Οι Houthis έχουν πλέον εξελιχθεί σε αυτόνομο, ένοπλο και βαθιά ριζωμένο παίκτη της Υεμένης, με δικές του φιλοδοξίες και αποδεδειγμένο περιθώριο να αποκλίνει ακόμη και από τον σημαντικότερο εξωτερικό του υποστηρικτή
Η επιστροφή της Υεμένης στο κέντρο της περιφερειακής κρίσης έχει ξαναφέρει στην Ουάσιγκτον μια απλή και πολιτικά οικεία φράση: «οι Houthis είναι πληρεξούσιοι του Ιράν».
Η διατύπωση είναι εύχρηστη.
Έχει όμως ένα σοβαρό αναλυτικό πρόβλημα: συμπιέζει μια γηγενή, πολυετή ένοπλη και πολιτική δύναμη της Υεμένης σε έναν ρόλο εξωτερικού εργαλείου και παραλείπει κρίσιμα στοιχεία για την προέλευση, τα συμφέροντα και τη συμπεριφορά της.
Οι επιθέσεις της 8ης Σεπτεμβρίου 2026 στη νότια Σαουδική Αραβία, που σύμφωνα με τις σαουδαραβικές αρχές τραυμάτισαν 73 ανθρώπους και έπληξαν ενεργειακές εγκαταστάσεις, έδωσαν νέο βάρος σε αυτή τη συζήτηση.
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio δήλωσε ότι οι Houthis είναι «πράκτορες και πληρεξούσιοι» των Ιρανών και ότι πίσω από ορισμένες επιθέσεις βρίσκεται «το χέρι της Τεχεράνης».
Λίγες ημέρες αργότερα, οι Houthis κατέλαβαν το Mokha και στρατηγικά σημεία κοντά στο Bab el-Mandeb, αποκτώντας ακόμη μεγαλύτερη δυνατότητα να επηρεάζουν μία από τις σημαντικότερες θαλάσσιες αρτηρίες του κόσμου.
Χρειάζεται, μάλιστα, μια κρίσιμη διόρθωση στην εικόνα των τελευταίων ημερών.
Η διακοπή του σαουδαραβικού ανατολικού – δυτικού αγωγού δεν αποδόθηκε από τα βασικά διεθνή πρακτορεία στους Houthis αλλά σε επίθεση με drones που συνδέθηκε με φιλοϊρανικές ένοπλες ομάδες από το Ιράκ.
Η διάκριση είναι περισσότερο από δημοσιογραφική λεπτομέρεια: δείχνει γιατί η ταύτιση διαφορετικών περιφερειακών ενεργειών με ένα ενιαίο «ιρανικό δίκτυο εντολών» μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένα συμπεράσματα.
Οι Houthis είναι μέρος ενός ευρύτερου πλέγματος δρώντων που συνεργάζονται και συχνά ευθυγραμμίζονται με την Τεχεράνη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε πλήγμα έχει τον ίδιο επιχειρησιακό αυτουργό ή την ίδια αλυσίδα διοίκησης, εξηγεί το αμερικανικό περιοδικό National Interest.
Η ιρανική βοήθεια είναι πραγματική αλλά οι Houthis είναι ανεξάρτητοι
Δεν υπάρχει σοβαρή βάση για να παρουσιαστούν οι Houthis ως δύναμη αποκομμένη από το Ιράν.
Το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων (CFR) καταγράφει ότι το Ιράν αποτελεί τον βασικό εξωτερικό στρατιωτικό υποστηρικτή τους, παρέχοντας όπλα, εκπαίδευση και πληροφορίες.
Τον Ιούλιο του 2025, δυνάμεις της Υεμένης κατέσχεσαν περίπου 750 τόνους ιρανικού στρατιωτικού υλικού που, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, προοριζόταν για τους Houthis, μεταξύ άλλων εξαρτήματα drones, κεφαλές πυραύλων και συστήματα ραντάρ.
Ακόμη πιο πρόσφατα, το Reuters μετέδωσε ότι ιρανικά όπλα και συμβουλές συνέβαλαν στην επιχείρηση για την κατάληψη του Mokha, με περιφερειακές πηγές να αποδίδουν σημαντικό ρόλο σε στελέχη των Φρουρών της Επανάστασης.
Αυτό είναι ουσιώδες.
Δεν είναι όμως το ίδιο με το να αποδεικνύεται ότι η Τεχεράνη εκδίδει εντολές και η Σαναά τις εκτελεί.
Το CFR επισημαίνει επίσης ότι οι Houthis δεν δημιουργήθηκαν από το Ιράν και ότι προέρχονται από διαφορετική θρησκευτική παράδοση: τον Zaydi σιιτισμό, όχι τον Twelver σιιτισμό που κυριαρχεί στο Ιράν. Το Brookings, από την πλευρά του, έχει περιγράψει τη σχέση περισσότερο ως εταιρική σχέση με ισχυρή ιρανική επιρροή παρά ως σχέση διοικητή και υφισταμένου.
Οι ρίζες τους είναι στην Υεμένη, όχι στην Τεχεράνη
Για να καταλάβει κανείς γιατί έχει σημασία αυτή η διάκριση, πρέπει να επιστρέψει πολύ πριν από τα ιρανικά drones και τους βαλλιστικούς πυραύλους.
Το κίνημα αναπτύχθηκε μέσα στην πολιτική και κοινωνική κρίση της βόρειας Υεμένης, ανάμεσα σε Zaydi κοινότητες που θεωρούσαν ότι περιθωριοποιούνταν πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά από το κράτος. Η οικογένεια al-Houthi βρέθηκε στο επίκεντρο αυτής της κινητοποίησης και η ένταση εξελίχθηκε στους έξι πολέμους της Saada μεταξύ 2004 και 2010.
Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια ιστορικού ενδιαφέροντος.
Σημαίνει ότι οι Houthis διαθέτουν δική τους κοινωνική βάση, δικό τους αφήγημα νομιμοποίησης και δικές τους εμπειρίες πολέμου με το κράτος της Υεμένης και, αργότερα, με τον συνασπισμό υπό τη Σαουδική Αραβία.
Η επέμβαση του 2015, οι πολυετείς αεροπορικές επιδρομές και οι περιορισμοί στη ροή αγαθών ενσωματώθηκαν στη δική τους πολιτική ταυτότητα, ενώ η σύγκρουση επιδείνωσε δραματικά την ανθρωπιστική κρίση.
Το Ιράν εκμεταλλεύτηκε και ενίσχυσε αυτή την πραγματικότητα· δεν τη δημιούργησε.
Η αυτονομία φαίνεται στις αποφάσεις, όχι στα συνθήματα
Το ισχυρότερο επιχείρημα εναντίον της απλουστευτικής έννοιας του πληρεξούσιου δεν είναι ιδεολογικό αλλά συμπεριφορικό.
Η Allison Minor του Brookings έχει επισημάνει ότι οι Houthis ανακοίνωσαν μονομερή κατάπαυση πυρός με τη Σαουδική Αραβία το 2019 σε μια στιγμή που η Τεχεράνη είχε λόγους να επιδιώκει μεγαλύτερη περιφερειακή πίεση.
Η ίδια καταγράφει ότι μετά το χτύπημα με drone στο Tel Aviv τον Ιούλιο του 2024 οι Houthis δήλωσαν πως ενημέρωσαν το Ιράν εκ των υστέρων.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικό ήταν ό,τι συνέβη τον Μάρτιο του 2025.
Το Reuters μετέδωσε ότι Houthi αξιωματούχοι δήλωναν πως δεν θα περιόριζαν τις επιχειρήσεις τους παρά τις αμερικανικές επιθέσεις και τις εκκλήσεις του Ιράν για αποκλιμάκωση.
Η ηγεσία τους συνέδεε τότε τη συνέχιση των επιθέσεων με τη δική της θέση για τη Λωρίδα της Γάζας. Αυτό δεν αποδεικνύει πλήρη ανεξαρτησία από την Τεχεράνη· αποδεικνύει όμως ότι το Ιράν δεν διαθέτει πάντα δικαίωμα veto, επισημαίνει το National Interest.
Και υπάρχει ένα ακόμη πιο πρακτικό στοιχείο.
Τον Μάιο του 2025, οι Ηνωμένες Πολιτείες σταμάτησαν τη δική τους εκστρατεία βομβαρδισμών μετά από συμφωνία που μεσολάβησε το Ομάν και αφορούσε απευθείας την Ουάσιγκτον και τους Houthis.
Η συμφωνία δεν υποχρέωνε τους Houthis να σταματήσουν τις επιθέσεις κατά του Ισραήλ.
Τον Σεπτέμβριο του 2026, σύμφωνα με το Reuters, Αμερικανοί αξιωματούχοι συναντήθηκαν ξανά με εκπροσώπους των Houthis στη Μουσκάτ, συζητώντας τη ναυσιπλοΐα και τους όρους της προηγούμενης εκεχειρίας.
Το γεγονός ότι η ίδια η Ουάσιγκτον διαπραγματεύεται απευθείας μαζί τους δείχνει ότι, στην πράξη, τους αντιμετωπίζει ως δρώντα με τον οποίο πρέπει να υπάρξει ξεχωριστός δίαυλος.
Δεν εξαρτώνται μόνο από ένα ιρανικό ταμείο
Η αυτονομία δεν είναι μόνο στρατιωτική.
Είναι και οικονομική.
Έρευνα για την οικονομία της Υεμένης έχει υπολογίσει ότι οι Houthis άντλησαν περίπου 789 εκατ. δολάρια σε φόρους και τελωνειακά έσοδα από πετρελαϊκά παράγωγα και άλλα εμπορεύματα μέσω των λιμανιών Hudaydah, Al-Salif και Ras Issa μεταξύ Μαΐου 2023 και Ιουνίου 2024.
Άλλη καταγραφή εκτιμά έσοδα περίπου 92 εκατ. δολαρίων ετησίως μόνο από τον τηλεπικοινωνιακό τομέα, ενώ το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών έχει επιβάλει κυρώσεις σε δίκτυα που, κατά την Ουάσιγκτον, παράγουν έσοδα μέσω πετρελαίου, λαθρεμπορίου και εταιρειών-βιτρίνα.
Αυτή η βάση δεν τους καθιστά οικονομικά αυτάρκεις, αλλά τους προσφέρει εσωτερικούς πόρους και περιθώριο ελιγμών.
Ταυτόχρονα, η εικόνα είναι πολύ πιο σύνθετη από μια απλή αφήγηση «αντίστασης».
Έρευνα του Reuters έχει καταγράψει καταγγελίες για αυθαίρετες κρατήσεις, καταναγκασμό, εκτροπή ανθρωπιστικής βοήθειας, βαριά φορολόγηση και στρατολόγηση παιδιών στις περιοχές που ελέγχουν.
Το να απορρίπτει κανείς τον όρο «ιρανικό υποχείριο» δεν σημαίνει ότι εξωραΐζει τον τρόπο διακυβέρνησης ή τις επιθέσεις τους.
Σημαίνει ότι τις αποδίδει στον πραγματικό φορέα που τις αποφασίζει και τις εκτελεί.
Το πρόβλημα της «ιρανικής συντόμευσης»
Η βασική πολιτική συνέπεια του μοντέλου – πληρεξούσιου είναι ότι οδηγεί στην ιδέα πως κάθε πρόβλημα που δημιουργούν οι Houthis μπορεί να αντιμετωπιστεί πιέζοντας την Τεχεράνη. Η εμπειρία δεν το επιβεβαιώνει καθαρά.
Η προσέγγιση Ιράν–Σαουδικής Αραβίας του 2023 δεν ήταν εκείνη που σταμάτησε τις μεγάλες επιθέσεις στο μέτωπο της Υεμένης. Η σχετική αποκλιμάκωση είχε ήδη ξεκινήσει με την εκεχειρία του ΟΗΕ το 2022 και με απευθείας διαύλους για την Υεμένη.
Το Brookings επισημαίνει ακριβώς αυτή την αντιστροφή αιτίου και αποτελέσματος.
Η σημερινή κρίση δείχνει πόσο σημαντικό είναι να λαμβάνεται υπόψη η εγχώρια λογική του κινήματος.
Οι Houthis έχουν τώρα καταλάβει το Mokha και στρατηγικές θέσεις στο Bab el-Mandeb, εξαπολύουν επιθέσεις στη Σαουδική Αραβία και ταυτόχρονα συνομιλούν απευθείας με τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του Ομάν. Παράλληλα, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι το Ιράν τους παρέχει κρίσιμη στρατιωτική βοήθεια και, σε ορισμένες επιχειρήσεις, επιχειρησιακές συμβουλές. Και τα δύο μπορούν να είναι αληθινά ταυτόχρονα.
Το συμπέρασμα δεν είναι ότι οι Houthis «δεν έχουν σχέση» με το Ιράν.
Είναι ότι η σχέση δεν εξαντλεί την ταυτότητα, τα κίνητρα ή τη στρατηγική τους.
Πρόκειται για δύναμη της Υεμένης που μεγάλωσε μέσα από τοπικές συγκρούσεις, οικοδόμησε δική της διοίκηση και οικονομία, απέκτησε στρατιωτική τεχνογνωσία και στη συνέχεια συνέδεσε την ισχύ της με μια πολύτιμη ιρανική συμμαχία.
Για οποιαδήποτε στρατηγική επιδιώκει να περιορίσει την απειλή στην Ερυθρά Θάλασσα και να αποτρέψει νέα γενίκευση του πολέμου με τη Σαουδική Αραβία, η Τεχεράνη αποτελεί μόνο ένα μέρος της εξίσωσης.
Οι Houthis έχουν πλέον εξελιχθεί σε αυτόνομο, ένοπλο και βαθιά ριζωμένο παίκτη της Υεμένης, με δικές του φιλοδοξίες και αποδεδειγμένο περιθώριο να αποκλίνει ακόμη και από τον σημαντικότερο εξωτερικό του υποστηρικτή.
www.bankingnews.gr
Η διατύπωση είναι εύχρηστη.
Έχει όμως ένα σοβαρό αναλυτικό πρόβλημα: συμπιέζει μια γηγενή, πολυετή ένοπλη και πολιτική δύναμη της Υεμένης σε έναν ρόλο εξωτερικού εργαλείου και παραλείπει κρίσιμα στοιχεία για την προέλευση, τα συμφέροντα και τη συμπεριφορά της.
Οι επιθέσεις της 8ης Σεπτεμβρίου 2026 στη νότια Σαουδική Αραβία, που σύμφωνα με τις σαουδαραβικές αρχές τραυμάτισαν 73 ανθρώπους και έπληξαν ενεργειακές εγκαταστάσεις, έδωσαν νέο βάρος σε αυτή τη συζήτηση.
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio δήλωσε ότι οι Houthis είναι «πράκτορες και πληρεξούσιοι» των Ιρανών και ότι πίσω από ορισμένες επιθέσεις βρίσκεται «το χέρι της Τεχεράνης».
Λίγες ημέρες αργότερα, οι Houthis κατέλαβαν το Mokha και στρατηγικά σημεία κοντά στο Bab el-Mandeb, αποκτώντας ακόμη μεγαλύτερη δυνατότητα να επηρεάζουν μία από τις σημαντικότερες θαλάσσιες αρτηρίες του κόσμου.
Χρειάζεται, μάλιστα, μια κρίσιμη διόρθωση στην εικόνα των τελευταίων ημερών.
Η διακοπή του σαουδαραβικού ανατολικού – δυτικού αγωγού δεν αποδόθηκε από τα βασικά διεθνή πρακτορεία στους Houthis αλλά σε επίθεση με drones που συνδέθηκε με φιλοϊρανικές ένοπλες ομάδες από το Ιράκ.
Η διάκριση είναι περισσότερο από δημοσιογραφική λεπτομέρεια: δείχνει γιατί η ταύτιση διαφορετικών περιφερειακών ενεργειών με ένα ενιαίο «ιρανικό δίκτυο εντολών» μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένα συμπεράσματα.
Οι Houthis είναι μέρος ενός ευρύτερου πλέγματος δρώντων που συνεργάζονται και συχνά ευθυγραμμίζονται με την Τεχεράνη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε πλήγμα έχει τον ίδιο επιχειρησιακό αυτουργό ή την ίδια αλυσίδα διοίκησης, εξηγεί το αμερικανικό περιοδικό National Interest.
Η ιρανική βοήθεια είναι πραγματική αλλά οι Houthis είναι ανεξάρτητοι
Δεν υπάρχει σοβαρή βάση για να παρουσιαστούν οι Houthis ως δύναμη αποκομμένη από το Ιράν.
Το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων (CFR) καταγράφει ότι το Ιράν αποτελεί τον βασικό εξωτερικό στρατιωτικό υποστηρικτή τους, παρέχοντας όπλα, εκπαίδευση και πληροφορίες.
Τον Ιούλιο του 2025, δυνάμεις της Υεμένης κατέσχεσαν περίπου 750 τόνους ιρανικού στρατιωτικού υλικού που, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, προοριζόταν για τους Houthis, μεταξύ άλλων εξαρτήματα drones, κεφαλές πυραύλων και συστήματα ραντάρ.
Ακόμη πιο πρόσφατα, το Reuters μετέδωσε ότι ιρανικά όπλα και συμβουλές συνέβαλαν στην επιχείρηση για την κατάληψη του Mokha, με περιφερειακές πηγές να αποδίδουν σημαντικό ρόλο σε στελέχη των Φρουρών της Επανάστασης.
Αυτό είναι ουσιώδες.
Δεν είναι όμως το ίδιο με το να αποδεικνύεται ότι η Τεχεράνη εκδίδει εντολές και η Σαναά τις εκτελεί.
Το CFR επισημαίνει επίσης ότι οι Houthis δεν δημιουργήθηκαν από το Ιράν και ότι προέρχονται από διαφορετική θρησκευτική παράδοση: τον Zaydi σιιτισμό, όχι τον Twelver σιιτισμό που κυριαρχεί στο Ιράν. Το Brookings, από την πλευρά του, έχει περιγράψει τη σχέση περισσότερο ως εταιρική σχέση με ισχυρή ιρανική επιρροή παρά ως σχέση διοικητή και υφισταμένου.
Οι ρίζες τους είναι στην Υεμένη, όχι στην Τεχεράνη
Για να καταλάβει κανείς γιατί έχει σημασία αυτή η διάκριση, πρέπει να επιστρέψει πολύ πριν από τα ιρανικά drones και τους βαλλιστικούς πυραύλους.
Το κίνημα αναπτύχθηκε μέσα στην πολιτική και κοινωνική κρίση της βόρειας Υεμένης, ανάμεσα σε Zaydi κοινότητες που θεωρούσαν ότι περιθωριοποιούνταν πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά από το κράτος. Η οικογένεια al-Houthi βρέθηκε στο επίκεντρο αυτής της κινητοποίησης και η ένταση εξελίχθηκε στους έξι πολέμους της Saada μεταξύ 2004 και 2010.
Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια ιστορικού ενδιαφέροντος.
Σημαίνει ότι οι Houthis διαθέτουν δική τους κοινωνική βάση, δικό τους αφήγημα νομιμοποίησης και δικές τους εμπειρίες πολέμου με το κράτος της Υεμένης και, αργότερα, με τον συνασπισμό υπό τη Σαουδική Αραβία.
Η επέμβαση του 2015, οι πολυετείς αεροπορικές επιδρομές και οι περιορισμοί στη ροή αγαθών ενσωματώθηκαν στη δική τους πολιτική ταυτότητα, ενώ η σύγκρουση επιδείνωσε δραματικά την ανθρωπιστική κρίση.
Το Ιράν εκμεταλλεύτηκε και ενίσχυσε αυτή την πραγματικότητα· δεν τη δημιούργησε.
Η αυτονομία φαίνεται στις αποφάσεις, όχι στα συνθήματα
Το ισχυρότερο επιχείρημα εναντίον της απλουστευτικής έννοιας του πληρεξούσιου δεν είναι ιδεολογικό αλλά συμπεριφορικό.
Η Allison Minor του Brookings έχει επισημάνει ότι οι Houthis ανακοίνωσαν μονομερή κατάπαυση πυρός με τη Σαουδική Αραβία το 2019 σε μια στιγμή που η Τεχεράνη είχε λόγους να επιδιώκει μεγαλύτερη περιφερειακή πίεση.
Η ίδια καταγράφει ότι μετά το χτύπημα με drone στο Tel Aviv τον Ιούλιο του 2024 οι Houthis δήλωσαν πως ενημέρωσαν το Ιράν εκ των υστέρων.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικό ήταν ό,τι συνέβη τον Μάρτιο του 2025.
Το Reuters μετέδωσε ότι Houthi αξιωματούχοι δήλωναν πως δεν θα περιόριζαν τις επιχειρήσεις τους παρά τις αμερικανικές επιθέσεις και τις εκκλήσεις του Ιράν για αποκλιμάκωση.
Η ηγεσία τους συνέδεε τότε τη συνέχιση των επιθέσεων με τη δική της θέση για τη Λωρίδα της Γάζας. Αυτό δεν αποδεικνύει πλήρη ανεξαρτησία από την Τεχεράνη· αποδεικνύει όμως ότι το Ιράν δεν διαθέτει πάντα δικαίωμα veto, επισημαίνει το National Interest.
Και υπάρχει ένα ακόμη πιο πρακτικό στοιχείο.
Τον Μάιο του 2025, οι Ηνωμένες Πολιτείες σταμάτησαν τη δική τους εκστρατεία βομβαρδισμών μετά από συμφωνία που μεσολάβησε το Ομάν και αφορούσε απευθείας την Ουάσιγκτον και τους Houthis.
Η συμφωνία δεν υποχρέωνε τους Houthis να σταματήσουν τις επιθέσεις κατά του Ισραήλ.
Τον Σεπτέμβριο του 2026, σύμφωνα με το Reuters, Αμερικανοί αξιωματούχοι συναντήθηκαν ξανά με εκπροσώπους των Houthis στη Μουσκάτ, συζητώντας τη ναυσιπλοΐα και τους όρους της προηγούμενης εκεχειρίας.
Το γεγονός ότι η ίδια η Ουάσιγκτον διαπραγματεύεται απευθείας μαζί τους δείχνει ότι, στην πράξη, τους αντιμετωπίζει ως δρώντα με τον οποίο πρέπει να υπάρξει ξεχωριστός δίαυλος.
Δεν εξαρτώνται μόνο από ένα ιρανικό ταμείο
Η αυτονομία δεν είναι μόνο στρατιωτική.
Είναι και οικονομική.
Έρευνα για την οικονομία της Υεμένης έχει υπολογίσει ότι οι Houthis άντλησαν περίπου 789 εκατ. δολάρια σε φόρους και τελωνειακά έσοδα από πετρελαϊκά παράγωγα και άλλα εμπορεύματα μέσω των λιμανιών Hudaydah, Al-Salif και Ras Issa μεταξύ Μαΐου 2023 και Ιουνίου 2024.
Άλλη καταγραφή εκτιμά έσοδα περίπου 92 εκατ. δολαρίων ετησίως μόνο από τον τηλεπικοινωνιακό τομέα, ενώ το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών έχει επιβάλει κυρώσεις σε δίκτυα που, κατά την Ουάσιγκτον, παράγουν έσοδα μέσω πετρελαίου, λαθρεμπορίου και εταιρειών-βιτρίνα.
Αυτή η βάση δεν τους καθιστά οικονομικά αυτάρκεις, αλλά τους προσφέρει εσωτερικούς πόρους και περιθώριο ελιγμών.
Ταυτόχρονα, η εικόνα είναι πολύ πιο σύνθετη από μια απλή αφήγηση «αντίστασης».
Έρευνα του Reuters έχει καταγράψει καταγγελίες για αυθαίρετες κρατήσεις, καταναγκασμό, εκτροπή ανθρωπιστικής βοήθειας, βαριά φορολόγηση και στρατολόγηση παιδιών στις περιοχές που ελέγχουν.
Το να απορρίπτει κανείς τον όρο «ιρανικό υποχείριο» δεν σημαίνει ότι εξωραΐζει τον τρόπο διακυβέρνησης ή τις επιθέσεις τους.
Σημαίνει ότι τις αποδίδει στον πραγματικό φορέα που τις αποφασίζει και τις εκτελεί.
Το πρόβλημα της «ιρανικής συντόμευσης»
Η βασική πολιτική συνέπεια του μοντέλου – πληρεξούσιου είναι ότι οδηγεί στην ιδέα πως κάθε πρόβλημα που δημιουργούν οι Houthis μπορεί να αντιμετωπιστεί πιέζοντας την Τεχεράνη. Η εμπειρία δεν το επιβεβαιώνει καθαρά.
Η προσέγγιση Ιράν–Σαουδικής Αραβίας του 2023 δεν ήταν εκείνη που σταμάτησε τις μεγάλες επιθέσεις στο μέτωπο της Υεμένης. Η σχετική αποκλιμάκωση είχε ήδη ξεκινήσει με την εκεχειρία του ΟΗΕ το 2022 και με απευθείας διαύλους για την Υεμένη.
Το Brookings επισημαίνει ακριβώς αυτή την αντιστροφή αιτίου και αποτελέσματος.
Η σημερινή κρίση δείχνει πόσο σημαντικό είναι να λαμβάνεται υπόψη η εγχώρια λογική του κινήματος.
Οι Houthis έχουν τώρα καταλάβει το Mokha και στρατηγικές θέσεις στο Bab el-Mandeb, εξαπολύουν επιθέσεις στη Σαουδική Αραβία και ταυτόχρονα συνομιλούν απευθείας με τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του Ομάν. Παράλληλα, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι το Ιράν τους παρέχει κρίσιμη στρατιωτική βοήθεια και, σε ορισμένες επιχειρήσεις, επιχειρησιακές συμβουλές. Και τα δύο μπορούν να είναι αληθινά ταυτόχρονα.
Το συμπέρασμα δεν είναι ότι οι Houthis «δεν έχουν σχέση» με το Ιράν.
Είναι ότι η σχέση δεν εξαντλεί την ταυτότητα, τα κίνητρα ή τη στρατηγική τους.
Πρόκειται για δύναμη της Υεμένης που μεγάλωσε μέσα από τοπικές συγκρούσεις, οικοδόμησε δική της διοίκηση και οικονομία, απέκτησε στρατιωτική τεχνογνωσία και στη συνέχεια συνέδεσε την ισχύ της με μια πολύτιμη ιρανική συμμαχία.
Για οποιαδήποτε στρατηγική επιδιώκει να περιορίσει την απειλή στην Ερυθρά Θάλασσα και να αποτρέψει νέα γενίκευση του πολέμου με τη Σαουδική Αραβία, η Τεχεράνη αποτελεί μόνο ένα μέρος της εξίσωσης.
Οι Houthis έχουν πλέον εξελιχθεί σε αυτόνομο, ένοπλο και βαθιά ριζωμένο παίκτη της Υεμένης, με δικές του φιλοδοξίες και αποδεδειγμένο περιθώριο να αποκλίνει ακόμη και από τον σημαντικότερο εξωτερικό του υποστηρικτή.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών