται στο Yale Peabody Museum.
Το απολίθωμα ανασκάφηκε το 1948 και παρέμενε γνωστό στην επιστήμη για περίπου 75 χρόνια χωρίς να έχει μελετηθεί ή ταυτοποιηθεί πλήρως. «Κοιτούσα αυτό το απολίθωμα για αρκετό καιρό», είπε ο Bhullar. «Για χρόνια, και οι δύο κροκόδειλοι του Ghost Ranch θεωρούνταν παραδείγματα Hesperosuchus, αλλά φαινόταν ότι το ζώο του Yale είχε διαφορετική δομή προσώπου».
Για τη νέα μελέτη, η Miranda Margulis-Ohnuma, διδακτορική φοιτήτρια Γεωεπιστημών και Πλανητικών Επιστημών στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών και Θετικών Επιστημών του Yale, ανέλυσε σάρωση υπολογιστικής τομογραφίας (CT) του απολιθώματος. Η σάρωση πραγματοποιήθηκε στο Yale Chemical and Biophysical Imaging Center από την πρώην ανώτερη παρασκευάστρια του Peabody Museum, Marilyn Fox.
Οι σαρώσεις CT αποκαλύπτουν έναν έως τώρα άγνωστο συγγενή των κροκοδείλων
Χρησιμοποιώντας τις σαρώσεις, η Margulis-Ohnuma διαχώρισε ψηφιακά το απολίθωμα οστό προς οστό, αποκαλύπτοντας αρκετές ανατομικές διαφορές από γνωστά δείγματα Hesperosuchus.
Το νεοταυτοποιημένο είδος, Eosphorosuchus, παίρνει το όνομά του από τον ελληνικό θεό Εωσφόρο, που σημαίνει «αυτός που φέρνει την αυγή», και από την ελληνική λέξη «σούχος», που σημαίνει κροκόδειλος.
«Το Eosphorosuchus είναι ένας από τους λίγους καλά διατηρημένους πρώιμους συγγενείς των κροκοδείλων, και η συνύπαρξή του με το Hesperosuchus αντιπροσωπεύει την “αυγή” της λειτουργικής διαφοροποίησης στη γενεαλογική γραμμή που θα οδηγούσε στους σύγχρονους κροκοδείλους», δήλωσε η Margulis-Ohnuma, πρώτη συγγραφέας της νέας μελέτης.
«Εκτός από τη μοναδική ανατομία και την ιστορία διατήρησής του, το δείγμα δείχνει τη δυνατότητα που έχουν οι υπάρχουσες μουσειακές συλλογές να συνεχίζουν να αποκαλύπτουν νέα στοιχεία για την ιστορία της ζωής».
Η ανακάλυψη αποτυπώνει μια στιγμή παγωμένη στον χρόνο
Οι ερευνητές λένε ότι η ανακάλυψη προσφέρει μια σπάνια ματιά σε ένα αρχαίο οικοσύστημα, όπου στενά συγγενικά είδη κατείχαν διαφορετικούς οικολογικούς ρόλους, αναπτύσσοντας εξειδικευμένες προσαρμογές στη διατροφή.
«Είναι μια χρονική τομή μιας μοναδικής στιγμής πριν από 210 εκατ. χρόνια», είπε ο Bhullar.
«Αυτά τα δύο άτομα έπρεπε να ανταγωνίζονται και να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Πολύ πιθανόν να κοιτούσαν το ένα το άλλο όταν πέθαναν».
www.bankingnews.gr
Το ένα από αυτά, το Hesperosuchus agilis, είχε μακρύ ρύγχος, ισχυρά πίσω πόδια και μικρότερα μπροστινά άκρα. Ζούσε στη στεριά, κινούνταν γρήγορα και κυνηγούσε κοντά σε ποτάμια και ρυάκια.
Ο δεύτερος συγγενής των κροκοδείλων ήταν παρόμοιος σε μέγεθος, αλλά διαφορετικά κατασκευασμένος. Είχε κοντύτερο ρύγχος, πιο στιβαρό κρανίο και μεγαλύτερους μύες σιαγόνας, κατάλληλους για να δαγκώνει μεγαλύτερα θηράματα.
Παρά αυτά τα πλεονεκτήματα, και τα δύο ζώα είχαν την ίδια μοίρα.
Το ζευγάρι φαίνεται ότι πέθανε την ίδια στιγμή, πιθανότατα κατά τη διάρκεια ξαφνικής φυσικής καταστροφής, όπως κατολίσθηση λάσπης ή αιφνίδια πλημμύρα. Τα σώματά τους παρέμειναν θαμμένα μαζί, και μοναδικές γεωχημικές συνθήκες διατήρησαν τα οστά τους μέσα από την Εποχή των Ερπετών, την αργότερη άνοδο των θηλαστικών και, τελικά, την ανασκαφή τους από τεράστιους βραχώδεις όγκους που σήμερα φυλάσσονται στο Peabody Museum of Natural History του Yale.
Νέο είδος αποκαλύπτει την πρώιμη διαφοροποίηση των κροκοδείλων
Αυτή η ανακάλυψη οδήγησε παλαιοντολόγους του Yale να ταυτοποιήσουν το ζώο με το κοντό ρύγχος ως ένα έως τώρα άγνωστο είδος, που ονομάζεται Eosphorosuchus lacrimosa και περιγράφεται σε νέα μελέτη.
«Αυτό μιλά για τη διαφοροποίηση των πρωτο-κροκοδείλων προς την αρχή της “Εποχής των Ερπετών”», δήλωσε ο Bhart-Anjan Bhullar, αναπληρωτής καθηγητής Γεωεπιστημών και Πλανητικών Επιστημών στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών και Θετικών Επιστημών (FAS) του Yale, αναπληρωτής επιμελητής παλαιοντολογίας σπονδυλωτών και ζωολογίας σπονδυλωτών στο Peabody Museum, και ανώτερος συγγραφέας της νέας μελέτης που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Proceedings of the Royal Society B.
«Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στο ύστερο Τριαδικό, υπήρχαν δύο δυναστείες ερπετών που ανταγωνίζονταν για κυριαρχία: η γραμμή που θα παρήγαγε τους κροκοδείλους και τους αλιγάτορες από τη μία πλευρά, και εκείνη που θα παρήγαγε τα πουλιά, τα οποία φυσικά είναι δεινόσαυροι, από την άλλη», πρόσθεσε ο Bhullar.
«Οι δεινόσαυροι εκείνη την εποχή ήταν λεπτά, ευαίσθητα ζώα που περπατούσαν σε δύο λεπτά πόδια σχεδόν σαν ερωδιοί, ενώ οι κροκόδειλοι ήταν γρήγοροι, τετράποδοι θηρευτές, χαμηλοί στο έδαφος και πιο στιβαρά κατασκευασμένοι - ανάλογοι με τσακάλι, μεγάλη αλεπού ή σκύλο».
Τα απολιθώματα του Ghost Ranch προσφέρουν σπάνιο στιγμιότυπο της ζωής
Ο Bhullar εξήγησε ότι η ανασύνθεση αρχαίων οικοσυστημάτων είναι συχνά δύσκολη, επειδή τα απολιθώματα είναι συνήθως ελλιπή και οι επιστήμονες δεν μπορούν πάντα να επιβεβαιώσουν αν τα κατάλοιπα που βρίσκονται μαζί προέρχονται πράγματι από τον ίδιο χρόνο και τόπο.
Περιστασιακά, ωστόσο, οι ερευνητές ανακαλύπτουν εξαιρετικά καλά διατηρημένες θέσεις απολιθωμάτων.
Μία τέτοια θέση είναι το Ghost Ranch στο New Mexico, όπου οι επιστήμονες μελετούν εδώ και δεκαετίες απολιθώματα συγγενών των κροκοδείλων, συγγενών των σαυρών, ψαριών και δεινοσαύρων, συμπεριλαμβανομένου του σαρκοφάγου Coelophysis bauri.
Δύο μεγάλα τμήματα από το «Ghost Ranch Bone Bed», μαζί περίπου στο μέγεθος αυτοκινήτου, φυλάσσονται στο Yale Peabody Museum.
Το απολίθωμα ανασκάφηκε το 1948 και παρέμενε γνωστό στην επιστήμη για περίπου 75 χρόνια χωρίς να έχει μελετηθεί ή ταυτοποιηθεί πλήρως. «Κοιτούσα αυτό το απολίθωμα για αρκετό καιρό», είπε ο Bhullar. «Για χρόνια, και οι δύο κροκόδειλοι του Ghost Ranch θεωρούνταν παραδείγματα Hesperosuchus, αλλά φαινόταν ότι το ζώο του Yale είχε διαφορετική δομή προσώπου».
Για τη νέα μελέτη, η Miranda Margulis-Ohnuma, διδακτορική φοιτήτρια Γεωεπιστημών και Πλανητικών Επιστημών στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών και Θετικών Επιστημών του Yale, ανέλυσε σάρωση υπολογιστικής τομογραφίας (CT) του απολιθώματος. Η σάρωση πραγματοποιήθηκε στο Yale Chemical and Biophysical Imaging Center από την πρώην ανώτερη παρασκευάστρια του Peabody Museum, Marilyn Fox.
Οι σαρώσεις CT αποκαλύπτουν έναν έως τώρα άγνωστο συγγενή των κροκοδείλων
Χρησιμοποιώντας τις σαρώσεις, η Margulis-Ohnuma διαχώρισε ψηφιακά το απολίθωμα οστό προς οστό, αποκαλύπτοντας αρκετές ανατομικές διαφορές από γνωστά δείγματα Hesperosuchus.
Το νεοταυτοποιημένο είδος, Eosphorosuchus, παίρνει το όνομά του από τον ελληνικό θεό Εωσφόρο, που σημαίνει «αυτός που φέρνει την αυγή», και από την ελληνική λέξη «σούχος», που σημαίνει κροκόδειλος.
«Το Eosphorosuchus είναι ένας από τους λίγους καλά διατηρημένους πρώιμους συγγενείς των κροκοδείλων, και η συνύπαρξή του με το Hesperosuchus αντιπροσωπεύει την “αυγή” της λειτουργικής διαφοροποίησης στη γενεαλογική γραμμή που θα οδηγούσε στους σύγχρονους κροκοδείλους», δήλωσε η Margulis-Ohnuma, πρώτη συγγραφέας της νέας μελέτης.
«Εκτός από τη μοναδική ανατομία και την ιστορία διατήρησής του, το δείγμα δείχνει τη δυνατότητα που έχουν οι υπάρχουσες μουσειακές συλλογές να συνεχίζουν να αποκαλύπτουν νέα στοιχεία για την ιστορία της ζωής».
Η ανακάλυψη αποτυπώνει μια στιγμή παγωμένη στον χρόνο
Οι ερευνητές λένε ότι η ανακάλυψη προσφέρει μια σπάνια ματιά σε ένα αρχαίο οικοσύστημα, όπου στενά συγγενικά είδη κατείχαν διαφορετικούς οικολογικούς ρόλους, αναπτύσσοντας εξειδικευμένες προσαρμογές στη διατροφή.
«Είναι μια χρονική τομή μιας μοναδικής στιγμής πριν από 210 εκατ. χρόνια», είπε ο Bhullar.
«Αυτά τα δύο άτομα έπρεπε να ανταγωνίζονται και να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Πολύ πιθανόν να κοιτούσαν το ένα το άλλο όταν πέθαναν».
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών