Σκληρά ερωτήματα από το ίδιο το ισραηλινό Ynet για τη στρατηγική του Benjamin Netanyahu – Ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων Eyal Zamir φέρεται να αντιστέκεται σε μια άμεση νέα σύγκρουση
Ένα εξαιρετικά σοβαρό ερώτημα αναδύεται πλέον μέσα από το ίδιο το Ισραήλ: Τι ακριβώς περιμένει να πετύχει ο Benjamin Netanyahu με έναν τρίτο πόλεμο εναντίον του Ιράν, όταν οι δύο προηγούμενες στρατιωτικές αναμετρήσεις δεν οδήγησαν στην οριστική εξάλειψη της λεγόμενης ιρανικής απειλής;
Το ερώτημα δεν προέρχεται από την Τεχεράνη ούτε από κάποιον παραδοσιακό αντίπαλο του Ισραήλ.
Διατυπώνεται από το ισραηλινό μέσο Ynet, το οποίο, σε ιδιαίτερα αιχμηρή ανάλυση με τίτλο που παραπέμπει ειρωνικά στην ιδέα ότι η τρίτη προσπάθεια θα αποδειχθεί επιτυχημένη, αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία επιχειρούν να δικαιολογήσουν την προοπτική νέας σύγκρουσης.
Η παρέμβαση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία καθώς συνοδεύεται από δημοσιεύματα για σοβαρές διαφωνίες ανάμεσα στον Netanyahu και τον αρχηγό του ισραηλινού γενικού επιτελείου, Eyal Zamir.
Σύμφωνα με τις σχετικές πληροφορίες, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός επιδιώκει την ταχεία επανέναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων, ενώ ο Zamir εκφράζει επιφυλάξεις για τον χρόνο, τις πολιτικές προϋποθέσεις και τις πιθανές συνέπειες.
Έτσι, η συζήτηση δεν αφορά πλέον μόνο το αν το Ιράν συνιστά απειλή για το Ισραήλ, αλλά και το κατά πόσο μια νέα στρατιωτική επιχείρηση διαθέτει σαφή, ρεαλιστικό και επιτεύξιμο στρατηγικό στόχο.

Δύο αντίθετες προσεγγίσεις στο Τελ Αβίβ: Άμεση επίθεση ή στρατηγική αυτοσυγκράτηση;
Σύμφωνα με τις αναφορές του ισραηλινού Τύπου, στο περιβάλλον της ισραηλινής ηγεσίας έχουν διαμορφωθεί δύο διαφορετικές προσεγγίσεις.
Η πρώτη, με επίκεντρο τον Benjamin Netanyahu και ανώτατους αξιωματούχους της ασφάλειας, θεωρεί ότι η στρατιωτική πίεση κατά του Ιράν πρέπει να επαναληφθεί σύντομα.
Η επιλογή μιας κοινής επιχείρησης με τις Ηνωμένες Πολιτείες θεωρείται προτιμότερη, ωστόσο ορισμένοι υποστηρικτές της προσέγγισης εμφανίζονται διατεθειμένοι να εξετάσουν και μονομερή ισραηλινή δράση.
Στην αντίθετη πλευρά βρίσκεται, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, ο Eyal Zamir.
Ο αρχηγός των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων δεν αμφισβητεί κατ' ανάγκη την ύπαρξη ιρανικής στρατιωτικής απειλής. Εκφράζει, όμως, επιφυλάξεις για την αναγκαιότητα μιας άμεσης κλιμάκωσης.
Οι ανησυχίες του συνδέονται με την πολιτική αβεβαιότητα στο Ισραήλ, τη στάση της Ουάσιγκτον και το ενδεχόμενο μιας νέας παρατεταμένης αναμέτρησης.
Η διαφωνία έχει ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς το Ισραήλ εξακολουθεί να βρίσκεται σε μεταβατική πολιτική περίοδο μετά τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου 2026.
Η κυβέρνηση Netanyahu δεν διαθέτει πλέον την προηγούμενη κοινοβουλευτική της πλειοψηφία, γεγονός που προσθέτει ακόμη ένα ερώτημα σχετικά με την πολιτική νομιμοποίηση μιας νέας στρατιωτικής πρωτοβουλίας.
Πρέπει, πάντως, να σημειωθεί ότι ο Netanyahu έχει απορρίψει δημοσιεύματα περί έντονης σύγκρουσης με τον Zamir, ενώ ο υπουργός Άμυνας Israel Katz υποστηρίζει ότι η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία συμφωνούν ως προς τους βασικούς στόχους απέναντι στο Ιράν.

Το ερώτημα του Ynet: Πού βρίσκονται οι υποσχόμενες νίκες;
Η σημαντικότερη διάσταση της ισραηλινής ανάλυσης αφορά τον απολογισμό των προηγούμενων πολεμικών επιχειρήσεων.
Μετά την αναμέτρηση του Ιουνίου 2025, η ισραηλινή ηγεσία είχε υποστηρίξει ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είχε υποστεί σημαντικό πλήγμα και είχε καθυστερήσει για χρόνια.
Μετά τη δεύτερη σύγκρουση, που άρχισε τον Φεβρουάριο του 2026, διατυπώθηκαν νέοι ισχυρισμοί για καταστροφή σημαντικών τμημάτων της ιρανικής αμυντικής βιομηχανίας, της αντιαεροπορικής άμυνας και των βαλλιστικών δυνατοτήτων της χώρας.
Ωστόσο, η συνεχιζόμενη συζήτηση περί ανάγκης τρίτης επίθεσης προκαλεί ένα εύλογο ερώτημα: Εάν οι προηγούμενες επιχειρήσεις είχαν εξασφαλίσει τόσο αποφασιστικά αποτελέσματα, ποια ακριβώς στρατηγική αδυναμία επιχειρείται τώρα να αντιμετωπιστεί με έναν νέο πόλεμο;
Το ερώτημα δεν σημαίνει ότι οι προηγούμενες επιχειρήσεις απέτυχαν σε κάθε στρατιωτικό τους στόχο.
Σημαίνει ότι απαιτείται διάκριση ανάμεσα στην καταστροφή συγκεκριμένων εγκαταστάσεων και στην επίτευξη μιας μόνιμης στρατηγικής αλλαγής.
Μια πυραυλική εγκατάσταση μπορεί να καταστραφεί, αλλά αυτό δεν εγγυάται ότι μια χώρα θα στερηθεί οριστικά τη δυνατότητα ανασυγκρότησης της στρατιωτικής της βιομηχανίας.
Αντίστοιχα, η πρόκληση ζημιών σε ένα πυρηνικό πρόγραμμα δεν αποδεικνύει αυτομάτως ότι έχει εξαφανιστεί η τεχνογνωσία ή η δυνατότητα μελλοντικής επανεκκίνησής του.
Η κριτική του Ynet εστιάζει ακριβώς στην ανάγκη να παρουσιαστεί ένας σαφής και ελέγξιμος απολογισμός πριν ζητηθεί από την ισραηλινή κοινωνία να αποδεχθεί μια νέα πολεμική επιχείρηση.

Η ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης: Ο στόχος που αλλάζει ολόκληρη τη συζήτηση
Ακόμη πιο περίπλοκο είναι το ζήτημα της πολιτικής αλλαγής στην Τεχεράνη.
Ο Benjamin Netanyahu έχει δημόσια υποστηρίξει ότι η οριστική αντιμετώπιση της ιρανικής απειλής προϋποθέτει την ανατροπή του σημερινού καθεστώτος.
Σε ομιλία του σε τελετή αποφοίτησης αξιωματικών τον Οκτώβριο του 2026, παρουσίασε την αλλαγή καθεστώτος ως κεντρικό στρατηγικό ζητούμενο.
Η θέση αυτή μεταβάλλει ουσιαστικά το περιεχόμενο της στρατιωτικής συζήτησης.
Άλλο πράγμα είναι μια επιχείρηση με στόχο την καταστροφή συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων και άλλο μια πολεμική εκστρατεία που επιδιώκει να ανατρέψει την κυβέρνηση ενός μεγάλου κράτους.
Το Ιράν διαθέτει πληθυσμό δεκάδων εκατομμυρίων, ισχυρούς κρατικούς μηχανισμούς, μεγάλη γεωγραφική έκταση και δυνατότητες στρατιωτικής αντίδρασης.
Η ανατροπή της κυβέρνησής του δεν αποτελεί απλό επιχειρησιακό στόχο που μπορεί να θεωρηθεί δεδομένος έπειτα από μια σειρά αεροπορικών βομβαρδισμών.
Επιπλέον, η αλλαγή ηγεσίας δεν εξασφαλίζει από μόνη της σταθερότητα, ειρήνη ή την εγκαθίδρυση ενός πολιτικού συστήματος φιλικού προς το Ισραήλ.
Το παράδειγμα προηγούμενων στρατιωτικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή δείχνει ότι η ανατροπή κυβερνήσεων μπορεί να οδηγήσει σε παρατεταμένες περιόδους αβεβαιότητας και βίας.
Συνεπώς, η ισραηλινή ηγεσία καλείται να απαντήσει όχι μόνο στο πώς θα πραγματοποιηθεί μια νέα επιχείρηση, αλλά και στο ποιο θα είναι το πολιτικό αποτέλεσμα που επιδιώκει.
Eyal Zamir, ο στρατηγός που ζητά χρόνο, αλλά καλείται να εξηγήσει και το παρελθόν
Η στάση του Eyal Zamir παρουσιάζεται από ορισμένα ισραηλινά μέσα ως αντίβαρο στις πιέσεις για άμεση στρατιωτική δράση.
Ωστόσο, η ανάλυση του Ynet δεν περιορίζει την κριτική της στον Netanyahu.
Θέτει ερωτήματα και για τον απολογισμό της στρατιωτικής ηγεσίας, συμπεριλαμβανομένου του Zamir.
Ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων είχε συμμετάσχει στην παρουσίαση των στρατιωτικών αποτελεσμάτων προηγούμενων επιχειρήσεων, γεγονός που καθιστά αναγκαία την αξιολόγηση της ακρίβειας εκείνων των εκτιμήσεων.
Η επιφυλακτικότητά του απέναντι σε μια νέα επίθεση δεν απαλλάσσει τη στρατιωτική διοίκηση από την υποχρέωση να εξηγήσει τι πράγματι επιτεύχθηκε στις προηγούμενες αναμετρήσεις.
Αυτό αποτελεί σημαντικό στοιχείο της εσωτερικής ισραηλινής συζήτησης: η κριτική δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς που εισηγούνται έναν πόλεμο, αλλά και τους στρατιωτικούς που καλούνται να τον σχεδιάσουν και να τον εκτελέσουν.

Ο Trump δεν βιάζεται
Η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τις ισραηλινές επιλογές.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα των Financial Times και του Axios, ο Netanyahu πιέζει τον Donald Trump για επανάληψη των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν.
Ο Αμερικανός πρόεδρος, ωστόσο, δεν εμφανίζεται έτοιμος να εγκρίνει αμέσως μια νέα εκστρατεία.
Σε δηλώσεις του στις 19 Νοεμβρίου 2026, ο Trump ανέφερε ότι δεν πρόκειται να βιαστεί να λάβει την επόμενη απόφασή του για το Ιράν και ότι θα εξετάσει το ζήτημα μέχρι το νέο έτος.
Η διαφορετική αυτή προσέγγιση αναδεικνύει ένα σοβαρό στρατηγικό πρόβλημα για το Ισραήλ.
Μια νέα επίθεση χωρίς πλήρη αμερικανική υποστήριξη θα μπορούσε να δημιουργήσει μεγαλύτερες στρατιωτικές και πολιτικές δυσκολίες για την ισραηλινή κυβέρνηση.
Από την άλλη πλευρά, μια κοινή αμερικανοϊσραηλινή επιχείρηση θα διεύρυνε τις πιθανές συνέπειες, αυξάνοντας τον κίνδυνο περιφερειακής κλιμάκωσης.
Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με το Associated Press, αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής εντείνουν τις διπλωματικές προσπάθειες για να αποτρέψουν έναν νέο γενικευμένο πόλεμο.
Η πολιτική κρίση στο Ισραήλ και οι φόβοι για μια νέα στρατιωτική περιπέτεια
Η συζήτηση για το Ιράν διεξάγεται παράλληλα με μια σημαντική εσωτερική πολιτική κρίση.
Οι εκλογές του Οκτωβρίου δεν έδωσαν στον Netanyahu καθαρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ενώ ο Gadi Eisenkot επιχειρεί να σχηματίσει εναλλακτική κυβέρνηση.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, πολιτικοί αντίπαλοι του Netanyahu εκφράζουν την ανησυχία ότι η επανέναρξη του πολέμου μπορεί να επηρεάσει και τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις.
Η χρονική σύμπτωση ανάμεσα στις πιέσεις για νέα στρατιωτική δράση και στην κυβερνητική αβεβαιότητα δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων.
Ένας πόλεμος μεγάλης κλίμακας απαιτεί σαφείς στόχους, πολιτική λογοδοσία και ακριβή ενημέρωση της κοινωνίας για τους πιθανούς κινδύνους.
Αυτές οι προϋποθέσεις αποκτούν ιδιαίτερη σημασία όταν το ίδιο το στρατιωτικό επιτελείο εμφανίζεται, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, να διαφωνεί για τον χρόνο μιας νέας επιχείρησης.

Το ερώτημα που δεν μπορεί να παρακαμφθεί: Τι θα αλλάξει στον τρίτο πόλεμο;
Η κριτική που διατυπώνεται μέσα από το Ynet καταλήγει στο σημαντικότερο ζήτημα ολόκληρης της αντιπαράθεσης.
Πριν από έναν τρίτο πόλεμο, η ισραηλινή ηγεσία καλείται να εξηγήσει τι δεν επιτεύχθηκε στους δύο προηγούμενους.
Εάν ο στόχος είναι η καταστροφή συγκεκριμένων στρατιωτικών υποδομών, πρέπει να προσδιοριστούν τα αποτελέσματα που αναμένονται και η δυνατότητα διατήρησής τους.
Εάν ο στόχος είναι η εξάλειψη της ιρανικής πυραυλικής απειλής, απαιτείται εξήγηση για το πώς μπορεί να επιτευχθεί με διάρκεια.
Και εάν ο πραγματικός στόχος είναι η ανατροπή της κυβέρνησης στην Τεχεράνη, πρέπει να παρουσιαστεί μια αξιόπιστη εκτίμηση για τις συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής.
Το ουσιαστικό δίλημμα δεν είναι αν το Ισραήλ διαθέτει την ισχύ να πλήξει ξανά το Ιράν.
Είναι αν μια νέα επίθεση μπορεί να εξασφαλίσει ένα συγκεκριμένο και βιώσιμο πολιτικό αποτέλεσμα.
Αυτή είναι και η διάκριση ανάμεσα σε μια στρατιωτική επιτυχία και σε μια μακροχρόνια στρατηγική λύση.
Η καταστροφή εγκαταστάσεων, όσο σημαντική κι αν είναι επιχειρησιακά, δεν εξασφαλίζει ότι θα εξαφανιστούν οι αιτίες της αντιπαράθεσης.
Ούτε εγγυάται ότι η επόμενη ημέρα θα είναι ασφαλέστερη για τους πολίτες του Ισραήλ, του Ιράν και της ευρύτερης Μέσης Ανατολής.
Η ισραηλινή πολιτική και στρατιωτική ηγεσία βρίσκεται επομένως αντιμέτωπη με μια απαίτηση που αναδεικνύει πλέον και ο ισραηλινός Τύπος: να παρουσιάσει έναν ουσιαστικό απολογισμό του παρελθόντος πριν αποφασίσει για έναν ακόμη πόλεμο.
Γιατί το να επαναλαμβάνεται μια στρατιωτική επιχείρηση δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι υπάρχει στρατηγική για την επίτευξη της ειρήνης ή της ασφάλειας.
Και αυτό είναι το ερώτημα που εξακολουθεί να παραμένει αναπάντητο στη συζήτηση για μια τρίτη ισραηλινοϊρανική αναμέτρηση.
www.bankingnews.gr
Το ερώτημα δεν προέρχεται από την Τεχεράνη ούτε από κάποιον παραδοσιακό αντίπαλο του Ισραήλ.
Διατυπώνεται από το ισραηλινό μέσο Ynet, το οποίο, σε ιδιαίτερα αιχμηρή ανάλυση με τίτλο που παραπέμπει ειρωνικά στην ιδέα ότι η τρίτη προσπάθεια θα αποδειχθεί επιτυχημένη, αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία επιχειρούν να δικαιολογήσουν την προοπτική νέας σύγκρουσης.
Η παρέμβαση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία καθώς συνοδεύεται από δημοσιεύματα για σοβαρές διαφωνίες ανάμεσα στον Netanyahu και τον αρχηγό του ισραηλινού γενικού επιτελείου, Eyal Zamir.
Σύμφωνα με τις σχετικές πληροφορίες, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός επιδιώκει την ταχεία επανέναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων, ενώ ο Zamir εκφράζει επιφυλάξεις για τον χρόνο, τις πολιτικές προϋποθέσεις και τις πιθανές συνέπειες.
Έτσι, η συζήτηση δεν αφορά πλέον μόνο το αν το Ιράν συνιστά απειλή για το Ισραήλ, αλλά και το κατά πόσο μια νέα στρατιωτική επιχείρηση διαθέτει σαφή, ρεαλιστικό και επιτεύξιμο στρατηγικό στόχο.

Δύο αντίθετες προσεγγίσεις στο Τελ Αβίβ: Άμεση επίθεση ή στρατηγική αυτοσυγκράτηση;
Σύμφωνα με τις αναφορές του ισραηλινού Τύπου, στο περιβάλλον της ισραηλινής ηγεσίας έχουν διαμορφωθεί δύο διαφορετικές προσεγγίσεις.
Η πρώτη, με επίκεντρο τον Benjamin Netanyahu και ανώτατους αξιωματούχους της ασφάλειας, θεωρεί ότι η στρατιωτική πίεση κατά του Ιράν πρέπει να επαναληφθεί σύντομα.
Η επιλογή μιας κοινής επιχείρησης με τις Ηνωμένες Πολιτείες θεωρείται προτιμότερη, ωστόσο ορισμένοι υποστηρικτές της προσέγγισης εμφανίζονται διατεθειμένοι να εξετάσουν και μονομερή ισραηλινή δράση.
Στην αντίθετη πλευρά βρίσκεται, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, ο Eyal Zamir.
Ο αρχηγός των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων δεν αμφισβητεί κατ' ανάγκη την ύπαρξη ιρανικής στρατιωτικής απειλής. Εκφράζει, όμως, επιφυλάξεις για την αναγκαιότητα μιας άμεσης κλιμάκωσης.
Οι ανησυχίες του συνδέονται με την πολιτική αβεβαιότητα στο Ισραήλ, τη στάση της Ουάσιγκτον και το ενδεχόμενο μιας νέας παρατεταμένης αναμέτρησης.
Η διαφωνία έχει ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς το Ισραήλ εξακολουθεί να βρίσκεται σε μεταβατική πολιτική περίοδο μετά τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου 2026.
Η κυβέρνηση Netanyahu δεν διαθέτει πλέον την προηγούμενη κοινοβουλευτική της πλειοψηφία, γεγονός που προσθέτει ακόμη ένα ερώτημα σχετικά με την πολιτική νομιμοποίηση μιας νέας στρατιωτικής πρωτοβουλίας.
Πρέπει, πάντως, να σημειωθεί ότι ο Netanyahu έχει απορρίψει δημοσιεύματα περί έντονης σύγκρουσης με τον Zamir, ενώ ο υπουργός Άμυνας Israel Katz υποστηρίζει ότι η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία συμφωνούν ως προς τους βασικούς στόχους απέναντι στο Ιράν.

Το ερώτημα του Ynet: Πού βρίσκονται οι υποσχόμενες νίκες;
Η σημαντικότερη διάσταση της ισραηλινής ανάλυσης αφορά τον απολογισμό των προηγούμενων πολεμικών επιχειρήσεων.
Μετά την αναμέτρηση του Ιουνίου 2025, η ισραηλινή ηγεσία είχε υποστηρίξει ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είχε υποστεί σημαντικό πλήγμα και είχε καθυστερήσει για χρόνια.
Μετά τη δεύτερη σύγκρουση, που άρχισε τον Φεβρουάριο του 2026, διατυπώθηκαν νέοι ισχυρισμοί για καταστροφή σημαντικών τμημάτων της ιρανικής αμυντικής βιομηχανίας, της αντιαεροπορικής άμυνας και των βαλλιστικών δυνατοτήτων της χώρας.
Ωστόσο, η συνεχιζόμενη συζήτηση περί ανάγκης τρίτης επίθεσης προκαλεί ένα εύλογο ερώτημα: Εάν οι προηγούμενες επιχειρήσεις είχαν εξασφαλίσει τόσο αποφασιστικά αποτελέσματα, ποια ακριβώς στρατηγική αδυναμία επιχειρείται τώρα να αντιμετωπιστεί με έναν νέο πόλεμο;
Το ερώτημα δεν σημαίνει ότι οι προηγούμενες επιχειρήσεις απέτυχαν σε κάθε στρατιωτικό τους στόχο.
Σημαίνει ότι απαιτείται διάκριση ανάμεσα στην καταστροφή συγκεκριμένων εγκαταστάσεων και στην επίτευξη μιας μόνιμης στρατηγικής αλλαγής.
Μια πυραυλική εγκατάσταση μπορεί να καταστραφεί, αλλά αυτό δεν εγγυάται ότι μια χώρα θα στερηθεί οριστικά τη δυνατότητα ανασυγκρότησης της στρατιωτικής της βιομηχανίας.
Αντίστοιχα, η πρόκληση ζημιών σε ένα πυρηνικό πρόγραμμα δεν αποδεικνύει αυτομάτως ότι έχει εξαφανιστεί η τεχνογνωσία ή η δυνατότητα μελλοντικής επανεκκίνησής του.
Η κριτική του Ynet εστιάζει ακριβώς στην ανάγκη να παρουσιαστεί ένας σαφής και ελέγξιμος απολογισμός πριν ζητηθεί από την ισραηλινή κοινωνία να αποδεχθεί μια νέα πολεμική επιχείρηση.

Η ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης: Ο στόχος που αλλάζει ολόκληρη τη συζήτηση
Ακόμη πιο περίπλοκο είναι το ζήτημα της πολιτικής αλλαγής στην Τεχεράνη.
Ο Benjamin Netanyahu έχει δημόσια υποστηρίξει ότι η οριστική αντιμετώπιση της ιρανικής απειλής προϋποθέτει την ανατροπή του σημερινού καθεστώτος.
Σε ομιλία του σε τελετή αποφοίτησης αξιωματικών τον Οκτώβριο του 2026, παρουσίασε την αλλαγή καθεστώτος ως κεντρικό στρατηγικό ζητούμενο.
Η θέση αυτή μεταβάλλει ουσιαστικά το περιεχόμενο της στρατιωτικής συζήτησης.
Άλλο πράγμα είναι μια επιχείρηση με στόχο την καταστροφή συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων και άλλο μια πολεμική εκστρατεία που επιδιώκει να ανατρέψει την κυβέρνηση ενός μεγάλου κράτους.
Το Ιράν διαθέτει πληθυσμό δεκάδων εκατομμυρίων, ισχυρούς κρατικούς μηχανισμούς, μεγάλη γεωγραφική έκταση και δυνατότητες στρατιωτικής αντίδρασης.
Η ανατροπή της κυβέρνησής του δεν αποτελεί απλό επιχειρησιακό στόχο που μπορεί να θεωρηθεί δεδομένος έπειτα από μια σειρά αεροπορικών βομβαρδισμών.
Επιπλέον, η αλλαγή ηγεσίας δεν εξασφαλίζει από μόνη της σταθερότητα, ειρήνη ή την εγκαθίδρυση ενός πολιτικού συστήματος φιλικού προς το Ισραήλ.
Το παράδειγμα προηγούμενων στρατιωτικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή δείχνει ότι η ανατροπή κυβερνήσεων μπορεί να οδηγήσει σε παρατεταμένες περιόδους αβεβαιότητας και βίας.
Συνεπώς, η ισραηλινή ηγεσία καλείται να απαντήσει όχι μόνο στο πώς θα πραγματοποιηθεί μια νέα επιχείρηση, αλλά και στο ποιο θα είναι το πολιτικό αποτέλεσμα που επιδιώκει.
Eyal Zamir, ο στρατηγός που ζητά χρόνο, αλλά καλείται να εξηγήσει και το παρελθόν
Η στάση του Eyal Zamir παρουσιάζεται από ορισμένα ισραηλινά μέσα ως αντίβαρο στις πιέσεις για άμεση στρατιωτική δράση.
Ωστόσο, η ανάλυση του Ynet δεν περιορίζει την κριτική της στον Netanyahu.
Θέτει ερωτήματα και για τον απολογισμό της στρατιωτικής ηγεσίας, συμπεριλαμβανομένου του Zamir.
Ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων είχε συμμετάσχει στην παρουσίαση των στρατιωτικών αποτελεσμάτων προηγούμενων επιχειρήσεων, γεγονός που καθιστά αναγκαία την αξιολόγηση της ακρίβειας εκείνων των εκτιμήσεων.
Η επιφυλακτικότητά του απέναντι σε μια νέα επίθεση δεν απαλλάσσει τη στρατιωτική διοίκηση από την υποχρέωση να εξηγήσει τι πράγματι επιτεύχθηκε στις προηγούμενες αναμετρήσεις.
Αυτό αποτελεί σημαντικό στοιχείο της εσωτερικής ισραηλινής συζήτησης: η κριτική δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς που εισηγούνται έναν πόλεμο, αλλά και τους στρατιωτικούς που καλούνται να τον σχεδιάσουν και να τον εκτελέσουν.

Ο Trump δεν βιάζεται
Η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τις ισραηλινές επιλογές.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα των Financial Times και του Axios, ο Netanyahu πιέζει τον Donald Trump για επανάληψη των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν.
Ο Αμερικανός πρόεδρος, ωστόσο, δεν εμφανίζεται έτοιμος να εγκρίνει αμέσως μια νέα εκστρατεία.
Σε δηλώσεις του στις 19 Νοεμβρίου 2026, ο Trump ανέφερε ότι δεν πρόκειται να βιαστεί να λάβει την επόμενη απόφασή του για το Ιράν και ότι θα εξετάσει το ζήτημα μέχρι το νέο έτος.
Η διαφορετική αυτή προσέγγιση αναδεικνύει ένα σοβαρό στρατηγικό πρόβλημα για το Ισραήλ.
Μια νέα επίθεση χωρίς πλήρη αμερικανική υποστήριξη θα μπορούσε να δημιουργήσει μεγαλύτερες στρατιωτικές και πολιτικές δυσκολίες για την ισραηλινή κυβέρνηση.
Από την άλλη πλευρά, μια κοινή αμερικανοϊσραηλινή επιχείρηση θα διεύρυνε τις πιθανές συνέπειες, αυξάνοντας τον κίνδυνο περιφερειακής κλιμάκωσης.
Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με το Associated Press, αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής εντείνουν τις διπλωματικές προσπάθειες για να αποτρέψουν έναν νέο γενικευμένο πόλεμο.
Η πολιτική κρίση στο Ισραήλ και οι φόβοι για μια νέα στρατιωτική περιπέτεια
Η συζήτηση για το Ιράν διεξάγεται παράλληλα με μια σημαντική εσωτερική πολιτική κρίση.
Οι εκλογές του Οκτωβρίου δεν έδωσαν στον Netanyahu καθαρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ενώ ο Gadi Eisenkot επιχειρεί να σχηματίσει εναλλακτική κυβέρνηση.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, πολιτικοί αντίπαλοι του Netanyahu εκφράζουν την ανησυχία ότι η επανέναρξη του πολέμου μπορεί να επηρεάσει και τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις.
Η χρονική σύμπτωση ανάμεσα στις πιέσεις για νέα στρατιωτική δράση και στην κυβερνητική αβεβαιότητα δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων.
Ένας πόλεμος μεγάλης κλίμακας απαιτεί σαφείς στόχους, πολιτική λογοδοσία και ακριβή ενημέρωση της κοινωνίας για τους πιθανούς κινδύνους.
Αυτές οι προϋποθέσεις αποκτούν ιδιαίτερη σημασία όταν το ίδιο το στρατιωτικό επιτελείο εμφανίζεται, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, να διαφωνεί για τον χρόνο μιας νέας επιχείρησης.

Το ερώτημα που δεν μπορεί να παρακαμφθεί: Τι θα αλλάξει στον τρίτο πόλεμο;
Η κριτική που διατυπώνεται μέσα από το Ynet καταλήγει στο σημαντικότερο ζήτημα ολόκληρης της αντιπαράθεσης.
Πριν από έναν τρίτο πόλεμο, η ισραηλινή ηγεσία καλείται να εξηγήσει τι δεν επιτεύχθηκε στους δύο προηγούμενους.
Εάν ο στόχος είναι η καταστροφή συγκεκριμένων στρατιωτικών υποδομών, πρέπει να προσδιοριστούν τα αποτελέσματα που αναμένονται και η δυνατότητα διατήρησής τους.
Εάν ο στόχος είναι η εξάλειψη της ιρανικής πυραυλικής απειλής, απαιτείται εξήγηση για το πώς μπορεί να επιτευχθεί με διάρκεια.
Και εάν ο πραγματικός στόχος είναι η ανατροπή της κυβέρνησης στην Τεχεράνη, πρέπει να παρουσιαστεί μια αξιόπιστη εκτίμηση για τις συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής.
Το ουσιαστικό δίλημμα δεν είναι αν το Ισραήλ διαθέτει την ισχύ να πλήξει ξανά το Ιράν.
Είναι αν μια νέα επίθεση μπορεί να εξασφαλίσει ένα συγκεκριμένο και βιώσιμο πολιτικό αποτέλεσμα.
Αυτή είναι και η διάκριση ανάμεσα σε μια στρατιωτική επιτυχία και σε μια μακροχρόνια στρατηγική λύση.
Η καταστροφή εγκαταστάσεων, όσο σημαντική κι αν είναι επιχειρησιακά, δεν εξασφαλίζει ότι θα εξαφανιστούν οι αιτίες της αντιπαράθεσης.
Ούτε εγγυάται ότι η επόμενη ημέρα θα είναι ασφαλέστερη για τους πολίτες του Ισραήλ, του Ιράν και της ευρύτερης Μέσης Ανατολής.
Η ισραηλινή πολιτική και στρατιωτική ηγεσία βρίσκεται επομένως αντιμέτωπη με μια απαίτηση που αναδεικνύει πλέον και ο ισραηλινός Τύπος: να παρουσιάσει έναν ουσιαστικό απολογισμό του παρελθόντος πριν αποφασίσει για έναν ακόμη πόλεμο.
Γιατί το να επαναλαμβάνεται μια στρατιωτική επιχείρηση δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι υπάρχει στρατηγική για την επίτευξη της ειρήνης ή της ασφάλειας.
Και αυτό είναι το ερώτημα που εξακολουθεί να παραμένει αναπάντητο στη συζήτηση για μια τρίτη ισραηλινοϊρανική αναμέτρηση.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών