Στην καρδιά του Λος Άντζελες, κάτω από την αστική πολυκοσμία, βρίσκονται οι διάσημες λίμνες πίσσας La Brea Tar Pits, μια φυσική «χρονομηχανή» που έχει απαθανατίσει εδώ και αιώνες εκατομμύρια απολιθώματα της Εποχής των Παγετώνων. Ενώ όμως ο κόσμος έχει συνηθίσει να ακούει για γιγάντια μαμούθ, μαστόδοντες, σμιλόδοντες και προϊστορικούς λύκους που παγιδεύτηκαν στα μαύρα, κολλώδη νερά, μια νέα ανακάλυψη έρχεται να αποδείξει ότι οι πραγματικές εκπλήξεις κρύβονται συχνά στα πιο μικρά μεγέθη.
Επιστήμονες έφεραν στο φως το πρώτο εξαφανισμένο αμφίβιο της Εποχής των Παγετώνων που εντοπίζεται ποτέ στην περιοχή: έναν άγνωστο μέχρι πρότινος βάτραχο, ο οποίος βαφτίστηκε Spea labreae προς τιμήν των διαβόητων λατομείων πίσσας όπου βρέθηκε. Πρόκειται μόλις για το δεύτερο εξαφανισμένο αμφίβιο της Pleistocene περιόδου (2,58 εκατομμύρια έως 11.700 χρόνια πριν) που ανακαλύπτεται σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική.
Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι το εύρημα βρισκόταν «κρυμμένο σε κοινή θέα» για σχεδόν έναν αιώνα.
Το μυστικό που «κοιμόταν» από το 1929
Τα πολυτιμότατα οστά -δύο θραύσματα από τον ιερό-ουρόστυλο, το οστέινο τμήμα που συνδέει τη χαμηλή σπονδυλική στήλη με τα ισχία- ανακαλύφθηκαν ανάμεσα σε δείγματα που είχαν εξορυχθεί το μακρινό 1929. Επειδή τα μικρότερα οστά τείνουν να αγνοούνται μπροστά στην αίγλη των τεράστιων θηλαστικών, τα συγκεκριμένα απολιθώματα έμειναν στα αζήτητα μέχρι το 2023, οπότε ο επικεφαλής της έλεγχος και ερευνητής Dr. J. Alberto Cruz άρχισε να ξεσκονίζει τις παλιές συλλογές. Ο ίδιος ομολογεί ότι δεν περίμενε ούτε στιγμή να σκοντάψει πάνω σε ένα νέο είδος.
Η ίδια η πίσσα λειτούργησε ως η τέλεια «κάψουλα χρόνου». Όπως μια τεράστια κολλώδης παγίδα (flypaper), η άσφαλτος προστάτευσε τα εύθραυστα, μικροσκοπικά οστά από τη φθορά, τη σαπίλη, τον ήλιο και τα ζώα, χαρίζοντας στους επιστήμονες μια καθαρή ματιά σε έναν κόσμο δεκάδων χιλιάδων ετών. Λόγω του ότι τα αμφίβια δεν απομακρύνονται ποτέ πολύ από τις πηγές νερού, τα απολιθώματα αυτά λειτουργούν σαν φυσικοί δείκτες για το πώς ήταν το κλίμα στο Λος Άντζελες πριν από χιλιετίες.
Αν και είναι αδύνατον να χρονολογηθεί το απολίθωμα με ακρίβεια χωρίς να καταστραφεί, οι ειδικοί εκτιμούν ότι ο βάτραχος έζησε κάποια στιγμή μέσα στα τελευταία 60.000 χρόνια, όσο δηλαδή οι λίμνες πίσσας παραμένουν ενεργές παγίδες.
Και μια… απρόσμενη επίσκεψη από το Μεξικό
Η έκπληξη, ωστόσο, δεν σταμάτησε στον Spea labreae. Στην ίδια υπομελετημένη συλλογή, ο Cruz ανακάλυψε έναν ακόμα «περίεργο» επισκέπτη: Τα κατάλοιπα ενός μεξικανικού βατράχου-λαγούμι (Mexican burrowing toad), ενός ζώου που σήμερα συναντάται αποκλειστικά στα τροπικά πεδινά της Κεντρικής Αμερικής, του Μεξικού και του νοτιότερου Τέξας. Το πλησιέστερο ζωντανό συγγενικό του είδος ζει σήμερα περίπου 2.500 χιλιόμετρα μακριά!
Το γεγονός αυτό αποδεικνύει ότι το Λος Άντζελες κάποτε διέθετε κλιματικές συνθήκες ζούγκλας, με άφθονη βροχόπτωση και πλούσια βλάστηση.
Καθώς τα αμφίβια είναι εξαιρετικά ευαίσθητα στις κλιματικές αλλαγές, οι επιστήμονες ευελπιστούν ότι η μελέτη αυτών των προϊστορικών πλασμάτων δεν θα φωτίσει μόνο το παρελθόν, αλλά θα προσφέρει κρίσιμα εργαλεία για την προστασία των απειλούμενων ειδών του σήμερα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών