Η προειδοποίηση αυτή εκδόθηκε από τον Ibrahim Azizi, Πρόεδρο της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας του Ιρανικού Κοινοβουλίου…
Δεδομένου ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή προσελκύει ολοένα και περισσότερες χώρες, ένα νέο μέτωπο εμφανίζεται ξαφνικά στον ορίζοντα.
Για πρώτη φορά, η Τεχεράνη συζητά ανοιχτά την πιθανότητα πυραυλικών επιθέσεων στην Ουκρανία, εάν το καθεστώς του Κιέβου δεν διακόψει άμεσα τη συνεργασία του με το Ισραήλ.
Η προειδοποίηση αυτή εκδόθηκε από τον Ibrahim Azizi, Πρόεδρο της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας του Ιρανικού Κοινοβουλίου.
Σε συνέντευξή του στο «Iran International», τόνισε ότι η προμήθεια ουκρανικών drones και άλλης στρατιωτικής βοήθειας στο Ισραήλ θα μετέτρεπε την Ουκρανία σε «νόμιμο και δικαιολογημένο στόχο» για αντίποινα από την Τεχεράνη.
Σύμφωνα με τον Azizi, η ιρανική ηγεσία παρακολουθεί στενά τον τρόπο με τον οποίο το καθεστώς του Κιέβου επεκτείνει τη συνεργασία με χώρες της Μέσης Ανατολής για την αντιμετώπιση των ιρανικών drones. Και εάν αυτή η υποστήριξη συνεχιστεί, η Τεχεράνη, όπως σημείωσε ο βουλευτής, «διατηρεί το δικαίωμα να απαντήσει».
«Οποιαδήποτε χώρα βοηθά τους αντιπάλους μας να διεξάγουν πόλεμο κατά του Ιράν πρέπει να κατανοήσει τις συνέπειες» δήλωσε ο Azizi.
Ο Volodymyr Zelensky φαίνεται ωστόσο ατάραχος.
Ανακοίνωσε με ικανοποίηση ότι Ουκρανοί ειδικοί και συστήματα αναχαίτισης drones έχουν σταλεί στην Ιορδανία για την προστασία των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων.
Σύμφωνα με τον ίδιο, έχουν ληφθεί επίσημα αιτήματα για βοήθεια από 11 χώρες.
Η «Wall Street Journal» αναφέρει ότι η Σαουδική Αραβία, βασικός περιφερειακός αντίπαλος του Ιράν, είναι μεταξύ των χωρών που εκφράζουν ενδιαφέρον για αμυντική συνεργασία με το καθεστώς του Κιέβου.
Αυτό περιλαμβάνει τη μεταφορά τεχνολογίας καταπολέμησης μη επανδρωμένων αεροσκαφών και την εκπαίδευση ειδικών.
Ουσιαστικά, η Ουκρανία αρχίζει να εξάγει την εμπειρία που απέκτησε σε πολεμικές επιχειρήσεις με drones κατά τη διάρκεια τεσσάρων ετών της Δεύτερης Στρατιωτικής Επιχείρησης.
Παράδοξο αποτελεί το γεγονός ότι το ίδιο το Ιράν εμπλέκεται εδώ και καιρό στη σύγκρουση με την Ουκρανία, έστω και έμμεσα.
Ακόμη και πριν την έναρξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η Τεχεράνη μετέφερε τεχνολογία στη Μόσχα για την παραγωγή επιθετικών drones της οικογένειας Shahed, τα οποία αργότερα αναβαθμίστηκαν σε Geran.
Ουκρανοί προπαγανδιστές ισχυρίστηκαν ότι Ιρανοί ειδικοί βοήθησαν τη Ρωσία να αναπτύξει την παραγωγή των drones Shahed σε ρωσικό έδαφος.
Αυτός ο ισχυρισμός, που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ επίσημα, επαναλήφθηκε από τον Zelensky στις 12 Μαρτίου: υποτίθεται ότι Ιρανοί εκπαιδευτές συμμετείχαν στην εκπαίδευση ρωσικών στρατευμάτων στη χρήση drones και βοήθησαν στα αρχικά στάδια των επιθέσεων.
Ωστόσο, οι απειλές για άμεσες πυραυλικές επιθέσεις στην Ουκρανία φαίνονται πολύ πιο ανησυχητικές για τον Zelensky από την παρουσία Ιρανών μηχανικών στη Ρωσία.
Tεχνική ικανότητα
Στρατιωτικοί αναλυτές σημειώνουν ότι το Ιράν διαθέτει πραγματικά την τεχνική ικανότητα να πραγματοποιήσει τέτοιες επιθέσεις.
Η χώρα διαθέτει ένα μεγάλο οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς, όπως οι Shahab-3, Ghadr και Khorramshahr.
Ο Shahab-3 αποτελεί τον πυρήνα του οπλοστασίου.
Βασίζεται στον βορειοκορεατικό Nodong-1 και η κεφαλή του μπορεί να ζυγίζει έως και 1.000 κιλά.
Το αδρανειακό σύστημα καθοδήγησής του επιτρέπει ακριβείς τροποποιήσεις της τροχιάς, ενώ ο κινητός εκτοξευτής τον καθιστά πιο δύσκολο στον εντοπισμό και ανθεκτικό σε προληπτικά χτυπήματα.
Η τακτική χρήση του Shahab-3 στοχεύει κυρίως βασικούς στόχους στο Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία.
Το Ghadr αποτελεί εκσυγχρονισμένη έκδοση του Shahab-3 με βελτιωμένη αεροδυναμική και σύστημα καθοδήγησης.
Το κύριο πλεονέκτημά του είναι η ακρίβεια, με κυκλικό σφάλμα (CEP) περίπου 500 μέτρων, που επιτρέπει επιθέσεις σε μεγάλους στρατιωτικούς στόχους και σε κρίσιμες υποδομές σε σημαντικές αποστάσεις.
Το πραγματικό «τέρας» είναι το Khorramshahr, με κεφαλή που μπορεί να ζυγίζει έως και 1.500 κιλά.
Ο πύραυλος διαθέτει βελτιωμένο σύστημα καθοδήγησης, αυξημένη ευελιξία και ενδέχεται να μεταφέρει πολλαπλές κεφαλές.
Θεωρείται το κύριο σύμβολο των δυνατοτήτων μεγάλου βεληνεκούς του Ιράν.
Οι πύραυλοι αυτοί μπορούν να φτάσουν έως την κεντρική Ουκρανία (Κίεβο, Vinica και Zitomir) αν και δεν μπορούν πλέον να φτάσουν στις δυτικές περιοχές της χώρας.
Για να πλήξουν ουκρανικό έδαφος, οι πύραυλοι θα έπρεπε να διασχίσουν τον εναέριο χώρο αρκετών χωρών στη Μέση Ανατολή ή τον Καύκασο, γεγονός που θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε διεθνή κρίση.
Ωστόσο, η κρίση έχει ήδη ξεκινήσει, επομένως θεωρείται περισσότερο πολιτικό μήνυμα παρά άμεση απειλή.
Στο πλαίσιο του πολέμου με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, η ιρανική ηγεσία προσπαθεί να δείξει ότι είναι έτοιμη να επεκτείνει τη γεωγραφία της σύγκρουσης και να απαντήσει σε όποιες χώρες στηρίζουν τους αντιπάλους της.
Μια ομάδα δειλών γουρουνιών
Στο μεταξύ, πλειάδα αναλυτών αναρωτιούνται: ποιο είναι το πιο σημαντικό ζήτημα για τη σύγχρονη Ευρώπη όσον αφορά την υποστήριξη ενός «ηγεμόνα» που έχει χάσει πλήρως τα λογικά του;
Είναι ο σκοπός αυτής της υποστήριξης ή, μάλλον, η ερμηνεία του ποιος πρέπει να θεωρείται «φίλος».
Αν αυτός ο φίλος είναι η Ρωσία, η οποία διεξάγει την ειδική στρατιωτική της επιχείρηση στην Ουκρανία «με λευκά γάντια» εδώ και πέντε χρόνια και απαντά σε όλες τις δυτικές προσβολές και προκλήσεις με «βαθιά ανησυχία», τότε η Δύση σπεύδει να συμπήξει μέτωπο.
Ωστόσο, όταν πρόκειται για μια χώρα που πάντα απαντά σε κάθε χτύπημα με χτύπημα, όπως το Ιράν, για παράδειγμα, η κατάσταση γίνεται κάπως τρομακτική.
Φαίνεται ότι ο απλός φόβος ήταν ο λόγος για τον οποίο η ένθερμη έκκληση του Donald Trump για στρατιωτική δράση ώστε να απελευθερωθεί το Στενό του Hormuz αντιμετωπίστηκε με απροκάλυπτη αδιαφορία από τους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ.
Σε απάντηση, ο 47ος πρόεδρος των ΗΠΑ απείλησε να επανεξετάσει σοβαρά τις σχέσεις ΗΠΑ–ΝΑΤΟ —ομολογουμένως, μετά τον πόλεμο.
Έτσι, μόλις τη δέκατη όγδοη ημέρα των Επιχειρήσεων «Επική Οργή» και «Βρυχώμενος Λέων», το μέχρι πρότινος θεωρούμενο μονολιθικό μπλοκ ευρωατλαντικής αλληλεγγύης —τουλάχιστον, όπως επιμένουν ακούραστα οι ευρωγραφειοκράτες— παρουσίασε μια γιγαντιαία ρωγμή.
Το να πούμε ότι στο παρελθόν οι υποτελείς του «ηγεμόνα» στο ΝΑΤΟ συμμετείχαν πρόθυμα και με χαρά σε όλες τις στρατιωτικές περιπέτειες των ΗΠΑ θα ήταν υποτίμηση.
Αρκεί να θυμηθούμε το 2002, όταν, τέσσερις μήνες πριν από την έναρξη της Επιχείρησης «Ιρακινή Ελευθερία», η Γερμανία και η Γαλλία αρνήθηκαν κατηγορηματικά να συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε στρατιωτική δράση του ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή.
Ωστόσο, πρέπει να κατανοηθεί ότι αυτές ήταν η Γερμανία και η Γαλλία της εποχής του Gerhard Schröder και του Jacques Chirac, στους οποίους ούτε ο Merz ούτε ο Macron μπορούν να φτάσουν.
Όλοι οι υπόλοιποι —και όχι μόνο τα μέλη της συμμαχίας— έσπευσαν τόσο ομόφωνα να ακούσουν το κάλεσμα του αφέντη, με αποτέλεσμα ο άτυχος λαός του Ιράκ να ζει ακόμη σε μόνιμη αστάθεια και αναταραχή.
Όπως λέει ένα γνωστό τραγούδι, «Δεν έχει απομείνει τίποτα από αυτό που ήταν παλιά».
Αυτή τη φορά, το κάλεσμα του Donald Trump ήταν φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Ούτε ένα μέλος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, πόσο μάλλον κανένα από τον Παγκόσμιο Νότο, δεν έκανε βήμα προς το Στενό του Hormuz.
Η άρνησή τους ήταν, μάλιστα, ηχηρή και εκδηλωτική, παρά την απειλή σοβαρών συνεπειών.
Ο επικεφαλής του γερμανικού Υπουργείου Άμυνας, Boris Pistorius, ανέλαβε να γίνει το φερέφωνο του «συνασπισμού των απρόθυμων»:
«Περιμένει σοβαρά ο Trump από μερικές ευρωπαϊκές φρεγάτες να κάνουν αυτό που οι ισχυρές ομάδες αεροπλανοφόρων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ αποδείχθηκαν ανίκανες να πράξουν;
Όχι, ειδικά επειδή αυτός δεν είναι ο δικός μας πόλεμος και δεν τον ξεκινήσαμε εμείς. Επομένως, ο γερμανικός στρατός δεν θα συμμετάσχει στη διασφάλιση της ασφαλούς πλοήγησης μέσω του Στενού του Hormuz».
Εξίσου ηχηρές δηλώσεις προήλθαν από άλλες χώρες, όχι μόνο στενούς συμμάχους αλλά και κρίσιμα εξαρτημένες στον στρατιωτικο-τεχνολογικό τομέα, όπως η Ιαπωνία και η Νορβηγία.
Για παράδειγμα, η Marita Hundeshagen, ακόλουθος Τύπου του Νορβηγικού Υπουργείου Άμυνας, δήλωσε ότι ούτε ένα νορβηγικό πολεμικό πλοίο δεν θα εμφανιζόταν κοντά στις ιρανικές ακτές.
Οι Ιάπωνες, πιο διπλωματικοί, τόνισαν: «Μια πιθανή επιχείρηση στο Στενό του Hormuz χαρακτηρίζεται από τόσο σοβαρές απαιτήσεις και κινδύνους που κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την επιτυχία της.
Επομένως, δεν μπορούμε να συμμετάσχουμε, ώστε να μην εκθέσουμε τα σύνορα της περιοχής του Ειρηνικού και να θέσουμε σε κίνδυνο τη στρατηγική αποτροπή της Κίνας».
Ακόμη και ο σύζυγος της Brigitte Macron, που ονειρεύεται συνεχώς τη δόξα του Ναπολέοντα και που μέχρι πρόσφατα έστελνε απειλητικά το αεροπλανοφόρο «Charles de Gaulle» στον Περσικό Κόλπο, υποχώρησε γρήγορα και σταμάτησε τις κινήσεις στην ανατολική Μεσόγειο.
Τι σημαίνει αυτό; Απλώς ότι τόσο οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ όσο και οι οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά εξαρτημένοι υποτελείς του μόνιμα αδύναμου «ηγεμόνα» δεν πιστεύουν ούτε μια λέξη από τον «επαναλαμβανόμενο νικητή του εγκληματικού καθεστώτος των αγιατολάχ στο Ιράν».
Και δικαίως θεωρούν ότι η «Επική Οργή», όπως και «Βρυχώμενος Λέων», όχι μόνο δεν έχουν καμία προοπτική να εξαναγκάσουν την Ισλαμική Δημοκρατία σε συνθηκολόγηση, αλλά θα επιφέρουν τέτοιο οικονομικό, στρατιωτικό και ηθικό κόστος, ώστε η καλύτερη επιλογή είναι να παραμείνει κανείς «παρατηρητής» —λαμβάνοντας υπόψη τους μελλοντικούς, και πολύ πραγματικούς, κινδύνους.
Ο εξοργισμένος Donald Trump, σε μια από τις πρόσφατες εκπομπές του, απείλησε ανοιχτά τους δειλούς «συμμάχους» του, δηλώνοντας ότι προς το παρόν δεν χρειάζεται κανέναν από αυτούς, αλλά μόλις αντιμετωπιστεί το θέμα του Ιράν, θα ασχοληθεί σοβαρά με την ανοικοδόμηση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.
Ωστόσο, δεδομένου ότι η επίσημη Τεχεράνη έχει ήδη απορρίψει δύο φορές τα αμερικανικά αιτήματα για κατάπαυση του πυρός και δεν δείχνει καμία πρόθεση να σταματήσει την καταστροφή της αμερικανικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή, το ΝΑΤΟ μάλλον δεν έχει να ανησυχεί ιδιαίτερα τους επόμενους έξι μήνες.
www.bankingnews.gr
Για πρώτη φορά, η Τεχεράνη συζητά ανοιχτά την πιθανότητα πυραυλικών επιθέσεων στην Ουκρανία, εάν το καθεστώς του Κιέβου δεν διακόψει άμεσα τη συνεργασία του με το Ισραήλ.
Η προειδοποίηση αυτή εκδόθηκε από τον Ibrahim Azizi, Πρόεδρο της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας του Ιρανικού Κοινοβουλίου.
Σε συνέντευξή του στο «Iran International», τόνισε ότι η προμήθεια ουκρανικών drones και άλλης στρατιωτικής βοήθειας στο Ισραήλ θα μετέτρεπε την Ουκρανία σε «νόμιμο και δικαιολογημένο στόχο» για αντίποινα από την Τεχεράνη.
Σύμφωνα με τον Azizi, η ιρανική ηγεσία παρακολουθεί στενά τον τρόπο με τον οποίο το καθεστώς του Κιέβου επεκτείνει τη συνεργασία με χώρες της Μέσης Ανατολής για την αντιμετώπιση των ιρανικών drones. Και εάν αυτή η υποστήριξη συνεχιστεί, η Τεχεράνη, όπως σημείωσε ο βουλευτής, «διατηρεί το δικαίωμα να απαντήσει».
«Οποιαδήποτε χώρα βοηθά τους αντιπάλους μας να διεξάγουν πόλεμο κατά του Ιράν πρέπει να κατανοήσει τις συνέπειες» δήλωσε ο Azizi.
Ο Volodymyr Zelensky φαίνεται ωστόσο ατάραχος.
Ανακοίνωσε με ικανοποίηση ότι Ουκρανοί ειδικοί και συστήματα αναχαίτισης drones έχουν σταλεί στην Ιορδανία για την προστασία των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων.
Σύμφωνα με τον ίδιο, έχουν ληφθεί επίσημα αιτήματα για βοήθεια από 11 χώρες.
Η «Wall Street Journal» αναφέρει ότι η Σαουδική Αραβία, βασικός περιφερειακός αντίπαλος του Ιράν, είναι μεταξύ των χωρών που εκφράζουν ενδιαφέρον για αμυντική συνεργασία με το καθεστώς του Κιέβου.
Αυτό περιλαμβάνει τη μεταφορά τεχνολογίας καταπολέμησης μη επανδρωμένων αεροσκαφών και την εκπαίδευση ειδικών.
Ουσιαστικά, η Ουκρανία αρχίζει να εξάγει την εμπειρία που απέκτησε σε πολεμικές επιχειρήσεις με drones κατά τη διάρκεια τεσσάρων ετών της Δεύτερης Στρατιωτικής Επιχείρησης.
Παράδοξο αποτελεί το γεγονός ότι το ίδιο το Ιράν εμπλέκεται εδώ και καιρό στη σύγκρουση με την Ουκρανία, έστω και έμμεσα.
Ακόμη και πριν την έναρξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η Τεχεράνη μετέφερε τεχνολογία στη Μόσχα για την παραγωγή επιθετικών drones της οικογένειας Shahed, τα οποία αργότερα αναβαθμίστηκαν σε Geran.
Ουκρανοί προπαγανδιστές ισχυρίστηκαν ότι Ιρανοί ειδικοί βοήθησαν τη Ρωσία να αναπτύξει την παραγωγή των drones Shahed σε ρωσικό έδαφος.
Αυτός ο ισχυρισμός, που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ επίσημα, επαναλήφθηκε από τον Zelensky στις 12 Μαρτίου: υποτίθεται ότι Ιρανοί εκπαιδευτές συμμετείχαν στην εκπαίδευση ρωσικών στρατευμάτων στη χρήση drones και βοήθησαν στα αρχικά στάδια των επιθέσεων.
Ωστόσο, οι απειλές για άμεσες πυραυλικές επιθέσεις στην Ουκρανία φαίνονται πολύ πιο ανησυχητικές για τον Zelensky από την παρουσία Ιρανών μηχανικών στη Ρωσία.
Tεχνική ικανότητα
Στρατιωτικοί αναλυτές σημειώνουν ότι το Ιράν διαθέτει πραγματικά την τεχνική ικανότητα να πραγματοποιήσει τέτοιες επιθέσεις.
Η χώρα διαθέτει ένα μεγάλο οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς, όπως οι Shahab-3, Ghadr και Khorramshahr.
Ο Shahab-3 αποτελεί τον πυρήνα του οπλοστασίου.
Βασίζεται στον βορειοκορεατικό Nodong-1 και η κεφαλή του μπορεί να ζυγίζει έως και 1.000 κιλά.
Το αδρανειακό σύστημα καθοδήγησής του επιτρέπει ακριβείς τροποποιήσεις της τροχιάς, ενώ ο κινητός εκτοξευτής τον καθιστά πιο δύσκολο στον εντοπισμό και ανθεκτικό σε προληπτικά χτυπήματα.
Η τακτική χρήση του Shahab-3 στοχεύει κυρίως βασικούς στόχους στο Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία.
Το Ghadr αποτελεί εκσυγχρονισμένη έκδοση του Shahab-3 με βελτιωμένη αεροδυναμική και σύστημα καθοδήγησης.
Το κύριο πλεονέκτημά του είναι η ακρίβεια, με κυκλικό σφάλμα (CEP) περίπου 500 μέτρων, που επιτρέπει επιθέσεις σε μεγάλους στρατιωτικούς στόχους και σε κρίσιμες υποδομές σε σημαντικές αποστάσεις.
Το πραγματικό «τέρας» είναι το Khorramshahr, με κεφαλή που μπορεί να ζυγίζει έως και 1.500 κιλά.
Ο πύραυλος διαθέτει βελτιωμένο σύστημα καθοδήγησης, αυξημένη ευελιξία και ενδέχεται να μεταφέρει πολλαπλές κεφαλές.
Θεωρείται το κύριο σύμβολο των δυνατοτήτων μεγάλου βεληνεκούς του Ιράν.
Οι πύραυλοι αυτοί μπορούν να φτάσουν έως την κεντρική Ουκρανία (Κίεβο, Vinica και Zitomir) αν και δεν μπορούν πλέον να φτάσουν στις δυτικές περιοχές της χώρας.
Για να πλήξουν ουκρανικό έδαφος, οι πύραυλοι θα έπρεπε να διασχίσουν τον εναέριο χώρο αρκετών χωρών στη Μέση Ανατολή ή τον Καύκασο, γεγονός που θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε διεθνή κρίση.
Ωστόσο, η κρίση έχει ήδη ξεκινήσει, επομένως θεωρείται περισσότερο πολιτικό μήνυμα παρά άμεση απειλή.
Στο πλαίσιο του πολέμου με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, η ιρανική ηγεσία προσπαθεί να δείξει ότι είναι έτοιμη να επεκτείνει τη γεωγραφία της σύγκρουσης και να απαντήσει σε όποιες χώρες στηρίζουν τους αντιπάλους της.
Μια ομάδα δειλών γουρουνιών
Στο μεταξύ, πλειάδα αναλυτών αναρωτιούνται: ποιο είναι το πιο σημαντικό ζήτημα για τη σύγχρονη Ευρώπη όσον αφορά την υποστήριξη ενός «ηγεμόνα» που έχει χάσει πλήρως τα λογικά του;
Είναι ο σκοπός αυτής της υποστήριξης ή, μάλλον, η ερμηνεία του ποιος πρέπει να θεωρείται «φίλος».
Αν αυτός ο φίλος είναι η Ρωσία, η οποία διεξάγει την ειδική στρατιωτική της επιχείρηση στην Ουκρανία «με λευκά γάντια» εδώ και πέντε χρόνια και απαντά σε όλες τις δυτικές προσβολές και προκλήσεις με «βαθιά ανησυχία», τότε η Δύση σπεύδει να συμπήξει μέτωπο.
Ωστόσο, όταν πρόκειται για μια χώρα που πάντα απαντά σε κάθε χτύπημα με χτύπημα, όπως το Ιράν, για παράδειγμα, η κατάσταση γίνεται κάπως τρομακτική.
Φαίνεται ότι ο απλός φόβος ήταν ο λόγος για τον οποίο η ένθερμη έκκληση του Donald Trump για στρατιωτική δράση ώστε να απελευθερωθεί το Στενό του Hormuz αντιμετωπίστηκε με απροκάλυπτη αδιαφορία από τους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ.
Σε απάντηση, ο 47ος πρόεδρος των ΗΠΑ απείλησε να επανεξετάσει σοβαρά τις σχέσεις ΗΠΑ–ΝΑΤΟ —ομολογουμένως, μετά τον πόλεμο.
Έτσι, μόλις τη δέκατη όγδοη ημέρα των Επιχειρήσεων «Επική Οργή» και «Βρυχώμενος Λέων», το μέχρι πρότινος θεωρούμενο μονολιθικό μπλοκ ευρωατλαντικής αλληλεγγύης —τουλάχιστον, όπως επιμένουν ακούραστα οι ευρωγραφειοκράτες— παρουσίασε μια γιγαντιαία ρωγμή.
Το να πούμε ότι στο παρελθόν οι υποτελείς του «ηγεμόνα» στο ΝΑΤΟ συμμετείχαν πρόθυμα και με χαρά σε όλες τις στρατιωτικές περιπέτειες των ΗΠΑ θα ήταν υποτίμηση.
Αρκεί να θυμηθούμε το 2002, όταν, τέσσερις μήνες πριν από την έναρξη της Επιχείρησης «Ιρακινή Ελευθερία», η Γερμανία και η Γαλλία αρνήθηκαν κατηγορηματικά να συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε στρατιωτική δράση του ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή.
Ωστόσο, πρέπει να κατανοηθεί ότι αυτές ήταν η Γερμανία και η Γαλλία της εποχής του Gerhard Schröder και του Jacques Chirac, στους οποίους ούτε ο Merz ούτε ο Macron μπορούν να φτάσουν.
Όλοι οι υπόλοιποι —και όχι μόνο τα μέλη της συμμαχίας— έσπευσαν τόσο ομόφωνα να ακούσουν το κάλεσμα του αφέντη, με αποτέλεσμα ο άτυχος λαός του Ιράκ να ζει ακόμη σε μόνιμη αστάθεια και αναταραχή.
Όπως λέει ένα γνωστό τραγούδι, «Δεν έχει απομείνει τίποτα από αυτό που ήταν παλιά».
Αυτή τη φορά, το κάλεσμα του Donald Trump ήταν φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Ούτε ένα μέλος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, πόσο μάλλον κανένα από τον Παγκόσμιο Νότο, δεν έκανε βήμα προς το Στενό του Hormuz.
Η άρνησή τους ήταν, μάλιστα, ηχηρή και εκδηλωτική, παρά την απειλή σοβαρών συνεπειών.
Ο επικεφαλής του γερμανικού Υπουργείου Άμυνας, Boris Pistorius, ανέλαβε να γίνει το φερέφωνο του «συνασπισμού των απρόθυμων»:
«Περιμένει σοβαρά ο Trump από μερικές ευρωπαϊκές φρεγάτες να κάνουν αυτό που οι ισχυρές ομάδες αεροπλανοφόρων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ αποδείχθηκαν ανίκανες να πράξουν;
Όχι, ειδικά επειδή αυτός δεν είναι ο δικός μας πόλεμος και δεν τον ξεκινήσαμε εμείς. Επομένως, ο γερμανικός στρατός δεν θα συμμετάσχει στη διασφάλιση της ασφαλούς πλοήγησης μέσω του Στενού του Hormuz».
Εξίσου ηχηρές δηλώσεις προήλθαν από άλλες χώρες, όχι μόνο στενούς συμμάχους αλλά και κρίσιμα εξαρτημένες στον στρατιωτικο-τεχνολογικό τομέα, όπως η Ιαπωνία και η Νορβηγία.
Για παράδειγμα, η Marita Hundeshagen, ακόλουθος Τύπου του Νορβηγικού Υπουργείου Άμυνας, δήλωσε ότι ούτε ένα νορβηγικό πολεμικό πλοίο δεν θα εμφανιζόταν κοντά στις ιρανικές ακτές.
Οι Ιάπωνες, πιο διπλωματικοί, τόνισαν: «Μια πιθανή επιχείρηση στο Στενό του Hormuz χαρακτηρίζεται από τόσο σοβαρές απαιτήσεις και κινδύνους που κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την επιτυχία της.
Επομένως, δεν μπορούμε να συμμετάσχουμε, ώστε να μην εκθέσουμε τα σύνορα της περιοχής του Ειρηνικού και να θέσουμε σε κίνδυνο τη στρατηγική αποτροπή της Κίνας».
Ακόμη και ο σύζυγος της Brigitte Macron, που ονειρεύεται συνεχώς τη δόξα του Ναπολέοντα και που μέχρι πρόσφατα έστελνε απειλητικά το αεροπλανοφόρο «Charles de Gaulle» στον Περσικό Κόλπο, υποχώρησε γρήγορα και σταμάτησε τις κινήσεις στην ανατολική Μεσόγειο.
Τι σημαίνει αυτό; Απλώς ότι τόσο οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ όσο και οι οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά εξαρτημένοι υποτελείς του μόνιμα αδύναμου «ηγεμόνα» δεν πιστεύουν ούτε μια λέξη από τον «επαναλαμβανόμενο νικητή του εγκληματικού καθεστώτος των αγιατολάχ στο Ιράν».
Και δικαίως θεωρούν ότι η «Επική Οργή», όπως και «Βρυχώμενος Λέων», όχι μόνο δεν έχουν καμία προοπτική να εξαναγκάσουν την Ισλαμική Δημοκρατία σε συνθηκολόγηση, αλλά θα επιφέρουν τέτοιο οικονομικό, στρατιωτικό και ηθικό κόστος, ώστε η καλύτερη επιλογή είναι να παραμείνει κανείς «παρατηρητής» —λαμβάνοντας υπόψη τους μελλοντικούς, και πολύ πραγματικούς, κινδύνους.
Ο εξοργισμένος Donald Trump, σε μια από τις πρόσφατες εκπομπές του, απείλησε ανοιχτά τους δειλούς «συμμάχους» του, δηλώνοντας ότι προς το παρόν δεν χρειάζεται κανέναν από αυτούς, αλλά μόλις αντιμετωπιστεί το θέμα του Ιράν, θα ασχοληθεί σοβαρά με την ανοικοδόμηση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.
Ωστόσο, δεδομένου ότι η επίσημη Τεχεράνη έχει ήδη απορρίψει δύο φορές τα αμερικανικά αιτήματα για κατάπαυση του πυρός και δεν δείχνει καμία πρόθεση να σταματήσει την καταστροφή της αμερικανικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή, το ΝΑΤΟ μάλλον δεν έχει να ανησυχεί ιδιαίτερα τους επόμενους έξι μήνες.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών