Η Ουάσιγκτον υπολόγιζε σε μια σύντομη στρατιωτική αναμέτρηση με την Τεχεράνη, όμως ο πόλεμος εξελίσσεται σε παρατεταμένη δοκιμασία για το αμερικανικό Πεντάγωνο - Οι ιρανικές επιθέσεις έχουν πλήξει στρατηγικές εγκαταστάσεις στον Περσικό Κόλπο, αναγκάζοντας το αμερικανικό Ναυτικό να μεταφέρει κρίσιμες λειτουργίες ανεφοδιασμού χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά
Ο πόλεμος των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν εξελίσσεται σε μια σύγκρουση με συνέπειες πολύ ευρύτερες από εκείνες που παρουσίαζε αρχικά η κυβέρνηση του Donald Trump.
Οκτώ μήνες μετά την έναρξη των αμερικανοϊσραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων, στις 28 Φεβρουαρίου 2026, το Πεντάγωνο βρίσκεται αντιμέτωπο με σοβαρές επιχειρησιακές δυσκολίες, τεράστιες δαπάνες και αυξανόμενη πίεση στο ανθρώπινο δυναμικό του.
Η εικόνα που αναδύεται από αμερικανικά στρατιωτικά δημοσιεύματα διαφέρει από εκείνη μιας εύκολης και αποφασιστικής επικράτησης.
Η Τεχεράνη, παρά τη συντριπτική τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ, έχει κατορθώσει με τις επιθέσεις της να επιβαρύνει σοβαρά το αμερικανικό στρατιωτικό δίκτυο στον Περσικό Κόλπο.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό είναι το δημοσίευμα του αμερικανικού Defense One, στις 27 Οκτωβρίου, το οποίο παρουσιάζει τις συνέπειες του πολέμου στη λειτουργία και τη συντήρηση του αμερικανικού στόλου.
Το σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι οι ιρανικές επιθέσεις δεν περιορίστηκαν στην πρόκληση άμεσων ζημιών.
Υπονόμευσαν και την υποδομή που επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να διατηρούν πολεμικά πλοία σε συνεχή επιχειρησιακή ετοιμότητα κοντά στις ιρανικές ακτές.
Αυτή είναι ίσως η ουσιαστικότερη στρατηγική συνέπεια της σύγκρουσης: η δυνατότητα του Ιράν να επιβάλλει δυσανάλογο κόστος σε έναν στρατιωτικά ισχυρότερο αντίπαλο.
Από τον Περσικό Κόλπο στο Diego Garcia: Το αμερικανικό Ναυτικό απομακρύνεται
Πριν από τον πόλεμο, οι αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις μπορούσαν να χρησιμοποιούν εγκαταστάσεις στο Μπαχρέιν, στο Κατάρ και σε άλλα κράτη του Κόλπου για ανεφοδιασμό, τεχνική υποστήριξη και ανάπαυση των πληρωμάτων.
Οι ιρανικές επιθέσεις άλλαξαν αυτή την πραγματικότητα.
Η αμερικανική ναυτική βάση στο Μπαχρέιν υπέστη σοβαρές καταστροφές, ενώ εγκαταστάσεις σε πολλές ακόμη χώρες της περιοχής δέχθηκαν πλήγματα από πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Το αποτέλεσμα ήταν η μεταφορά σημαντικού μέρους της εφοδιαστικής υποστήριξης στη βάση Diego Garcia, στον Ινδικό Ωκεανό, περίπου 4.000 χιλιόμετρα μακριά από την περιοχή επιχειρήσεων.
Πρόκειται για μια εξαιρετικά σημαντική γεωγραφική μετατόπιση.
Ένα πολεμικό πλοίο που προηγουμένως μπορούσε να εξυπηρετηθεί σχετικά κοντά στον Περσικό Κόλπο είναι πλέον υποχρεωμένο να πραγματοποιεί μεγάλα ταξίδια για βασικές λειτουργίες υποστήριξης.
Η βάση Diego Garcia δεν διαθέτει, επιπλέον, τις εκτεταμένες δυνατότητες επισκευών που προσφέρουν μεγάλοι ναύσταθμοι.
Έτσι, οι επισκέψεις των πλοίων δεν εγγυώνται ότι μπορούν να πραγματοποιηθούν όλες οι αναγκαίες εργασίες συντήρησης.
Το Ιράν πέτυχε με τις επιθέσεις του κάτι στρατηγικά σημαντικό: ανάγκασε την ισχυρότερη ναυτική δύναμη του κόσμου να επιχειρεί με μεγαλύτερες αποστάσεις, αυξημένο κόστος και μειωμένη πρόσβαση σε υποδομές.
Δεν πρόκειται για απόδειξη συνολικής στρατιωτικής νίκης της Τεχεράνης.
Είναι, όμως, σαφής ένδειξη ότι η αμερικανική υπεροχή δεν εξασφαλίζει την ανεμπόδιστη λειτουργία των αμερικανικών δυνάμεων.
Η συντήρηση των πολεμικών πλοίων μετατρέπεται σε νέα κρίση
Η παρατεταμένη παραμονή των πλοίων στη θάλασσα δημιουργεί προβλήματα που δεν αποτυπώνονται άμεσα στις καθημερινές ανακοινώσεις του Πενταγώνου, εξηγεί το National Interest.
Κάθε πολεμικό πλοίο χρειάζεται προγραμματισμένες επιθεωρήσεις, ανταλλακτικά, επισκευές μηχανικών συστημάτων και συντήρηση ηλεκτρονικού εξοπλισμού.
Όταν αυτές οι εργασίες αναβάλλονται, οι φθορές συσσωρεύονται.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ειδικών που επικαλείται το Defense One, οι παρατεταμένες αποστολές ενδέχεται να οδηγήσουν σε σημαντική αύξηση του χρόνου επισκευών και σε μελλοντική μείωση της διαθεσιμότητας πολεμικών σκαφών.
Ο πρώην αξιωματικός του αμερικανικού Ναυτικού Bryan Clark έχει επισημάνει τους κινδύνους που προκύπτουν όταν τα πλοία παραμένουν σε επιχειρήσεις για πολύ μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα από τα προβλεπόμενα.
Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο μεμονωμένα πλοία.
Εάν πολλά σκάφη επιστρέψουν ταυτόχρονα με συσσωρευμένες ανάγκες συντήρησης, τα ναυπηγεία ενδέχεται να αδυνατούν να ανταποκριθούν.
Η σημερινή επιχειρησιακή πίεση μπορεί επομένως να περιορίσει τη ναυτική ισχύ των ΗΠΑ και τα επόμενα χρόνια.
Για την Τεχεράνη, αυτό αποτελεί σημαντικό στοιχείο της στρατηγικής φθοράς: ακόμη και χωρίς να καταστρέφεται ένα αμερικανικό πολεμικό πλοίο, η παρατεταμένη απασχόλησή του και η αναβολή της συντήρησής του επιβαρύνουν τον αντίπαλο.
USS Abraham Lincoln: Η ανθρώπινη πλευρά της πολεμικής εξάντλησης
Η πιο δραματική διάσταση του πολέμου αφορά τους ίδιους τους Αμερικανούς ναύτες.
Το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln ολοκλήρωσε μια εξαιρετικά παρατεταμένη αποστολή, καταγράφοντας 265 συνεχόμενες ημέρες στη θάλασσα χωρίς επίσκεψη σε λιμάνι και συνολική ανάπτυξη 322 ημερών.
Κατά τη διάρκεια της αποστολής αναφέρθηκαν προβλήματα ανεφοδιασμού, περιορισμένες επιλογές τροφίμων, δυσλειτουργίες εγκαταστάσεων και σημαντική ψυχολογική πίεση.
Τον Σεπτέμβριο, ο υπηρεσιακός υπουργός Ναυτικού Hung Cao επιβεβαίωσε προς το Κογκρέσο ότι οκτώ μέλη του προσωπικού της ομάδας μάχης του αεροπλανοφόρου είχαν πραγματοποιήσει απόπειρες αυτοκτονίας.
Οι περιπτώσεις αφορούσαν το σύνολο της ομάδας μάχης και όχι αποκλειστικά το πλήρωμα του αεροπλανοφόρου.
Δεν αναφέρθηκαν θάνατοι από αυτοκτονία κατά την αποστολή.
Τα στοιχεία αυτά δεν αρκούν από μόνα τους για να αποδείξουν ότι υπήρξε ασυνήθιστη αύξηση του σχετικού ποσοστού σε σύγκριση με άλλες μεγάλες στρατιωτικές αναπτύξεις.
Αναδεικνύουν, ωστόσο, τη σοβαρότητα των συνθηκών και την ανάγκη ουσιαστικής υποστήριξης των πληρωμάτων.
Πίσω από τους αριθμούς των αεροπορικών επιδρομών και των εκτοξευμένων πυραύλων βρίσκονται άνθρωποι που καλούνται να παραμένουν επί μήνες σε συνθήκες πολεμικής έντασης, μακριά από τις οικογένειές τους και χωρίς επαρκείς δυνατότητες ανάπαυσης.
Η επιστροφή του USS Abraham Lincoln στη βάση του, τον Οκτώβριο, δεν αναιρεί την πίεση που συνεχίζουν να δέχονται άλλα αμερικανικά πληρώματα στην περιοχή.
Ο πόλεμος των πυραύλων και η εξάντληση των αμερικανικών αποθεμάτων
Εξίσου σημαντική είναι η κρίση πυρομαχικών που αντιμετωπίζουν οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις.
Οι επανειλημμένες ιρανικές επιθέσεις με drones και πυραύλους έχουν αναγκάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να καταναλώσουν σημαντικές ποσότητες ακριβών αντιαεροπορικών και αντιβαλλιστικών αναχαιτιστών.
Εδώ βρίσκεται ένα από τα χαρακτηριστικότερα προβλήματα της σύγχρονης ασύμμετρης σύγκρουσης.
Ένα σχετικά φθηνό μη επανδρωμένο αεροσκάφος μπορεί να προκαλέσει την εκτόξευση ενός αναχαιτιστικού πυραύλου αξίας εκατομμυρίων δολαρίων.
Ακόμη και όταν η αναχαίτιση είναι επιτυχής, η οικονομική αναλογία μπορεί να ευνοεί τον επιτιθέμενο.
Αυτό εξηγεί γιατί το Ιράν, χωρίς να διαθέτει ανάλογο στρατιωτικό προϋπολογισμό με τις ΗΠΑ, μπορεί να προκαλεί μακροχρόνια επιχειρησιακή και οικονομική επιβάρυνση.
Η στρατηγική της Τεχεράνης δεν στηρίζεται αποκλειστικά στην καταστροφή αμερικανικών στόχων, αλλά και στη δυνατότητα διατήρησης πίεσης επί μεγάλο χρονικό διάστημα.
Βεβαίως, και το Ιράν καταναλώνει δικά του αποθέματα και υφίσταται σοβαρές καταστροφές.
Η αποτελεσματικότητα της στρατηγικής φθοράς εξαρτάται τελικά από την αντοχή και των δύο πλευρών.
Τα 47 δισεκατομμύρια και ο λογαριασμός που μεγαλώνει
Το οικονομικό κόστος έχει ήδη λάβει τεράστιες διαστάσεις.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Πενταγώνου που δημοσιοποιήθηκαν στα τέλη Οκτωβρίου, οι αμερικανικές δαπάνες για τον πόλεμο είχαν φτάσει περίπου τα 47,1 δισεκατομμύρια δολάρια έως τις 16 Οκτωβρίου.
Από αυτά, περίπου 29 δισεκατομμύρια συνδέονται με την αντικατάσταση πυρομαχικών, 11,9 δισεκατομμύρια με επιχειρησιακές δαπάνες και 6 δισεκατομμύρια με απώλειες εξοπλισμού.
Το ποσό δεν περιλαμβάνει πλήρως το κόστος αποκατάστασης των κατεστραμμένων αμερικανικών βάσεων.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση Trump προωθεί αμυντικό προϋπολογισμό που θα μπορούσε να φτάσει τα 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Οι επικριτές της υποστηρίζουν ότι ο πόλεμος χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για μια γενικότερη διεύρυνση των στρατιωτικών δαπανών, χωρίς επαρκή τεκμηρίωση για κάθε πρόγραμμα.
Η κατάσταση δημιουργεί ένα ουσιαστικό πολιτικό δίλημμα: πόσο ακόμη θα χρηματοδοτείται μια παρατεταμένη σύγκρουση όταν οι οικονομικές και ανθρώπινες συνέπειές της εξακολουθούν να αυξάνονται;
Η Τεχεράνη, η αμερικανική υπεροχή και τα όρια της στρατιωτικής επιβολής
Η κυβέρνηση Trump έχει παρουσιάσει τη στρατιωτική εκστρατεία ως αναγκαία για την εξουδετέρωση των απειλών που προέρχονται από το Ιράν.
Η αμερικανική πλευρά προβάλλει τις εκτεταμένες καταστροφές που έχει προκαλέσει στις ιρανικές στρατιωτικές δυνατότητες, τις επιχειρήσεις εναντίον του ιρανικού στόλου και τα πλήγματα σε πυραυλικά συστήματα.
Ωστόσο, οι καταστροφές αυτές δεν έχουν εξαλείψει την ικανότητα του Ιράν να απαντά στρατιωτικά, να απειλεί τις περιφερειακές αμερικανικές εγκαταστάσεις και να επηρεάζει την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.
Από την οπτική της Τεχεράνης, η δυνατότητα συνέχισης της αντίστασης απέναντι σε μια πολύ ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη αποτελεί από μόνη της σημαντικό στρατηγικό αποτέλεσμα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος δεν έχει τεράστιο κόστος για τον ιρανικό λαό, τις υποδομές και την οικονομία της χώρας.
Αντίθετα, αναδεικνύει πόσο οδυνηρή είναι η παράταση της αναμέτρησης για ολόκληρη την περιοχή.
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η στρατιωτική υπεροχή δεν ταυτίζεται με τη δυνατότητα επιβολής μιας γρήγορης πολιτικής λύσης.
Η ευπάθεια του αμερικανικού δικτύου
Οι επιθέσεις εναντίον του Ιράν έχουν προκαλέσει σοβαρά πλήγματα, αλλά ταυτόχρονα έχουν αποκαλύψει την ευπάθεια του αμερικανικού δικτύου βάσεων και την εξάρτηση του στόλου από εγκαταστάσεις κοντά σε μια εμπόλεμη περιοχή.
Το Πεντάγωνο καλείται πλέον να αποφασίσει αν θα ξοδέψει επιπλέον δισεκατομμύρια για την αποκατάσταση των βάσεων ή για τη δημιουργία νέων εγκαταστάσεων σε μεγαλύτερη απόσταση.
Και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για κόστος που δεν περιορίζεται στη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων.
Οκτώ μήνες μετά την έναρξη του πολέμου, η σημαντικότερη διαπίστωση δεν αφορά μόνο τους πυραύλους που εκτοξεύθηκαν ή τις βάσεις που καταστράφηκαν.
Αφορά το γεγονός ότι η Τεχεράνη παραμένει ικανή να επιβάλλει στρατηγικό κόστος στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά την τεράστια διαφορά στρατιωτικής ισχύος.
Και όσο η Ουάσιγκτον δυσκολεύεται να μετατρέψει τη στρατιωτική της υπεροχή σε βιώσιμη πολιτική διέξοδο, τόσο ενισχύεται το επιχείρημα ότι η ασφάλεια στον Περσικό Κόλπο δεν μπορεί να οικοδομηθεί αποκλειστικά με αεροπορικές επιδρομές, αποκλεισμούς και απειλές νέων επιθέσεων.
Η εναλλακτική της διπλωματίας δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας.
Αποτελεί αναγνώριση των πραγματικών ορίων της στρατιωτικής ισχύος και της ανάγκης να τερματιστεί ένας πόλεμος του οποίου ο λογαριασμός εξακολουθεί να μεγαλώνει.
www.bankingnews.gr
Οκτώ μήνες μετά την έναρξη των αμερικανοϊσραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων, στις 28 Φεβρουαρίου 2026, το Πεντάγωνο βρίσκεται αντιμέτωπο με σοβαρές επιχειρησιακές δυσκολίες, τεράστιες δαπάνες και αυξανόμενη πίεση στο ανθρώπινο δυναμικό του.
Η εικόνα που αναδύεται από αμερικανικά στρατιωτικά δημοσιεύματα διαφέρει από εκείνη μιας εύκολης και αποφασιστικής επικράτησης.
Η Τεχεράνη, παρά τη συντριπτική τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ, έχει κατορθώσει με τις επιθέσεις της να επιβαρύνει σοβαρά το αμερικανικό στρατιωτικό δίκτυο στον Περσικό Κόλπο.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό είναι το δημοσίευμα του αμερικανικού Defense One, στις 27 Οκτωβρίου, το οποίο παρουσιάζει τις συνέπειες του πολέμου στη λειτουργία και τη συντήρηση του αμερικανικού στόλου.
Το σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι οι ιρανικές επιθέσεις δεν περιορίστηκαν στην πρόκληση άμεσων ζημιών.
Υπονόμευσαν και την υποδομή που επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να διατηρούν πολεμικά πλοία σε συνεχή επιχειρησιακή ετοιμότητα κοντά στις ιρανικές ακτές.
Αυτή είναι ίσως η ουσιαστικότερη στρατηγική συνέπεια της σύγκρουσης: η δυνατότητα του Ιράν να επιβάλλει δυσανάλογο κόστος σε έναν στρατιωτικά ισχυρότερο αντίπαλο.
Από τον Περσικό Κόλπο στο Diego Garcia: Το αμερικανικό Ναυτικό απομακρύνεται
Πριν από τον πόλεμο, οι αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις μπορούσαν να χρησιμοποιούν εγκαταστάσεις στο Μπαχρέιν, στο Κατάρ και σε άλλα κράτη του Κόλπου για ανεφοδιασμό, τεχνική υποστήριξη και ανάπαυση των πληρωμάτων.
Οι ιρανικές επιθέσεις άλλαξαν αυτή την πραγματικότητα.
Η αμερικανική ναυτική βάση στο Μπαχρέιν υπέστη σοβαρές καταστροφές, ενώ εγκαταστάσεις σε πολλές ακόμη χώρες της περιοχής δέχθηκαν πλήγματα από πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Το αποτέλεσμα ήταν η μεταφορά σημαντικού μέρους της εφοδιαστικής υποστήριξης στη βάση Diego Garcia, στον Ινδικό Ωκεανό, περίπου 4.000 χιλιόμετρα μακριά από την περιοχή επιχειρήσεων.
Πρόκειται για μια εξαιρετικά σημαντική γεωγραφική μετατόπιση.
Ένα πολεμικό πλοίο που προηγουμένως μπορούσε να εξυπηρετηθεί σχετικά κοντά στον Περσικό Κόλπο είναι πλέον υποχρεωμένο να πραγματοποιεί μεγάλα ταξίδια για βασικές λειτουργίες υποστήριξης.
Η βάση Diego Garcia δεν διαθέτει, επιπλέον, τις εκτεταμένες δυνατότητες επισκευών που προσφέρουν μεγάλοι ναύσταθμοι.
Έτσι, οι επισκέψεις των πλοίων δεν εγγυώνται ότι μπορούν να πραγματοποιηθούν όλες οι αναγκαίες εργασίες συντήρησης.
Το Ιράν πέτυχε με τις επιθέσεις του κάτι στρατηγικά σημαντικό: ανάγκασε την ισχυρότερη ναυτική δύναμη του κόσμου να επιχειρεί με μεγαλύτερες αποστάσεις, αυξημένο κόστος και μειωμένη πρόσβαση σε υποδομές.
Δεν πρόκειται για απόδειξη συνολικής στρατιωτικής νίκης της Τεχεράνης.
Είναι, όμως, σαφής ένδειξη ότι η αμερικανική υπεροχή δεν εξασφαλίζει την ανεμπόδιστη λειτουργία των αμερικανικών δυνάμεων.
Η συντήρηση των πολεμικών πλοίων μετατρέπεται σε νέα κρίση
Η παρατεταμένη παραμονή των πλοίων στη θάλασσα δημιουργεί προβλήματα που δεν αποτυπώνονται άμεσα στις καθημερινές ανακοινώσεις του Πενταγώνου, εξηγεί το National Interest.
Κάθε πολεμικό πλοίο χρειάζεται προγραμματισμένες επιθεωρήσεις, ανταλλακτικά, επισκευές μηχανικών συστημάτων και συντήρηση ηλεκτρονικού εξοπλισμού.
Όταν αυτές οι εργασίες αναβάλλονται, οι φθορές συσσωρεύονται.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ειδικών που επικαλείται το Defense One, οι παρατεταμένες αποστολές ενδέχεται να οδηγήσουν σε σημαντική αύξηση του χρόνου επισκευών και σε μελλοντική μείωση της διαθεσιμότητας πολεμικών σκαφών.
Ο πρώην αξιωματικός του αμερικανικού Ναυτικού Bryan Clark έχει επισημάνει τους κινδύνους που προκύπτουν όταν τα πλοία παραμένουν σε επιχειρήσεις για πολύ μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα από τα προβλεπόμενα.
Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο μεμονωμένα πλοία.
Εάν πολλά σκάφη επιστρέψουν ταυτόχρονα με συσσωρευμένες ανάγκες συντήρησης, τα ναυπηγεία ενδέχεται να αδυνατούν να ανταποκριθούν.
Η σημερινή επιχειρησιακή πίεση μπορεί επομένως να περιορίσει τη ναυτική ισχύ των ΗΠΑ και τα επόμενα χρόνια.
Για την Τεχεράνη, αυτό αποτελεί σημαντικό στοιχείο της στρατηγικής φθοράς: ακόμη και χωρίς να καταστρέφεται ένα αμερικανικό πολεμικό πλοίο, η παρατεταμένη απασχόλησή του και η αναβολή της συντήρησής του επιβαρύνουν τον αντίπαλο.
USS Abraham Lincoln: Η ανθρώπινη πλευρά της πολεμικής εξάντλησης
Η πιο δραματική διάσταση του πολέμου αφορά τους ίδιους τους Αμερικανούς ναύτες.
Το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln ολοκλήρωσε μια εξαιρετικά παρατεταμένη αποστολή, καταγράφοντας 265 συνεχόμενες ημέρες στη θάλασσα χωρίς επίσκεψη σε λιμάνι και συνολική ανάπτυξη 322 ημερών.
Κατά τη διάρκεια της αποστολής αναφέρθηκαν προβλήματα ανεφοδιασμού, περιορισμένες επιλογές τροφίμων, δυσλειτουργίες εγκαταστάσεων και σημαντική ψυχολογική πίεση.
Τον Σεπτέμβριο, ο υπηρεσιακός υπουργός Ναυτικού Hung Cao επιβεβαίωσε προς το Κογκρέσο ότι οκτώ μέλη του προσωπικού της ομάδας μάχης του αεροπλανοφόρου είχαν πραγματοποιήσει απόπειρες αυτοκτονίας.
Οι περιπτώσεις αφορούσαν το σύνολο της ομάδας μάχης και όχι αποκλειστικά το πλήρωμα του αεροπλανοφόρου.
Δεν αναφέρθηκαν θάνατοι από αυτοκτονία κατά την αποστολή.
Τα στοιχεία αυτά δεν αρκούν από μόνα τους για να αποδείξουν ότι υπήρξε ασυνήθιστη αύξηση του σχετικού ποσοστού σε σύγκριση με άλλες μεγάλες στρατιωτικές αναπτύξεις.
Αναδεικνύουν, ωστόσο, τη σοβαρότητα των συνθηκών και την ανάγκη ουσιαστικής υποστήριξης των πληρωμάτων.
Πίσω από τους αριθμούς των αεροπορικών επιδρομών και των εκτοξευμένων πυραύλων βρίσκονται άνθρωποι που καλούνται να παραμένουν επί μήνες σε συνθήκες πολεμικής έντασης, μακριά από τις οικογένειές τους και χωρίς επαρκείς δυνατότητες ανάπαυσης.
Η επιστροφή του USS Abraham Lincoln στη βάση του, τον Οκτώβριο, δεν αναιρεί την πίεση που συνεχίζουν να δέχονται άλλα αμερικανικά πληρώματα στην περιοχή.
Ο πόλεμος των πυραύλων και η εξάντληση των αμερικανικών αποθεμάτων
Εξίσου σημαντική είναι η κρίση πυρομαχικών που αντιμετωπίζουν οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις.
Οι επανειλημμένες ιρανικές επιθέσεις με drones και πυραύλους έχουν αναγκάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να καταναλώσουν σημαντικές ποσότητες ακριβών αντιαεροπορικών και αντιβαλλιστικών αναχαιτιστών.
Εδώ βρίσκεται ένα από τα χαρακτηριστικότερα προβλήματα της σύγχρονης ασύμμετρης σύγκρουσης.
Ένα σχετικά φθηνό μη επανδρωμένο αεροσκάφος μπορεί να προκαλέσει την εκτόξευση ενός αναχαιτιστικού πυραύλου αξίας εκατομμυρίων δολαρίων.
Ακόμη και όταν η αναχαίτιση είναι επιτυχής, η οικονομική αναλογία μπορεί να ευνοεί τον επιτιθέμενο.
Αυτό εξηγεί γιατί το Ιράν, χωρίς να διαθέτει ανάλογο στρατιωτικό προϋπολογισμό με τις ΗΠΑ, μπορεί να προκαλεί μακροχρόνια επιχειρησιακή και οικονομική επιβάρυνση.
Η στρατηγική της Τεχεράνης δεν στηρίζεται αποκλειστικά στην καταστροφή αμερικανικών στόχων, αλλά και στη δυνατότητα διατήρησης πίεσης επί μεγάλο χρονικό διάστημα.
Βεβαίως, και το Ιράν καταναλώνει δικά του αποθέματα και υφίσταται σοβαρές καταστροφές.
Η αποτελεσματικότητα της στρατηγικής φθοράς εξαρτάται τελικά από την αντοχή και των δύο πλευρών.
Τα 47 δισεκατομμύρια και ο λογαριασμός που μεγαλώνει
Το οικονομικό κόστος έχει ήδη λάβει τεράστιες διαστάσεις.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Πενταγώνου που δημοσιοποιήθηκαν στα τέλη Οκτωβρίου, οι αμερικανικές δαπάνες για τον πόλεμο είχαν φτάσει περίπου τα 47,1 δισεκατομμύρια δολάρια έως τις 16 Οκτωβρίου.
Από αυτά, περίπου 29 δισεκατομμύρια συνδέονται με την αντικατάσταση πυρομαχικών, 11,9 δισεκατομμύρια με επιχειρησιακές δαπάνες και 6 δισεκατομμύρια με απώλειες εξοπλισμού.
Το ποσό δεν περιλαμβάνει πλήρως το κόστος αποκατάστασης των κατεστραμμένων αμερικανικών βάσεων.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση Trump προωθεί αμυντικό προϋπολογισμό που θα μπορούσε να φτάσει τα 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Οι επικριτές της υποστηρίζουν ότι ο πόλεμος χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για μια γενικότερη διεύρυνση των στρατιωτικών δαπανών, χωρίς επαρκή τεκμηρίωση για κάθε πρόγραμμα.
Η κατάσταση δημιουργεί ένα ουσιαστικό πολιτικό δίλημμα: πόσο ακόμη θα χρηματοδοτείται μια παρατεταμένη σύγκρουση όταν οι οικονομικές και ανθρώπινες συνέπειές της εξακολουθούν να αυξάνονται;
Η Τεχεράνη, η αμερικανική υπεροχή και τα όρια της στρατιωτικής επιβολής
Η κυβέρνηση Trump έχει παρουσιάσει τη στρατιωτική εκστρατεία ως αναγκαία για την εξουδετέρωση των απειλών που προέρχονται από το Ιράν.
Η αμερικανική πλευρά προβάλλει τις εκτεταμένες καταστροφές που έχει προκαλέσει στις ιρανικές στρατιωτικές δυνατότητες, τις επιχειρήσεις εναντίον του ιρανικού στόλου και τα πλήγματα σε πυραυλικά συστήματα.
Ωστόσο, οι καταστροφές αυτές δεν έχουν εξαλείψει την ικανότητα του Ιράν να απαντά στρατιωτικά, να απειλεί τις περιφερειακές αμερικανικές εγκαταστάσεις και να επηρεάζει την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.
Από την οπτική της Τεχεράνης, η δυνατότητα συνέχισης της αντίστασης απέναντι σε μια πολύ ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη αποτελεί από μόνη της σημαντικό στρατηγικό αποτέλεσμα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος δεν έχει τεράστιο κόστος για τον ιρανικό λαό, τις υποδομές και την οικονομία της χώρας.
Αντίθετα, αναδεικνύει πόσο οδυνηρή είναι η παράταση της αναμέτρησης για ολόκληρη την περιοχή.
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η στρατιωτική υπεροχή δεν ταυτίζεται με τη δυνατότητα επιβολής μιας γρήγορης πολιτικής λύσης.
Η ευπάθεια του αμερικανικού δικτύου
Οι επιθέσεις εναντίον του Ιράν έχουν προκαλέσει σοβαρά πλήγματα, αλλά ταυτόχρονα έχουν αποκαλύψει την ευπάθεια του αμερικανικού δικτύου βάσεων και την εξάρτηση του στόλου από εγκαταστάσεις κοντά σε μια εμπόλεμη περιοχή.
Το Πεντάγωνο καλείται πλέον να αποφασίσει αν θα ξοδέψει επιπλέον δισεκατομμύρια για την αποκατάσταση των βάσεων ή για τη δημιουργία νέων εγκαταστάσεων σε μεγαλύτερη απόσταση.
Και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για κόστος που δεν περιορίζεται στη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων.
Οκτώ μήνες μετά την έναρξη του πολέμου, η σημαντικότερη διαπίστωση δεν αφορά μόνο τους πυραύλους που εκτοξεύθηκαν ή τις βάσεις που καταστράφηκαν.
Αφορά το γεγονός ότι η Τεχεράνη παραμένει ικανή να επιβάλλει στρατηγικό κόστος στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά την τεράστια διαφορά στρατιωτικής ισχύος.
Και όσο η Ουάσιγκτον δυσκολεύεται να μετατρέψει τη στρατιωτική της υπεροχή σε βιώσιμη πολιτική διέξοδο, τόσο ενισχύεται το επιχείρημα ότι η ασφάλεια στον Περσικό Κόλπο δεν μπορεί να οικοδομηθεί αποκλειστικά με αεροπορικές επιδρομές, αποκλεισμούς και απειλές νέων επιθέσεων.
Η εναλλακτική της διπλωματίας δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας.
Αποτελεί αναγνώριση των πραγματικών ορίων της στρατιωτικής ισχύος και της ανάγκης να τερματιστεί ένας πόλεμος του οποίου ο λογαριασμός εξακολουθεί να μεγαλώνει.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών