Ένα σχέδιο ύψους 70 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που παρουσιάστηκε ως παγκόσμια πρωτοβουλία για την ανασυγκρότηση της Γάζας, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει πραγματική χρηματοδότηση μέσω των θεσμικών καναλιών που θα μπορούσαν να του προσδώσουν αξιοπιστία
Το φιλόδοξο σχέδιο του Donald Trump για τη δημιουργία ενός διεθνούς οικονομικού μηχανισμού ανοικοδόμησης της Γάζας, με την ονομασία «Συμβούλιο της Ειρήνης», παρουσιάστηκε ως μεγάλη πρωτοβουλία σταθερότητας και ανασυγκρότησης.
Στην πράξη, όμως, εξελίσσεται σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της χαοτικής, προσωποπαγούς και βαθιά προβληματικής πολιτικής του Αμερικανού προέδρου.
Ένα σχέδιο που υποτίθεται ότι θα συγκέντρωνε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για την ανοικοδόμηση της Λωρίδας της Γάζας, σήμερα εμφανίζεται εγκλωβισμένο σε πολιτικό, νομικό και οικονομικό αδιέξοδο, με τους επίσημους λογαριασμούς του στην Παγκόσμια Τράπεζα να έχουν λάβει —σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα— ακριβώς μηδέν δολάρια.
Η εικόνα είναι αποκαλυπτική.
Ένα σχέδιο ύψους 70 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που παρουσιάστηκε ως παγκόσμια πρωτοβουλία για την ανασυγκρότηση της Γάζας, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει πραγματική χρηματοδότηση μέσω των θεσμικών καναλιών που θα μπορούσαν να του προσδώσουν αξιοπιστία.
Οξύτατο χρηματοδοτικό κενό
Η ίδια η οργάνωση φέρεται να αναγνώρισε σε έκθεσή της προς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ την ύπαρξη ενός οξύτατου «χρηματοδοτικού κενού».
Αυτό το κενό δεν είναι απλώς τεχνικό. Είναι πολιτικό. Είναι θεσμικό. Και κυρίως είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας της Ουάσιγκτον να πείσει ότι λειτουργεί ως ουδέτερος εγγυητής ειρήνης και όχι ως δύναμη που επιχειρεί να ελέγξει τη μεταπολεμική Γάζα υπό αμερικανικούς και ισραηλινούς όρους.
Το πρώτο και ίσως πιο σοβαρό πρόβλημα αφορά τον τρόπο χρηματοδότησης.
Η ομάδα του Donald Trump φέρεται να προσπάθησε να παρακάμψει την Παγκόσμια Τράπεζα και να κατευθύνει τις δωρεές μέσω απευθείας καταθέσεων σε λογαριασμό της JPMorgan.
Αυτή η κίνηση προκάλεσε βαθιά δυσπιστία στους διεθνείς χορηγούς.
Και δικαιολογημένα.
Όταν ένα ταμείο που διαχειρίζεται δυνητικά δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια δεν υπόκειται σε ανεξάρτητο διεθνή έλεγχο, όταν δεν υπάρχει σαφής μηχανισμός λογοδοσίας και όταν ο τελικός έλεγχος φαίνεται να συγκεντρώνεται γύρω από τον ίδιο τον Donald Trump, τότε οι δωρητές έχουν κάθε λόγο να κρατούν τα χρήματά τους μακριά.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο λογιστικό. Είναι ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης.
Επιχειρηματικό project γύρω από μία αμερικανική τράπεζα
Η ανοικοδόμηση της Γάζας δεν μπορεί να μετατραπεί σε ιδιωτικό ταμείο πολιτικής επιρροής του Λευκού Οίκου.
Δεν μπορεί να οργανωθεί σαν επιχειρηματικό project γύρω από μια αμερικανική τράπεζα, χωρίς επαρκή διεθνή εποπτεία, χωρίς ουσιαστικό ρόλο των Παλαιστινίων και χωρίς καθαρό πλαίσιο για το ποιος αποφασίζει, ποιος ελέγχει και ποιος ωφελείται.
Η Γάζα δεν είναι real estate ευκαιρία.
Είναι ένας κατεστραμμένος τόπος, με ανθρώπους που έχουν υποστεί ανείπωτη καταστροφή και που δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως παθητικοί αποδέκτες αποφάσεων που λαμβάνονται στην Ουάσιγκτον, στο Tel Aviv ή στα διοικητικά συμβούλια δυτικών τραπεζών.
Η προσπάθεια του Donald Trump να αποκτήσει ουσιαστικά σχεδόν απεριόριστο έλεγχο στη διανομή των κεφαλαίων αποτελεί βασικό λόγο για την απροθυμία μεγάλων χορηγών να συμμετάσχουν.
Οι διεθνείς δωρητές αντιλαμβάνονται ότι η χρηματοδότηση ενός τέτοιου μηχανισμού χωρίς σαφείς εγγυήσεις θα μπορούσε να τους καταστήσει συνένοχους σε ένα σχέδιο πολιτικής επιβολής, όχι πραγματικής ανασυγκρότησης.
Ακόμη πιο προβληματική είναι η περιθωριοποίηση των Παλαιστινίων από τη διαχείριση της ίδιας της ανοικοδόμησης.
Πώς μπορεί να υπάρξει ειρήνη στη Γάζα όταν οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι αποκλείονται από τον έλεγχο των πόρων που προορίζονται για τη γη τους, τα σπίτια τους και το μέλλον τους;
Το μεγάλο αδιέξοδο των ΗΠΑ
Το δεύτερο μεγάλο αδιέξοδο αφορά τη χρηματοδοτική συμβολή των ίδιων των ΗΠΑ.
Από τα 17 δισεκατομμύρια δολάρια που είχαν υποσχεθεί οι βασικοί χρηματοδότες, τα 10 δισεκατομμύρια υποτίθεται ότι θα προέρχονταν από την Ουάσιγκτον.
Όμως η κυβέρνηση Trump φέρεται να επιχείρησε να μεταφέρει την πρώτη δόση, ύψους 1,25 δισεκατομμυρίων δολαρίων, παρακάμπτοντας το Κογκρέσο και ανακατευθύνοντας κονδύλια από προϋπολογισμούς για φυσικές καταστροφές και ειρηνευτικές επιχειρήσεις.
Πρόκειται για μια κίνηση που αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο ο Donald Trump αντιλαμβάνεται την εξουσία: όχι ως θεσμική διαδικασία, αλλά ως προσωπική εντολή.
Η αντίδραση των Αμερικανών νομοθετών ήταν σκληρή.
Η Γερουσία φέρεται να προώθησε νομοσχέδιο για να μπλοκάρει αυτές τις μη εξουσιοδοτημένες δαπάνες.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία: εάν οι ίδιες οι ΗΠΑ δεν μπορούν να καταβάλουν το μερίδιό τους, γιατί να το κάνουν άλλες χώρες;
Εάν η Ουάσιγκτον απαιτεί από τον υπόλοιπο κόσμο να χρηματοδοτήσει ένα σχέδιο που ελέγχεται από τον Donald Trump, αλλά η ίδια δεν μπορεί ή δεν θέλει να περάσει τα χρήματα μέσα από τις νόμιμες θεσμικές διαδικασίες, τότε το σχέδιο χάνει κάθε αξιοπιστία.
Κλασικό πρόβλημα πολιτικής
Αυτό είναι το κλασικό πρόβλημα της αμερικανικής πολιτικής υπό τον Donald Trump: μεγάλες εξαγγελίες, μικρή προετοιμασία, θεαματική επικοινωνία, αδύναμη θεσμική εκτέλεση.
Η Ουάσιγκτον παρουσιάζει «ιστορικά» σχέδια, αλλά όταν έρχεται η ώρα της εφαρμογής, αποκαλύπτεται ότι δεν υπάρχουν ούτε χρήματα, ούτε συναίνεση, ούτε μηχανισμός, ούτε διεθνής εμπιστοσύνη.
Η πολιτική μετατρέπεται σε σκηνικό.
Η διπλωματία σε τηλεοπτική εικόνα. Και η Γάζα σε εργαλείο πολιτικής προβολής.
Το τρίτο πλήγμα ήρθε από τον Περσικό Κόλπο.
Οι βασικοί Άραβες δωρητές —η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα— είχαν αρχικά συνδεθεί με χρηματοδότηση περίπου 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Όμως η έκρηξη της περιφερειακής κρίσης και ο πόλεμος με το Ιράν άλλαξαν δραματικά τις προτεραιότητές τους. Είναι απολύτως λογικό.
Όταν οι ίδιες οι μοναρχίες του Κόλπου αισθάνονται ότι απειλείται η δική τους ασφάλεια, οι δικές τους ενεργειακές υποδομές και οι δικές τους οικονομίες, δεν πρόκειται να διοχετεύσουν τεράστια ποσά σε ένα αμερικανικό ταμείο ασαφούς ελέγχου.
Κρίση αξιοπιστίας
Η πραγματικότητα είναι ότι οι χώρες του Κόλπου δεν εμπιστεύονται τυφλά την Ουάσιγκτον όπως στο παρελθόν.
Βλέπουν ότι οι ΗΠΑ ανάβουν φωτιές στην περιοχή, ενθαρρύνουν το Ισραήλ, κλιμακώνουν απέναντι στο Ιράν και μετά ζητούν από τους συμμάχους τους να πληρώσουν το κόστος της καταστροφής.
Αυτή η λογική δεν μπορεί να λειτουργεί επ’ άπειρον.
Η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα γνωρίζουν ότι σε έναν γενικευμένο πόλεμο η δική τους οικονομική ασφάλεια θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή.
Επομένως, η απροθυμία τους να ρίξουν χρήματα σε ένα αμφιλεγόμενο ταμείο του Donald Trump δεν είναι έκπληξη. Είναι πράξη αυτοπροστασίας.
Μέχρι σήμερα, οι πραγματικές μεταφορές κεφαλαίων φέρεται να αντιστοιχούν μόλις στο 1% των υποσχέσεων.
Και αυτές προήλθαν κυρίως από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μαρόκο.
Ακόμη χειρότερα, τα ελάχιστα αυτά ποσά δεν κατευθύνθηκαν σε πραγματικά έργα ανοικοδόμησης στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά στα λειτουργικά έξοδα του ίδιου του συμβουλίου.
Δηλαδή, πριν ακόμη χτιστεί ένα σπίτι, πριν αποκατασταθεί μια υποδομή, πριν επιστρέψει αξιοπρέπεια σε έναν Παλαιστίνιο πολίτη, το ταμείο καταναλώνει χρήματα για την ίδια του τη γραφειοκρατική ύπαρξη.
Απόλυτο σύμβολο αποτυχίας
Αυτό είναι το απόλυτο σύμβολο της αποτυχίας.
Ένα «Συμβούλιο Ειρήνης» χωρίς ειρήνη.
Ένα ταμείο ανοικοδόμησης χωρίς ανοικοδόμηση.
Ένας μηχανισμός χρηματοδότησης χωρίς χρηματοδότηση.
Και την ίδια ώρα, το Ισραήλ συνεχίζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα, επικαλούμενο ως βασικό εμπόδιο την απουσία αφοπλισμού της Hamas.
Με αυτό τον τρόπο, η ανοικοδόμηση μετατρέπεται σε πολιτικό εκβιασμό: πρώτα πλήρης συμμόρφωση με τους όρους του Ισραήλ και των ΗΠΑ, μετά ανθρωπιστική βοήθεια, μετά πιθανώς χρήματα, μετά ίσως κάποια μορφή ανασυγκρότησης.
Αυτή η λογική είναι κυνική. Η ανθρωπιστική βοήθεια δεν μπορεί να εξαρτάται από πολιτικά τελεσίγραφα.
Η ανοικοδόμηση μιας κατεστραμμένης περιοχής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ανταμοιβή για γεωπολιτική υπακοή.
Οι άμαχοι της Γάζας δεν μπορούν να κρατούνται όμηροι ενός σχεδίου που συνδέει το δικαίωμα στη στέγη, στο νερό, στην υγεία και στην εκπαίδευση με όρους που διαμορφώνονται από την Ουάσιγκτον και το Tel Aviv.
Πανέξυπνη ρωσική κίνηση
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η στάση της Ρωσίας.
Ο Vladimir Putin δήλωσε επισήμως ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να διαθέσει 1 δισεκατομμύριο δολάρια στο ταμείο για την αποκατάσταση της Λωρίδας της Γάζας, εκπληρώνοντας έτσι τον όρο για μόνιμη συμμετοχή. Όμως η Μόσχα έθεσε έναν αυστηρό όρο: το ποσό αυτό να ληφθεί από τα ρωσικά αποθεματικά σε χρυσό και συνάλλαγμα που έχουν παγώσει δυτικές χώρες μετά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία.
Πρόκειται για διπλωματικά έξυπνη κίνηση.
Η Ρωσία εμφανίζεται πρόθυμη να συμβάλει στην ανοικοδόμηση της Γάζας, αλλά μεταφέρει την ευθύνη στη Δύση, η οποία έχει δεσμεύσει τα ρωσικά κεφάλαια.
Η Δύση, φυσικά, δεν μπορεί εύκολα να αποδεχθεί αυτό τον όρο, διότι θα αναγνώριζε εμμέσως ότι τα παγωμένα ρωσικά αποθεματικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν υπό συγκεκριμένες διεθνείς συνθήκες με τη συναίνεση της Μόσχας.
Έτσι, η Ρωσία τυπικά δείχνει καλή θέληση, ενώ το ταμείο δεν λαμβάνει πραγματικά χρήματα.
Η κίνηση αυτή αποκαλύπτει ταυτόχρονα την αμηχανία της Δύσης και την πολιτική ανεπάρκεια του σχεδίου Trump.
www.bankingnews.gr
Στην πράξη, όμως, εξελίσσεται σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της χαοτικής, προσωποπαγούς και βαθιά προβληματικής πολιτικής του Αμερικανού προέδρου.
Ένα σχέδιο που υποτίθεται ότι θα συγκέντρωνε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για την ανοικοδόμηση της Λωρίδας της Γάζας, σήμερα εμφανίζεται εγκλωβισμένο σε πολιτικό, νομικό και οικονομικό αδιέξοδο, με τους επίσημους λογαριασμούς του στην Παγκόσμια Τράπεζα να έχουν λάβει —σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα— ακριβώς μηδέν δολάρια.
Η εικόνα είναι αποκαλυπτική.
Ένα σχέδιο ύψους 70 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που παρουσιάστηκε ως παγκόσμια πρωτοβουλία για την ανασυγκρότηση της Γάζας, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει πραγματική χρηματοδότηση μέσω των θεσμικών καναλιών που θα μπορούσαν να του προσδώσουν αξιοπιστία.
Οξύτατο χρηματοδοτικό κενό
Η ίδια η οργάνωση φέρεται να αναγνώρισε σε έκθεσή της προς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ την ύπαρξη ενός οξύτατου «χρηματοδοτικού κενού».
Αυτό το κενό δεν είναι απλώς τεχνικό. Είναι πολιτικό. Είναι θεσμικό. Και κυρίως είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας της Ουάσιγκτον να πείσει ότι λειτουργεί ως ουδέτερος εγγυητής ειρήνης και όχι ως δύναμη που επιχειρεί να ελέγξει τη μεταπολεμική Γάζα υπό αμερικανικούς και ισραηλινούς όρους.
Το πρώτο και ίσως πιο σοβαρό πρόβλημα αφορά τον τρόπο χρηματοδότησης.
Η ομάδα του Donald Trump φέρεται να προσπάθησε να παρακάμψει την Παγκόσμια Τράπεζα και να κατευθύνει τις δωρεές μέσω απευθείας καταθέσεων σε λογαριασμό της JPMorgan.
Αυτή η κίνηση προκάλεσε βαθιά δυσπιστία στους διεθνείς χορηγούς.
Και δικαιολογημένα.
Όταν ένα ταμείο που διαχειρίζεται δυνητικά δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια δεν υπόκειται σε ανεξάρτητο διεθνή έλεγχο, όταν δεν υπάρχει σαφής μηχανισμός λογοδοσίας και όταν ο τελικός έλεγχος φαίνεται να συγκεντρώνεται γύρω από τον ίδιο τον Donald Trump, τότε οι δωρητές έχουν κάθε λόγο να κρατούν τα χρήματά τους μακριά.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο λογιστικό. Είναι ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης.
Επιχειρηματικό project γύρω από μία αμερικανική τράπεζα
Η ανοικοδόμηση της Γάζας δεν μπορεί να μετατραπεί σε ιδιωτικό ταμείο πολιτικής επιρροής του Λευκού Οίκου.
Δεν μπορεί να οργανωθεί σαν επιχειρηματικό project γύρω από μια αμερικανική τράπεζα, χωρίς επαρκή διεθνή εποπτεία, χωρίς ουσιαστικό ρόλο των Παλαιστινίων και χωρίς καθαρό πλαίσιο για το ποιος αποφασίζει, ποιος ελέγχει και ποιος ωφελείται.
Η Γάζα δεν είναι real estate ευκαιρία.
Είναι ένας κατεστραμμένος τόπος, με ανθρώπους που έχουν υποστεί ανείπωτη καταστροφή και που δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως παθητικοί αποδέκτες αποφάσεων που λαμβάνονται στην Ουάσιγκτον, στο Tel Aviv ή στα διοικητικά συμβούλια δυτικών τραπεζών.
Η προσπάθεια του Donald Trump να αποκτήσει ουσιαστικά σχεδόν απεριόριστο έλεγχο στη διανομή των κεφαλαίων αποτελεί βασικό λόγο για την απροθυμία μεγάλων χορηγών να συμμετάσχουν.
Οι διεθνείς δωρητές αντιλαμβάνονται ότι η χρηματοδότηση ενός τέτοιου μηχανισμού χωρίς σαφείς εγγυήσεις θα μπορούσε να τους καταστήσει συνένοχους σε ένα σχέδιο πολιτικής επιβολής, όχι πραγματικής ανασυγκρότησης.
Ακόμη πιο προβληματική είναι η περιθωριοποίηση των Παλαιστινίων από τη διαχείριση της ίδιας της ανοικοδόμησης.
Πώς μπορεί να υπάρξει ειρήνη στη Γάζα όταν οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι αποκλείονται από τον έλεγχο των πόρων που προορίζονται για τη γη τους, τα σπίτια τους και το μέλλον τους;
Το μεγάλο αδιέξοδο των ΗΠΑ
Το δεύτερο μεγάλο αδιέξοδο αφορά τη χρηματοδοτική συμβολή των ίδιων των ΗΠΑ.
Από τα 17 δισεκατομμύρια δολάρια που είχαν υποσχεθεί οι βασικοί χρηματοδότες, τα 10 δισεκατομμύρια υποτίθεται ότι θα προέρχονταν από την Ουάσιγκτον.
Όμως η κυβέρνηση Trump φέρεται να επιχείρησε να μεταφέρει την πρώτη δόση, ύψους 1,25 δισεκατομμυρίων δολαρίων, παρακάμπτοντας το Κογκρέσο και ανακατευθύνοντας κονδύλια από προϋπολογισμούς για φυσικές καταστροφές και ειρηνευτικές επιχειρήσεις.
Πρόκειται για μια κίνηση που αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο ο Donald Trump αντιλαμβάνεται την εξουσία: όχι ως θεσμική διαδικασία, αλλά ως προσωπική εντολή.
Η αντίδραση των Αμερικανών νομοθετών ήταν σκληρή.
Η Γερουσία φέρεται να προώθησε νομοσχέδιο για να μπλοκάρει αυτές τις μη εξουσιοδοτημένες δαπάνες.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία: εάν οι ίδιες οι ΗΠΑ δεν μπορούν να καταβάλουν το μερίδιό τους, γιατί να το κάνουν άλλες χώρες;
Εάν η Ουάσιγκτον απαιτεί από τον υπόλοιπο κόσμο να χρηματοδοτήσει ένα σχέδιο που ελέγχεται από τον Donald Trump, αλλά η ίδια δεν μπορεί ή δεν θέλει να περάσει τα χρήματα μέσα από τις νόμιμες θεσμικές διαδικασίες, τότε το σχέδιο χάνει κάθε αξιοπιστία.
Κλασικό πρόβλημα πολιτικής
Αυτό είναι το κλασικό πρόβλημα της αμερικανικής πολιτικής υπό τον Donald Trump: μεγάλες εξαγγελίες, μικρή προετοιμασία, θεαματική επικοινωνία, αδύναμη θεσμική εκτέλεση.
Η Ουάσιγκτον παρουσιάζει «ιστορικά» σχέδια, αλλά όταν έρχεται η ώρα της εφαρμογής, αποκαλύπτεται ότι δεν υπάρχουν ούτε χρήματα, ούτε συναίνεση, ούτε μηχανισμός, ούτε διεθνής εμπιστοσύνη.
Η πολιτική μετατρέπεται σε σκηνικό.
Η διπλωματία σε τηλεοπτική εικόνα. Και η Γάζα σε εργαλείο πολιτικής προβολής.
Το τρίτο πλήγμα ήρθε από τον Περσικό Κόλπο.
Οι βασικοί Άραβες δωρητές —η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα— είχαν αρχικά συνδεθεί με χρηματοδότηση περίπου 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Όμως η έκρηξη της περιφερειακής κρίσης και ο πόλεμος με το Ιράν άλλαξαν δραματικά τις προτεραιότητές τους. Είναι απολύτως λογικό.
Όταν οι ίδιες οι μοναρχίες του Κόλπου αισθάνονται ότι απειλείται η δική τους ασφάλεια, οι δικές τους ενεργειακές υποδομές και οι δικές τους οικονομίες, δεν πρόκειται να διοχετεύσουν τεράστια ποσά σε ένα αμερικανικό ταμείο ασαφούς ελέγχου.
Κρίση αξιοπιστίας
Η πραγματικότητα είναι ότι οι χώρες του Κόλπου δεν εμπιστεύονται τυφλά την Ουάσιγκτον όπως στο παρελθόν.
Βλέπουν ότι οι ΗΠΑ ανάβουν φωτιές στην περιοχή, ενθαρρύνουν το Ισραήλ, κλιμακώνουν απέναντι στο Ιράν και μετά ζητούν από τους συμμάχους τους να πληρώσουν το κόστος της καταστροφής.
Αυτή η λογική δεν μπορεί να λειτουργεί επ’ άπειρον.
Η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα γνωρίζουν ότι σε έναν γενικευμένο πόλεμο η δική τους οικονομική ασφάλεια θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή.
Επομένως, η απροθυμία τους να ρίξουν χρήματα σε ένα αμφιλεγόμενο ταμείο του Donald Trump δεν είναι έκπληξη. Είναι πράξη αυτοπροστασίας.
Μέχρι σήμερα, οι πραγματικές μεταφορές κεφαλαίων φέρεται να αντιστοιχούν μόλις στο 1% των υποσχέσεων.
Και αυτές προήλθαν κυρίως από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μαρόκο.
Ακόμη χειρότερα, τα ελάχιστα αυτά ποσά δεν κατευθύνθηκαν σε πραγματικά έργα ανοικοδόμησης στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά στα λειτουργικά έξοδα του ίδιου του συμβουλίου.
Δηλαδή, πριν ακόμη χτιστεί ένα σπίτι, πριν αποκατασταθεί μια υποδομή, πριν επιστρέψει αξιοπρέπεια σε έναν Παλαιστίνιο πολίτη, το ταμείο καταναλώνει χρήματα για την ίδια του τη γραφειοκρατική ύπαρξη.
Απόλυτο σύμβολο αποτυχίας
Αυτό είναι το απόλυτο σύμβολο της αποτυχίας.
Ένα «Συμβούλιο Ειρήνης» χωρίς ειρήνη.
Ένα ταμείο ανοικοδόμησης χωρίς ανοικοδόμηση.
Ένας μηχανισμός χρηματοδότησης χωρίς χρηματοδότηση.
Και την ίδια ώρα, το Ισραήλ συνεχίζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα, επικαλούμενο ως βασικό εμπόδιο την απουσία αφοπλισμού της Hamas.
Με αυτό τον τρόπο, η ανοικοδόμηση μετατρέπεται σε πολιτικό εκβιασμό: πρώτα πλήρης συμμόρφωση με τους όρους του Ισραήλ και των ΗΠΑ, μετά ανθρωπιστική βοήθεια, μετά πιθανώς χρήματα, μετά ίσως κάποια μορφή ανασυγκρότησης.
Αυτή η λογική είναι κυνική. Η ανθρωπιστική βοήθεια δεν μπορεί να εξαρτάται από πολιτικά τελεσίγραφα.
Η ανοικοδόμηση μιας κατεστραμμένης περιοχής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ανταμοιβή για γεωπολιτική υπακοή.
Οι άμαχοι της Γάζας δεν μπορούν να κρατούνται όμηροι ενός σχεδίου που συνδέει το δικαίωμα στη στέγη, στο νερό, στην υγεία και στην εκπαίδευση με όρους που διαμορφώνονται από την Ουάσιγκτον και το Tel Aviv.
Πανέξυπνη ρωσική κίνηση
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η στάση της Ρωσίας.
Ο Vladimir Putin δήλωσε επισήμως ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να διαθέσει 1 δισεκατομμύριο δολάρια στο ταμείο για την αποκατάσταση της Λωρίδας της Γάζας, εκπληρώνοντας έτσι τον όρο για μόνιμη συμμετοχή. Όμως η Μόσχα έθεσε έναν αυστηρό όρο: το ποσό αυτό να ληφθεί από τα ρωσικά αποθεματικά σε χρυσό και συνάλλαγμα που έχουν παγώσει δυτικές χώρες μετά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία.
Πρόκειται για διπλωματικά έξυπνη κίνηση.
Η Ρωσία εμφανίζεται πρόθυμη να συμβάλει στην ανοικοδόμηση της Γάζας, αλλά μεταφέρει την ευθύνη στη Δύση, η οποία έχει δεσμεύσει τα ρωσικά κεφάλαια.
Η Δύση, φυσικά, δεν μπορεί εύκολα να αποδεχθεί αυτό τον όρο, διότι θα αναγνώριζε εμμέσως ότι τα παγωμένα ρωσικά αποθεματικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν υπό συγκεκριμένες διεθνείς συνθήκες με τη συναίνεση της Μόσχας.
Έτσι, η Ρωσία τυπικά δείχνει καλή θέληση, ενώ το ταμείο δεν λαμβάνει πραγματικά χρήματα.
Η κίνηση αυτή αποκαλύπτει ταυτόχρονα την αμηχανία της Δύσης και την πολιτική ανεπάρκεια του σχεδίου Trump.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών