Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εμπλακεί σε μια σύγκρουση της οποίας οι στόχοι συνδέονται περισσότερο με τις προτεραιότητες του Ισραήλ παρά με ένα σαφώς καθορισμένο αμερικανικό εθνικό συμφέρον
Η εικόνα μιας πλήρως συσπειρωμένης αμερικανικής στρατιωτικής μηχανής πίσω από τον πόλεμο με το Ιράν αρχίζει να παρουσιάζει ρωγμές σε επίπεδο ηθικού και πολιτικής αποδοχής, καθώς διαρκώς δημοσιοποιούνται μηνύματα που αποδίδονται σε Αμερικανούς στρατιωτικούς αναπτυγμένους στον Κόλπο και εκφράζουν έντονη δυσαρέσκεια για τη διάρκεια της σύγκρουσης, τον ρόλο του Ισραήλ και την απουσία σαφούς τελικού στόχου.
Σύμφωνα με τον Trita Parsi, εκτελεστικό αντιπρόεδρο και συνιδρυτή του Quincy Institute for Responsible Statecraft, φωτογραφίες που του εστάλησαν από την περιοχή δείχνουν φράσεις γραμμένες πάνω στη σκονισμένη επιφάνεια πτερυγίου αμερικανικού αεροσκάφους.
Ο ίδιος αποδίδει τα μηνύματα σε Αμερικανούς στρατιωτικούς, αν και δεν έχει παρουσιαστεί ανεξάρτητη επιβεβαίωση για την ταυτότητα των συντακτών τους.
Οι φράσεις, πάντως, είναι ιδιαίτερα αιχμηρές.
Μεταξύ αυτών εμφανίζονται τα μηνύματα «να είσαι καλό παιδί και να κάνεις ό,τι σου λέει το Ισραήλ», «Επιχείρηση Οργή... Epstein» και «έρχεται η ειρηνευτική συμφωνία Νο 64… όλα αυτά για τους Αγίους Τόπους».
Πρόκειται για διατυπώσεις που, εφόσον πράγματι προέρχονται από εν ενεργεία Αμερικανούς στρατιωτικούς, υποδηλώνουν κάτι περισσότερο από απλή κούραση.
Αντανακλούν αμφισβήτηση του ίδιου του πολιτικού σκεπτικού του πολέμου και την πεποίθηση, τουλάχιστον σε ένα τμήμα του προσωπικού, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εμπλακεί σε μια σύγκρουση της οποίας οι στόχοι συνδέονται περισσότερο με τις προτεραιότητες του Ισραήλ παρά με ένα σαφώς καθορισμένο αμερικανικό εθνικό συμφέρον.
«Δεν υπάρχει υψηλό ηθικό πίσω από αυτόν τον πόλεμο»
Ο Parsi επικαλέστηκε επίσης σχόλιο που αποδίδει σε Αμερικανό στρατιωτικό και το οποίο περιγράφει ένα σοβαρότερο πρόβλημα: την απουσία υψηλού ηθικού μεταξύ των δυνάμεων που έχουν αναπτυχθεί στην περιοχή.
Σύμφωνα με το συγκεκριμένο σχόλιο, αυτό που δεν αντιλαμβάνονται όσοι συγκρίνουν τη σημερινή επιχείρηση με προηγούμενους αμερικανικούς πολέμους είναι ότι «αυτή η επιχείρηση δεν έχει νομιμοποίηση πίσω της».
Η παρατήρηση συνοδεύεται από αναφορά στις επ' αόριστον αναπτύξεις προσωπικού σε δύσκολες και ανεπιθύμητες τοποθεσίες.
Για τους στρατιωτικούς που βρίσκονται επί μήνες μακριά από τις οικογένειές τους, χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα επιστροφής και χωρίς ορατό πολιτικό τέλος της σύγκρουσης, το ζήτημα δεν αφορά μόνο τις συνθήκες υπηρεσίας. Αφορά το ερώτημα για ποιον ακριβώς σκοπό συνεχίζεται ο πόλεμος.
Αυτό είναι το σημείο που διαφοροποιεί τη σημερινή δυσαρέσκεια από τη συνήθη κόπωση μιας παρατεταμένης στρατιωτικής επιχείρησης.
Όταν το προσωπικό αρχίζει να αμφισβητεί όχι μόνο τη διάρκεια αλλά και τη νομιμοποίηση ή τη στρατηγική χρησιμότητα μιας αποστολής, το πρόβλημα μετατρέπεται από ζήτημα επιχειρησιακής κόπωσης σε πολιτικό και στρατηγικό πρόβλημα.
Η βαριά σκιά του Ισραήλ
Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι πολλά από τα μηνύματα στρέφονται ευθέως προς το Ισραήλ.
Η φράση «κάνε ό,τι σου λέει το Ισραήλ» αποτελεί σαφή ειρωνική αιχμή στην αντίληψη ότι η Ουάσιγκτον ακολουθεί τις ισραηλινές προτεραιότητες αντί να χαράσσει αυτόνομη στρατηγική απέναντι στην Τεχεράνη.
Η συγκεκριμένη αντίληψη έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα όταν εμφανίζεται στο εσωτερικό των ίδιων των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων.
Οι στρατιωτικοί είναι εκείνοι που επωμίζονται άμεσα τις συνέπειες των αποφάσεων της πολιτικής ηγεσίας: πολυμηνιαίες αναπτύξεις, επιχειρήσεις υψηλού κινδύνου, πιθανές απώλειες και διαρκή έκθεση σε πυραυλικές ή μη επανδρωμένες επιθέσεις.
Επομένως, ακόμη και περιορισμένες εκφράσεις αμφισβήτησης αποκτούν μεγαλύτερη σημασία όταν το βασικό τους ερώτημα είναι εάν οι ΗΠΑ πολεμούν για τους δικούς τους στρατηγικούς στόχους ή επειδή έχουν παρασυρθεί σε μια περιφερειακή σύγκρουση χωρίς σαφή στρατηγική εξόδου.
Ατέρμονη ανάπτυξη των δυνάμεων χωρίς σαφή τελικό στόχο
Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι η διάρκεια.
Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή έχει μετατραπεί για μεγάλο αριθμό στρατιωτικών σε μια ανάπτυξη χωρίς σαφώς καθορισμένο τέλος. Όσο δεν επιτυγχάνεται βιώσιμη πολιτική συμφωνία με το Ιράν και όσο παραμένει ανοικτό το μέτωπο στο Hormuz και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, οι επιχειρησιακές απαιτήσεις δεν μειώνονται.
Αντίθετα, η ανάγκη προστασίας βάσεων, πλοίων, αεροσκαφών και εμπορικών διαδρόμων δημιουργεί μόνιμη πίεση στο προσωπικό.
Αυτό εξηγεί γιατί η έννοια της «νίκης» αρχίζει να αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο για όσους υπηρετούν στο πεδίο.
Ο Parsi υποστήριξε ότι, όταν ένας πόλεμος δεν διαθέτει ηθικό ή σαφή πολιτική νομιμοποίηση για όσους τον διεξάγουν, τότε η μόνη πραγματική μορφή νίκης είναι να τερματιστεί.
Πρόκειται φυσικά για τη δική του πολιτική αξιολόγηση.
Ωστόσο, η παρατήρηση αγγίζει ένα ουσιαστικό πρόβλημα της σημερινής αμερικανικής στρατηγικής: ποιο είναι το σημείο στο οποίο η κυβέρνηση Trump θα μπορεί να δηλώσει ότι πέτυχε τον στόχο της και να αποσύρει τις δυνάμεις της;
Πίεση και στο USS Abraham Lincoln
Οι αναφορές για δυσαρέσκεια έρχονται παράλληλα με αυξανόμενες επικρίσεις για τις συνθήκες που αντιμετωπίζει το προσωπικό που υπηρετεί σε αμερικανικές ναυτικές μονάδες στην περιοχή, μεταξύ αυτών και στο USS Abraham Lincoln.
Οι καταγγελίες για τις συνθήκες διαβίωσης και τη διάρκεια των αποστολών έχουν προκαλέσει πολιτικές παρεμβάσεις και αιτήματα Αμερικανών νομοθετών για εξηγήσεις από το υπουργείο Άμυνας.
Η συζήτηση επομένως αρχίζει να μεταφέρεται από το καθαρά στρατιωτικό πεδίο στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όσο η σύγκρουση παρατείνεται χωρίς σαφή πολιτική λύση, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα η κόπωση του προσωπικού να συνδεθεί με ευρύτερη κοινωνική και πολιτική αμφισβήτηση του πολέμου.
Η πιο επικίνδυνη φθορά
Για την αμερικανική ηγεσία, η φθορά του ηθικού σθένους μπορεί τελικά να αποδειχθεί εξίσου σημαντική με την κατανάλωση πυραύλων ή τη φθορά των οπλικών συστημάτων.
Μια στρατιωτική δύναμη μπορεί να διαθέτει τεχνολογική υπεροχή, μεγάλες αποθήκες πυρομαχικών και ισχυρή διοικητική υποστήριξη.
Όμως μια παρατεταμένη σύγκρουση γίνεται πολύ δυσκολότερη όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που καλούνται να τη διεξαγάγουν δεν βλέπουν σαφή λόγο για τον οποίο συνεχίζεται.
Τα μηνύματα που δημοσιοποίησε ο Parsi δεν αποδεικνύουν από μόνα τους γενικευμένη «εξέγερση» στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και θα ήταν υπερβολικό να εξαχθεί τέτοιο συμπέρασμα χωρίς ευρύτερα στοιχεία.
Αποτυπώνουν όμως, εφόσον είναι αυθεντικά, ένα προειδοποιητικό φαινόμενο: την εμφάνιση ανοιχτής πολιτικής δυσφορίας μέσα σε ένα στράτευμα που βρίσκεται αναπτυγμένο επ' αόριστον σε έναν πόλεμο χωρίς ακόμη καθαρό τέλος.
Και για την Ουάσιγκτον αυτή μπορεί να είναι μία από τις δυσκολότερες μορφές πίεσης.
Δεν αφορά την ισχύ του αντιπάλου, αλλά τη σταδιακή διάβρωση της πεποίθησης στο εσωτερικό της ίδιας της αμερικανικής στρατιωτικής μηχανής ότι ο πόλεμος αξίζει να συνεχιστεί.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με τον Trita Parsi, εκτελεστικό αντιπρόεδρο και συνιδρυτή του Quincy Institute for Responsible Statecraft, φωτογραφίες που του εστάλησαν από την περιοχή δείχνουν φράσεις γραμμένες πάνω στη σκονισμένη επιφάνεια πτερυγίου αμερικανικού αεροσκάφους.
Ο ίδιος αποδίδει τα μηνύματα σε Αμερικανούς στρατιωτικούς, αν και δεν έχει παρουσιαστεί ανεξάρτητη επιβεβαίωση για την ταυτότητα των συντακτών τους.
Οι φράσεις, πάντως, είναι ιδιαίτερα αιχμηρές.
Μεταξύ αυτών εμφανίζονται τα μηνύματα «να είσαι καλό παιδί και να κάνεις ό,τι σου λέει το Ισραήλ», «Επιχείρηση Οργή... Epstein» και «έρχεται η ειρηνευτική συμφωνία Νο 64… όλα αυτά για τους Αγίους Τόπους».
Πρόκειται για διατυπώσεις που, εφόσον πράγματι προέρχονται από εν ενεργεία Αμερικανούς στρατιωτικούς, υποδηλώνουν κάτι περισσότερο από απλή κούραση.
Αντανακλούν αμφισβήτηση του ίδιου του πολιτικού σκεπτικού του πολέμου και την πεποίθηση, τουλάχιστον σε ένα τμήμα του προσωπικού, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εμπλακεί σε μια σύγκρουση της οποίας οι στόχοι συνδέονται περισσότερο με τις προτεραιότητες του Ισραήλ παρά με ένα σαφώς καθορισμένο αμερικανικό εθνικό συμφέρον.
«Δεν υπάρχει υψηλό ηθικό πίσω από αυτόν τον πόλεμο»
Ο Parsi επικαλέστηκε επίσης σχόλιο που αποδίδει σε Αμερικανό στρατιωτικό και το οποίο περιγράφει ένα σοβαρότερο πρόβλημα: την απουσία υψηλού ηθικού μεταξύ των δυνάμεων που έχουν αναπτυχθεί στην περιοχή.
Σύμφωνα με το συγκεκριμένο σχόλιο, αυτό που δεν αντιλαμβάνονται όσοι συγκρίνουν τη σημερινή επιχείρηση με προηγούμενους αμερικανικούς πολέμους είναι ότι «αυτή η επιχείρηση δεν έχει νομιμοποίηση πίσω της».
Η παρατήρηση συνοδεύεται από αναφορά στις επ' αόριστον αναπτύξεις προσωπικού σε δύσκολες και ανεπιθύμητες τοποθεσίες.
Για τους στρατιωτικούς που βρίσκονται επί μήνες μακριά από τις οικογένειές τους, χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα επιστροφής και χωρίς ορατό πολιτικό τέλος της σύγκρουσης, το ζήτημα δεν αφορά μόνο τις συνθήκες υπηρεσίας. Αφορά το ερώτημα για ποιον ακριβώς σκοπό συνεχίζεται ο πόλεμος.
Αυτό είναι το σημείο που διαφοροποιεί τη σημερινή δυσαρέσκεια από τη συνήθη κόπωση μιας παρατεταμένης στρατιωτικής επιχείρησης.
Όταν το προσωπικό αρχίζει να αμφισβητεί όχι μόνο τη διάρκεια αλλά και τη νομιμοποίηση ή τη στρατηγική χρησιμότητα μιας αποστολής, το πρόβλημα μετατρέπεται από ζήτημα επιχειρησιακής κόπωσης σε πολιτικό και στρατηγικό πρόβλημα.
Η βαριά σκιά του Ισραήλ
Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι πολλά από τα μηνύματα στρέφονται ευθέως προς το Ισραήλ.
Η φράση «κάνε ό,τι σου λέει το Ισραήλ» αποτελεί σαφή ειρωνική αιχμή στην αντίληψη ότι η Ουάσιγκτον ακολουθεί τις ισραηλινές προτεραιότητες αντί να χαράσσει αυτόνομη στρατηγική απέναντι στην Τεχεράνη.
Η συγκεκριμένη αντίληψη έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα όταν εμφανίζεται στο εσωτερικό των ίδιων των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων.
Οι στρατιωτικοί είναι εκείνοι που επωμίζονται άμεσα τις συνέπειες των αποφάσεων της πολιτικής ηγεσίας: πολυμηνιαίες αναπτύξεις, επιχειρήσεις υψηλού κινδύνου, πιθανές απώλειες και διαρκή έκθεση σε πυραυλικές ή μη επανδρωμένες επιθέσεις.
Επομένως, ακόμη και περιορισμένες εκφράσεις αμφισβήτησης αποκτούν μεγαλύτερη σημασία όταν το βασικό τους ερώτημα είναι εάν οι ΗΠΑ πολεμούν για τους δικούς τους στρατηγικούς στόχους ή επειδή έχουν παρασυρθεί σε μια περιφερειακή σύγκρουση χωρίς σαφή στρατηγική εξόδου.
Ατέρμονη ανάπτυξη των δυνάμεων χωρίς σαφή τελικό στόχο
Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι η διάρκεια.
Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή έχει μετατραπεί για μεγάλο αριθμό στρατιωτικών σε μια ανάπτυξη χωρίς σαφώς καθορισμένο τέλος. Όσο δεν επιτυγχάνεται βιώσιμη πολιτική συμφωνία με το Ιράν και όσο παραμένει ανοικτό το μέτωπο στο Hormuz και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, οι επιχειρησιακές απαιτήσεις δεν μειώνονται.
Αντίθετα, η ανάγκη προστασίας βάσεων, πλοίων, αεροσκαφών και εμπορικών διαδρόμων δημιουργεί μόνιμη πίεση στο προσωπικό.
Αυτό εξηγεί γιατί η έννοια της «νίκης» αρχίζει να αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο για όσους υπηρετούν στο πεδίο.
Ο Parsi υποστήριξε ότι, όταν ένας πόλεμος δεν διαθέτει ηθικό ή σαφή πολιτική νομιμοποίηση για όσους τον διεξάγουν, τότε η μόνη πραγματική μορφή νίκης είναι να τερματιστεί.
Πρόκειται φυσικά για τη δική του πολιτική αξιολόγηση.
Ωστόσο, η παρατήρηση αγγίζει ένα ουσιαστικό πρόβλημα της σημερινής αμερικανικής στρατηγικής: ποιο είναι το σημείο στο οποίο η κυβέρνηση Trump θα μπορεί να δηλώσει ότι πέτυχε τον στόχο της και να αποσύρει τις δυνάμεις της;
Πίεση και στο USS Abraham Lincoln
Οι αναφορές για δυσαρέσκεια έρχονται παράλληλα με αυξανόμενες επικρίσεις για τις συνθήκες που αντιμετωπίζει το προσωπικό που υπηρετεί σε αμερικανικές ναυτικές μονάδες στην περιοχή, μεταξύ αυτών και στο USS Abraham Lincoln.
Οι καταγγελίες για τις συνθήκες διαβίωσης και τη διάρκεια των αποστολών έχουν προκαλέσει πολιτικές παρεμβάσεις και αιτήματα Αμερικανών νομοθετών για εξηγήσεις από το υπουργείο Άμυνας.
Η συζήτηση επομένως αρχίζει να μεταφέρεται από το καθαρά στρατιωτικό πεδίο στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όσο η σύγκρουση παρατείνεται χωρίς σαφή πολιτική λύση, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα η κόπωση του προσωπικού να συνδεθεί με ευρύτερη κοινωνική και πολιτική αμφισβήτηση του πολέμου.
This image was sent to me from the field. These are messages US servicemen in the Persian Gulf have scribbled on the dust of an aircraft flap.
— Trita Parsi (@tparsi) August 16, 2026
"Be a good guy and do what Israel tells you to"
"Operation Epstein Fury"
"Peace deal #64 incoming... ALL THIS FOR THE HOLY LAND"
I… pic.twitter.com/Zc6JwKtNV0
Η πιο επικίνδυνη φθορά
Για την αμερικανική ηγεσία, η φθορά του ηθικού σθένους μπορεί τελικά να αποδειχθεί εξίσου σημαντική με την κατανάλωση πυραύλων ή τη φθορά των οπλικών συστημάτων.
Μια στρατιωτική δύναμη μπορεί να διαθέτει τεχνολογική υπεροχή, μεγάλες αποθήκες πυρομαχικών και ισχυρή διοικητική υποστήριξη.
Όμως μια παρατεταμένη σύγκρουση γίνεται πολύ δυσκολότερη όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που καλούνται να τη διεξαγάγουν δεν βλέπουν σαφή λόγο για τον οποίο συνεχίζεται.
Τα μηνύματα που δημοσιοποίησε ο Parsi δεν αποδεικνύουν από μόνα τους γενικευμένη «εξέγερση» στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και θα ήταν υπερβολικό να εξαχθεί τέτοιο συμπέρασμα χωρίς ευρύτερα στοιχεία.
Αποτυπώνουν όμως, εφόσον είναι αυθεντικά, ένα προειδοποιητικό φαινόμενο: την εμφάνιση ανοιχτής πολιτικής δυσφορίας μέσα σε ένα στράτευμα που βρίσκεται αναπτυγμένο επ' αόριστον σε έναν πόλεμο χωρίς ακόμη καθαρό τέλος.
Και για την Ουάσιγκτον αυτή μπορεί να είναι μία από τις δυσκολότερες μορφές πίεσης.
Δεν αφορά την ισχύ του αντιπάλου, αλλά τη σταδιακή διάβρωση της πεποίθησης στο εσωτερικό της ίδιας της αμερικανικής στρατιωτικής μηχανής ότι ο πόλεμος αξίζει να συνεχιστεί.
— Mario (@PawlowskiMario) August 16, 2026
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών