Τελευταία Νέα
Διεθνή

Οργή στη Γερμανία: «Friedrich, πάρε τον Putin τηλέφωνο!» – Σφοδρή πολιτική πίεση σε Merz να μιλήσει με τη Ρωσία

Οργή στη Γερμανία: «Friedrich, πάρε τον Putin τηλέφωνο!» –  Σφοδρή πολιτική πίεση σε Merz να μιλήσει με τη Ρωσία
Η Ευρώπη κινδυνεύει να μείνει θεατής στις διαπραγματεύσεις για το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία. Η AfD ανεβαίνει, η γερμανική κοινωνία κουράζεται από τη σύγκρουση και ο Donald Trump δείχνει τον δρόμο προς τη Μόσχα. Ο Friedrich Merz βρίσκεται μπροστά σε μια από τις σημαντικότερες πολιτικές αποφάσεις της καγκελαρίας του
«Friedrich, call him!» Η φράση του Donald Trump προς τον Γερμανό καγκελάριο Friedrich Merz, κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας του με τη σύνοδο του Βερολίνου για την Ουκρανία, συμπυκνώνει ίσως καλύτερα από οποιαδήποτε πολιτική ανάλυση το σημερινό αδιέξοδο της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής.
Αμερικανός πρόεδρος κάλεσε τον Merz να τηλεφωνήσει στον Vladimir Putin, υποστηρίζοντας ότι ο Ρώσος πρόεδρος θέλει την ειρήνη.
Και ξαφνικά, αυτό που μέχρι χθες αντιμετωπιζόταν στο Βερολίνο ως πολιτικά ανεπιθύμητο, έγινε «αυτονόητο»: η ανάγκη να ξανανοίξει ένας απευθείας δίαυλος επικοινωνίας με τη Μόσχα.
Το ερώτημα είναι απλό: πόσο ακόμη μπορεί η Γερμανία να διαδραματίζει τον ρόλο της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής οικονομίας και ταυτόχρονα να απουσιάζει από τις κρίσιμες διπλωματικές πρωτοβουλίες που αφορούν την ασφάλεια της ίδιας της ηπείρου;
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αντιφατική.
Στο Βερολίνο ο Merz φιλοξενεί τον Volodymyr Zelensky και τους Αμερικανούς απεσταλμένους Steve Witkoff και Jared Kushner, ενώ την ίδια στιγμή ο Donald Trump συνομιλεί με τον Putin και τον Xi Jinping στο Shenzhen.
Η πραγματική γεωπολιτική διαπραγμάτευση φαίνεται να πραγματοποιείται αλλού, με την Ευρώπη να προσπαθεί να εξασφαλίσει μια θέση στο τραπέζι.
Ο Merz χαρακτήρισε τη συνάντηση της Κίνας περισσότερο επικοινωνιακή παρά ουσιαστική.
Ωστόσο, το πρόβλημα δεν είναι εάν η συνάντηση Trump – Putin – Xi είχε ουσιαστικό περιεχόμενο.
Το πρόβλημα είναι ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να επιτρέψει να αποφασιστεί η αρχιτεκτονική ασφαλείας της χωρίς τη δική της συμμετοχή.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση της γερμανικής πολιτικής. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η κυβέρνηση Merz αντιμετώπιζε την απευθείας επικοινωνία με τον Putin ως κίνηση που θα μπορούσε να εκληφθεί ως υποχώρηση απέναντι στο Κρεμλίνο. Τώρα, όμως, ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος ζητά από τον Γερμανό καγκελάριο να κάνει ακριβώς αυτό.

Η AfD αξιοποιεί το κενό

Η πολιτική πίεση δεν προέρχεται μόνο από την Ουάσιγκτον.
Στο εσωτερικό της Γερμανίας, η Alternative für Deutschland (AfD) (Εναλλακτική με τη Γερμανία) μετατρέπει την Ουκρανία και τη σχέση με τη Ρωσία σε κεντρικά όπλα της πολιτικής της αντιπαράθεσης.
Η άνοδος του κόμματος είναι πλέον ένας παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Σύμφωνα με τον μέσο όρο δημοσκοπήσεων έως τις 20 Νοεμβρίου 2026, η AfD βρίσκεται στο 27,6%, μπροστά από τη CDU/CSU, η οποία καταγράφεται στο 20,1%. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή μεταβολή του πολιτικού συσχετισμού, καθώς η AfD εμφανίζεται πλέον ως η ισχυρότερη πολιτική δύναμη σε εθνικό επίπεδο στις συγκεκριμένες μετρήσεις.
Το μήνυμα της Alice Weidel και του Tino Chrupalla είναι σαφές: τέλος στην ανεπιφύλακτη στρατιωτική υποστήριξη της Ουκρανίας, επαναφορά των σχέσεων με τη Ρωσία, αποκατάσταση της ενεργειακής συνεργασίας και επιστροφή στη διπλωματία.
Ο Chrupalla έχει ζητήσει ανοιχτά από τον Merz να ταξιδέψει στη Μόσχα και να συνομιλήσει με τον Putin.
Η Weidel, από την πλευρά της, έχει υποστηρίξει την ανάγκη επαναλειτουργίας των διαύλων επικοινωνίας με τη ρωσική πλευρά, σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ.
Η AfD δεν περιορίζεται πλέον σε μια γενική αντιπολεμική ρητορική. Επιχειρεί να συνδέσει τον πόλεμο με την καθημερινότητα των Γερμανών και κερδίζει ολοένα και περισσότερο σε δημοτικότητα: το κόστος της ενέργειας, τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα, τις δημοσιονομικές δαπάνες και την κοινωνική πολιτική. Το επιχείρημά της είναι ότι τα δισεκατομμύρια που κατευθύνονται στην Ουκρανία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες των Γερμανών πολιτών.
Αυτό το αφήγημα βρίσκει ακροατήριο, ιδιαίτερα στην ανατολική Γερμανία, όπου η AfD έχει καταγράψει σημαντικές εκλογικές επιτυχίες. Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι όλοι οι ψηφοφόροι της υποστηρίζουν τη Ρωσία ή ότι η πλειοψηφία των Γερμανών επιθυμεί εγκατάλειψη της Ουκρανίας. Σημαίνει όμως ότι η κοινωνική και πολιτική συναίνεση γύρω από την έως τώρα στρατηγική περιορίζεται.
Στιγμιότυπο_οθόνης_2026-11-22_161125.png
Το πρόβλημα του Merz είναι πλέον και εσωτερικό

Ο Γερμανός καγκελάριος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια δύσκολη εξίσωση.
Από τη μία πλευρά, πρέπει να διατηρήσει την υποστήριξη προς την Ουκρανία και να μην εμφανιστεί ότι επιβραβεύει τη ρωσική εισβολή. Από την άλλη, δεν μπορεί να παραγνωρίσει την κόπωση της γερμανικής κοινωνίας, την οικονομική πίεση και την εκλογική ενίσχυση της AfD.
Η γερμανική οικονομία χρειάζεται σταθερότητα, ενεργειακή ασφάλεια και προβλεψιμότητα.
Η παρατεταμένη σύγκρουση με τη Ρωσία, οι κυρώσεις και η απώλεια της προηγούμενης ενεργειακής σχέσης έχουν αλλάξει ριζικά το οικονομικό περιβάλλον.
Η επιστροφή στις παλιές ενεργειακές εξαρτήσεις δεν αποτελεί αυτονόητη ή απλή λύση, αλλά η συζήτηση για μια μελλοντική ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ενεργειακής ασφάλειας δεν μπορεί να αποκλείει εκ των προτέρων κάθε διπλωματική εξέλιξη.
Το πραγματικό δίλημμα για τον Merz είναι εάν θα αφήσει την AfD να μονοπωλήσει το αίτημα της διπλωματίας ή εάν θα αναλάβει ο ίδιος την πρωτοβουλία, διαμορφώνοντας μια διαφορετική στρατηγική από αυτήν της απλής συνέχισης του πολέμου.

Η διπλωματία δεν σημαίνει συνθηκολόγηση

Η  διπλωματία είναι απαραίτητη ακριβώς επειδή υπάρχουν διαφωνίες που δεν μπορούν να λυθούν αποκλειστικά στο πεδίο της μάχης. Μια σοβαρή διαπραγμάτευση θα πρέπει να περιλαμβάνει την Ουκρανία, τη Ρωσία, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, με συγκεκριμένες εγγυήσεις ασφαλείας, μηχανισμούς εφαρμογής και σεβασμό στην ουκρανική κυριαρχία.
Ο Merz έχει ήδη δηλώσει ότι η Γερμανία είναι «αυτονόητα έτοιμη» για συνομιλίες με τον Ρώσο πρόεδρο, ενδεχομένως σε ουδέτερο έδαφος, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Αυτή είναι μια σημαντική μετατόπιση.
Δεν αρκεί, όμως, να δηλώνεται η ετοιμότητα. Χρειάζεται πολιτική πρωτοβουλία.
Άλλωστε, ο κίνδυνος είναι προφανής: εάν οι ΗΠΑ προχωρήσουν σε μια συμφωνία με τη Ρωσία και η Ευρώπη βρεθεί απλώς μπροστά σε τετελεσμένα, τότε η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία θα αποδειχθεί κενό σύνθημα.

Το μήνυμα του Donald Trump 

Η Γερμανία δεν χρειάζεται έναν καγκελάριο που θα ανταγωνίζεται τον Trump στο ποιος εμφανίζεται πιο σκληρός απέναντι στη Μόσχα.
Χρειάζεται έναν καγκελάριο που θα μπορεί να συνομιλεί με όλους, να υπερασπίζεται τα ευρωπαϊκά συμφέροντα και να αναζητά μια βιώσιμη έξοδο από τον πόλεμο.

Η ιστορία της γερμανικής διπλωματίας, από την Ostpolitik του Willy Brandt μέχρι τις μεταγενέστερες προσπάθειες διατήρησης διαύλων επικοινωνίας με τη Ρωσία, δείχνει ότι η συνομιλία με έναν αντίπαλο δεν αποτελεί πολιτική επιβράβευσή του. Είναι εργαλείο εξωτερικής πολιτικής.
Ο Merz έχει μπροστά του μια ευκαιρία, αλλά και έναν κίνδυνο. Εάν δεν κινηθεί, η AfD θα συνεχίσει να παρουσιάζεται ως η μόνη πολιτική δύναμη που ζητά αλλαγή πορείας. Εάν κινηθεί χωρίς σαφή στρατηγική, κινδυνεύει να εμφανιστεί ότι ακολουθεί τις επιθυμίες του Trump ή ότι εγκαταλείπει την Ουκρανία.
Η λύση βρίσκεται κάπου αλλού: μια ισχυρή Γερμανία που υποστηρίζει την ουκρανική κυριαρχία, αλλά ταυτόχρονα απαιτεί διαπραγματεύσεις και συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση της ειρήνης.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι εάν ο Merz πρέπει να τηλεφωνήσει στον Putin. Είναι εάν η Γερμανία θέλει να παραμείνει πρωταγωνιστής στην ευρωπαϊκή πολιτική ή να περιοριστεί στον ρόλο του χρηματοδότη ενός πολέμου του οποίου την έκβαση θα αποφασίσουν άλλοι.
Friedrich, call him.... Όχι επειδή το ζητά ο Trump ή επειδή το απαιτεί η AfD. Αλλά επειδή η Ευρώπη δεν έχει την πολυτέλεια να απουσιάζει από τη διπλωματία που θα καθορίσει το μέλλον της.

www.bankingnews.gr

Ρoή Ειδήσεων

Σχόλια αναγνωστών

Δείτε επίσης