«50/50 να διαλυθεί το Ριάντ, έρχεται η ολική εξαφάνιση του εβραϊκού κράτους» – Ο πρώην Αρχηγός Επιτελείου του Colin Powell προειδοποιεί για συντριβή από τους Houthis, «πυρηνική απελπισία» Νετανιάχου και εμπλοκή ΗΠΑ-Ιράν
Για το ενδεχόμενο κατάρρευσης της Σαουδικής Αραβίας ως έθνους-κράτους αλλά και του Ισραήλ προειδοποίησε σε συνέντευξή του στις 15 Σεπτεμβρίου 2026 ο συνταγματάρχης Lawrence Wilkerson, πρώην Αρχηγός του Επιτελείου του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Colin Powell…
Ο Wilkerson είχε εκπαιδεύσει Σαουδάραβες και Υεμενίτες αξιωματικούς στο Fort Benning.
Γνωρίζει, επομένως, τη διαφορά μεταξύ της Νότιας και της Βόρειας Υεμένης.
Οι φυλές του Bορρά, που σήμερα συνδέονται με τo κίνημα Ansar Allah και τον ένοπλο βραχίονά τους, τους Houthis, είναι σκληροί και πειθαρχημένοι μαχητές, με ισχυρούς δεσμούς μεταξύ τους.
Ο Mohammed bin Salman ξεκίνησε τον πόλεμο εναντίον τους, ως Υπουργός Άμυνας, προκειμένου να ενισχύσει τη θέση του ως διαδόχου του θρόνου.
Χωρίς την αμερικανική υποστήριξη, υποστηρίζει ο Wilkerson, οι Σαουδάραβες δεν θα είχαν αντέξει: μαχητικά F-15 μεγάλου βεληνεκούς, πυρομαχικά JDAM, πληροφορίες και άλλες μορφές υποστήριξης, για ορισμένες από τις οποίες το Κογκρέσο δεν είχε ενημερωθεί.
Παρά ταύτα, το Ριάντ δεν κατάφερε να αποφύγει τις συνέπειες.
Σύμφωνα με τον Wilkerson, το τίμημα αυτής της κατάστασης καταβάλλεται τώρα.
Οι ΗΠΑ, κατά την άποψή του, έθεσαν σε μεγάλο βαθμό τις βάσεις για την εξέλιξη αυτή μέσω της εκστρατείας τους στη Νοτιοδυτική Ασία εναντίον του Ιράν, η οποία συνέβαλε στο να οδηγηθεί η Σαουδική Αραβία στη σημερινή της κατάσταση.
Ο ίδιος το διατύπωσε ως εξής: υπάρχει πιθανότητα 50/50 να εξαφανιστεί η Σαουδική Αραβία ως έθνος-κράτος.
Αυτό, όπως λέει, θα εξαρτηθεί από το αν η Ουάσινγκτον θα ανοικοδομήσει τη χώρα και από το αν κάποιος άλλος παράγοντας, όπως η Κίνα, θα παρέμβει.
Δεν αναμένει, πάντως, ότι η Κίνα θα το πράξει.
Κατά τον Wilkerson, ο σαουδαραβικός στρατός είναι μόλις επαρκώς προετοιμασμένος για χερσαίες επιχειρήσεις. «Οι Houthis θα τον καταστρέψουν — και το κάνουν ήδη», υποστηρίζει.
Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει τις αναφορές για εκρήξεις σε διάφορες πόλεις της Σαουδικής Αραβίας, ακόμη και στη Μέκκα.
Εάν είχαν πράγματι πραγματοποιηθεί επιθέσεις στη Μέκκα, θεωρεί κατά 90% πιθανό το ενδεχόμενο μιας ισραηλινής επιχείρησης υπό ψευδή σημαία, και όχι επίθεσης από τους Houthis, οι οποίοι, κατά την εκτίμησή του, δεν θα έπλητταν τη Μέκκα.
Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι αυτό αποτελεί εικασία.
Ο βασικός πυρήνας, ωστόσο, της ανάλυσής του δεν εξαρτάται από την ανεπιβεβαίωτη αναφορά για τη Μέκκα: το Ριάντ, υποστηρίζει, υποτίμησε έναν αντίπαλο τον οποίο η Ουάσινγκτον είχε επιτρέψει να βομβαρδίζεται επί χρόνια.
Αντιφρονών: Οι Houthis δεν επιτίθενται στη Μέκκα. Αυτό, όμως, υποστηρίζουν οι Σαουδάραβες όταν ένας πύραυλος προσγειώνεται 60 χιλιόμετρα μακριά.
Ισραήλ: Όχι μόνο ο Netanyahu, αλλά και η πλειοψηφία
Όσον αφορά την περιοχή του Κόλπου, ο Wilkerson υποστηρίζει ουσιαστικά την ίδια θέση με εκείνη που έχει εκφράσει ο υπουργός Εξωτερικών του Ομάν: σύμφωνα με αυτή την οπτική, το βασικό πρόβλημα στην περιοχή δεν είναι το Ιράν, αλλά το Ισραήλ.
Μια περιφερειακή συμφωνία για τα Στενά του Hormuz —μεταξύ του Ιράν, του Ομάν και των κρατών του Κόλπου, με εξαίρεση το Μπαχρέιν— αποτελεί, κατά τον ίδιο, έναν από τους λόγους για τους οποίους το ζήτημα είναι τόσο ευαίσθητο για το Τελ Αβίβ.
Μια τέτοια συμφωνία θα σήμαινε ουσιαστικά συνεννόηση μεταξύ των παράκτιων κρατών χωρίς τη συμμετοχή της Ουάσινγκτον και της Ιερουσαλήμ.
Το Μπαχρέιν, σύμφωνα με τον Wilkerson, έχει ήδη υποστεί σημαντικές καταστροφές, συμπεριλαμβανομένων ζημιών στις υποδομές που συνδέονται με τον 5ο Στόλο των ΗΠΑ.
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η βασιλική οικογένεια στη Μανάμα έχουν κατά καιρούς αναπτύξει δεσμούς εξάρτησης από το Ισραήλ.
Ο ίδιος, ωστόσο, δεν θεωρεί ότι αυτή η σχέση θα παραμείνει αναγκαστικά ίδια στο μέλλον.
Στο εσωτερικό του Ισραήλ, ο Wilkerson περιγράφει μια κατάσταση στην οποία η απομάκρυνση του Netanyahu δεν θα οδηγούσε, κατά την άποψή του, σε κάποια θεμελιώδη αλλαγή.
Οι συνομιλητές του στο Ισραήλ, τους οποίους περιγράφει ως «ένα είδος θλιμμένων Ραμπινικών Σιωνιστών», του ανέφεραν, σύμφωνα με τον ίδιο, ότι το 85% των Εβραίων Ισραηλινών υποστηρίζει την τρέχουσα πολιτική και ότι η βασική κριτική προς την κυβέρνηση αφορά το γεγονός ότι οι εξελίξεις δεν προχωρούν αρκετά γρήγορα.
Ο Netanyahu, σύμφωνα με τον Wilkerson, «ξεγράφεται» και πιθανότατα θα καταλήξει στη φυλακή.
Η ανακούφιση που θα μπορούσε να ακολουθήσει, όμως, θα ήταν, κατά τον ίδιο, αδικαιολόγητη, καθώς οι ίδιοι στόχοι θα παρέμεναν: η Δυτική Όχθη, η Ανατολική Ιερουσαλήμ, η Hamas και ο Λίβανος.
«Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει», υποστηρίζει.
Κατά τον Wilkerson, για να αλλάξει αυτή η αντίληψη απαιτείται ένα «σφυρί» — ή, όπως το διατυπώνει ο ίδιος, η διάλυση του εβραϊκού κράτους του Ισραήλ. Ο ίδιος θεωρεί το δεύτερο ενδεχόμενο αναπόφευκτο.
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση κινείται στην ίδια γραμμή με όσα είχε υποστηρίξει ο Wilkerson τον Μάρτιο.
Εκείνη την περίοδο, το TKP είχε δημοσιεύσει το άρθρο «Συνταγματάρχης Lawrence Wilkerson: Το Ισραήλ θα μπορούσε να πάψει να υπάρχει και να εξαπολύσει πυρηνική επίθεση».
Ακόμη και τότε, ο Wilkerson υποστήριζε ότι ο Netanyahu θα μπορούσε να είναι εκείνος που θα επέλεγε να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα σε μια κατάσταση απελπισίας.
Παράλληλα, εκτιμούσε ότι μια επίθεση των ΗΠΑ ή του Ισραήλ εναντίον του Ιράν θα εγκυμονούσε τον κίνδυνο ενός ευρύτερου πολέμου, στον οποίο θα μπορούσαν να εμπλακούν η Ρωσία και η Κίνα.
Η επιλογή του Σαμψών απέναντι σε μια ευάλωτη χώρα
Σύμφωνα με τον Wilkerson, το Ιράν θα μπορούσε να καταστρέψει το Ισραήλ «με μια κίνηση της πένας», εάν ανέπτυσσε αρκετούς βαλλιστικούς πυραύλους με το κατάλληλο ωφέλιμο φορτίο.
Το ερώτημα είναι αν η Τεχεράνη θα το έκανε ποτέ αυτό.
Το αν ο Netanyahu και ο υπουργός Άμυνας Katz θα πυροδοτούσαν το πυρηνικό όπλο πριν ή αμέσως μετά είναι ένα άλλο ερώτημα.
Η Golda Meir είχε απαντήσει στην ερώτηση του BBC για τον Σαμψών χωρίς δισταγμό, με ένα ηχηρό «ναι» — ίσως, εκείνη την εποχή, ως μήνυμα προς τη Μόσχα και την Ουάσινγκτον.
Ο Wilkerson πιστεύει σήμερα ότι ο Netanyahu θα χρησιμοποιούσε ένα, δύο ή ακόμη και τρία πυρηνικά όπλα εναντίον του Ιράν.
Θεωρεί, επίσης, ότι το Ιράν διαθέτει αντίστοιχη δυνατότητα.
Το Ισραήλ είναι ο πιο ευάλωτος στόχος: το Τελ Αβίβ και η Χάιφα θα μπορούσαν να εξαφανιστούν εν ριπή οφθαλμού.
Το Ιράν, αντίθετα, καταλαμβάνει μια έκταση περίπου ίση με εκείνη της Δυτικής Ευρώπης.
Πενήντα πυρηνικά όπλα δεν θα κατέστρεφαν το ιρανικό κράτος, αλλά θα μπορούσαν να καταστρέψουν το Ισραήλ.
«Ο Bibi το ξέρει αυτό».
Και ποια θα ήταν η αντίδραση των ΗΠΑ; Ο Elbridge Colby στο Πεντάγωνο, καθώς και φωνές όπως οι Joseph Pilzer/Pollard (όπως αναφέρθηκαν κατά τη διάρκεια της συνομιλίας), φέρεται να υπαινίχθηκαν ότι, μόλις «η γάτα βγει από το σακούλι», η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να ρίξει μερικές πυρηνικές βόμβες στο Ιράν.
Με αυτή την έννοια, ο Wilkerson φέρεται να φοβάται περισσότερο τον Pete Hegseth παρά τον Trump: μια μορφή «δολοφονίας της Παλαιάς Διαθήκης» στο όνομα του Θεού, την οποία συνέδεσε με τον Franklin Graham στην αυλή του Πενταγώνου.
Ο Trump χρειάζεται μόνο να πει το «ναι»: όποιος λέει το Α, πρέπει να πει και το Β.
Ο Colin Powell θεωρούσε τη Συνθήκη INF ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματά του, επειδή οι πύραυλοι μεσαίου βεληνεκούς ανήκουν στην κατηγορία όπλων που πιθανότατα θα χρησιμοποιούνταν σε μια τέτοια σύγκρουση. Ακριβώς αυτή η κατηγορία συζητείται ξανά σήμερα, με μικρότερες και, υποτίθεται, «χρησιμοποιήσιμες» πυρηνικές κεφαλές.
Καμία αυτοκρατορία των περασμένων χιλιετιών, λέει ο Wilkerson, δεν κατάφερε να ανακόψει την παρακμή της χρησιμοποιώντας πυρηνικά όπλα. Αυτή η αυτοκρατορία, υπό τη σημερινή της ηγεσία, θα επιχειρούσε να το κάνει.
Στην περιοχή του Κόλπου, ο Wilkerson θεωρεί την αμερικανική αποχώρηση τετελεσμένο γεγονός: δεν έχουν απομείνει σχεδόν καθόλου χερσαία στρατεύματα και υπάρχουν πλέον λίγοι εργολάβοι, καθώς έχει απομείνει ελάχιστο υλικό.
Η Κίνα δεν επιθυμεί την παρουσία μιας αμερικανικής αυτοκρατορίας.
Οι γειτονικές χώρες επιδιώκουν ένα modus vivendi με την Τεχεράνη, επειδή το Ιράν έχει, τελικά, το πάνω χέρι.
Το πραγματικό πρόβλημα, σύμφωνα με τον Wilkerson, δεν βρίσκεται τόσο στο Ριάντ όσο στο Τελ Αβίβ, την Ιερουσαλήμ και την Ουάσινγκτον.
Μια περιφερειακή συμφωνία, όπως εκείνη που θα μπορούσε να επιτευχθεί για τα Στενά του Hormuz, θα ήταν δυνατή, καταλήγει, εάν οι ΗΠΑ επέστρεφαν τουλάχιστον στις βασικές αρχές ενός Μνημονίου Συνεννόησης και τα κράτη του Κόλπου αναγνώριζαν το Ιράν ως δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.
Αυτό δεν ακούγεται ιδιαίτερα αισιόδοξο. Παρ’ όλα αυτά, εκφράζει την ελπίδα του — και αναφέρει αμέσως και το ενδεχόμενο αποκλεισμού.
Ο Wilkerson μιλά ως άνθρωπος που έχει εκπαιδεύσει Σαουδάραβες αξιωματικούς, έχει προσπαθήσει να σταματήσει τον πόλεμο στην Υεμένη μέσω του Κογκρέσου και έχει παρακολουθήσει από κοντά τα ψεύδη που συνόδευσαν τον πόλεμο στο Ιράκ.
Οι δηλώσεις του σχετικά με την εξαφάνιση κρατών αποτελούν προβλέψεις και όχι οριστικές διαπιστώσεις.
Εξαρτώνται από συμφωνίες για εξοπλισμούς, από τις πολιτικές πλειοψηφίες στο Ισραήλ και, κυρίως, από το αν κάποιος θα ξεπεράσει το πυρηνικό όριο.
Το γεγονός ότι ένας πρώην ανώτερος αξιωματούχος του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών προχωρά σε τέτοιες δημόσιες δηλώσεις — «fifty-fifty» για τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ ως πρόβλημα και ως πιθανό τελικό προϊόν της ίδιας της πολιτικής του — λέει περισσότερα για την κατάσταση από οποιαδήποτε δήλωση περί νίκης του Λευκού Οίκου.
www.bankingnews.gr
Ο Wilkerson είχε εκπαιδεύσει Σαουδάραβες και Υεμενίτες αξιωματικούς στο Fort Benning.
Γνωρίζει, επομένως, τη διαφορά μεταξύ της Νότιας και της Βόρειας Υεμένης.
Οι φυλές του Bορρά, που σήμερα συνδέονται με τo κίνημα Ansar Allah και τον ένοπλο βραχίονά τους, τους Houthis, είναι σκληροί και πειθαρχημένοι μαχητές, με ισχυρούς δεσμούς μεταξύ τους.
Ο Mohammed bin Salman ξεκίνησε τον πόλεμο εναντίον τους, ως Υπουργός Άμυνας, προκειμένου να ενισχύσει τη θέση του ως διαδόχου του θρόνου.
Χωρίς την αμερικανική υποστήριξη, υποστηρίζει ο Wilkerson, οι Σαουδάραβες δεν θα είχαν αντέξει: μαχητικά F-15 μεγάλου βεληνεκούς, πυρομαχικά JDAM, πληροφορίες και άλλες μορφές υποστήριξης, για ορισμένες από τις οποίες το Κογκρέσο δεν είχε ενημερωθεί.
Παρά ταύτα, το Ριάντ δεν κατάφερε να αποφύγει τις συνέπειες.
Σύμφωνα με τον Wilkerson, το τίμημα αυτής της κατάστασης καταβάλλεται τώρα.
Οι ΗΠΑ, κατά την άποψή του, έθεσαν σε μεγάλο βαθμό τις βάσεις για την εξέλιξη αυτή μέσω της εκστρατείας τους στη Νοτιοδυτική Ασία εναντίον του Ιράν, η οποία συνέβαλε στο να οδηγηθεί η Σαουδική Αραβία στη σημερινή της κατάσταση.
Ο ίδιος το διατύπωσε ως εξής: υπάρχει πιθανότητα 50/50 να εξαφανιστεί η Σαουδική Αραβία ως έθνος-κράτος.
Αυτό, όπως λέει, θα εξαρτηθεί από το αν η Ουάσινγκτον θα ανοικοδομήσει τη χώρα και από το αν κάποιος άλλος παράγοντας, όπως η Κίνα, θα παρέμβει.
Δεν αναμένει, πάντως, ότι η Κίνα θα το πράξει.
Κατά τον Wilkerson, ο σαουδαραβικός στρατός είναι μόλις επαρκώς προετοιμασμένος για χερσαίες επιχειρήσεις. «Οι Houthis θα τον καταστρέψουν — και το κάνουν ήδη», υποστηρίζει.
Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει τις αναφορές για εκρήξεις σε διάφορες πόλεις της Σαουδικής Αραβίας, ακόμη και στη Μέκκα.
Εάν είχαν πράγματι πραγματοποιηθεί επιθέσεις στη Μέκκα, θεωρεί κατά 90% πιθανό το ενδεχόμενο μιας ισραηλινής επιχείρησης υπό ψευδή σημαία, και όχι επίθεσης από τους Houthis, οι οποίοι, κατά την εκτίμησή του, δεν θα έπλητταν τη Μέκκα.
Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι αυτό αποτελεί εικασία.
Ο βασικός πυρήνας, ωστόσο, της ανάλυσής του δεν εξαρτάται από την ανεπιβεβαίωτη αναφορά για τη Μέκκα: το Ριάντ, υποστηρίζει, υποτίμησε έναν αντίπαλο τον οποίο η Ουάσινγκτον είχε επιτρέψει να βομβαρδίζεται επί χρόνια.
Αντιφρονών: Οι Houthis δεν επιτίθενται στη Μέκκα. Αυτό, όμως, υποστηρίζουν οι Σαουδάραβες όταν ένας πύραυλος προσγειώνεται 60 χιλιόμετρα μακριά.
King fahd Air Base is 60km away from Mecca.
— MenchOsint (@MenchOsint) September 8, 2026
So when a missile from Yemen will target that base, the Saud regime will say: "Houthis fired a Missile at Mecca !" (They did this trick in 2016 & later) pic.twitter.com/5pNUuabIzk
Ισραήλ: Όχι μόνο ο Netanyahu, αλλά και η πλειοψηφία
Όσον αφορά την περιοχή του Κόλπου, ο Wilkerson υποστηρίζει ουσιαστικά την ίδια θέση με εκείνη που έχει εκφράσει ο υπουργός Εξωτερικών του Ομάν: σύμφωνα με αυτή την οπτική, το βασικό πρόβλημα στην περιοχή δεν είναι το Ιράν, αλλά το Ισραήλ.
Μια περιφερειακή συμφωνία για τα Στενά του Hormuz —μεταξύ του Ιράν, του Ομάν και των κρατών του Κόλπου, με εξαίρεση το Μπαχρέιν— αποτελεί, κατά τον ίδιο, έναν από τους λόγους για τους οποίους το ζήτημα είναι τόσο ευαίσθητο για το Τελ Αβίβ.
Μια τέτοια συμφωνία θα σήμαινε ουσιαστικά συνεννόηση μεταξύ των παράκτιων κρατών χωρίς τη συμμετοχή της Ουάσινγκτον και της Ιερουσαλήμ.
Το Μπαχρέιν, σύμφωνα με τον Wilkerson, έχει ήδη υποστεί σημαντικές καταστροφές, συμπεριλαμβανομένων ζημιών στις υποδομές που συνδέονται με τον 5ο Στόλο των ΗΠΑ.
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η βασιλική οικογένεια στη Μανάμα έχουν κατά καιρούς αναπτύξει δεσμούς εξάρτησης από το Ισραήλ.
Ο ίδιος, ωστόσο, δεν θεωρεί ότι αυτή η σχέση θα παραμείνει αναγκαστικά ίδια στο μέλλον.
Στο εσωτερικό του Ισραήλ, ο Wilkerson περιγράφει μια κατάσταση στην οποία η απομάκρυνση του Netanyahu δεν θα οδηγούσε, κατά την άποψή του, σε κάποια θεμελιώδη αλλαγή.
Οι συνομιλητές του στο Ισραήλ, τους οποίους περιγράφει ως «ένα είδος θλιμμένων Ραμπινικών Σιωνιστών», του ανέφεραν, σύμφωνα με τον ίδιο, ότι το 85% των Εβραίων Ισραηλινών υποστηρίζει την τρέχουσα πολιτική και ότι η βασική κριτική προς την κυβέρνηση αφορά το γεγονός ότι οι εξελίξεις δεν προχωρούν αρκετά γρήγορα.
Ο Netanyahu, σύμφωνα με τον Wilkerson, «ξεγράφεται» και πιθανότατα θα καταλήξει στη φυλακή.
Η ανακούφιση που θα μπορούσε να ακολουθήσει, όμως, θα ήταν, κατά τον ίδιο, αδικαιολόγητη, καθώς οι ίδιοι στόχοι θα παρέμεναν: η Δυτική Όχθη, η Ανατολική Ιερουσαλήμ, η Hamas και ο Λίβανος.
«Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει», υποστηρίζει.
Κατά τον Wilkerson, για να αλλάξει αυτή η αντίληψη απαιτείται ένα «σφυρί» — ή, όπως το διατυπώνει ο ίδιος, η διάλυση του εβραϊκού κράτους του Ισραήλ. Ο ίδιος θεωρεί το δεύτερο ενδεχόμενο αναπόφευκτο.
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση κινείται στην ίδια γραμμή με όσα είχε υποστηρίξει ο Wilkerson τον Μάρτιο.
Εκείνη την περίοδο, το TKP είχε δημοσιεύσει το άρθρο «Συνταγματάρχης Lawrence Wilkerson: Το Ισραήλ θα μπορούσε να πάψει να υπάρχει και να εξαπολύσει πυρηνική επίθεση».
Ακόμη και τότε, ο Wilkerson υποστήριζε ότι ο Netanyahu θα μπορούσε να είναι εκείνος που θα επέλεγε να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα σε μια κατάσταση απελπισίας.
Παράλληλα, εκτιμούσε ότι μια επίθεση των ΗΠΑ ή του Ισραήλ εναντίον του Ιράν θα εγκυμονούσε τον κίνδυνο ενός ευρύτερου πολέμου, στον οποίο θα μπορούσαν να εμπλακούν η Ρωσία και η Κίνα.
Η επιλογή του Σαμψών απέναντι σε μια ευάλωτη χώρα
Σύμφωνα με τον Wilkerson, το Ιράν θα μπορούσε να καταστρέψει το Ισραήλ «με μια κίνηση της πένας», εάν ανέπτυσσε αρκετούς βαλλιστικούς πυραύλους με το κατάλληλο ωφέλιμο φορτίο.
Το ερώτημα είναι αν η Τεχεράνη θα το έκανε ποτέ αυτό.
Το αν ο Netanyahu και ο υπουργός Άμυνας Katz θα πυροδοτούσαν το πυρηνικό όπλο πριν ή αμέσως μετά είναι ένα άλλο ερώτημα.
Η Golda Meir είχε απαντήσει στην ερώτηση του BBC για τον Σαμψών χωρίς δισταγμό, με ένα ηχηρό «ναι» — ίσως, εκείνη την εποχή, ως μήνυμα προς τη Μόσχα και την Ουάσινγκτον.
Ο Wilkerson πιστεύει σήμερα ότι ο Netanyahu θα χρησιμοποιούσε ένα, δύο ή ακόμη και τρία πυρηνικά όπλα εναντίον του Ιράν.
Θεωρεί, επίσης, ότι το Ιράν διαθέτει αντίστοιχη δυνατότητα.
Το Ισραήλ είναι ο πιο ευάλωτος στόχος: το Τελ Αβίβ και η Χάιφα θα μπορούσαν να εξαφανιστούν εν ριπή οφθαλμού.
Το Ιράν, αντίθετα, καταλαμβάνει μια έκταση περίπου ίση με εκείνη της Δυτικής Ευρώπης.
Πενήντα πυρηνικά όπλα δεν θα κατέστρεφαν το ιρανικό κράτος, αλλά θα μπορούσαν να καταστρέψουν το Ισραήλ.
«Ο Bibi το ξέρει αυτό».
Και ποια θα ήταν η αντίδραση των ΗΠΑ; Ο Elbridge Colby στο Πεντάγωνο, καθώς και φωνές όπως οι Joseph Pilzer/Pollard (όπως αναφέρθηκαν κατά τη διάρκεια της συνομιλίας), φέρεται να υπαινίχθηκαν ότι, μόλις «η γάτα βγει από το σακούλι», η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να ρίξει μερικές πυρηνικές βόμβες στο Ιράν.
Με αυτή την έννοια, ο Wilkerson φέρεται να φοβάται περισσότερο τον Pete Hegseth παρά τον Trump: μια μορφή «δολοφονίας της Παλαιάς Διαθήκης» στο όνομα του Θεού, την οποία συνέδεσε με τον Franklin Graham στην αυλή του Πενταγώνου.
Ο Trump χρειάζεται μόνο να πει το «ναι»: όποιος λέει το Α, πρέπει να πει και το Β.
Ο Colin Powell θεωρούσε τη Συνθήκη INF ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματά του, επειδή οι πύραυλοι μεσαίου βεληνεκούς ανήκουν στην κατηγορία όπλων που πιθανότατα θα χρησιμοποιούνταν σε μια τέτοια σύγκρουση. Ακριβώς αυτή η κατηγορία συζητείται ξανά σήμερα, με μικρότερες και, υποτίθεται, «χρησιμοποιήσιμες» πυρηνικές κεφαλές.
Καμία αυτοκρατορία των περασμένων χιλιετιών, λέει ο Wilkerson, δεν κατάφερε να ανακόψει την παρακμή της χρησιμοποιώντας πυρηνικά όπλα. Αυτή η αυτοκρατορία, υπό τη σημερινή της ηγεσία, θα επιχειρούσε να το κάνει.
Στην περιοχή του Κόλπου, ο Wilkerson θεωρεί την αμερικανική αποχώρηση τετελεσμένο γεγονός: δεν έχουν απομείνει σχεδόν καθόλου χερσαία στρατεύματα και υπάρχουν πλέον λίγοι εργολάβοι, καθώς έχει απομείνει ελάχιστο υλικό.
Η Κίνα δεν επιθυμεί την παρουσία μιας αμερικανικής αυτοκρατορίας.
Οι γειτονικές χώρες επιδιώκουν ένα modus vivendi με την Τεχεράνη, επειδή το Ιράν έχει, τελικά, το πάνω χέρι.
Το πραγματικό πρόβλημα, σύμφωνα με τον Wilkerson, δεν βρίσκεται τόσο στο Ριάντ όσο στο Τελ Αβίβ, την Ιερουσαλήμ και την Ουάσινγκτον.
Μια περιφερειακή συμφωνία, όπως εκείνη που θα μπορούσε να επιτευχθεί για τα Στενά του Hormuz, θα ήταν δυνατή, καταλήγει, εάν οι ΗΠΑ επέστρεφαν τουλάχιστον στις βασικές αρχές ενός Μνημονίου Συνεννόησης και τα κράτη του Κόλπου αναγνώριζαν το Ιράν ως δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.
Αυτό δεν ακούγεται ιδιαίτερα αισιόδοξο. Παρ’ όλα αυτά, εκφράζει την ελπίδα του — και αναφέρει αμέσως και το ενδεχόμενο αποκλεισμού.
Ο Wilkerson μιλά ως άνθρωπος που έχει εκπαιδεύσει Σαουδάραβες αξιωματικούς, έχει προσπαθήσει να σταματήσει τον πόλεμο στην Υεμένη μέσω του Κογκρέσου και έχει παρακολουθήσει από κοντά τα ψεύδη που συνόδευσαν τον πόλεμο στο Ιράκ.
Οι δηλώσεις του σχετικά με την εξαφάνιση κρατών αποτελούν προβλέψεις και όχι οριστικές διαπιστώσεις.
Εξαρτώνται από συμφωνίες για εξοπλισμούς, από τις πολιτικές πλειοψηφίες στο Ισραήλ και, κυρίως, από το αν κάποιος θα ξεπεράσει το πυρηνικό όριο.
Το γεγονός ότι ένας πρώην ανώτερος αξιωματούχος του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών προχωρά σε τέτοιες δημόσιες δηλώσεις — «fifty-fifty» για τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ ως πρόβλημα και ως πιθανό τελικό προϊόν της ίδιας της πολιτικής του — λέει περισσότερα για την κατάσταση από οποιαδήποτε δήλωση περί νίκης του Λευκού Οίκου.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών