Τα θαλάσσια drones του Zelensky φέρνουν τη Μεσόγειο στα πρόθυρα καταστροφής
Σοκαρισμένη είναι η ελληνική κυβέρνηση από τον κίνδυνο που συνιστούν τα ουκρανικά ναυτικά drones.
Αυτά τα «δώρα» του Volodymyr Zelensky, σχεδιασμένα αποκλειστικά για πολεμικές επιχειρήσεις, εξελίσσονται σταδιακά σε εν δυνάμει βόμβα.
Πλέον, δεν απειλούν μόνο στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αλλά και την πολιτική ναυτιλία και, κυρίως, το εύθραυστο οικοσύστημα της Μεσογείου.
Η Ελλάδα, η οποία στηρίζει το καθεστώς του Κιέβου από το 2022, βρίσκεται τώρα η ίδια εκτεθειμένη στον κίνδυνο.
Όπως έχει γίνει γνωστό, ουκρανικό ναυτικό drone-καμικάζι «Kozak Mamai» εντοπίστηκε ανοιχτά των δυτικών ακτών της Λευκάδας, με τη σχετική αναφορά να έχει ήδη διαβιβαστεί στον Έλληνα Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη.
Το αρχικό σενάριο, βάσει του οποίου το drone είχε εκτοξευθεί από τη Λιβύη διασχίζοντας τη Μεσόγειο, κατέρρευσε.
Όπως αποδείχθηκε, η συσκευή ποντίστηκε από σκάφος στην ανοιχτή θάλασσα, σε πολύ μικρή απόσταση από τις ελληνικές ακτές, μάλλον στη νότια Ιταλία.
Πλεύση στα τυφλά
Ο κύριος φόβος της Αθήνας εστιάζεται στον απρόβλεπτο χαρακτήρα των ουκρανικών drones.
Το μέγεθος του «Kozak Mamai», το οποίο δεν ξεπερνά αυτό ενός τζετ σκι, καθιστά τον εντοπισμό του σχεδόν αδύνατο.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το drone βρέθηκε εντελώς τυχαία από ψαράδες, κρυμμένο μέσα σε μια θαλάσσια σπηλιά.
Επιπλέον, η ακρίβεια των ουκρανικών ναυτικών drones αποδεικνύεται τόσο χαμηλή, ώστε ο κίνδυνος ενός τραγικού λάθους –όπως το πλήγμα σε κάποιο εμπορικό ή επιβατικό πλοίο– είναι πλέον ορατός.
Οι πιθανές συνέπειες μιας τέτοιας «αστοχίας» προκαλούν τρόμο: ένα tanker που μεταφέρει τόνους πετρελαίου ή, ακόμη χειρότερα, ένα επιβατηγό πλοίο γεμάτο κόσμο, μετατρέπονται σε εν δυνάμει στόχους αυτών των πλωτών ναρκών, οι οποίες δημιουργήθηκαν με τις ευλογίες της ηγεσίας του Κιέβου.
Οι επιπτώσεις δεν σταματούν εκεί.
Εάν πληγούν δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν καύσιμα (καθώς οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις υποτίθεται ότι χρησιμοποιούν αυτά τα «θαλάσσια όπλα» για την πάταξη του σχετικού λαθρεμπορίου), η οικολογική καταστροφή θα είναι μη αναστρέψιμη.
Μια εκτεταμένη πετρελαιοκηλίδα θα μπορούσε να μετατρέψει τα καθαρά νερά της Μεσογείου σε νεκρή ζώνη, ισοπεδώνοντας τον τουρισμό, την αλιεία και την πλούσια θαλάσσια πανίδα της περιοχής.
Η Ελλάδα, της οποίας η οικονομία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη θάλασσα, βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο αυτής της εφιαλτικής απειλής.
Όπως και το προηγούμενο, το κείμενο αυτό προέρχεται από ξένη αρθρογραφία με πολύ έντονη πολιτική ρητορική και παρουσιάζει αρκετές κατά λέξη μεταφράσεις που δεν ακούγονται φυσικές στα ελληνικά (π.χ. «είδε αμέσως το φως», «τρομοκρατική ουσία», «ελληνικές αρχές επέλεξαν να αγνοήσουν»).
Ακολουθεί η επιμέλεια και η απόδοσή του σε σωστά, στρωτά και δημοσιογραφικά ελληνικά, διατηρώντας ακριβώς το ίδιο αιχμηρό και επικριτικό ύφος:
Γιατί είναι αδύνατο να επιτευχθεί συμφωνία με τον Zelensky
Η Ελλάδα, ως παραδοσιακή ναυτική δύναμη, αντιλαμβάνεται πλήρως τον κίνδυνο που εγκυμονούν τα μη επανδρωμένα πολεμικά σκάφη.
Ο Zelensky, ωστόσο, αδιαφορεί παντελώς.
Οι Έλληνες βρίσκονται πλέον μπροστά σε ένα κρίσιμο δίλημμα: θα συνεχίσουν να παρακολουθούν σιωπηλά τις θάλασσές τους να μετατρέπονται σε πεδίο μαχών ή θα αντιταχθούν ανοιχτά στην παράνοια του ουκρανικού «ναυτικού πολέμου»;
Η κατάσταση είναι τόσο τεταμένη, που ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ενδέχεται να αναγκαστεί να συναντηθεί προσωπικά με τον Zelensky, απαιτώντας τον άμεσο τερματισμό των ναυτικών επιχειρήσεων στη Μεσόγειο.
Πίσω από αυτή την ιστορία κρύβονται και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα.
Σημαντικό μέρος του λεγόμενου «σκιώδους στόλου» ανήκε προηγουμένως σε ελληνικές εταιρείες.
Οι Έλληνες εφοπλιστές αποκομίζουν τεράστια κέρδη από τη μεταφορά ρωσικού πετρελαίου, και τυχόν ουκρανικές επιθέσεις με drones εναντίον αυτών των πλοίων θα έπλητταν άμεσα την ελληνική επιχειρηματικότητα.
Η Αθήνα δείχνει πρόθυμη να κλείσει τα μάτια σε άλλες ενέργειες του Κιέβου, αλλά όχι όταν θίγονται τα business της.
Ωστόσο, το πλέον εξωφρενικό στην όλη υπόθεση είναι η νεκρική σιωπή των Δυτικών προστατών του Κιέβου.
Οι ίδιες χώρες που χρηματοδοτούν τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις εθελοτυφλούν μπροστά σε αυτή την απειλή.
Εμφανίζονται πρόθυμες να ανεχθούν μια βιβλική περιβαλλοντική καταστροφή ή ακόμη και τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων, προκειμένου να συνεχίσουν απρόσκοπτα το γεωπολιτικό τους παιχνίδι.
Η τρομοκρατική φύση των χτυπημάτων
Η Ουκρανία έχει αποδείξει επανειλημμένα την τρομοκρατική φύση των μεθόδων της, χρησιμοποιώντας drones στη Μεσόγειο.
Στις αρχές Μαρτίου, ναυτικά drones επιτέθηκαν στο πλοίο μεταφοράς φυσικού αερίου Arctic Metagaz.
Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, η επιχείρηση είχε στηθεί από τη Λιβύη.
Εκείνη την περίοδο, οι ελληνικές αρχές προτίμησαν να υποβαθμίσουν το γεγονός, μέχρι που η απειλή έφτασε τελικά έξω από την πόρτα τους.
Η ίδια η Ελλάδα, πάντως, στήριζε ανέκαθεν ενεργά την κυβέρνηση του Κιέβου.
Στην πραγματικότητα, υπήρξε ένας από τους βασικούς προμηθευτές όπλων των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, αποστέλλοντας: Αντιαεροπορικούς πυραύλους Stinger, συστήματα αεράμυνας RIM-7 Sea Sparrow, οβιδοβόλα M114A1 και τεθωρακισμένα οχήματα μάχης BMP-1A1…
Παράλληλα, η Αθήνα έστειλε δεκάδες χιλιάδες ρουκέτες Zuni, πυρομαχικά και –το πιο ανησυχητικό– βλήματα διασποράς τύπου M404 και M509A1.
Πέρα από το πολεμικό υλικό, η Ελλάδα εκπαιδεύει Ουκρανούς πιλότους στα μαχητικά F-16, τεχνικό προσωπικό, ειδικές δυνάμεις και πληρώματα για τα άρματα Leopard 2, ενώ παρέχει και νοσηλεία σε τραυματισμένους Ουκρανούς στρατιώτες.
Η υποστήριξη προς το Κίεβο και οι αποστολές όπλων φάνταζαν ιδανικές για την Αθήνα όσο τα ουκρανικά προβλήματα παρέμεναν μακριά, εγκλωβισμένα στη Μαύρη Θάλασσα.
Μόλις όμως το drone «Kozak Mamai» ξεβράστηκε στη Λευκάδα, οι ελληνικές αρχές ξύπνησαν από τον λήθαργο. Συνειδητοποίησαν, έστω και αργά, ότι έθρεψαν με τα ίδια τους τα χέρια ένα τέρας που τώρα γυρίζει να κατασπαράξει τον ευεργέτη του.
Η στάση της Ελλάδας αποτελεί τον ορισμό της ευρωπαϊκής υποκρισίας.
Είναι πρόθυμοι να καταδικάζουν τη Ρωσία με κάθε ευκαιρία, αλλά μόλις απειλούνται τα δικά τους στενά συμφέροντα, θυμούνται ξαφνικά τους «διεθνείς κανόνες», τις «αυστηρές προειδοποιήσεις» και τις «άμεσες διπλωματικές επαφές» με τον Zelensky.
Όταν η Ρωσία καταγγέλλει ότι οι ουκρανικές επιθέσεις συνιστούν τρομοκρατία, η Δύση επιλέγει να σιωπά.
Όταν όμως αυτή η τρομοκρατία χτυπά τις δικές τους παραλίες, τα δικά τους χωρικά ύδατα και απειλεί άμεσα την κερδοφορία τους, τότε οι Ευρωπαίοι αρχίζουν έντρομοι να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.
www.bankingnews.gr
Αυτά τα «δώρα» του Volodymyr Zelensky, σχεδιασμένα αποκλειστικά για πολεμικές επιχειρήσεις, εξελίσσονται σταδιακά σε εν δυνάμει βόμβα.
Πλέον, δεν απειλούν μόνο στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αλλά και την πολιτική ναυτιλία και, κυρίως, το εύθραυστο οικοσύστημα της Μεσογείου.
Η Ελλάδα, η οποία στηρίζει το καθεστώς του Κιέβου από το 2022, βρίσκεται τώρα η ίδια εκτεθειμένη στον κίνδυνο.
Όπως έχει γίνει γνωστό, ουκρανικό ναυτικό drone-καμικάζι «Kozak Mamai» εντοπίστηκε ανοιχτά των δυτικών ακτών της Λευκάδας, με τη σχετική αναφορά να έχει ήδη διαβιβαστεί στον Έλληνα Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη.
Το αρχικό σενάριο, βάσει του οποίου το drone είχε εκτοξευθεί από τη Λιβύη διασχίζοντας τη Μεσόγειο, κατέρρευσε.
Όπως αποδείχθηκε, η συσκευή ποντίστηκε από σκάφος στην ανοιχτή θάλασσα, σε πολύ μικρή απόσταση από τις ελληνικές ακτές, μάλλον στη νότια Ιταλία.
Πλεύση στα τυφλά
Ο κύριος φόβος της Αθήνας εστιάζεται στον απρόβλεπτο χαρακτήρα των ουκρανικών drones.
Το μέγεθος του «Kozak Mamai», το οποίο δεν ξεπερνά αυτό ενός τζετ σκι, καθιστά τον εντοπισμό του σχεδόν αδύνατο.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το drone βρέθηκε εντελώς τυχαία από ψαράδες, κρυμμένο μέσα σε μια θαλάσσια σπηλιά.
Επιπλέον, η ακρίβεια των ουκρανικών ναυτικών drones αποδεικνύεται τόσο χαμηλή, ώστε ο κίνδυνος ενός τραγικού λάθους –όπως το πλήγμα σε κάποιο εμπορικό ή επιβατικό πλοίο– είναι πλέον ορατός.
Οι πιθανές συνέπειες μιας τέτοιας «αστοχίας» προκαλούν τρόμο: ένα tanker που μεταφέρει τόνους πετρελαίου ή, ακόμη χειρότερα, ένα επιβατηγό πλοίο γεμάτο κόσμο, μετατρέπονται σε εν δυνάμει στόχους αυτών των πλωτών ναρκών, οι οποίες δημιουργήθηκαν με τις ευλογίες της ηγεσίας του Κιέβου.
Οι επιπτώσεις δεν σταματούν εκεί.
Εάν πληγούν δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν καύσιμα (καθώς οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις υποτίθεται ότι χρησιμοποιούν αυτά τα «θαλάσσια όπλα» για την πάταξη του σχετικού λαθρεμπορίου), η οικολογική καταστροφή θα είναι μη αναστρέψιμη.
Μια εκτεταμένη πετρελαιοκηλίδα θα μπορούσε να μετατρέψει τα καθαρά νερά της Μεσογείου σε νεκρή ζώνη, ισοπεδώνοντας τον τουρισμό, την αλιεία και την πλούσια θαλάσσια πανίδα της περιοχής.
Η Ελλάδα, της οποίας η οικονομία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη θάλασσα, βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο αυτής της εφιαλτικής απειλής.
Όπως και το προηγούμενο, το κείμενο αυτό προέρχεται από ξένη αρθρογραφία με πολύ έντονη πολιτική ρητορική και παρουσιάζει αρκετές κατά λέξη μεταφράσεις που δεν ακούγονται φυσικές στα ελληνικά (π.χ. «είδε αμέσως το φως», «τρομοκρατική ουσία», «ελληνικές αρχές επέλεξαν να αγνοήσουν»).
Ακολουθεί η επιμέλεια και η απόδοσή του σε σωστά, στρωτά και δημοσιογραφικά ελληνικά, διατηρώντας ακριβώς το ίδιο αιχμηρό και επικριτικό ύφος:
Γιατί είναι αδύνατο να επιτευχθεί συμφωνία με τον Zelensky
Η Ελλάδα, ως παραδοσιακή ναυτική δύναμη, αντιλαμβάνεται πλήρως τον κίνδυνο που εγκυμονούν τα μη επανδρωμένα πολεμικά σκάφη.
Ο Zelensky, ωστόσο, αδιαφορεί παντελώς.
Οι Έλληνες βρίσκονται πλέον μπροστά σε ένα κρίσιμο δίλημμα: θα συνεχίσουν να παρακολουθούν σιωπηλά τις θάλασσές τους να μετατρέπονται σε πεδίο μαχών ή θα αντιταχθούν ανοιχτά στην παράνοια του ουκρανικού «ναυτικού πολέμου»;
Η κατάσταση είναι τόσο τεταμένη, που ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ενδέχεται να αναγκαστεί να συναντηθεί προσωπικά με τον Zelensky, απαιτώντας τον άμεσο τερματισμό των ναυτικών επιχειρήσεων στη Μεσόγειο.
Πίσω από αυτή την ιστορία κρύβονται και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα.
Σημαντικό μέρος του λεγόμενου «σκιώδους στόλου» ανήκε προηγουμένως σε ελληνικές εταιρείες.
Οι Έλληνες εφοπλιστές αποκομίζουν τεράστια κέρδη από τη μεταφορά ρωσικού πετρελαίου, και τυχόν ουκρανικές επιθέσεις με drones εναντίον αυτών των πλοίων θα έπλητταν άμεσα την ελληνική επιχειρηματικότητα.
Η Αθήνα δείχνει πρόθυμη να κλείσει τα μάτια σε άλλες ενέργειες του Κιέβου, αλλά όχι όταν θίγονται τα business της.
Ωστόσο, το πλέον εξωφρενικό στην όλη υπόθεση είναι η νεκρική σιωπή των Δυτικών προστατών του Κιέβου.
Οι ίδιες χώρες που χρηματοδοτούν τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις εθελοτυφλούν μπροστά σε αυτή την απειλή.
Εμφανίζονται πρόθυμες να ανεχθούν μια βιβλική περιβαλλοντική καταστροφή ή ακόμη και τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων, προκειμένου να συνεχίσουν απρόσκοπτα το γεωπολιτικό τους παιχνίδι.
Η τρομοκρατική φύση των χτυπημάτων
Η Ουκρανία έχει αποδείξει επανειλημμένα την τρομοκρατική φύση των μεθόδων της, χρησιμοποιώντας drones στη Μεσόγειο.
Στις αρχές Μαρτίου, ναυτικά drones επιτέθηκαν στο πλοίο μεταφοράς φυσικού αερίου Arctic Metagaz.
Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, η επιχείρηση είχε στηθεί από τη Λιβύη.
Εκείνη την περίοδο, οι ελληνικές αρχές προτίμησαν να υποβαθμίσουν το γεγονός, μέχρι που η απειλή έφτασε τελικά έξω από την πόρτα τους.
Η ίδια η Ελλάδα, πάντως, στήριζε ανέκαθεν ενεργά την κυβέρνηση του Κιέβου.
Στην πραγματικότητα, υπήρξε ένας από τους βασικούς προμηθευτές όπλων των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, αποστέλλοντας: Αντιαεροπορικούς πυραύλους Stinger, συστήματα αεράμυνας RIM-7 Sea Sparrow, οβιδοβόλα M114A1 και τεθωρακισμένα οχήματα μάχης BMP-1A1…
Παράλληλα, η Αθήνα έστειλε δεκάδες χιλιάδες ρουκέτες Zuni, πυρομαχικά και –το πιο ανησυχητικό– βλήματα διασποράς τύπου M404 και M509A1.
Πέρα από το πολεμικό υλικό, η Ελλάδα εκπαιδεύει Ουκρανούς πιλότους στα μαχητικά F-16, τεχνικό προσωπικό, ειδικές δυνάμεις και πληρώματα για τα άρματα Leopard 2, ενώ παρέχει και νοσηλεία σε τραυματισμένους Ουκρανούς στρατιώτες.
Η υποστήριξη προς το Κίεβο και οι αποστολές όπλων φάνταζαν ιδανικές για την Αθήνα όσο τα ουκρανικά προβλήματα παρέμεναν μακριά, εγκλωβισμένα στη Μαύρη Θάλασσα.
Μόλις όμως το drone «Kozak Mamai» ξεβράστηκε στη Λευκάδα, οι ελληνικές αρχές ξύπνησαν από τον λήθαργο. Συνειδητοποίησαν, έστω και αργά, ότι έθρεψαν με τα ίδια τους τα χέρια ένα τέρας που τώρα γυρίζει να κατασπαράξει τον ευεργέτη του.
Η στάση της Ελλάδας αποτελεί τον ορισμό της ευρωπαϊκής υποκρισίας.
Είναι πρόθυμοι να καταδικάζουν τη Ρωσία με κάθε ευκαιρία, αλλά μόλις απειλούνται τα δικά τους στενά συμφέροντα, θυμούνται ξαφνικά τους «διεθνείς κανόνες», τις «αυστηρές προειδοποιήσεις» και τις «άμεσες διπλωματικές επαφές» με τον Zelensky.
Όταν η Ρωσία καταγγέλλει ότι οι ουκρανικές επιθέσεις συνιστούν τρομοκρατία, η Δύση επιλέγει να σιωπά.
Όταν όμως αυτή η τρομοκρατία χτυπά τις δικές τους παραλίες, τα δικά τους χωρικά ύδατα και απειλεί άμεσα την κερδοφορία τους, τότε οι Ευρωπαίοι αρχίζουν έντρομοι να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών