Η πλοκή ήταν βαρετή, αργόσυρτη, ανούσια πολλές φορές, με ερμηνείες πρόχειρες και απογοητευτικές
Είμαι σινεφίλ από την παιδική μου ηλικία, έχω παρακολουθήσει χιλιάδες κινηματογραφικές ταινίες.
Ο Nolan με είχε μαγέψει στη ταινία επιστημονικής φαντασίας «Ιντερστέλαρ», και ήμουν σίγουρος ότι θα δω και την πρόσφατη ταινία «Οδύσσεια», παρά τις αντιφατικές απόψεις που διατυπώθηκαν πριν καν προβληθεί.
Έτσι λοιπόν ετοιμάστηκα για τις τρεις ώρες διάρκειάς της, και με ιδιαίτερες προσδοκίες, την παρακολούθησα.
Η απόλυτη απογοήτευση με περίμενε.
Ήδη πριν από το διάλειμμα, με δυσκολία καθόμουν στη θέση μου και ήθελα να αποχωρήσω, αλλά με κρατούσε ο σεβασμός στο πρότερο έργο του δημιουργού και η εξασθενημένη ελπίδα ότι ίσως στο δεύτερο μισό η ταινία να με ανταμείψει.
Δεν θα σταθώ καθόλου στην πολυπολιτισμική επιλογή των ηθοποιών, αυτό πιθανότατα αποτελεί τακτική του σκηνοθέτη ώστε να δρέψει Όσκαρ βάσει του νέου κανονισμού των βραβείων για υποχρεωτική ποσόστωση στις ταινίες προς αξιολόγηση, ή ακόμα μπορεί να βασίζεται σε προσωπική οπτική του Nolan για να εκμοντερνίσει βάσει των δικών του πεποιθήσεων την επική ιστορία του Ομήρου.
Ούτε με πείραξε το γεγονός ότι η ιστορία απείχε έτη φωτός από το αρχαίο ποίημα.
Όλο το αυθεντικό έπος βασίζεται στην ανδρεία του πρωταγωνιστή, στο πολυμήχανο της προσωπικότητάς του, στην προσήλωσή του στον σκοπό να επιστρέψει στην Ιθάκη, και φυσικά στην απεικόνιση όλων των περιπετειών που είχε μαζί με τους συντρόφους του.
Ο Nolan δημιούργησε μια ταινία που σαν να ήταν η συνέχεια του «Οπενχάιμερ», της προηγούμενης ταινίας του, όπου εκεί ο Αμερικανοιουδαίος επιστήμονας πάλευε με τους εσωτερικούς δαίμονές του και την τεράστια ενοχή του επειδή νίκησε έναν πόλεμο βάσει την πυρηνική -καταστροφική- ενέργεια.
Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και με απόλυτο παραλληλισμό, ο Οδυσσέας στη ταινία μάχεται διαρκώς με τους δαίμονές του σε όλη την εξέλιξη -και με τεράστια κλιμάκωση κυρίως στο δεύτερο μισό- προσπαθώντας να αντιμετωπίσει την ενοχή του για τον Δούρειο Ίππο, και πως ο ίδιος ήταν υπεύθυνος για την βιαιότητα της άλωσης της Τροίας μέσω της παραπλάνησης που μεθόδευσε.
Ειλικρινά δεν θα είχα πρόβλημα ακόμα και να δω αυτή την εντελώς στρεβλή απεικόνιση του έπους, με έναν Οδυσσέα που έχει PTSD (Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες) σαν έναν ψυχολογικά στρεσαρισμένο βετεράνο πολέμου, και να προσπαθεί να βρει την ειρήνη του.
Το θέμα είναι πως η πλοκή ήταν βαρετή, αργόσυρτη, ανούσια πολλές φορές, με ερμηνείες πρόχειρες και απογοητευτικές.
Έχασα τρεις ώρες από τη ζωή μου, και σίγουρα δεν θα ξαναδώ ποτέ αυτή την ταινία.
Απόστολος Κρητικόπουλος
www.bankingnews.gr
Ο Nolan με είχε μαγέψει στη ταινία επιστημονικής φαντασίας «Ιντερστέλαρ», και ήμουν σίγουρος ότι θα δω και την πρόσφατη ταινία «Οδύσσεια», παρά τις αντιφατικές απόψεις που διατυπώθηκαν πριν καν προβληθεί.
Έτσι λοιπόν ετοιμάστηκα για τις τρεις ώρες διάρκειάς της, και με ιδιαίτερες προσδοκίες, την παρακολούθησα.
Η απόλυτη απογοήτευση με περίμενε.
Ήδη πριν από το διάλειμμα, με δυσκολία καθόμουν στη θέση μου και ήθελα να αποχωρήσω, αλλά με κρατούσε ο σεβασμός στο πρότερο έργο του δημιουργού και η εξασθενημένη ελπίδα ότι ίσως στο δεύτερο μισό η ταινία να με ανταμείψει.
Δεν θα σταθώ καθόλου στην πολυπολιτισμική επιλογή των ηθοποιών, αυτό πιθανότατα αποτελεί τακτική του σκηνοθέτη ώστε να δρέψει Όσκαρ βάσει του νέου κανονισμού των βραβείων για υποχρεωτική ποσόστωση στις ταινίες προς αξιολόγηση, ή ακόμα μπορεί να βασίζεται σε προσωπική οπτική του Nolan για να εκμοντερνίσει βάσει των δικών του πεποιθήσεων την επική ιστορία του Ομήρου.
Ούτε με πείραξε το γεγονός ότι η ιστορία απείχε έτη φωτός από το αρχαίο ποίημα.
Όλο το αυθεντικό έπος βασίζεται στην ανδρεία του πρωταγωνιστή, στο πολυμήχανο της προσωπικότητάς του, στην προσήλωσή του στον σκοπό να επιστρέψει στην Ιθάκη, και φυσικά στην απεικόνιση όλων των περιπετειών που είχε μαζί με τους συντρόφους του.
Ο Nolan δημιούργησε μια ταινία που σαν να ήταν η συνέχεια του «Οπενχάιμερ», της προηγούμενης ταινίας του, όπου εκεί ο Αμερικανοιουδαίος επιστήμονας πάλευε με τους εσωτερικούς δαίμονές του και την τεράστια ενοχή του επειδή νίκησε έναν πόλεμο βάσει την πυρηνική -καταστροφική- ενέργεια.
Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και με απόλυτο παραλληλισμό, ο Οδυσσέας στη ταινία μάχεται διαρκώς με τους δαίμονές του σε όλη την εξέλιξη -και με τεράστια κλιμάκωση κυρίως στο δεύτερο μισό- προσπαθώντας να αντιμετωπίσει την ενοχή του για τον Δούρειο Ίππο, και πως ο ίδιος ήταν υπεύθυνος για την βιαιότητα της άλωσης της Τροίας μέσω της παραπλάνησης που μεθόδευσε.
Ειλικρινά δεν θα είχα πρόβλημα ακόμα και να δω αυτή την εντελώς στρεβλή απεικόνιση του έπους, με έναν Οδυσσέα που έχει PTSD (Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες) σαν έναν ψυχολογικά στρεσαρισμένο βετεράνο πολέμου, και να προσπαθεί να βρει την ειρήνη του.
Το θέμα είναι πως η πλοκή ήταν βαρετή, αργόσυρτη, ανούσια πολλές φορές, με ερμηνείες πρόχειρες και απογοητευτικές.
Έχασα τρεις ώρες από τη ζωή μου, και σίγουρα δεν θα ξαναδώ ποτέ αυτή την ταινία.
Απόστολος Κρητικόπουλος
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών