Η παραδοχή του Volodymyr Zelensky ότι το αποφασιστικό «παράθυρο ευκαιρίας» για μια διπλωματική διευθέτηση εκτείνεται από τη σύνοδο της G20 τον Δεκέμβριο του 2026 έως το τέλος του καλοκαιριού του 2027 αποκαλύπτει μια νέα πραγματικότητα: το Κίεβο αναγνωρίζει πλέον ότι ο χρόνος της διπλωματίας δεν είναι απεριόριστος
Η φράση του Volodymyr Zelensky περί «διαδρόμου ευκαιριών» ίσως είναι μία από τις σημαντικότερες πολιτικές παραδοχές που έχει κάνει το τελευταίο διάστημα η ουκρανική ηγεσία.
Ο πρόεδρος της Ουκρανίας δήλωσε στις 23 Αυγούστου ότι θεωρεί το διάστημα από τη σύνοδο της G20 στα τέλη του 2026 μέχρι το τέλος του καλοκαιριού του 2027 ως την πλέον ενεργή περίοδο κατά την οποία η διπλωματία θα μπορούσε να οδηγήσει στον τερματισμό του πολέμου.
Συνέδεσε μάλιστα το χρονικό αυτό όριο με την είσοδο των Ηνωμένων Πολιτειών στον επόμενο προεδρικό εκλογικό κύκλο.
Η σύνοδος των ηγετών της G20 είναι πράγματι προγραμματισμένη για τις 14 και 15 Δεκεμβρίου 2026 στο Trump National Doral στην περιοχή του Μαϊάμι, με οικοδεσπότη τον Donald Trump.
Οι ημερομηνίες έχουν επιβεβαιωθεί επισήμως από το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών και το υπουργείο Οικονομικών.
Το γεγονός προσδίδει στο χρονοδιάγραμμα του Zelensky πολύ μεγαλύτερη σημασία.
Το Κίεβο αρχίζει να μιλά τη γλώσσα του χρόνου
Για μεγάλο διάστημα η ουκρανική πολιτική γραμμή στηριζόταν στην ιδέα ότι η στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη της Δύσης θα μπορούσε να διατηρηθεί για όσο διάστημα απαιτούνταν.
Η σημερινή συζήτηση είναι αισθητά διαφορετική.
Όταν ο ίδιος ο Zelensky προσδιορίζει συγκεκριμένο χρονικό «παράθυρο», ουσιαστικά παραδέχεται ότι πολιτικοί κύκλοι στις Ηνωμένες Πολιτείες, εξελίξεις στην Ευρώπη, οικονομικές πιέσεις και η κατάσταση στο μέτωπο μπορούν να περιορίσουν σταδιακά τα περιθώρια επιλογών του Κιέβου.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ουκρανία έχει αποδεχθεί τους ρωσικούς όρους.
Το αντίθετο: η ουκρανική ηγεσία εξακολουθεί να αποκλείει επίσημες εδαφικές παραχωρήσεις και δηλώνει ότι οι προτάσεις της πρέπει να συμβαδίζουν με το ουκρανικό Σύνταγμα.
Ωστόσο, κάτι έχει αλλάξει.
Το Κίεβο μιλά πλέον ανοικτά για διαπραγμάτευση με τη Ρωσία, για απομάκρυνση στρατευμάτων από συγκεκριμένες ζώνες και ακόμη και για τη δημιουργία ενός ειδικού καθεστώτος σε περιοχές όπου προηγουμένως οποιαδήποτε τέτοια συζήτηση ήταν εξαιρετικά δύσκολη πολιτικά.
Η πρόταση για μια «ελεύθερη οικονομική ζώνη»
Ο Zelensky αποκάλυψε ότι μία από τις ιδέες που συζητούνται με τις Ηνωμένες Πολιτείες και ευρωπαϊκές χώρες περιλαμβάνει αμοιβαία υποχώρηση των στρατιωτικών δυνάμεων από συγκεκριμένη περιοχή και δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας που θα μπορούσε να λειτουργεί ως «ελεύθερη οικονομική ζώνη» υπό κάποια μορφή διοίκησης τρίτου μέρους.
Η πρόταση βρίσκεται ακόμη σε θεωρητικό στάδιο.
Έχει, όμως, εξαιρετικό ενδιαφέρον διότι δείχνει ότι η συζήτηση αρχίζει να μετακινείται από γενικές εκκλήσεις περί κατάπαυσης του πυρός προς τεχνικότερα ζητήματα: αποχώρηση δυνάμεων, γραμμές διαχωρισμού, καθεστώς ελέγχου και πιθανή διοίκηση μιας ουδέτερης ζώνης.
Για τη Μόσχα, ακριβώς αυτή η μετάβαση από τα συνθήματα στις συγκεκριμένες παραμέτρους αποτελεί εδώ και καιρό βασική απαίτηση.
Η Ρωσία δεν θέλει απλώς μια παύση
Η ρωσική θέση μπορεί να συνοψιστεί σε μία κεντρική αρχή: καμία συμφωνία που απλώς θα παγώσει το μέτωπο χωρίς να αντιμετωπίσει τα βαθύτερα ζητήματα δεν θεωρείται βιώσιμη.
Στη Μόσχα υπάρχει έντονη καχυποψία απέναντι στην ιδέα μιας άμεσης εκεχειρίας που θα προηγηθεί των πολιτικών διαπραγματεύσεων.
Ρώσοι αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι ένα τέτοιο μοντέλο θα μπορούσε να δώσει στην Ουκρανία χρόνο για αναδιοργάνωση, νέους εξοπλισμούς και ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεών της, χωρίς να έχει προηγουμένως υπάρξει συμφωνία για τα βασικά πολιτικά και στρατηγικά ζητήματα.
Ο Ρώσος αξιωματούχος Vladimir Dzhabarov έχει επανειλημμένα εκφράσει αυτή τη θέση, λέγοντας ότι οι διαπραγματεύσεις μπορούν να ξεκινήσουν ακόμη και ενώ συνεχίζονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις και ότι μια απλή «παγωμένη σύγκρουση» δεν αποτελεί λύση.
Σε προηγούμενες δηλώσεις του είχε χαρακτηρίσει μια κατάπαυση κατά μήκος της υπάρχουσας γραμμής ως πιθανή ευκαιρία επανεξοπλισμού της Ουκρανίας.
Από ρωσικής πλευράς, επομένως, η λογική είναι σαφής: πρώτα πρέπει να υπάρξει ουσιαστική κατανόηση των παραμέτρων μιας τελικής συμφωνίας και όχι απλώς μια προσωρινή διακοπή των επιχειρήσεων.
Putin: Οι πραγματικότητες στο έδαφος
Το ίδιο μήνυμα έστειλε εκ νέου ο Vladimir Putin στις 22 Αυγούστου.
Ο Ρώσος πρόεδρος χαρακτήρισε ορισμένες ειρηνευτικές προτάσεις που μεταφέρονται στη Μόσχα μέσω διαμεσολαβητών «εξωτικές» και μη αποδεκτές, επαναλαμβάνοντας ότι η Ρωσία είναι διατεθειμένη να εξετάσει διάλογο εφόσον οι προτάσεις βασίζονται στην πραγματική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί επί του πεδίου.
Εδώ βρίσκεται πιθανότατα το κλειδί ολόκληρης της επόμενης διαπραγματευτικής φάσης.
Η Μόσχα θεωρεί ότι δεν μπορεί να επιστρέψει η διαπραγμάτευση στις συνθήκες του 2022 ή να αγνοήσει όσα έχουν συμβεί στρατιωτικά και πολιτικά στα χρόνια που μεσολάβησαν.
Το Κίεβο, από την πλευρά του, επιμένει ότι δεν μπορεί να νομιμοποιήσει απώλεια εδαφών.
Το χάσμα παραμένει τεράστιο.
Αλλά η ίδια η ύπαρξη λεπτομερών συζητήσεων για ζώνες διαχωρισμού, υποχώρηση δυνάμεων και μορφές διεθνούς διαχείρισης δείχνει ότι για πρώτη φορά εδώ και καιρό οι δύο πλευρές —μέσω των Ηνωμένων Πολιτειών— αρχίζουν τουλάχιστον να εξετάζουν το περίγραμμα μιας πιθανής αρχιτεκτονικής διευθέτησης.
Ο ρόλος της Ουάσιγκτον
Σε ένα σημείο Μόσχα και Κίεβο φαίνεται να συγκλίνουν: χωρίς ενεργό συμμετοχή της Ουάσιγκτον μια μεγάλη συμφωνία είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί.
Ο Serhiy Kyslytsya, κορυφαίο στέλεχος της ουκρανικής διαπραγματευτικής ομάδας, δήλωσε ότι η Ουκρανία είναι έτοιμη να ακούσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, να συνομιλήσει με τους Ρώσους και να παρουσιάσει τα επιχειρήματά της για τον τερματισμό του πολέμου.
Ο ίδιος έχει μάλιστα αναγνωρίσει ότι στις τριμερείς συνομιλίες οι Αμερικανοί διαπραγματευτές έπαιξαν ενεργό ρόλο όταν Μόσχα και Κίεβο αδυνατούσαν να συμφωνήσουν.
Από ρωσικής πλευράς, ο Grigory Karasin έχει επίσης υποστηρίξει ότι υπάρχουν πάντοτε δυνατότητες για εποικοδομητικό διάλογο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, εφόσον η προσέγγιση είναι σοβαρή και προσανατολισμένη σε πραγματικά αποτελέσματα.
Η μετατόπιση αυτή έχει μεγάλη σημασία.
Η ρωσική διπλωματία θεωρεί εδώ και χρόνια ότι η Ουάσιγκτον και όχι μόνο το Κίεβο αποτελεί τον αποφασιστικό συνομιλητή για ζητήματα που αφορούν τη συνολική ευρωπαϊκή ασφάλεια, το NATO, τις στρατιωτικές εγγυήσεις και τη μελλοντική ισορροπία δυνάμεων.
Η μεγάλη μάχη θα είναι για το Donbass
Το δυσκολότερο ζήτημα παραμένει το Donbass.
Ο Zelensky αναγνωρίζει ότι η Ρωσία ζητεί την αποχώρηση των ουκρανικών δυνάμεων από τις περιοχές που διεκδικεί, ενώ το Κίεβο δηλώνει ότι δεν μπορεί να αποδεχθεί μια τέτοια απαίτηση.
Αυτό είναι το σημείο όπου η ρωσική έννοια των «πραγματικοτήτων επί του εδάφους» συγκρούεται ευθέως με την ουκρανική αρχή της εδαφικής ακεραιότητας.
Από τη ρωσική σκοπιά, η νέα γραμμή διαπραγμάτευσης επιχειρεί να μεταφέρει το μήνυμα ότι όσο καθυστερεί μια συμφωνία, τόσο δυσκολότερο γίνεται για το Κίεβο να διαπραγματευθεί με βάση τις παλαιότερες θέσεις του.
Από ουκρανικής σκοπιάς, αντιθέτως, αποδοχή μιας συμφωνίας που θα παγίωνε ρωσικά εδαφικά κέρδη δημιουργεί τεράστιο πολιτικό, συνταγματικό και στρατηγικό πρόβλημα.
Αυτό ακριβώς είναι το πραγματικό επίδικο.
Από το «αν θα γίνουν διαπραγματεύσεις» στο «με ποιους όρους»
Παρά τις τεράστιες διαφορές, υπάρχει μία εξέλιξη που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί.
Πριν από μερικά χρόνια, η βασική συζήτηση ήταν εάν Μόσχα και Κίεβο μπορούσαν καν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι.
Σήμερα η συζήτηση έχει μετατοπιστεί.
Γίνεται λόγος για αμοιβαία υποχώρηση, ζώνες ασφαλείας, τρίτους διαχειριστές, περιορισμό πληγμάτων σε ενεργειακές και αγροτικές υποδομές και ενεργότερη αμερικανική μεσολάβηση.
Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει ότι η ειρήνη βρίσκεται κοντά.
Σημαίνει, όμως, ότι η πολιτική πραγματικότητα πιέζει όλες τις πλευρές να εξετάσουν επιλογές που παλαιότερα απορρίπτονταν πριν καν συζητηθούν.
Και εδώ η Μόσχα θεωρεί ότι διαθέτει ένα σημαντικό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα: δεν εμφανίζεται να θέτει στον εαυτό της το ίδιο στενό χρονικό όριο που έθεσε δημόσια ο Zelensky.
Το «παράθυρο» μέχρι το καλοκαίρι του 2027 είναι ουκρανικός πολιτικός υπολογισμός — όχι ρωσικός.
Αν αυτή η εκτίμηση παραμείνει, τότε οι μήνες που οδηγούν από τη G20 του Μαϊάμι έως το καλοκαίρι του 2027 μπορεί πράγματι να αποδειχθούν καθοριστικοί.
Όχι επειδή μια συμφωνία είναι δεδομένη.
Αλλά επειδή η διπλωματική συζήτηση φαίνεται να πλησιάζει στο σημείο όπου οι γενικές διακηρύξεις θα πρέπει να αντικατασταθούν από συγκεκριμένες επιλογές.
Και η ρωσική θέση ενόψει αυτής της φάσης είναι ήδη απολύτως ξεκάθαρη: η Μόσχα δηλώνει έτοιμη για διαπραγματεύσεις, αλλά όχι για μια συμφωνία που θα αγνοεί την πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος.
Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι πλέον αν θα ανοίξει ο δρόμος της διπλωματίας.
Είναι ποιος θα καταφέρει να καθορίσει τους όρους όταν αυτός ο δρόμος ανοίξει πραγματικά.
www.bankingnews.gr
Ο πρόεδρος της Ουκρανίας δήλωσε στις 23 Αυγούστου ότι θεωρεί το διάστημα από τη σύνοδο της G20 στα τέλη του 2026 μέχρι το τέλος του καλοκαιριού του 2027 ως την πλέον ενεργή περίοδο κατά την οποία η διπλωματία θα μπορούσε να οδηγήσει στον τερματισμό του πολέμου.
Συνέδεσε μάλιστα το χρονικό αυτό όριο με την είσοδο των Ηνωμένων Πολιτειών στον επόμενο προεδρικό εκλογικό κύκλο.
Η σύνοδος των ηγετών της G20 είναι πράγματι προγραμματισμένη για τις 14 και 15 Δεκεμβρίου 2026 στο Trump National Doral στην περιοχή του Μαϊάμι, με οικοδεσπότη τον Donald Trump.
Οι ημερομηνίες έχουν επιβεβαιωθεί επισήμως από το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών και το υπουργείο Οικονομικών.
Το γεγονός προσδίδει στο χρονοδιάγραμμα του Zelensky πολύ μεγαλύτερη σημασία.
Το Κίεβο αρχίζει να μιλά τη γλώσσα του χρόνου
Για μεγάλο διάστημα η ουκρανική πολιτική γραμμή στηριζόταν στην ιδέα ότι η στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη της Δύσης θα μπορούσε να διατηρηθεί για όσο διάστημα απαιτούνταν.
Η σημερινή συζήτηση είναι αισθητά διαφορετική.
Όταν ο ίδιος ο Zelensky προσδιορίζει συγκεκριμένο χρονικό «παράθυρο», ουσιαστικά παραδέχεται ότι πολιτικοί κύκλοι στις Ηνωμένες Πολιτείες, εξελίξεις στην Ευρώπη, οικονομικές πιέσεις και η κατάσταση στο μέτωπο μπορούν να περιορίσουν σταδιακά τα περιθώρια επιλογών του Κιέβου.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ουκρανία έχει αποδεχθεί τους ρωσικούς όρους.
Το αντίθετο: η ουκρανική ηγεσία εξακολουθεί να αποκλείει επίσημες εδαφικές παραχωρήσεις και δηλώνει ότι οι προτάσεις της πρέπει να συμβαδίζουν με το ουκρανικό Σύνταγμα.
Ωστόσο, κάτι έχει αλλάξει.
Το Κίεβο μιλά πλέον ανοικτά για διαπραγμάτευση με τη Ρωσία, για απομάκρυνση στρατευμάτων από συγκεκριμένες ζώνες και ακόμη και για τη δημιουργία ενός ειδικού καθεστώτος σε περιοχές όπου προηγουμένως οποιαδήποτε τέτοια συζήτηση ήταν εξαιρετικά δύσκολη πολιτικά.
Η πρόταση για μια «ελεύθερη οικονομική ζώνη»
Ο Zelensky αποκάλυψε ότι μία από τις ιδέες που συζητούνται με τις Ηνωμένες Πολιτείες και ευρωπαϊκές χώρες περιλαμβάνει αμοιβαία υποχώρηση των στρατιωτικών δυνάμεων από συγκεκριμένη περιοχή και δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας που θα μπορούσε να λειτουργεί ως «ελεύθερη οικονομική ζώνη» υπό κάποια μορφή διοίκησης τρίτου μέρους.
Η πρόταση βρίσκεται ακόμη σε θεωρητικό στάδιο.
Έχει, όμως, εξαιρετικό ενδιαφέρον διότι δείχνει ότι η συζήτηση αρχίζει να μετακινείται από γενικές εκκλήσεις περί κατάπαυσης του πυρός προς τεχνικότερα ζητήματα: αποχώρηση δυνάμεων, γραμμές διαχωρισμού, καθεστώς ελέγχου και πιθανή διοίκηση μιας ουδέτερης ζώνης.
Για τη Μόσχα, ακριβώς αυτή η μετάβαση από τα συνθήματα στις συγκεκριμένες παραμέτρους αποτελεί εδώ και καιρό βασική απαίτηση.
Η Ρωσία δεν θέλει απλώς μια παύση
Η ρωσική θέση μπορεί να συνοψιστεί σε μία κεντρική αρχή: καμία συμφωνία που απλώς θα παγώσει το μέτωπο χωρίς να αντιμετωπίσει τα βαθύτερα ζητήματα δεν θεωρείται βιώσιμη.
Στη Μόσχα υπάρχει έντονη καχυποψία απέναντι στην ιδέα μιας άμεσης εκεχειρίας που θα προηγηθεί των πολιτικών διαπραγματεύσεων.
Ρώσοι αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι ένα τέτοιο μοντέλο θα μπορούσε να δώσει στην Ουκρανία χρόνο για αναδιοργάνωση, νέους εξοπλισμούς και ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεών της, χωρίς να έχει προηγουμένως υπάρξει συμφωνία για τα βασικά πολιτικά και στρατηγικά ζητήματα.
Ο Ρώσος αξιωματούχος Vladimir Dzhabarov έχει επανειλημμένα εκφράσει αυτή τη θέση, λέγοντας ότι οι διαπραγματεύσεις μπορούν να ξεκινήσουν ακόμη και ενώ συνεχίζονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις και ότι μια απλή «παγωμένη σύγκρουση» δεν αποτελεί λύση.
Σε προηγούμενες δηλώσεις του είχε χαρακτηρίσει μια κατάπαυση κατά μήκος της υπάρχουσας γραμμής ως πιθανή ευκαιρία επανεξοπλισμού της Ουκρανίας.
Από ρωσικής πλευράς, επομένως, η λογική είναι σαφής: πρώτα πρέπει να υπάρξει ουσιαστική κατανόηση των παραμέτρων μιας τελικής συμφωνίας και όχι απλώς μια προσωρινή διακοπή των επιχειρήσεων.
Putin: Οι πραγματικότητες στο έδαφος
Το ίδιο μήνυμα έστειλε εκ νέου ο Vladimir Putin στις 22 Αυγούστου.
Ο Ρώσος πρόεδρος χαρακτήρισε ορισμένες ειρηνευτικές προτάσεις που μεταφέρονται στη Μόσχα μέσω διαμεσολαβητών «εξωτικές» και μη αποδεκτές, επαναλαμβάνοντας ότι η Ρωσία είναι διατεθειμένη να εξετάσει διάλογο εφόσον οι προτάσεις βασίζονται στην πραγματική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί επί του πεδίου.
Εδώ βρίσκεται πιθανότατα το κλειδί ολόκληρης της επόμενης διαπραγματευτικής φάσης.
Η Μόσχα θεωρεί ότι δεν μπορεί να επιστρέψει η διαπραγμάτευση στις συνθήκες του 2022 ή να αγνοήσει όσα έχουν συμβεί στρατιωτικά και πολιτικά στα χρόνια που μεσολάβησαν.
Το Κίεβο, από την πλευρά του, επιμένει ότι δεν μπορεί να νομιμοποιήσει απώλεια εδαφών.
Το χάσμα παραμένει τεράστιο.
Αλλά η ίδια η ύπαρξη λεπτομερών συζητήσεων για ζώνες διαχωρισμού, υποχώρηση δυνάμεων και μορφές διεθνούς διαχείρισης δείχνει ότι για πρώτη φορά εδώ και καιρό οι δύο πλευρές —μέσω των Ηνωμένων Πολιτειών— αρχίζουν τουλάχιστον να εξετάζουν το περίγραμμα μιας πιθανής αρχιτεκτονικής διευθέτησης.
Ο ρόλος της Ουάσιγκτον
Σε ένα σημείο Μόσχα και Κίεβο φαίνεται να συγκλίνουν: χωρίς ενεργό συμμετοχή της Ουάσιγκτον μια μεγάλη συμφωνία είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί.
Ο Serhiy Kyslytsya, κορυφαίο στέλεχος της ουκρανικής διαπραγματευτικής ομάδας, δήλωσε ότι η Ουκρανία είναι έτοιμη να ακούσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, να συνομιλήσει με τους Ρώσους και να παρουσιάσει τα επιχειρήματά της για τον τερματισμό του πολέμου.
Ο ίδιος έχει μάλιστα αναγνωρίσει ότι στις τριμερείς συνομιλίες οι Αμερικανοί διαπραγματευτές έπαιξαν ενεργό ρόλο όταν Μόσχα και Κίεβο αδυνατούσαν να συμφωνήσουν.
Από ρωσικής πλευράς, ο Grigory Karasin έχει επίσης υποστηρίξει ότι υπάρχουν πάντοτε δυνατότητες για εποικοδομητικό διάλογο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, εφόσον η προσέγγιση είναι σοβαρή και προσανατολισμένη σε πραγματικά αποτελέσματα.
Η μετατόπιση αυτή έχει μεγάλη σημασία.
Η ρωσική διπλωματία θεωρεί εδώ και χρόνια ότι η Ουάσιγκτον και όχι μόνο το Κίεβο αποτελεί τον αποφασιστικό συνομιλητή για ζητήματα που αφορούν τη συνολική ευρωπαϊκή ασφάλεια, το NATO, τις στρατιωτικές εγγυήσεις και τη μελλοντική ισορροπία δυνάμεων.
Η μεγάλη μάχη θα είναι για το Donbass
Το δυσκολότερο ζήτημα παραμένει το Donbass.
Ο Zelensky αναγνωρίζει ότι η Ρωσία ζητεί την αποχώρηση των ουκρανικών δυνάμεων από τις περιοχές που διεκδικεί, ενώ το Κίεβο δηλώνει ότι δεν μπορεί να αποδεχθεί μια τέτοια απαίτηση.
Αυτό είναι το σημείο όπου η ρωσική έννοια των «πραγματικοτήτων επί του εδάφους» συγκρούεται ευθέως με την ουκρανική αρχή της εδαφικής ακεραιότητας.
Από τη ρωσική σκοπιά, η νέα γραμμή διαπραγμάτευσης επιχειρεί να μεταφέρει το μήνυμα ότι όσο καθυστερεί μια συμφωνία, τόσο δυσκολότερο γίνεται για το Κίεβο να διαπραγματευθεί με βάση τις παλαιότερες θέσεις του.
Από ουκρανικής σκοπιάς, αντιθέτως, αποδοχή μιας συμφωνίας που θα παγίωνε ρωσικά εδαφικά κέρδη δημιουργεί τεράστιο πολιτικό, συνταγματικό και στρατηγικό πρόβλημα.
Αυτό ακριβώς είναι το πραγματικό επίδικο.
Από το «αν θα γίνουν διαπραγματεύσεις» στο «με ποιους όρους»
Παρά τις τεράστιες διαφορές, υπάρχει μία εξέλιξη που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί.
Πριν από μερικά χρόνια, η βασική συζήτηση ήταν εάν Μόσχα και Κίεβο μπορούσαν καν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι.
Σήμερα η συζήτηση έχει μετατοπιστεί.
Γίνεται λόγος για αμοιβαία υποχώρηση, ζώνες ασφαλείας, τρίτους διαχειριστές, περιορισμό πληγμάτων σε ενεργειακές και αγροτικές υποδομές και ενεργότερη αμερικανική μεσολάβηση.
Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει ότι η ειρήνη βρίσκεται κοντά.
Σημαίνει, όμως, ότι η πολιτική πραγματικότητα πιέζει όλες τις πλευρές να εξετάσουν επιλογές που παλαιότερα απορρίπτονταν πριν καν συζητηθούν.
Και εδώ η Μόσχα θεωρεί ότι διαθέτει ένα σημαντικό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα: δεν εμφανίζεται να θέτει στον εαυτό της το ίδιο στενό χρονικό όριο που έθεσε δημόσια ο Zelensky.
Το «παράθυρο» μέχρι το καλοκαίρι του 2027 είναι ουκρανικός πολιτικός υπολογισμός — όχι ρωσικός.
Αν αυτή η εκτίμηση παραμείνει, τότε οι μήνες που οδηγούν από τη G20 του Μαϊάμι έως το καλοκαίρι του 2027 μπορεί πράγματι να αποδειχθούν καθοριστικοί.
Όχι επειδή μια συμφωνία είναι δεδομένη.
Αλλά επειδή η διπλωματική συζήτηση φαίνεται να πλησιάζει στο σημείο όπου οι γενικές διακηρύξεις θα πρέπει να αντικατασταθούν από συγκεκριμένες επιλογές.
Και η ρωσική θέση ενόψει αυτής της φάσης είναι ήδη απολύτως ξεκάθαρη: η Μόσχα δηλώνει έτοιμη για διαπραγματεύσεις, αλλά όχι για μια συμφωνία που θα αγνοεί την πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος.
Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι πλέον αν θα ανοίξει ο δρόμος της διπλωματίας.
Είναι ποιος θα καταφέρει να καθορίσει τους όρους όταν αυτός ο δρόμος ανοίξει πραγματικά.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών