Το μοντέλο της Βενεζουέλας δεν μπορεί να εφαρμοστεί απευθείας στο Ιράν, προειδοποιεί το Bloomberg
Η δήλωση του Αμερικανού προέδρου Donald Trump ότι οι ΗΠΑ είναι «έτοιμες και φορτωμένες» αν οι δυνάμεις ασφαλείας του Ιράν σκοτώσουν ειρηνικούς διαδηλωτές, έφερε μία ιδιαίτερη ένταση στην πολιτική σκηνή.
Λιγότερο από 24 ώρες αργότερα, οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ πραγματοποίησαν μια επιχείρηση στη Βενεζουέλα, απαγάγοντας τον πρόεδρο Nicolas Maduro από το σπίτι του και μεταφέροντάς τον στη Νέα Υόρκη για να αντιμετωπίσει κατηγορίες για «ναρκωτρομοκρατία».
Η κίνηση αυτή του Trump, αν και προκάλεσε μεγάλο ψυχολογικό άγχος στο Ιράν, ανέδειξε τις αδυναμίες του διεθνούς συστήματος και τις στρατηγικές δυνατότητες των ΗΠΑ στην περιοχή.
Η επιτυχία της επιχείρησης κατά της Βενεζουέλας έδειξε τη δυνατότητα των ΗΠΑ να ακολουθούν απειλές και να ενεργούν άμεσα.
Ωστόσο, η επιτυχία αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί απευθείας στο Ιράν, προειδοποιεί το Bloomberg.
Τα καθεστώτα των δύο χωρών, παρά τις αντιφάσεις και τις επικριτικές πολιτικές τους απέναντι στις ΗΠΑ, διαφέρουν θεμελιωδώς όσον αφορά την εσωτερική τους διάρθρωση και τη στρατηγική τους ανθεκτικότητα.
Παρά το γεγονός ότι οι δυτικές κυβερνήσεις βλέπουν την πτώση των αυταρχικών καθεστώτων ως εύκολη υπόθεση, οι στρατηγικές πραγματικότητες καθιστούν την ανατροπή ενός καθεστώτος όπως του Ιράν ένα εξαιρετικά δύσκολο και επικίνδυνο εγχείρημα.
Βενεζουέλα: Μια άμεση επέμβαση με στρατηγική σκοπιμότητα
Η επιχείρηση εναντίον της Βενεζουέλας χαρακτηρίζεται ως μια άμεση στρατηγική κίνηση από τις ΗΠΑ, που εκμεταλλεύτηκαν τις εσωτερικές αδυναμίες της χώρας.
Οι ΗΠΑ είχαν προετοιμαστεί για μήνες και είχαν διεισδύσει στην πολιτική ζωή της Βενεζουέλας μέσω της CIA, με μια πηγή κοντά στον Maduro να βοηθά στον εντοπισμό και την παρακολούθησή του.
Στην πραγματικότητα, η Βενεζουέλα ήταν σε πολιτική απομόνωση, με τους σημαντικούς συμμάχους της, όπως η Ρωσία και η Κίνα, να την έχουν αφήσει να αντιμετωπίσει μόνη της την πίεση των ΗΠΑ.
Η απουσία στρατηγικής συνοχής στους κόλπους του στρατού και η αποδυνάμωση του καθεστώτος έκαναν την επίθεση πιο εύκολη και άμεση.
Εντούτοις, το Ιράν έχει πολύ διαφορετική στρατηγική θέση.
Η πολυπλοκότητα του ιρανικού καθεστώτος, η ισχυρή του στρατιωτική υποδομή και η υποστήριξη από ισχυρούς συμμάχους όπως η Ρωσία και η Κίνα καθιστούν οποιαδήποτε ξένη στρατιωτική επέμβαση ιδιαίτερα δύσκολη και επικίνδυνη.
Οι ιρανικές στρατιωτικές δυνάμεις είναι εξαιρετικά ισχυρές και οργανωμένες, με την Πολιτοφυλακή (IRGC) να κατέχει μεγάλο μέρος της στρατιωτικής ισχύος της χώρας.
Οι εκατοντάδες χιλιάδες έμπειροι στρατιώτες των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), μαζί με την πολιτοφυλακή Basij, δημιουργούν ένα ισχυρό ανάχωμα σε οποιαδήποτε εξωτερική επιθετική ενέργεια.
Η στρατιωτική ανθεκτικότητα του Ιράν
Οι επιθέσεις του Ισραήλ στο Ιράν και οι επιθέσεις κατά των υπόγειων πυρηνικών του εγκαταστάσεων απέτυχαν να υπονομεύσουν το καθεστώς στην Τεχεράνη.
Η αντίσταση του Ιράν απέναντι στις εξωτερικές επιθέσεις, η διαχείριση των στρατηγικών αδυναμιών και η συνεχής απομόνωση του από εξωτερικούς παράγοντες του επέτρεψαν να επιβιώσει τέσσερις δεκαετίες από κυρώσεις και εντάσεις.
Η υποστήριξη του Ιράν από τη Ρωσία και την Κίνα, που παρέχουν εξελιγμένες πληροφορίες και όπλα, προσθέτει άλλη μια διάσταση στην ανθεκτικότητα του καθεστώτος, κάνοντάς το ακόμα πιο δύσκολο να απομονωθεί ή να καταρρεύσει μέσω εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης.
Ειδικότερα, η ύπαρξη ενός σημαντικού στρατηγικού συστήματος στην περιοχή, με την ικανότητα να αντέχει σε πολυδιάστατες επιθέσεις, καθιστά την εκπόνηση μιας «εύκολης» στρατιωτικής επέμβασης, όπως συνέβη στη Βενεζουέλα, πρακτικά αδύνατη.
Η δυσκολία στην εφαρμογή ενός τέτοιου μοντέλου για το Ιράν καταδεικνύει τις περιορισμένες δυνατότητες των ΗΠΑ σε παρόμοιες στρατηγικές ενέργειες.
Οι εσωτερικές αστάθειες στο Ιράν και η αντοχή του καθεστώτος
Αν και το Ιράν αντιμετωπίζει εσωτερικές αναταραχές λόγω οικονομικών δυσκολιών και έντονων διαμαρτυριών από την κοινωνία, η κατάσταση δεν είναι τόσο εύθραυστη όσο φαίνεται εξ αρχής.
Η υποστήριξη από τους Φρουρούς της Επανάστασης IRGC και η αναγνώριση των προβλημάτων από το καθεστώς (όπως οι πρόσφατες δηλώσεις του Ali Khamenei για τις διαμαρτυρίες) δείχνουν ότι το καθεστώς προσπαθεί να διαχειριστεί την εσωτερική πίεση και να εξασφαλίσει τη σταθερότητα.
Αντιθέτως, η εξωτερική απειλή ενδέχεται να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, ενισχύοντας τη συνοχή του καθεστώτος και την αντίσταση απέναντι σε δυτικές παρεμβάσεις.
Η ιστορία δείχνει ότι οι εξωτερικές επιθέσεις συχνά ενώνουν τις κοινωνίες, όπως έγινε κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ. Οι Ιρανοί, παρά τις αυστηρές κυβερνητικές τακτικές, δεν ενέδωσαν σε εξωτερικές παρεμβάσεις και συνέχισαν να αντιστέκονται.
Η στρατηγική αυτή του Ιράν, που εστιάζει στην ενίσχυση της εσωτερικής συνοχής και της στρατιωτικής του ισχύος, αποτελεί ένα ισχυρό αντίβαρο στις εξωτερικές πιέσεις.
Το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα
Η επιτυχία της επέμβασης στη Βενεζουέλα μπορεί να φανεί ως μια «καθαρή» στρατηγική για την ανατροπή ενός απομονωμένου καθεστώτος, αλλά η ίδια στρατηγική σε μια χώρα όπως το Ιράν είναι αδύνατη να εφαρμοστεί με τον ίδιο τρόπο.
Το Ιράν έχει μια ισχυρή στρατιωτική και πολιτική υποδομή, έναν ενεργό και ισχυρό στρατό, και στρατηγικούς συμμάχους που είναι πολύ λιγότερο πρόθυμοι να το εγκαταλείψουν σε σχέση με τη Βενεζουέλα.
Ως εκ τούτου, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους θα αντιμετωπίσουν μεγάλες προκλήσεις εάν προσπαθήσουν να επαναλάβουν μια στρατηγική όπως αυτή της Βενεζουέλας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.
www.bankingnews.gr
Λιγότερο από 24 ώρες αργότερα, οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ πραγματοποίησαν μια επιχείρηση στη Βενεζουέλα, απαγάγοντας τον πρόεδρο Nicolas Maduro από το σπίτι του και μεταφέροντάς τον στη Νέα Υόρκη για να αντιμετωπίσει κατηγορίες για «ναρκωτρομοκρατία».
Η κίνηση αυτή του Trump, αν και προκάλεσε μεγάλο ψυχολογικό άγχος στο Ιράν, ανέδειξε τις αδυναμίες του διεθνούς συστήματος και τις στρατηγικές δυνατότητες των ΗΠΑ στην περιοχή.
Η επιτυχία της επιχείρησης κατά της Βενεζουέλας έδειξε τη δυνατότητα των ΗΠΑ να ακολουθούν απειλές και να ενεργούν άμεσα.
Ωστόσο, η επιτυχία αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί απευθείας στο Ιράν, προειδοποιεί το Bloomberg.
Τα καθεστώτα των δύο χωρών, παρά τις αντιφάσεις και τις επικριτικές πολιτικές τους απέναντι στις ΗΠΑ, διαφέρουν θεμελιωδώς όσον αφορά την εσωτερική τους διάρθρωση και τη στρατηγική τους ανθεκτικότητα.
Παρά το γεγονός ότι οι δυτικές κυβερνήσεις βλέπουν την πτώση των αυταρχικών καθεστώτων ως εύκολη υπόθεση, οι στρατηγικές πραγματικότητες καθιστούν την ανατροπή ενός καθεστώτος όπως του Ιράν ένα εξαιρετικά δύσκολο και επικίνδυνο εγχείρημα.
Βενεζουέλα: Μια άμεση επέμβαση με στρατηγική σκοπιμότητα
Η επιχείρηση εναντίον της Βενεζουέλας χαρακτηρίζεται ως μια άμεση στρατηγική κίνηση από τις ΗΠΑ, που εκμεταλλεύτηκαν τις εσωτερικές αδυναμίες της χώρας.
Οι ΗΠΑ είχαν προετοιμαστεί για μήνες και είχαν διεισδύσει στην πολιτική ζωή της Βενεζουέλας μέσω της CIA, με μια πηγή κοντά στον Maduro να βοηθά στον εντοπισμό και την παρακολούθησή του.
Στην πραγματικότητα, η Βενεζουέλα ήταν σε πολιτική απομόνωση, με τους σημαντικούς συμμάχους της, όπως η Ρωσία και η Κίνα, να την έχουν αφήσει να αντιμετωπίσει μόνη της την πίεση των ΗΠΑ.
Η απουσία στρατηγικής συνοχής στους κόλπους του στρατού και η αποδυνάμωση του καθεστώτος έκαναν την επίθεση πιο εύκολη και άμεση.
Εντούτοις, το Ιράν έχει πολύ διαφορετική στρατηγική θέση.
Η πολυπλοκότητα του ιρανικού καθεστώτος, η ισχυρή του στρατιωτική υποδομή και η υποστήριξη από ισχυρούς συμμάχους όπως η Ρωσία και η Κίνα καθιστούν οποιαδήποτε ξένη στρατιωτική επέμβαση ιδιαίτερα δύσκολη και επικίνδυνη.
Οι ιρανικές στρατιωτικές δυνάμεις είναι εξαιρετικά ισχυρές και οργανωμένες, με την Πολιτοφυλακή (IRGC) να κατέχει μεγάλο μέρος της στρατιωτικής ισχύος της χώρας.
Οι εκατοντάδες χιλιάδες έμπειροι στρατιώτες των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), μαζί με την πολιτοφυλακή Basij, δημιουργούν ένα ισχυρό ανάχωμα σε οποιαδήποτε εξωτερική επιθετική ενέργεια.
Η στρατιωτική ανθεκτικότητα του Ιράν
Οι επιθέσεις του Ισραήλ στο Ιράν και οι επιθέσεις κατά των υπόγειων πυρηνικών του εγκαταστάσεων απέτυχαν να υπονομεύσουν το καθεστώς στην Τεχεράνη.
Η αντίσταση του Ιράν απέναντι στις εξωτερικές επιθέσεις, η διαχείριση των στρατηγικών αδυναμιών και η συνεχής απομόνωση του από εξωτερικούς παράγοντες του επέτρεψαν να επιβιώσει τέσσερις δεκαετίες από κυρώσεις και εντάσεις.
Η υποστήριξη του Ιράν από τη Ρωσία και την Κίνα, που παρέχουν εξελιγμένες πληροφορίες και όπλα, προσθέτει άλλη μια διάσταση στην ανθεκτικότητα του καθεστώτος, κάνοντάς το ακόμα πιο δύσκολο να απομονωθεί ή να καταρρεύσει μέσω εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης.
Ειδικότερα, η ύπαρξη ενός σημαντικού στρατηγικού συστήματος στην περιοχή, με την ικανότητα να αντέχει σε πολυδιάστατες επιθέσεις, καθιστά την εκπόνηση μιας «εύκολης» στρατιωτικής επέμβασης, όπως συνέβη στη Βενεζουέλα, πρακτικά αδύνατη.
Η δυσκολία στην εφαρμογή ενός τέτοιου μοντέλου για το Ιράν καταδεικνύει τις περιορισμένες δυνατότητες των ΗΠΑ σε παρόμοιες στρατηγικές ενέργειες.
Οι εσωτερικές αστάθειες στο Ιράν και η αντοχή του καθεστώτος
Αν και το Ιράν αντιμετωπίζει εσωτερικές αναταραχές λόγω οικονομικών δυσκολιών και έντονων διαμαρτυριών από την κοινωνία, η κατάσταση δεν είναι τόσο εύθραυστη όσο φαίνεται εξ αρχής.
Η υποστήριξη από τους Φρουρούς της Επανάστασης IRGC και η αναγνώριση των προβλημάτων από το καθεστώς (όπως οι πρόσφατες δηλώσεις του Ali Khamenei για τις διαμαρτυρίες) δείχνουν ότι το καθεστώς προσπαθεί να διαχειριστεί την εσωτερική πίεση και να εξασφαλίσει τη σταθερότητα.
Αντιθέτως, η εξωτερική απειλή ενδέχεται να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, ενισχύοντας τη συνοχή του καθεστώτος και την αντίσταση απέναντι σε δυτικές παρεμβάσεις.
Η ιστορία δείχνει ότι οι εξωτερικές επιθέσεις συχνά ενώνουν τις κοινωνίες, όπως έγινε κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ. Οι Ιρανοί, παρά τις αυστηρές κυβερνητικές τακτικές, δεν ενέδωσαν σε εξωτερικές παρεμβάσεις και συνέχισαν να αντιστέκονται.
Η στρατηγική αυτή του Ιράν, που εστιάζει στην ενίσχυση της εσωτερικής συνοχής και της στρατιωτικής του ισχύος, αποτελεί ένα ισχυρό αντίβαρο στις εξωτερικές πιέσεις.
Το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα
Η επιτυχία της επέμβασης στη Βενεζουέλα μπορεί να φανεί ως μια «καθαρή» στρατηγική για την ανατροπή ενός απομονωμένου καθεστώτος, αλλά η ίδια στρατηγική σε μια χώρα όπως το Ιράν είναι αδύνατη να εφαρμοστεί με τον ίδιο τρόπο.
Το Ιράν έχει μια ισχυρή στρατιωτική και πολιτική υποδομή, έναν ενεργό και ισχυρό στρατό, και στρατηγικούς συμμάχους που είναι πολύ λιγότερο πρόθυμοι να το εγκαταλείψουν σε σχέση με τη Βενεζουέλα.
Ως εκ τούτου, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους θα αντιμετωπίσουν μεγάλες προκλήσεις εάν προσπαθήσουν να επαναλάβουν μια στρατηγική όπως αυτή της Βενεζουέλας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών