Τους βασικούς πυλώνες του οικονομικού, και όχι μόνον, προγράμματος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης για την επόμενη 4ετία παρουσίασε από τη Θεσσαλονίκη ο Αλέξης Τσίπρας
(Upd) Το οικονομικό και αναπτυξιακό πρόγραμμα του κόμματός του παρουσίασε από τη Θεσσαλονίκη ενόψει ΔΕΘ ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ Αλέξης Τσίπρας.
Στην τοποθέτησή του, ο Αλέξης Τσίπρας εξήγγειλε μια σειρά από τομές φορολογικής δικαιοσύνης και ελαφρύνσεων με στόχο την αναθέρμανση της αγοράς και την υποστήριξη της οικογένειας.
Ανακοίνωσε τη θέσπιση «Πατριωτικής Εισφοράς» 1% για το ισχυρότερο 1% των περιουσιών σε αντικατάσταση γενικών επιβαρύνσεων, καθώς και τον διπλασιασμό της έκπτωσης φόρου για οικογένειες με παιδιά προς αντιμετώπιση του δημογραφικού.
Στη συνέχεια, εξήγγειλε μείωση ΦΠΑ στο 6% στα βασικά είδη διατροφής και υγιεινής, ενώ παράλληλα δεσμεύτηκε για την κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, την κατάργηση της προκαταβολής φόρου για τις ατομικές επιχειρήσεις και τη μείωσή της για τα νομικά πρόσωπα, ενώ πρότεινε μια πραγματική δεύτερη ευκαιρία σε δανειολήπτες και εγγυητές της κρίσης, ώστε να ανακτήσουν ενημερότητα και να επανενταχθούν στην οικονομική δραστηριότητα.
Ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ αναφέρθηκε στις πηγές χρηματοδότησης και την αποκατάσταση των κοινωνικών αδικιών, προκρίνοντας την κατάργηση των προκλητικών φοροαπαλλαγών του μεγάλου πλούτου, την αυξημένη φορολόγηση των κλειστών ακινήτων νομικών προσώπων και την επαρκέστερη φορολόγηση των τυχερών παιγνίων.
Παράλληλα, έθεσε ως κανόνα τη χρησιμοποίηση των ιδίων κεφαλαίων των τραπεζών για την κεφαλαιακή τους επάρκεια στην επόμενη τριετία αντί για τη διανομή μερισμάτων.
«Οι τράπεζες θα πρέπει επιταχύνουν την αποκατάσταση της κεφαλαιακής τους επάρκειας με ίδια κεφάλαια, στην επόμενη τριετία, αντί να μοιράζουν μερίσματα.
Με σχέδιο σύμφωνο με τους κανόνες του ευρωπαϊκού εποπτικού πλαισίου, σε συνεννόηση με τον Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό και χωρίς κίνδυνο για την κεφαλαιακή επάρκεια, τις καταθέσεις ή τη ροή πιστώσεων προς την οικονομία.
Και στην τετραετία θα πληρώνουν φόρο κανονικά, όπως όλες οι άλλες επιχειρήσεις.
Δεν ζητάμε κάποιο προνόμιο για το κράτος.
Αλλά τη στοιχειώδη ανταπόδοση προς τον φορολογούμενο που εγγυήθηκε τη σταθερότητα του συστήματος» σημείωσε χαρακτηριστικά
Επίσης, με στόχο την αναπλήρωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, έθεσε ως δεσμευτικούς στόχους την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 1.000 ευρώ εντός του 2027 και του μέσου μισθού πλήρους απασχόλησης στα 1.800 ευρώ στο τέλος της τετραετίας.
Στο πλαίσιο των προτάσεών του για την ενέργεια, ο Αλέξης Τσίπρας εξήγγειλε τη θέσπιση ελάχιστης εγγυημένης ποσότητας ρεύματος σε προσιτή τιμή, στοχεύοντας σε μεσοσταθμική μείωση των λογαριασμών κατά 30%.
Η προστασία από τις διακυμάνσεις της αγοράς θα βασίζεται στην ανάκτηση του δημόσιου στρατηγικού ρόλου της ΔΕΗ, η οποία καλείται να λειτουργήσει ως εγγυητής χαμηλότερου τιμολογίου, αγοραστής καθαρής ενέργειας και επενδυτής στα δίκτυα.
Παράλληλα, υπογράμμισε πως η αποτελεσματικότητα της δημόσιας ΔΕΗ θα κρίνεται από την ελάφρυνση νοικοκυριών και επιχειρήσεων παρά από τα μερίσματα των μετόχων.
Τέλος, δεσμεύτηκε για την πλήρη απαγόρευση διακοπών ρεύματος σε ευάλωτους πολίτες, προτού περάσει στο επόμενο μέτωπο ακρίβειας που αφορά το ράφι.
Στο επίκεντρο έθεσε την ίδρυση του Εθνικού Ταμείου Σύγκλισης.
Όπως τόνισε, πρόκειται για μια νέα επενδυτική μηχανή με πρωτογενή κεφάλαια 12 δισεκατομμυρίων ευρώ στην τετραετία, τα οποία θα προέλθουν από το ΠΔΕ, εγχώριες επιχειρήσεις και την ανακατεύθυνση των εσόδων από την Golden Visa.
Με τη μόχλευση ιδιωτικών κεφαλαίων, η επενδυτική ικανότητα μπορεί να αγγίξει τα 25 δισεκατομμύρια στην τετραετία και τα 50 δισεκατομμύρια σε ορίζοντα δεκαετίας, στοχεύοντας στην αύξηση των επενδύσεων στον ευρωπαϊκό μέσο όρο, τη δυναμική ενίσχυση της μεταποίησης και την ώθηση της έρευνας στο 2% του ΑΕΠ.
Στους δε συνταξιούχους ο πρώην Πρωθυπουργός ανακοίνωσε το τέλος στη συμμετοχή τους στα φάρμακα και ένα Εθνικό Σύστημα Φροντίδας ηλικιωμένων και ατόμων με αναπηρία.
Τέλος, ο Τσίπρας ανακοίνωσε την κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων και την αντικατάστασή τους από ένα νέο σύστημα πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.
Όπως εξήγησε, το νέο σύστημα θα είναι «αξιόπιστο και αδιάβλητο» και θα αποτιμά τη συνολική σχολική πορεία του μαθητή, αντί για «τρεις εβδομάδες αγωνίας τον Ιούνιο».
Η ομιλία
Με αιχμές κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη ξεκίνησε την ομιλία του στη Θεσσαλονίκη ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ Αλέξης Τσίπρας.
Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι την επόμενη φορά θα ρωτήσει τον Μητσοτάκη για το πότε θα κάνει την παρουσίασή του.
Στην συνέχεια ξεκίνησε λέγοντας τα εξής:
«Η αποψινή βραδιά είναι ξεχωριστή.
Γιατί εδώ στη Θεσσαλονίκη φιλοδοξούμε να σας παρουσιάσουμε, όχι ένα ακόμη πρόγραμμα μέτρων. Αλλά ένα όραμα αλλαγής. Αλλαγής παραδείγματος. Αλλαγής μοντέλου παραγωγής και οικονομίας. Αλλαγής πυξίδας και πορείας για τη χώρα και το λαό μας.
Γιατί αυτή είναι σήμερα η ανάγκη της χώρας.
Και αυτή την ανάγκη αναλαμβάνουμε απόψε να τη μετατρέψουμε σε σχέδιο διακυβέρνησης, για τη νέα Ελλάδα που οραματιζόμαστε. Για την Ελλάδα που μας αξίζει.
Ζούμε σε καιρούς μεγάλης διεθνούς αβεβαιότητας. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και τον Λίβανο, οι βομβαρδισμοί του Ιράν στις αραβικές χώρες και η γενοκτονία στη Γάζα από την ισραηλινή κυβέρνηση, διαμόρφωσαν ένα εξαιρετικά ασταθές διεθνές περιβάλλον.
Την ίδια ώρα, η τουρκική προκλητικότητα αναβαθμίζεται ανησυχητικά. Και η χώρα μας οφείλει να θωρακίσει την ασφάλειά της, να υπερασπιστεί αποφασιστικά τα κυριαρχικά της δικαιώματα, αλλά και την ειρήνη και τη σταθερότητας στην περιοχή.
Η γεωπολιτική αβεβαιότητα ωστόσο, μαζί με τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, αλλά και τον διαρκή κίνδυνο διεθνούς χρηματοπιστωτικής αστάθειας, είναι προκλήσεις που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.
Δίπλα σε αυτές, έχουμε και τις δικές μας δομικές αδυναμίες. Η χώρα γερνά, ο πληθυσμός εργάσιμης ηλικίας μειώνεται, η παραγωγικότητα παραμένει χαμηλή.
Η απάντησή σε αυτές τις προκλήσεις δε μπορεί να περιμένει.
Οφείλουμε άμεσα:
• Να αυξήσουμε την παραγωγική ικανότητα της χώρας.
• Να επιταχύνουμε τη σύγκλιση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
• Να κατακτήσουμε ισχυρότερη θέση στον νέο διεθνή καταμερισμό εργασίας.
Αυτοί οι τρεις στόχοι συγκροτούν την ανάγκη μίας νέας εθνικής στρατηγικής που θα συνδέει την ανάπτυξη με την οικονομική ασφάλεια. Αυτό που διεθνώς περιγράφεται πλέον με τον όρο securonomics.
Τι κάνει όμως η σημερινή κυβέρνηση για όλα αυτά; Επτά χρόνια είναι νομίζω αρκετά για να κριθεί.
Είχε αυτοδυναμία. Είχε χρόνο. Είχε πρωτοφανείς ευρωπαϊκούς πόρους.
Κι όμως αυτή η επταετία ήταν μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία.
Και σήμερα φτάσαμε να καλούμαστε να απαντήσουμε στο ερώτημα:
Ζούμε καλύτερα απ’ ό,τι ζούσαμε το 2019;
Και δυστυχώς η απάντηση της πλειοψηφίας των Ελλήνων είναι καθαρή.
Δεν ζούμε καλύτερα.
Για τους περισσότερους, η ζωή είναι πιο δύσκολη απ’ ό,τι ήταν το 2019, παρότι σήμερα δεν έχουμε μνημόνια.
Γιατί όμως; Γιατί μειώθηκε η αγοραστική μας δύναμη. Γιατί η κυβέρνηση αντιμετώπισε την ακρίβεια με επιδόματα, αντί να συγκρουστεί με τις στρεβλώσεις της αγοράς.
Είδε τον μισθό του εργαζόμενου ως κόστος. Τη στέγη ως επενδυτικό προϊόν.
Το δημόσιο σχολείο και το ΕΣΥ ως δαπάνες. Την περιφέρεια ως υποσημείωση. Και το κράτος δικαίου ως εμπόδιο στην ανεξέλεγκτη άσκηση εξουσίας.
Και ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Μια οικονομία με χαμηλούς μισθούς, αδύναμη παραγωγή και το πλούτο να συγκεντρώνεται στους λίγους.
Μια χώρα όπου το κατά κεφαλήν προϊόν παραμένει μόλις στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Όπου ένας στους τέσσερις κινδυνεύει από τη φτώχεια ή τον κοινωνικό αποκλεισμό. Όπου η στέγη απορροφά το 36% του εισοδήματος του πολίτη, περισσότερο από κάθε άλλη χώρα στην Ευρώπη. Και όπου σχεδόν ένας στους δύο Έλληνες δεν μπόρεσε να κάνει φέτος ούτε μία εβδομάδα διακοπές.
Οι αριθμοί λένε το ίδιο πράγμα: η οικονομία σταθεροποιήθηκε, αλλά η χώρα δεν προχώρησε. Η ανάπτυξη δεν έφτασε στη ζωή των πολλών.
Υπάρχει όμως και μια μεγαλύτερη ζημιά. Μια ζημιά που δεν μετριέται μόνο σε ευρώ.
Αυτά τα 7 χρόνια άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο κυβερνάται η χώρα.
Το 2019 κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί τι σήμαινε στην πράξη το Επιτελικό Κράτος. Η πρώτη μεγάλη απόφαση αυτού του συστήματος ήταν η υπαγωγή της ΕΥΠ απευθείας στο γραφείο του Πρωθυπουργού. Ο πρώτος νόμος αυτής της κυβέρνησης ήταν ήδη το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης. Ένα σκάνδαλο για το οποίο κάθε άλλος πρωθυπουργός οπουδήποτε αλλού, θα είχε παραιτηθεί. Αλλιώς, θα τον είχε καθαιρέσει το ίδιο του το κόμμα.
Σε οποιαδήποτε αναπτυγμένη χώρα του κόσμου. Ο ίδιος του ο ανιψιός, ο διευθυντής του Γραφείου του Πρωθυπουργού, έχει δημοσίως ομολογήσει με τη γλώσσα που χρησιμοποιεί η μαφία, ότι μπήκε εκείνος μπροστά για να μη φάει τη σφαίρα ο αρχηγός, το πραγματικό αφεντικό. Ανήκουστα πράγματα.
Το 2019, όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Έλληνες είχαμε πιστέψει ότι η διαφθορά, που ήταν μια από τις αιτίες της χρεοκοπίας, είχε πλέον αισθητά περιοριστεί. Σήμερα, επτά χρόνια μετά, το 97% των πολιτών πιστεύει ότι στη χώρα βασιλεύει η διαφθορά.
Γιατί η εξαίρεση έγινε κανόνας.
Οι απευθείας αναθέσεις και οι κλειστοί διαγωνισμοί έγιναν τρόπος διακυβέρνησης. Στο 58% των δημόσιων συμβάσεων κατατέθηκε μία μόνο προσφορά.
Τι σημαίνει μία προσφορά; Κανένας ανταγωνισμός. Καμία πίεση στην τιμή.
Γιατί οι έλεγχοι αποδυναμώθηκαν. Οι ανεξάρτητες αρχές αντιμετωπίστηκαν ως εμπόδιο. Γιατί η ευθύνη εξαφανίστηκε.
Όλες οι αποφάσεις συγκεντρώθηκαν στο Μαξίμου. Αλλά κάθε φορά που κάτι πηγαίνει στραβά, κανείς δεν γνωρίζει, κανείς δεν φταίει για τίποτα.
Αυτό ήταν τελικά το επιτελικό κράτος:
Όλη η εξουσία σε λίγα χέρια και καμία ευθύνη με όνομα και επώνυμο. Αυτή θλιβερή πραγματικότητα όμως έχει απομακρύνει τη χώρα μας από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Και είναι αυτή που ορίζει και το δίλημμα των επόμενων εκλογών: Διαιώνιση της διαφθοράς ή κυβερνητική αλλαγή; Διαφθορά ή εντιμότητα ; Γιατί η διαφθορά δεν έχει να κάνει μόνο με την ηθική στην πολιτική.
Είναι κρίσιμος όρος για την οικονομία. Γιατί κάθε ευρώ που χάνεται, λείπει από τα δημόσια νοσοκομεία. Λείπει από τα δημόσια σχολεία. Κι εμφανίζεται στην τιμή των προϊόντων, στο σουπερμάρκετ. Στο λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος.
Η βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού είναι μία: Να τελειώνουμε με αυτό το σάπιο σύστημα. Για αυτό πιστεύουμε ότι η χώρα μας χρειάζεται πριν από όλα μια Ηθική Επανάσταση. Και αυτό σημαίνει τρεις λέξεις με πραγματικό περιεχόμενο:
Διαφάνεια. Έλεγχος. Λογοδοσία. Γιατί οι ισχυροί θεσμοί δεν είναι πολυτέλεια. Είναι η προϋπόθεση για μια δίκαιη οικονομία που θα αναπτύσσεται για λογαριασμό όλων.
Σχεδόν μισό αιώνα μετά την ένταξή μας στην ΕΟΚ, μοιάζουμε περισσότερο με χώρα των Βαλκανίων και όχι με μια τυπική ευρωπαϊκή χώρα. Πρώτοι στις τιμές, αλλά τελευταίοι στους μισθούς και στην αγοραστική δύναμη. Προτελευταίοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 ως προς το κατά κεφαλήν προϊόν. Ξεκινήσαμε δέκατοι. Χώρες που ξεκίνησαν πολύ πίσω από εμάς, μάς έχουν πια προσπεράσει.
Και αυτό αποτελεί εθνική υποχώρηση.
Για δεκαετίες, οι ελληνικές οικογένειες στηρίζονταν σε μια απλή βεβαιότητα: ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν καλύτερα από ότι οι γονείς τους. Ότι το αύριο θα είναι καλύτερο από το χθες. Αυτό ήταν το πραγματικό Κοινωνικό Συμβόλαιο της Μεταπολίτευσης.
Σήμερα, για πρώτη φορά, μια ολόκληρη γενιά ζει με την τρομακτική βεβαιότητα ότι θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη.
Πώς απαντάμε, λοιπόν, σε αυτό το πισωγύρισμα; Αρκεί ένας κατάλογος μέτρων; Όχι!
Χρειάζεται όραμα. Σχέδιο. Αλλαγή πορείας. Χρειάζεται ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, με έναν μεγάλο, διττό στόχο:
Σύγκλιση με την Ευρώπη. Σύγκλιση και μέσα στην Ελλάδα. Να κλείσουμε την απόσταση από τις ευρωπαϊκές χώρες.
Αλλά και την απόσταση εντός της χώρας μας, ανάμεσα στους πολλούς και τους λίγους, Την απόσταση ανάμεσα στην Αθήνα και την περιφέρεια. Ανάμεσα σε εκείνους που έχουν ευκαιρίες και σε εκείνους που μένουν πίσω.
Αυτή η μάχη, η μάχη απέναντι στις ανισότητες, είναι για μας ο Νέος Πατριωτισμός.
Και το σχέδιό μας θα μπορούσε να χωρέσει σε τρεις μόνο φράσεις:
• Να παράγουμε περισσότερο.
• Να μοιραζόμαστε δικαιότερα.
• Να ζούμε καλύτερα.
Αυτή είναι η πυξίδα της ΕΛΑΣ. Γιατί παραγωγή και δικαιοσύνη δεν είναι αντίπαλοι. Είναι οι δύο όψεις της ίδιας προόδου.
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από την πρώτη μας δέσμευση: Να παράγουμε περισσότερο.
Ξεκινάω με μια αλήθεια που πρέπει να ακουστεί δυνατά: Οι Έλληνες δουλεύουμε περισσότερες ώρες από σχεδόν όλους τους Ευρωπαίους. Το έλλειμμα στη χώρα μας δεν είναι έλλειμμα εργατικότητας. Είναι έλλειμα παραγωγικότητας, επενδύσεων, και τεχνολογίας. Η παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας παραμένει 45% χαμηλότερη από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Γι’ αυτό οι χαμηλοί μισθοί δεν είναι συγκριτικό πλεονέκτημα. Είναι η άλλη όψη της χαμηλής παραγωγικότητας και το βασικό κίνητρο για να παραμένει μια επιχείρηση σε δραστηριότητες μικρής προστιθέμενης αξίας.
Δεν ζητάμε λοιπόν από τους ίδιους ανθρώπους να δουλεύουν περισσότερο για λιγότερα. Ζητάμε να αποδίδει περισσότερο η δουλειά τους. Χρειάζεται λοιπόν αλλαγή αναπτυξιακής στρατηγικής.
Και μια νέα Βιομηχανική Πολιτική.
Να διευρύνουμε τη παραγωγική μας βάση. Να παράγουμε περισσότερο. Γιατί στηριζόμαστε υπερβολικά στην κατανάλωση, στις εισαγωγές και στα ακίνητα. Και το έλλειμα στο εξωτερικό ισοζύγιο ολοένα και διευρύνεται.
Τι σημαίνει, όμως, νέα βιομηχανική πολιτική;
Σημαίνει ότι δεν επιλέγουμε φίλους επιχειρηματίες. Επιλέγουμε τις παραγωγικές δυνατότητες που χρειάζεται η χώρα.
Και στηρίζεται σε τρεις αρχές:
Καταρχήν, εθνικές προτεραιότητες. Τι πρέπει να μπορεί να παράγει η Ελλάδα σε δέκα χρόνια από σήμερα;
• Φάρμακα και βιοτεχνολογία.
• Ποιοτικά τρόφιμα.
• Ενεργειακό εξοπλισμό και συστήματα αποθήκευσης.
• Ναυτιλιακή τεχνολογία.
• Κρίσιμα υλικά.
• Αμυντικά προϊόντα
• Και σύγχρονα δίκτυα μεταφορών.
Εκεί κατευθύνουμε τη χρηματοδότηση, την έρευνα, τις υποδομές και την εκπαίδευση. Με συγκεκριμένο προϋπολογισμό και δημόσιο απολογισμό κάθε χρόνο.
Δεύτερον, το κράτος επενδύει μακροπρόθεσμα και με τόλμη στην προστιθέμενη αξία.
Στηρίζει νέες τεχνολογίες, μεγάλες υποδομές και επενδύσεις που αποδίδουν σε βάθος χρόνου. Και όταν μια επένδυση που χρηματοδότησε ο πολίτης πετυχαίνει, ένα μέρος του οφέλους επιστρέφει στην κοινωνία.
Τρίτον, ούτε ένα ευρώ δημόσιου χρήματος χωρίς όρους.
Κάθε επιχείρηση που χρηματοδοτείται οφείλει να δημιουργεί αξία και σταθερές θέσεις εργασίας στην Ελλάδα.
Να εφαρμόζει τις συλλογικές συμβάσεις. Να μεταφέρει τεχνολογία και να ενισχύει τις εξαγωγές.
Όλα τα ποσά και οι δικαιούχοι θα είναι φανερά και δημόσια. Όποιος παραβιάζει τους όρους, επιστρέφει τα χρήματα και αποκλείεται από νέα χρηματοδότηση.
Και βάζουμε τρεις καθαρούς στόχους:
• Επενδύσεις στον ευρωπαϊκό μέσο όρο,
• ισχυρότερη μεταποίηση,
• έρευνα κοντά στο 2% του ΑΕΠ.
Και δημιουργούμε τα εργαλεία για να το πετύχουμε:
Έναν ενιαίο φορέα βιομηχανικής πολιτικής, αντί για δεκάδες υπηρεσίες που δεν συντονίζονται.
Μία ψηφιακή διαδικασία αδειοδότησης, με ανώτατο χρόνο τις 90 ημέρες.
Γιατί σήμερα η αδειοδότηση δεν είναι διαδικασία. Είναι τιμωρία.
Μακροχρόνια συμβόλαια ενέργειας με σταθερές τιμές, ώστε η επιχείρηση να γνωρίζει το κόστος της πριν επενδύσει. Σύγχρονες βιομηχανικές ζώνες και κέντρα εφαρμοσμένης τεχνολογίας σε κάθε περιφέρεια, ώστε και η μικρή επιχείρηση να έχει πρόσβαση σε εξοπλισμό, δοκιμές και εξειδικευμένους επιστήμονες. Και σύνδεση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με τις μεγάλες επενδύσεις, ώστε ένα μεγαλύτερο μέρος κάθε έργου να παράγεται εδώ, από ελληνικές επιχειρήσεις και εργαζομένους.
Δεν επιδοτούμε απλώς την οικονομία. Χτίζουμε την παραγωγική δύναμη της χώρας.
Και την επιτυχία θα τη μετρήσουμε από το πόσες ελληνικές επιχειρήσεις θα παράγουν περισσότερα, θα δημιουργήσουν νέες και καλές δουλειές και θα εξάγουν για πρώτη φορά. Όχι πια δημόσιο χρήμα, χωρίς μετρήσιμο δημόσιο αποτέλεσμα.
Όλα αυτά όμως χρειάζονται πόρους με ορίζοντα δεκαετίας. Και ως γνωστόν η σημερινή κυβέρνηση σπατάλησε τη μεγαλύτερη αναπτυξιακή ευκαιρία από την είσοδό μας στην ΕΕ, το ΤΑΑ. Γι’ αυτό καλούμαστε σήμερα, είτε να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα, είτε να δημιουργήσουμε εμείς, με τις δικές μας δυνάμεις, τη νέα αναπτυξιακή μας ευκαιρία.
Επιλέγουμε το δεύτερο.
Δημιουργούμε το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης, τη νέα επενδυτική μηχανή της επόμενης δεκαετίας.
Με πρωτογενή κεφάλαια 12 δισεκατομμυρίων στην τετραετία: Ενάμισι δισεκατομμύριο τον χρόνο από το εθνικό σκέλος των δημοσίων επενδύσεων. 500 εκ από τη συμμετοχή εγχώριων επιχειρήσεων. Και ένα δισεκατομμύριο τον χρόνο από την ανακατεύθυνση των εσόδων από την Golden Visa. Όπου σταματάμε να πουλάμε τα σπίτια των παιδιών μας και αρχίζουμε να χρηματοδοτούμε τη δουλειά τους.
Με μόχλευση ιδιωτικών κεφαλαίων, η επενδυτική ικανότητα μπορεί να προσεγγίσει εύκολα τα 25 δισεκατομμύρια στην τετραετία κάτι που μεταφράζεται σε δύναμη πυρός άνω των 50 δισεκατομμυρίων σε ορίζοντα δεκαετίας.
Ο κανόνας είναι απόλυτος.
Το Ταμείο δεν μοιράζει επιδοτήσεις. Χρηματοδοτεί στόχους με δημόσιο έλεγχο, ώριμα έργα και μετρήσιμο αποτέλεσμα.
Η διαφορά του βρίσκεται στο σχέδιο αλλά και στη διακυβέρνηση. Επαγγελματική διοίκηση, ανεξάρτητη αξιολόγηση, πλήρης δημοσιότητα των κινδύνων και επανεπένδυση κάθε δημόσιας απόδοσης.
Ο εμβληματικός πυρήνας των στόχων είναι καθαρός:
• Υδατική ασφάλεια και σύγχρονα αρδευτικά δίκτυα.
• Ελληνική αλυσίδα φωτοβολταϊκών, μπαταριών και αποθήκευσης.
• Προσιτή κατοικία σε δημόσια γη.
• Σιδηροδρομικός εμπορευματικός διάδρομος από τα λιμάνια μας προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη.
• Αγροδιατροφικά συμπλέγματα που μετατρέπουν το χύδην προϊόν σε τεχνολογία, επωνυμία και εξαγωγή.
• Κοινωνικές υποδομές νέας γενιάς, κλιματική ανθεκτικότητα, ναυπηγοεπισκευή και βιομηχανίες διπλής χρήσης.
Όχι σκόρπια έργα. Αλλά συγκεκριμένοι στόχοι που αλλάζουν τον χάρτη της χώρας.
Τον πρώτο χρόνο οργανώνουμε τους στόχους και ωριμάζουμε τα έργα. Στην τετραετία θεμελιώνουμε τις νέες υποδομές.
Στη δεκαετία αλλάζουμε τον παραγωγικό χάρτη της χώρας.
Κι η παραγωγική ανασυγκρότηση πρέπει να φτάνει μέχρι την τσέπη του πολίτη. Γιατί η ενέργεια δεν είναι θέμα μόνο της βιομηχανίας.
Είναι και θέμα του λογαριασμού του κάθε νοικοκυριού. Ο στόχος μας για την ενέργεια περιγράφεται σε τρεις λέξεις. Καθαρότερη, φθηνότερη, ασφαλέστερη.
Χτίζουμε επίσης ελληνική αλυσίδα αξίας. Γραμμή συναρμολόγησης φωτοβολταϊκών, μονάδα συστημάτων αποθήκευσης με ελληνικό σχεδιασμό, ολοκλήρωση της διασύνδεσης των νησιών, ώστε να πάψουμε επιτέλους να καίμε πετρέλαιο για να ανάψει μια λάμπα στο Αιγαίο. Η πράσινη μετάβαση γίνεται παραγωγή και ιδιοκτησία, όχι απλώς εισαγωγή εξοπλισμού.
Γιατί το ενεργειακό κόστος δεν είναι μόνο κοινωνικό ζήτημα. Είναι κρίσιμο στοιχείο της ανταγωνιστικότητας και της δυνατότητας της χώρας να διατηρεί βιομηχανία, θέσεις εργασίας και τεχνογνωσία.
Η ενέργεια παύει να είναι μηχανισμός αβεβαιότητας και αισχροκέρδειας. Γίνεται υποδομή παραγωγής, ασφάλειας και χαμηλότερου κόστους. Και το όφελος δεν θα μένει στη χονδρική αγορά. Θα φτάνει στον λογαριασμό.
Και για τον αγρότη.
Το νερό αντιμετωπίζεται ως παραγωγική υποδομή και ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Με ενιαίο έργο ταμίευσης και εκσυγχρονισμού των αρδευτικών δικτύων στη Θεσσαλία και στην κεντρική Ελλάδα. Με Τράπεζα γης που μισθώνει μακροχρόνια δημόσιες εκτάσεις σε νέους αγρότες. Με πολυετείς συμβάσεις παραγωγής με εγγυημένη ποσότητα και τιμή που δεν καθορίζεται μονομερώς. Και με υποχρεωτική ιχνηλασιμότητα, για να τελειώνουμε με τις ελληνοποιήσεις.
Πρότυπό μας οι συνεταιρισμοί της Δανίας και της Ολλανδίας που ελέγχουν όλη την αλυσίδα, από το χωράφι ως το ράφι και παραμένουν ιδιοκτησία των παραγωγών.
Κι από την παραγωγή της γης, περνάμε στην παραγωγή του μέλλοντος.
Δεν έχουμε την κλίμακα για να ανταγωνιστούμε τα μεγαλύτερα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης. Έχουμε όμως τη δυνατότητα να επιλέξουμε πεδία και να γίνουμε πρώτοι σε αυτά.
Δημιουργούμε δημόσια υποδομή υπολογιστικής ισχύος και δεδομένων, με εγγυημένη πρόσβαση για ερευνητικές ομάδες, νοσοκομεία, σχολεία και μικρές επιχειρήσεις. Και τέσσερα πεδία προτεραιότητας.
• Υγεία και διάγνωση.
• Ενέργεια και δίκτυα.
• Ναυτιλία και εφοδιαστική αλυσίδα.
• Πρόληψη καταστροφών.
Και επειδή η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη, κάθε αλγόριθμος που κρίνει τη ζωή ενός πολίτη μπαίνει σε δημόσιο μητρώο και υπόκειται σε ανθρώπινη επανεξέταση. Και απαγορεύεται η μαζική βιομετρική παρακολούθηση σε δημόσιους χώρους./ Για τον σιδηρόδρομο θα πω μία μόνο φράση, και θέλω να ακουστεί ως όρκος.
Η πρώτη και αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα είναι η ασφάλεια.
• Πλήρης λειτουργία σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης.
• Πιστοποίηση του προσωπικού.
• Ανεξάρτητη διερεύνηση κάθε συμβάντος.
• Και μόνο κατόπιν αυτών, μιλάμε για ταχύτητες και για διαδρόμους.
Και αφού εξασφαλίσουμε τα απαραίτητα.
Σχεδιασμός για ενιαίο σύστημα μεταφοράς εμπορευμάτων από τα ελληνικά λιμάνια προς τα Βαλκάνια. Γιατί θέλουμε τα λιμάνια μας κόμβους ενός εθνικού δικτύου, όχι φιλέτα προς πώληση.
Και για τη ναυτιλία, είναι αδιανόητο, τη στιγμή που ελέγχουμε τον μεγαλύτερο στόλο στον κόσμο, να εισάγουμε σχεδόν όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό.
• Ανασυγκροτούμε τη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία σε Πέραμα, Ελευσίνα, Σύρο και Χαλκίδα.
• Και οργανώνουμε προγράμματα πρακτικής άσκησης με αμοιβή και ασφάλιση, για κάθε σπουδαστή των Ναυτικών Ακαδημιών.
Γιατί δεν γίνεται να είμαστε η πρώτη ναυτιλιακή δύναμη του κόσμου και να μην έχουμε ελληνικό πλήρωμα.
Βασικός πυλώνας όμως, του σχεδιασμού μας για να παράγουμε περισσότερα, είναι η σταδιακή μετάβαση από μια Ελλάδα που συγκεντρώνει σχεδόν τα πάντα, πληθυσμό, πλούτο, υπηρεσίες στην Αττική, σε μια πολυκεντρική Ελλάδα.
Γιατί ξέρουμε ότι αν δεν αναπτυχθούμε ισόρροπα δεν θα παράγουμε περισσότερα. Μεταφέρουμε λοιπόν σταδιακά υπηρεσίες και διοικητικές θέσεις στη περιφέρεια. Σε βάθος δεκαετίας, πέντε υπουργεία μετακινούνται εκτός Αττικής.
• Το βιομηχανίας στη Θεσσαλονίκη.
• Το Αγροτικής Ανάπτυξης στη Λάρισα.
• Το Τουρισμού στο Ηράκλειο Κρήτης.
• Το Νησιωτικής Πολιτικής στη Λέσβο.
• Και το Ψηφιακής Πολιτικής στη Κοζάνη.
• Ενώ σχεδιάζουμε Ειδική Ζώνη Αμυντικής Βιομηχανίας στη Θράκη.
Δημιουργούμε περιφερειακές αλυσίδες αξίας και εξασφαλίζουμε στέγη, εργασία, υγεία, εκπαίδευση και καθολική ψηφιακή συνδεσιμότητα σε κάθε τόπο.
Αποκέντρωση, όμως, δεν σημαίνει απλώς μετακίνηση υπηρεσιών. Σημαίνει μεταφορά εξουσίας, ευθύνης και πόρων πιο κοντά στον πολίτη.
Με το Σχέδιο «Αριστοτέλης» σχεδιάζουμε την Ελλάδα από κάτω προς τα πάνω:
• Διορθώνουμε τις αναγκαστικές συνενώσεις όπου δεν υπάρχει γεωγραφική, λειτουργική και κοινωνική συνοχή.
• Αναγεννούμε τις Κοινότητες και ενισχύουμε Δήμους και Περιφέρειες.
• Με καθαρές αρμοδιότητες, προσωπικό και σταθερούς, προβλέψιμους πόρους.
Γιατί ισχυρή Αυτοδιοίκηση σημαίνει πιο δημοκρατικό και πιο αποτελεσματικό κράτος.
Και με την ευκαιρία επιτρέψτε μου δυο λόγια για τη πόλη σας, τη Θεσσαλονίκη.
Όραμά μας η Θεσσαλονίκη Μητρόπολη των Βαλκανίων. Πράσινη, λειτουργική, ανθεκτική. Καθιερώνουμε ένα ισχυρό πολυμερές πλαίσιο διαβαλκανικής εμπορικής και οικονομικής συνεργασίας με τις όμορες Βαλκανικές χώρες, με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη. Συνδέουμε τα δίκτυα μεταφορών, τους σιδηροδρόμους, τα λιμάνια, την ενέργεια και τις υποδομές των γειτονικών μας χωρών. Αναδεικνύουμε έτσι τη Θεσσαλονίκη σε παραγωγικό και διαμετακομιστικό κόμβο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Οι βασικές πύλες και υποδομές της μητροπολιτικής περιοχής — λιμάνι, αεροδρόμιο, σιδηρόδρομος, οδικό δίκτυο και logistics, λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύστημα.
Συνδέουμε τα έργα υποδομής με την καθημερινότητα, την παραγωγική ανάπτυξη, την προστασία από την κλιματική κρίση και την ποιότητα ζωής στην Πόλη. Με Μητροπολιτικό δίκτυο μετακινήσεων. Με την επέκταση του Μετρό Δυτικά. Με Ενιαίο Σχέδιο Ανάπλασης του παραλιακού Μετώπου. Έτσι η Θεσσαλονίκη θα γίνει μετρήσιμα καλύτερη πόλη για να ζεις, να εργάζεσαι, να επιχειρείς.
Αγαπητές φίλες και φίλοι,
Όλα αυτά που σχεδιάζουμε δημιουργούν πλούτο. Ο πλούτος, όμως, δεν μοιράζεται από μόνος του. Σήμερα συσσωρεύεται προκλητικά σε λίγα μόνο χέρια. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να αντιστραφεί.
Γι’ αυτό η δεύτερή μας δέσμευση είναι καθαρή: ο πλούτος που δημιουργούμε θα μοιράζεται δικαιότερα. Όχι αυξάνοντας τους φόρους για όλους. Αλλά ζητώντας περισσότερα από όσους έχουν περισσότερα και ελαφρύνοντας την μισθωτή εργασία και τη μικρή επιχείρηση.
Γιατί φορολογική δικαιοσύνη δεν σημαίνει τιμωρία της επιχειρηματικότητας. Σημαίνει δίκαιοι κανόνες και δίκαια βάρη. Για αυτό και προχωράμε σε μια μεγάλη, καθαρή τομή δικαιοσύνης. Θεσπίζουμε Πατριωτική Εισφορά για το ισχυρότερο 1% των Ελλήνων:
Ένα ευρώ τον χρόνο για κάθε εκατό ευρώ καθαρής περιουσίας, σε αντικατάσταση των άλλων γενικών επιβαρύνσεων πάνω στην ίδια περιουσία.
Ένα τοις εκατό στο ισχυρότερο ένα τοις εκατό
. Για το εκατό τοις εκατό της κοινωνίας. Είναι όρος κοινωνικής συνοχής. Είναι πράξη ευθύνης. Είναι πατριωτικό καθήκον.
Μια χώρα που ζητά από τις οικογένειες να αντέξουν και από τις μικρές επιχειρήσεις να επενδύσουν, δεν μπορεί να εξαιρεί από την εθνική προσπάθεια εκείνους που έχουν τη μεγαλύτερη δύναμη.
Και για να εφαρμοστεί δίκαια, ολοκληρώνουμε επιτέλους το περιουσιολόγιο, με αυστηρή προστασία δεδομένων και αποκλειστική χρήση για φορολογικό έλεγχο.
Όμως φορολογική δικαιοσύνη σημαίνει και να πληρώνουν λιγότερα όσοι σηκώνουν σήμερα δυσανάλογο βάρος.
Γι’ αυτό ελαφρύνουμε την οικογένεια, την εργασία και τη μικρή επιχείρηση. Διπλασιάζουμε την έκπτωση φόρου για τις οικογένειες με παιδιά. Γιατί σε αυτή τη χώρα που αντιμετωπίζει υπαρξιακό δημογραφικό έλλειμα δεν μπορεί να επιδοτείται περισσότερο το αυτοκίνητο από το παιδί.
Καταργούμε το τέλος επιτηδεύματος για κάθε επιχείρηση.
Καταργούμε την προκαταβολή φόρου για τις ατομικές επιχειρήσεις.
Μειώνουμε τη προκαταβολή φόρου για τα νομικά πρόσωπα.
Σκεφτείτε τον παραλογισμό: ο μικρός επαγγελματίας πληρώνει φόρο για εισόδημα που δεν έχει ακόμη αποκτήσει. Προκαταβάλλει χρήματα για δουλειά που δεν ξέρει αν θα έχει. Αυτό επιτέλους τελειώνει. Όπως τελειώνει και η ομηρία για χιλιάδες συμπολίτες μας, θύματα της κρίσης.
Δίνουμε πραγματική Δεύτερη Ευκαιρία σε δανειολήπτες ή σε εγγυητές που έχασαν περιουσία για δάνεια που δόθηκαν στα χρόνια της κρίσης. Ανακτούν φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα, ώστε να μπορούν ξανά να ενταχθούν στην οικονομική ζωή.
Να εργαστούν, να επιχειρήσουν και να σταθούν στα πόδια τους. Όσοι κατάφεραν υπερβάλλοντάς δυνάμεις, να είναι συνεπείς μέσα από ρυθμίσεις, διαγράφονται από τον Τειρεσία.
Και για όσους σήμερα βρίσκονται εκ νέου σε ασφυκτική πίεση εξ αιτίας της πληθωριστικής κρίσης, επαναλαμβάνουμε το πρόγραμμα ρυθμίσεων του 2015 για φορολογικές και ασφαλιστικές οφειλές. 120 δόσεις στη βασική οφειλή με διαγραφή των προσαυξήσεων. Και τώρα έρχομαι, στο άλλο σκέλος της δικαιότερης φορολόγησης, γιατί το ένα δεν στέκεται χωρίς το άλλο.
Το εισόδημα από κεφάλαιο δεν μπορεί να έχει μόνιμα ευνοϊκότερη μεταχείριση από ό,τι το εισόδημα από εργασία.
Θεσμοθετούμε προοδευτική κλίμακα στη φορολόγηση των μερισμάτων.
• Αυξημένη φορολόγηση των ακινήτων νομικών προσώπων που μένουν κλειστά ως τοποθέτηση.
• Επαρκέστερη φορολόγηση των τυχερών παιγνίων.
• Και καταργούμε τις προκλητικές φοροαπαλλαγές του μεγάλου πλούτου.
Και στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου μια ειδική αναφορά.
Η φορολογική δικαιοσύνη δεν μπορεί να σταματά στο κατώφλι των συστημικών τραπεζών.
Που σήμερα δεν πληρώνουν ούτε ευρώ φόρο, παρότι μοιράζουν δισεκατομμύρια κέρδη στους μετόχους τους.
Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα ανακεφαλαιοποιήθηκε με δημόσιο χρήμα.
Ο λαός το πλήρωσε με μειώσεις μισθών και συντάξεων, με φτωχοποίηση, με παιδιά που έφυγαν στο εξωτερικό.
Δεν τα θυμίζουμε για να ξαναγράψουμε το παρελθόν. Τα θυμίζουμε γιατί η εκκρεμότητα δεν έχει κλείσει. Και είναι ζήτημα δικαιοσύνης να κλείσει.
Οι τράπεζες επιταχύνουν την αποκατάσταση της κεφαλαιακής τους επάρκειας με ίδια κεφάλαια, στην επόμενη τριετία, αντί να μοιράζουν μερίσματα. Με σχέδιο σύμφωνο με τους κανόνες του ευρωπαϊκού εποπτικού πλαισίου, σε συνεννόηση με τον Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό και χωρίς κίνδυνο για την κεφαλαιακή επάρκεια, τις καταθέσεις ή τη ροή πιστώσεων προς την οικονομία. Και στη τετραετία πληρώνουν φόρο κανονικά, όπως όλες οι άλλες επιχειρήσεις.
Δεν ζητάμε κάποιο προνόμιο για το κράτος. Αλλά τη στοιχειώδη ανταπόδοση προς τον φορολογούμενο που εγγυήθηκε τη σταθερότητα του συστήματος.
Και έρχομαι τώρα στο μεγάλο στοίχημα: Να ξαναδώσουμε αξία στην εργασία.
Γιατί δεν μας αρκεί να αυξάνονται οι μισθοί ονομαστικά, αν στο τέλος του μήνα αγοράζουν λιγότερα.
Σήμερα η πραγματική αξία του μέσου μισθού παραμένει περίπου 22% χαμηλότερη συγκριτικά με το 2009. Γι’ αυτό θέτουμε δύο συγκεκριμένους και συνδεδεμένους στόχους:
Κατώτατος μισθός 1.000 ευρώ μέσα στο 2027 και μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης 1.800 ευρώ στο τέλος της τετραετίας.
Η αύξηση του κατώτατου δίνει την πρώτη ώθηση σε ολόκληρη τη μισθολογική κλίμακα. Και πάνω σε αυτή χτίζουμε με συλλογικές διαπραγματεύσεις, κλαδικές συμβάσεις και αυξήσεις που συμβαδίζουν με την παραγωγικότητα. Στόχος μας ο μισθός να ξανακερδίσει πραγματική αγοραστική δύναμη και ο εργαζόμενος δίκαιο μερίδιο από την ανάπτυξη που ο ίδιος παράγει.
Έτσι και η οικονομία κερδίζει.
Γιατί οι καλύτεροι μισθοί, όταν συνδέονται με δεξιότητες, συλλογικές συμβάσεις και επενδύσεις, λειτουργούν ως εργαλείο εκσυγχρονισμού. Ωθούν τις επιχειρήσεις να επενδύσουν σε τεχνολογία και μεταφέρουν μέρος της αύξησης της παραγωγικότητας σε αυτούς που τη δημιουργούν.
Η μάχη όμως, για καλύτερες δουλειές και καλύτερους μισθούς, δεν αρχίζει στην πρώτη δουλειά. Αρχίζει πολύ νωρίτερα. Αρχίζει από το πρώτο σχολείο. Γι’ αυτό για μας η Παιδεία δεν είναι ακόμη ένα κεφάλαιο του προγράμματός μας.
Είναι το θεμέλιο ολόκληρου του σχεδίου μας.
Γιατί χωρίς Δημόσια Παιδεία υψηλής ποιότητας, δεν υπάρχει ισότητα ευκαιριών. Δεν υπάρχει κοινωνική κινητικότητα. Δεν υπάρχει παραγωγική Ελλάδα.
Στη χώρα μας σήμερα, το δημόσιο σχολείο έχει μετατραπεί σε προθάλαμο ιδιωτικής δαπάνης.
Η οικογένεια πληρώνει τον φόρο για το δημόσιο σχολείο. Και μετά πληρώνει ξανά, το φροντιστήριο, τα ιδιαίτερα, τις ξένες γλώσσες.
Τον πληρώνουν όλοι αυτόν τον φόρο, αλλά βαραίνει ασύγκριτα περισσότερο αυτόν που έχει λιγότερα. Και το αποτέλεσμα το ξέρετε. Δύο παιδιά με τις ίδιες δεξιότητες και την ίδια προσπάθεια δεν έχουν την ίδια πορεία. Έχει σημασία, τι μπορούσε να πληρώσει η οικογένειά τους. Αυτό δεν είναι εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι μηχανή αναπαραγωγής της ανισότητας.
Τι κάνουμε λοιπόν:
Πρώτον, στηρίζουμε αυτούς που κρατούν το σχολείο όρθιο.
Με μισθούς αξιοπρέπειας για τους εκπαιδευτικούς με αυξήσεις, αρχικά ύψους 300 ευρώ το μήνα.
Με πρόσληψη 30.000 νέων εκπαιδευτικών. Και ενίσχυση της παιδαγωγικής αυτονομίας τους. Με την κατάργηση του τιμωρητικού νόμου Κεραμέως και εισαγωγή ουσιαστικής ολιστικής αξιολόγησης που στηρίζει τον εκπαιδευτικό και βελτιώνει το σχολείο.
Δεύτερον, δεν περιμένουμε την ανισότητα να γίνει μοίρα.
Την αντιμετωπίζουμε έγκαιρα.
Γιατί οι ανισότητες δεν εμφανίζονται ξαφνικά στο λύκειο.
Ξεκινούν από τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού.
Γι’ αυτό εξασφαλίζουμε δωρεάν προσχολική εκπαίδευση για κάθε παιδί. Δωρεάν σχολική σίτιση για κάθε μαθητή του Δημοτικού.
Περισσότερα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης, ώστε η φροντίδα και η μάθηση να μη σταματούν στη μία το μεσημέρι. Αλλά και ψυχολόγο σε κάθε σχολικό συγκρότημα. Γιατί ξέρουμε τι έχουν περάσει τα παιδιά μας τα τελευταία χρόνια. Και ξέρουμε ότι δεν αρκεί να το διαπιστώνουμε.
Πρέπει να είμαστε δίπλα τους.
Τρίτον, φέρνουμε τη μαθησιακή ενίσχυση μέσα στο σχολείο.
Καθιερώνουμε δωρεάν ενισχυτική διδασκαλία μέσα στο δημόσιο σχολείο, με ολιγομελή τμήματα και αμειβόμενους εκπαιδευτικούς. Και δίνουμε πρόσθετους πόρους και προσωπικό στα σχολεία με τις μεγαλύτερες ανάγκες.
Και τέταρτον, η μεγάλη τομή. Καταργούμε τις Πανελλαδικές.
Και μεταβαίνουμε σε ένα αξιόπιστο, αδιάβλητο σύστημα πρόσβασης που αποτιμά τη συνολική σχολική πορεία και όχι τρεις εβδομάδες αγωνίας τον Ιούνιο. Δεν αλλάζουμε απλώς έναν τρόπο εξέτασης. Σπάμε τον μηχανισμό που μετατρέπει το οικογενειακό εισόδημα σε εκπαιδευτικό πλεονέκτημα.
Γιατί η νέα γενιά δεν ζητά προνόμια. Ζητά μια δίκαιη ευκαιρία.
Να μπορεί κάθε νέα και κάθε νέος να σπουδάσει, να προχωρήσει και να σταθεί στα πόδια του, χωρίς το εισόδημα των γονιών του να προδιαγράφει το μέλλον του.
Γι’ αυτό κάνουμε και μια μεγάλη επιλογή για 80.000 φοιτητές και φοιτήτριες που σπουδάζουν μακριά από το σπίτι τους, στα περιφερειακά πανεπιστήμια. Μια επιλογή για τα παιδιά και τις οικογένειές τους. Για τα δημόσια περιφερειακά πανεπιστήμια, που μπήκαν στο στόχαστρο της κυβέρνησης της ΝΔ προς όφελος των ιδιωτικών.
Και για τις ίδιες τις τοπικές κοινωνίες της περιφέρειας.
Κάθε φοιτητής περιφερειακού πανεπιστημίου που σπουδάζει μακριά από τον τόπο του θα λαμβάνει φοιτητική υποτροφία 500 ευρώ τον μήνα, για δέκα μήνες τον χρόνο. Για να μη γίνεται το κόστος διαβίωσης ο λόγος να εγκαταλείπει ένα παιδί τις σπουδές του.
Για να μη σηκώνει μια οικογένεια μόνη της ένα βάρος που δεν μπορεί να αντέξει.
Απευθυνόμαστε, όμως, και στους νέους επιστήμονες που έφυγαν από την Ελλάδα. Σε εκείνους που βρήκαν στο εξωτερικό τις ευκαιρίες που δεν τους έδωσε η πατρίδα τους. Χρηματοδοτούμε ερευνητικές θέσεις, σύγχρονο εξοπλισμό και αρχικό κεφάλαιο για ερευνητικές ομάδες που επιλέγουν να επιστρέψουν. Και εξασφαλίζουμε πραγματική προοπτική σταθερής εργασίας, ώστε η επιστροφή τους να μην είναι ένα προσωρινό στοίχημα, αλλά μια επιλογή ζωής.
Δεν τους ζητάμε να επιστρέψουν από νοσταλγία. Αλλά δεσμευόμαστε να χτίσουμε μια χώρα στην οποία θα αξίζει να επιστρέψουν./
Και τώρα που μιλάμε για τα παιδιά μας, θέλω να σταθώ στο πιο σημαντικό: Σε τι χώρα θ
Στην τοποθέτησή του, ο Αλέξης Τσίπρας εξήγγειλε μια σειρά από τομές φορολογικής δικαιοσύνης και ελαφρύνσεων με στόχο την αναθέρμανση της αγοράς και την υποστήριξη της οικογένειας.
Ανακοίνωσε τη θέσπιση «Πατριωτικής Εισφοράς» 1% για το ισχυρότερο 1% των περιουσιών σε αντικατάσταση γενικών επιβαρύνσεων, καθώς και τον διπλασιασμό της έκπτωσης φόρου για οικογένειες με παιδιά προς αντιμετώπιση του δημογραφικού.
Στη συνέχεια, εξήγγειλε μείωση ΦΠΑ στο 6% στα βασικά είδη διατροφής και υγιεινής, ενώ παράλληλα δεσμεύτηκε για την κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, την κατάργηση της προκαταβολής φόρου για τις ατομικές επιχειρήσεις και τη μείωσή της για τα νομικά πρόσωπα, ενώ πρότεινε μια πραγματική δεύτερη ευκαιρία σε δανειολήπτες και εγγυητές της κρίσης, ώστε να ανακτήσουν ενημερότητα και να επανενταχθούν στην οικονομική δραστηριότητα.
Ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ αναφέρθηκε στις πηγές χρηματοδότησης και την αποκατάσταση των κοινωνικών αδικιών, προκρίνοντας την κατάργηση των προκλητικών φοροαπαλλαγών του μεγάλου πλούτου, την αυξημένη φορολόγηση των κλειστών ακινήτων νομικών προσώπων και την επαρκέστερη φορολόγηση των τυχερών παιγνίων.
Παράλληλα, έθεσε ως κανόνα τη χρησιμοποίηση των ιδίων κεφαλαίων των τραπεζών για την κεφαλαιακή τους επάρκεια στην επόμενη τριετία αντί για τη διανομή μερισμάτων.
«Οι τράπεζες θα πρέπει επιταχύνουν την αποκατάσταση της κεφαλαιακής τους επάρκειας με ίδια κεφάλαια, στην επόμενη τριετία, αντί να μοιράζουν μερίσματα.
Με σχέδιο σύμφωνο με τους κανόνες του ευρωπαϊκού εποπτικού πλαισίου, σε συνεννόηση με τον Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό και χωρίς κίνδυνο για την κεφαλαιακή επάρκεια, τις καταθέσεις ή τη ροή πιστώσεων προς την οικονομία.
Και στην τετραετία θα πληρώνουν φόρο κανονικά, όπως όλες οι άλλες επιχειρήσεις.
Δεν ζητάμε κάποιο προνόμιο για το κράτος.
Αλλά τη στοιχειώδη ανταπόδοση προς τον φορολογούμενο που εγγυήθηκε τη σταθερότητα του συστήματος» σημείωσε χαρακτηριστικά
Επίσης, με στόχο την αναπλήρωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, έθεσε ως δεσμευτικούς στόχους την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 1.000 ευρώ εντός του 2027 και του μέσου μισθού πλήρους απασχόλησης στα 1.800 ευρώ στο τέλος της τετραετίας.
Στο πλαίσιο των προτάσεών του για την ενέργεια, ο Αλέξης Τσίπρας εξήγγειλε τη θέσπιση ελάχιστης εγγυημένης ποσότητας ρεύματος σε προσιτή τιμή, στοχεύοντας σε μεσοσταθμική μείωση των λογαριασμών κατά 30%.
Η προστασία από τις διακυμάνσεις της αγοράς θα βασίζεται στην ανάκτηση του δημόσιου στρατηγικού ρόλου της ΔΕΗ, η οποία καλείται να λειτουργήσει ως εγγυητής χαμηλότερου τιμολογίου, αγοραστής καθαρής ενέργειας και επενδυτής στα δίκτυα.
Παράλληλα, υπογράμμισε πως η αποτελεσματικότητα της δημόσιας ΔΕΗ θα κρίνεται από την ελάφρυνση νοικοκυριών και επιχειρήσεων παρά από τα μερίσματα των μετόχων.
Τέλος, δεσμεύτηκε για την πλήρη απαγόρευση διακοπών ρεύματος σε ευάλωτους πολίτες, προτού περάσει στο επόμενο μέτωπο ακρίβειας που αφορά το ράφι.
Στο επίκεντρο έθεσε την ίδρυση του Εθνικού Ταμείου Σύγκλισης.
Όπως τόνισε, πρόκειται για μια νέα επενδυτική μηχανή με πρωτογενή κεφάλαια 12 δισεκατομμυρίων ευρώ στην τετραετία, τα οποία θα προέλθουν από το ΠΔΕ, εγχώριες επιχειρήσεις και την ανακατεύθυνση των εσόδων από την Golden Visa.
Με τη μόχλευση ιδιωτικών κεφαλαίων, η επενδυτική ικανότητα μπορεί να αγγίξει τα 25 δισεκατομμύρια στην τετραετία και τα 50 δισεκατομμύρια σε ορίζοντα δεκαετίας, στοχεύοντας στην αύξηση των επενδύσεων στον ευρωπαϊκό μέσο όρο, τη δυναμική ενίσχυση της μεταποίησης και την ώθηση της έρευνας στο 2% του ΑΕΠ.
Στους δε συνταξιούχους ο πρώην Πρωθυπουργός ανακοίνωσε το τέλος στη συμμετοχή τους στα φάρμακα και ένα Εθνικό Σύστημα Φροντίδας ηλικιωμένων και ατόμων με αναπηρία.
Τέλος, ο Τσίπρας ανακοίνωσε την κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων και την αντικατάστασή τους από ένα νέο σύστημα πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.
Όπως εξήγησε, το νέο σύστημα θα είναι «αξιόπιστο και αδιάβλητο» και θα αποτιμά τη συνολική σχολική πορεία του μαθητή, αντί για «τρεις εβδομάδες αγωνίας τον Ιούνιο».
Η ομιλία
Με αιχμές κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη ξεκίνησε την ομιλία του στη Θεσσαλονίκη ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ Αλέξης Τσίπρας.
Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι την επόμενη φορά θα ρωτήσει τον Μητσοτάκη για το πότε θα κάνει την παρουσίασή του.
Στην συνέχεια ξεκίνησε λέγοντας τα εξής:
«Η αποψινή βραδιά είναι ξεχωριστή.
Γιατί εδώ στη Θεσσαλονίκη φιλοδοξούμε να σας παρουσιάσουμε, όχι ένα ακόμη πρόγραμμα μέτρων. Αλλά ένα όραμα αλλαγής. Αλλαγής παραδείγματος. Αλλαγής μοντέλου παραγωγής και οικονομίας. Αλλαγής πυξίδας και πορείας για τη χώρα και το λαό μας.
Γιατί αυτή είναι σήμερα η ανάγκη της χώρας.
Και αυτή την ανάγκη αναλαμβάνουμε απόψε να τη μετατρέψουμε σε σχέδιο διακυβέρνησης, για τη νέα Ελλάδα που οραματιζόμαστε. Για την Ελλάδα που μας αξίζει.
Ζούμε σε καιρούς μεγάλης διεθνούς αβεβαιότητας. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και τον Λίβανο, οι βομβαρδισμοί του Ιράν στις αραβικές χώρες και η γενοκτονία στη Γάζα από την ισραηλινή κυβέρνηση, διαμόρφωσαν ένα εξαιρετικά ασταθές διεθνές περιβάλλον.
Την ίδια ώρα, η τουρκική προκλητικότητα αναβαθμίζεται ανησυχητικά. Και η χώρα μας οφείλει να θωρακίσει την ασφάλειά της, να υπερασπιστεί αποφασιστικά τα κυριαρχικά της δικαιώματα, αλλά και την ειρήνη και τη σταθερότητας στην περιοχή.
Η γεωπολιτική αβεβαιότητα ωστόσο, μαζί με τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, αλλά και τον διαρκή κίνδυνο διεθνούς χρηματοπιστωτικής αστάθειας, είναι προκλήσεις που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.
Δίπλα σε αυτές, έχουμε και τις δικές μας δομικές αδυναμίες. Η χώρα γερνά, ο πληθυσμός εργάσιμης ηλικίας μειώνεται, η παραγωγικότητα παραμένει χαμηλή.
Η απάντησή σε αυτές τις προκλήσεις δε μπορεί να περιμένει.
Οφείλουμε άμεσα:
• Να αυξήσουμε την παραγωγική ικανότητα της χώρας.
• Να επιταχύνουμε τη σύγκλιση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
• Να κατακτήσουμε ισχυρότερη θέση στον νέο διεθνή καταμερισμό εργασίας.
Αυτοί οι τρεις στόχοι συγκροτούν την ανάγκη μίας νέας εθνικής στρατηγικής που θα συνδέει την ανάπτυξη με την οικονομική ασφάλεια. Αυτό που διεθνώς περιγράφεται πλέον με τον όρο securonomics.
Τι κάνει όμως η σημερινή κυβέρνηση για όλα αυτά; Επτά χρόνια είναι νομίζω αρκετά για να κριθεί.
Είχε αυτοδυναμία. Είχε χρόνο. Είχε πρωτοφανείς ευρωπαϊκούς πόρους.
Κι όμως αυτή η επταετία ήταν μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία.
Και σήμερα φτάσαμε να καλούμαστε να απαντήσουμε στο ερώτημα:
Ζούμε καλύτερα απ’ ό,τι ζούσαμε το 2019;
Και δυστυχώς η απάντηση της πλειοψηφίας των Ελλήνων είναι καθαρή.
Δεν ζούμε καλύτερα.
Για τους περισσότερους, η ζωή είναι πιο δύσκολη απ’ ό,τι ήταν το 2019, παρότι σήμερα δεν έχουμε μνημόνια.
Γιατί όμως; Γιατί μειώθηκε η αγοραστική μας δύναμη. Γιατί η κυβέρνηση αντιμετώπισε την ακρίβεια με επιδόματα, αντί να συγκρουστεί με τις στρεβλώσεις της αγοράς.
Είδε τον μισθό του εργαζόμενου ως κόστος. Τη στέγη ως επενδυτικό προϊόν.
Το δημόσιο σχολείο και το ΕΣΥ ως δαπάνες. Την περιφέρεια ως υποσημείωση. Και το κράτος δικαίου ως εμπόδιο στην ανεξέλεγκτη άσκηση εξουσίας.
Και ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Μια οικονομία με χαμηλούς μισθούς, αδύναμη παραγωγή και το πλούτο να συγκεντρώνεται στους λίγους.
Μια χώρα όπου το κατά κεφαλήν προϊόν παραμένει μόλις στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Όπου ένας στους τέσσερις κινδυνεύει από τη φτώχεια ή τον κοινωνικό αποκλεισμό. Όπου η στέγη απορροφά το 36% του εισοδήματος του πολίτη, περισσότερο από κάθε άλλη χώρα στην Ευρώπη. Και όπου σχεδόν ένας στους δύο Έλληνες δεν μπόρεσε να κάνει φέτος ούτε μία εβδομάδα διακοπές.
Οι αριθμοί λένε το ίδιο πράγμα: η οικονομία σταθεροποιήθηκε, αλλά η χώρα δεν προχώρησε. Η ανάπτυξη δεν έφτασε στη ζωή των πολλών.
Υπάρχει όμως και μια μεγαλύτερη ζημιά. Μια ζημιά που δεν μετριέται μόνο σε ευρώ.
Αυτά τα 7 χρόνια άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο κυβερνάται η χώρα.
Το 2019 κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί τι σήμαινε στην πράξη το Επιτελικό Κράτος. Η πρώτη μεγάλη απόφαση αυτού του συστήματος ήταν η υπαγωγή της ΕΥΠ απευθείας στο γραφείο του Πρωθυπουργού. Ο πρώτος νόμος αυτής της κυβέρνησης ήταν ήδη το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης. Ένα σκάνδαλο για το οποίο κάθε άλλος πρωθυπουργός οπουδήποτε αλλού, θα είχε παραιτηθεί. Αλλιώς, θα τον είχε καθαιρέσει το ίδιο του το κόμμα.
Σε οποιαδήποτε αναπτυγμένη χώρα του κόσμου. Ο ίδιος του ο ανιψιός, ο διευθυντής του Γραφείου του Πρωθυπουργού, έχει δημοσίως ομολογήσει με τη γλώσσα που χρησιμοποιεί η μαφία, ότι μπήκε εκείνος μπροστά για να μη φάει τη σφαίρα ο αρχηγός, το πραγματικό αφεντικό. Ανήκουστα πράγματα.
Το 2019, όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Έλληνες είχαμε πιστέψει ότι η διαφθορά, που ήταν μια από τις αιτίες της χρεοκοπίας, είχε πλέον αισθητά περιοριστεί. Σήμερα, επτά χρόνια μετά, το 97% των πολιτών πιστεύει ότι στη χώρα βασιλεύει η διαφθορά.
Γιατί η εξαίρεση έγινε κανόνας.
Οι απευθείας αναθέσεις και οι κλειστοί διαγωνισμοί έγιναν τρόπος διακυβέρνησης. Στο 58% των δημόσιων συμβάσεων κατατέθηκε μία μόνο προσφορά.
Τι σημαίνει μία προσφορά; Κανένας ανταγωνισμός. Καμία πίεση στην τιμή.
Γιατί οι έλεγχοι αποδυναμώθηκαν. Οι ανεξάρτητες αρχές αντιμετωπίστηκαν ως εμπόδιο. Γιατί η ευθύνη εξαφανίστηκε.
Όλες οι αποφάσεις συγκεντρώθηκαν στο Μαξίμου. Αλλά κάθε φορά που κάτι πηγαίνει στραβά, κανείς δεν γνωρίζει, κανείς δεν φταίει για τίποτα.
Αυτό ήταν τελικά το επιτελικό κράτος:
Όλη η εξουσία σε λίγα χέρια και καμία ευθύνη με όνομα και επώνυμο. Αυτή θλιβερή πραγματικότητα όμως έχει απομακρύνει τη χώρα μας από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Και είναι αυτή που ορίζει και το δίλημμα των επόμενων εκλογών: Διαιώνιση της διαφθοράς ή κυβερνητική αλλαγή; Διαφθορά ή εντιμότητα ; Γιατί η διαφθορά δεν έχει να κάνει μόνο με την ηθική στην πολιτική.
Είναι κρίσιμος όρος για την οικονομία. Γιατί κάθε ευρώ που χάνεται, λείπει από τα δημόσια νοσοκομεία. Λείπει από τα δημόσια σχολεία. Κι εμφανίζεται στην τιμή των προϊόντων, στο σουπερμάρκετ. Στο λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος.
Η βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού είναι μία: Να τελειώνουμε με αυτό το σάπιο σύστημα. Για αυτό πιστεύουμε ότι η χώρα μας χρειάζεται πριν από όλα μια Ηθική Επανάσταση. Και αυτό σημαίνει τρεις λέξεις με πραγματικό περιεχόμενο:
Διαφάνεια. Έλεγχος. Λογοδοσία. Γιατί οι ισχυροί θεσμοί δεν είναι πολυτέλεια. Είναι η προϋπόθεση για μια δίκαιη οικονομία που θα αναπτύσσεται για λογαριασμό όλων.
Σχεδόν μισό αιώνα μετά την ένταξή μας στην ΕΟΚ, μοιάζουμε περισσότερο με χώρα των Βαλκανίων και όχι με μια τυπική ευρωπαϊκή χώρα. Πρώτοι στις τιμές, αλλά τελευταίοι στους μισθούς και στην αγοραστική δύναμη. Προτελευταίοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 ως προς το κατά κεφαλήν προϊόν. Ξεκινήσαμε δέκατοι. Χώρες που ξεκίνησαν πολύ πίσω από εμάς, μάς έχουν πια προσπεράσει.
Και αυτό αποτελεί εθνική υποχώρηση.
Για δεκαετίες, οι ελληνικές οικογένειες στηρίζονταν σε μια απλή βεβαιότητα: ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν καλύτερα από ότι οι γονείς τους. Ότι το αύριο θα είναι καλύτερο από το χθες. Αυτό ήταν το πραγματικό Κοινωνικό Συμβόλαιο της Μεταπολίτευσης.
Σήμερα, για πρώτη φορά, μια ολόκληρη γενιά ζει με την τρομακτική βεβαιότητα ότι θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη.
Πώς απαντάμε, λοιπόν, σε αυτό το πισωγύρισμα; Αρκεί ένας κατάλογος μέτρων; Όχι!
Χρειάζεται όραμα. Σχέδιο. Αλλαγή πορείας. Χρειάζεται ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, με έναν μεγάλο, διττό στόχο:
Σύγκλιση με την Ευρώπη. Σύγκλιση και μέσα στην Ελλάδα. Να κλείσουμε την απόσταση από τις ευρωπαϊκές χώρες.
Αλλά και την απόσταση εντός της χώρας μας, ανάμεσα στους πολλούς και τους λίγους, Την απόσταση ανάμεσα στην Αθήνα και την περιφέρεια. Ανάμεσα σε εκείνους που έχουν ευκαιρίες και σε εκείνους που μένουν πίσω.
Αυτή η μάχη, η μάχη απέναντι στις ανισότητες, είναι για μας ο Νέος Πατριωτισμός.
Και το σχέδιό μας θα μπορούσε να χωρέσει σε τρεις μόνο φράσεις:
• Να παράγουμε περισσότερο.
• Να μοιραζόμαστε δικαιότερα.
• Να ζούμε καλύτερα.
Αυτή είναι η πυξίδα της ΕΛΑΣ. Γιατί παραγωγή και δικαιοσύνη δεν είναι αντίπαλοι. Είναι οι δύο όψεις της ίδιας προόδου.
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από την πρώτη μας δέσμευση: Να παράγουμε περισσότερο.
Ξεκινάω με μια αλήθεια που πρέπει να ακουστεί δυνατά: Οι Έλληνες δουλεύουμε περισσότερες ώρες από σχεδόν όλους τους Ευρωπαίους. Το έλλειμμα στη χώρα μας δεν είναι έλλειμμα εργατικότητας. Είναι έλλειμα παραγωγικότητας, επενδύσεων, και τεχνολογίας. Η παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας παραμένει 45% χαμηλότερη από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Γι’ αυτό οι χαμηλοί μισθοί δεν είναι συγκριτικό πλεονέκτημα. Είναι η άλλη όψη της χαμηλής παραγωγικότητας και το βασικό κίνητρο για να παραμένει μια επιχείρηση σε δραστηριότητες μικρής προστιθέμενης αξίας.
Δεν ζητάμε λοιπόν από τους ίδιους ανθρώπους να δουλεύουν περισσότερο για λιγότερα. Ζητάμε να αποδίδει περισσότερο η δουλειά τους. Χρειάζεται λοιπόν αλλαγή αναπτυξιακής στρατηγικής.
Και μια νέα Βιομηχανική Πολιτική.
Να διευρύνουμε τη παραγωγική μας βάση. Να παράγουμε περισσότερο. Γιατί στηριζόμαστε υπερβολικά στην κατανάλωση, στις εισαγωγές και στα ακίνητα. Και το έλλειμα στο εξωτερικό ισοζύγιο ολοένα και διευρύνεται.
Τι σημαίνει, όμως, νέα βιομηχανική πολιτική;
Σημαίνει ότι δεν επιλέγουμε φίλους επιχειρηματίες. Επιλέγουμε τις παραγωγικές δυνατότητες που χρειάζεται η χώρα.
Και στηρίζεται σε τρεις αρχές:
Καταρχήν, εθνικές προτεραιότητες. Τι πρέπει να μπορεί να παράγει η Ελλάδα σε δέκα χρόνια από σήμερα;
• Φάρμακα και βιοτεχνολογία.
• Ποιοτικά τρόφιμα.
• Ενεργειακό εξοπλισμό και συστήματα αποθήκευσης.
• Ναυτιλιακή τεχνολογία.
• Κρίσιμα υλικά.
• Αμυντικά προϊόντα
• Και σύγχρονα δίκτυα μεταφορών.
Εκεί κατευθύνουμε τη χρηματοδότηση, την έρευνα, τις υποδομές και την εκπαίδευση. Με συγκεκριμένο προϋπολογισμό και δημόσιο απολογισμό κάθε χρόνο.
Δεύτερον, το κράτος επενδύει μακροπρόθεσμα και με τόλμη στην προστιθέμενη αξία.
Στηρίζει νέες τεχνολογίες, μεγάλες υποδομές και επενδύσεις που αποδίδουν σε βάθος χρόνου. Και όταν μια επένδυση που χρηματοδότησε ο πολίτης πετυχαίνει, ένα μέρος του οφέλους επιστρέφει στην κοινωνία.
Τρίτον, ούτε ένα ευρώ δημόσιου χρήματος χωρίς όρους.
Κάθε επιχείρηση που χρηματοδοτείται οφείλει να δημιουργεί αξία και σταθερές θέσεις εργασίας στην Ελλάδα.
Να εφαρμόζει τις συλλογικές συμβάσεις. Να μεταφέρει τεχνολογία και να ενισχύει τις εξαγωγές.
Όλα τα ποσά και οι δικαιούχοι θα είναι φανερά και δημόσια. Όποιος παραβιάζει τους όρους, επιστρέφει τα χρήματα και αποκλείεται από νέα χρηματοδότηση.
Και βάζουμε τρεις καθαρούς στόχους:
• Επενδύσεις στον ευρωπαϊκό μέσο όρο,
• ισχυρότερη μεταποίηση,
• έρευνα κοντά στο 2% του ΑΕΠ.
Και δημιουργούμε τα εργαλεία για να το πετύχουμε:
Έναν ενιαίο φορέα βιομηχανικής πολιτικής, αντί για δεκάδες υπηρεσίες που δεν συντονίζονται.
Μία ψηφιακή διαδικασία αδειοδότησης, με ανώτατο χρόνο τις 90 ημέρες.
Γιατί σήμερα η αδειοδότηση δεν είναι διαδικασία. Είναι τιμωρία.
Μακροχρόνια συμβόλαια ενέργειας με σταθερές τιμές, ώστε η επιχείρηση να γνωρίζει το κόστος της πριν επενδύσει. Σύγχρονες βιομηχανικές ζώνες και κέντρα εφαρμοσμένης τεχνολογίας σε κάθε περιφέρεια, ώστε και η μικρή επιχείρηση να έχει πρόσβαση σε εξοπλισμό, δοκιμές και εξειδικευμένους επιστήμονες. Και σύνδεση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με τις μεγάλες επενδύσεις, ώστε ένα μεγαλύτερο μέρος κάθε έργου να παράγεται εδώ, από ελληνικές επιχειρήσεις και εργαζομένους.
Δεν επιδοτούμε απλώς την οικονομία. Χτίζουμε την παραγωγική δύναμη της χώρας.
Και την επιτυχία θα τη μετρήσουμε από το πόσες ελληνικές επιχειρήσεις θα παράγουν περισσότερα, θα δημιουργήσουν νέες και καλές δουλειές και θα εξάγουν για πρώτη φορά. Όχι πια δημόσιο χρήμα, χωρίς μετρήσιμο δημόσιο αποτέλεσμα.
Όλα αυτά όμως χρειάζονται πόρους με ορίζοντα δεκαετίας. Και ως γνωστόν η σημερινή κυβέρνηση σπατάλησε τη μεγαλύτερη αναπτυξιακή ευκαιρία από την είσοδό μας στην ΕΕ, το ΤΑΑ. Γι’ αυτό καλούμαστε σήμερα, είτε να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα, είτε να δημιουργήσουμε εμείς, με τις δικές μας δυνάμεις, τη νέα αναπτυξιακή μας ευκαιρία.
Επιλέγουμε το δεύτερο.
Δημιουργούμε το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης, τη νέα επενδυτική μηχανή της επόμενης δεκαετίας.
Με πρωτογενή κεφάλαια 12 δισεκατομμυρίων στην τετραετία: Ενάμισι δισεκατομμύριο τον χρόνο από το εθνικό σκέλος των δημοσίων επενδύσεων. 500 εκ από τη συμμετοχή εγχώριων επιχειρήσεων. Και ένα δισεκατομμύριο τον χρόνο από την ανακατεύθυνση των εσόδων από την Golden Visa. Όπου σταματάμε να πουλάμε τα σπίτια των παιδιών μας και αρχίζουμε να χρηματοδοτούμε τη δουλειά τους.
Με μόχλευση ιδιωτικών κεφαλαίων, η επενδυτική ικανότητα μπορεί να προσεγγίσει εύκολα τα 25 δισεκατομμύρια στην τετραετία κάτι που μεταφράζεται σε δύναμη πυρός άνω των 50 δισεκατομμυρίων σε ορίζοντα δεκαετίας.
Ο κανόνας είναι απόλυτος.
Το Ταμείο δεν μοιράζει επιδοτήσεις. Χρηματοδοτεί στόχους με δημόσιο έλεγχο, ώριμα έργα και μετρήσιμο αποτέλεσμα.
Η διαφορά του βρίσκεται στο σχέδιο αλλά και στη διακυβέρνηση. Επαγγελματική διοίκηση, ανεξάρτητη αξιολόγηση, πλήρης δημοσιότητα των κινδύνων και επανεπένδυση κάθε δημόσιας απόδοσης.
Ο εμβληματικός πυρήνας των στόχων είναι καθαρός:
• Υδατική ασφάλεια και σύγχρονα αρδευτικά δίκτυα.
• Ελληνική αλυσίδα φωτοβολταϊκών, μπαταριών και αποθήκευσης.
• Προσιτή κατοικία σε δημόσια γη.
• Σιδηροδρομικός εμπορευματικός διάδρομος από τα λιμάνια μας προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη.
• Αγροδιατροφικά συμπλέγματα που μετατρέπουν το χύδην προϊόν σε τεχνολογία, επωνυμία και εξαγωγή.
• Κοινωνικές υποδομές νέας γενιάς, κλιματική ανθεκτικότητα, ναυπηγοεπισκευή και βιομηχανίες διπλής χρήσης.
Όχι σκόρπια έργα. Αλλά συγκεκριμένοι στόχοι που αλλάζουν τον χάρτη της χώρας.
Τον πρώτο χρόνο οργανώνουμε τους στόχους και ωριμάζουμε τα έργα. Στην τετραετία θεμελιώνουμε τις νέες υποδομές.
Στη δεκαετία αλλάζουμε τον παραγωγικό χάρτη της χώρας.
Κι η παραγωγική ανασυγκρότηση πρέπει να φτάνει μέχρι την τσέπη του πολίτη. Γιατί η ενέργεια δεν είναι θέμα μόνο της βιομηχανίας.
Είναι και θέμα του λογαριασμού του κάθε νοικοκυριού. Ο στόχος μας για την ενέργεια περιγράφεται σε τρεις λέξεις. Καθαρότερη, φθηνότερη, ασφαλέστερη.
Χτίζουμε επίσης ελληνική αλυσίδα αξίας. Γραμμή συναρμολόγησης φωτοβολταϊκών, μονάδα συστημάτων αποθήκευσης με ελληνικό σχεδιασμό, ολοκλήρωση της διασύνδεσης των νησιών, ώστε να πάψουμε επιτέλους να καίμε πετρέλαιο για να ανάψει μια λάμπα στο Αιγαίο. Η πράσινη μετάβαση γίνεται παραγωγή και ιδιοκτησία, όχι απλώς εισαγωγή εξοπλισμού.
Γιατί το ενεργειακό κόστος δεν είναι μόνο κοινωνικό ζήτημα. Είναι κρίσιμο στοιχείο της ανταγωνιστικότητας και της δυνατότητας της χώρας να διατηρεί βιομηχανία, θέσεις εργασίας και τεχνογνωσία.
Η ενέργεια παύει να είναι μηχανισμός αβεβαιότητας και αισχροκέρδειας. Γίνεται υποδομή παραγωγής, ασφάλειας και χαμηλότερου κόστους. Και το όφελος δεν θα μένει στη χονδρική αγορά. Θα φτάνει στον λογαριασμό.
Και για τον αγρότη.
Το νερό αντιμετωπίζεται ως παραγωγική υποδομή και ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Με ενιαίο έργο ταμίευσης και εκσυγχρονισμού των αρδευτικών δικτύων στη Θεσσαλία και στην κεντρική Ελλάδα. Με Τράπεζα γης που μισθώνει μακροχρόνια δημόσιες εκτάσεις σε νέους αγρότες. Με πολυετείς συμβάσεις παραγωγής με εγγυημένη ποσότητα και τιμή που δεν καθορίζεται μονομερώς. Και με υποχρεωτική ιχνηλασιμότητα, για να τελειώνουμε με τις ελληνοποιήσεις.
Πρότυπό μας οι συνεταιρισμοί της Δανίας και της Ολλανδίας που ελέγχουν όλη την αλυσίδα, από το χωράφι ως το ράφι και παραμένουν ιδιοκτησία των παραγωγών.
Κι από την παραγωγή της γης, περνάμε στην παραγωγή του μέλλοντος.
Δεν έχουμε την κλίμακα για να ανταγωνιστούμε τα μεγαλύτερα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης. Έχουμε όμως τη δυνατότητα να επιλέξουμε πεδία και να γίνουμε πρώτοι σε αυτά.
Δημιουργούμε δημόσια υποδομή υπολογιστικής ισχύος και δεδομένων, με εγγυημένη πρόσβαση για ερευνητικές ομάδες, νοσοκομεία, σχολεία και μικρές επιχειρήσεις. Και τέσσερα πεδία προτεραιότητας.
• Υγεία και διάγνωση.
• Ενέργεια και δίκτυα.
• Ναυτιλία και εφοδιαστική αλυσίδα.
• Πρόληψη καταστροφών.
Και επειδή η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη, κάθε αλγόριθμος που κρίνει τη ζωή ενός πολίτη μπαίνει σε δημόσιο μητρώο και υπόκειται σε ανθρώπινη επανεξέταση. Και απαγορεύεται η μαζική βιομετρική παρακολούθηση σε δημόσιους χώρους./ Για τον σιδηρόδρομο θα πω μία μόνο φράση, και θέλω να ακουστεί ως όρκος.
Η πρώτη και αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα είναι η ασφάλεια.
• Πλήρης λειτουργία σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης.
• Πιστοποίηση του προσωπικού.
• Ανεξάρτητη διερεύνηση κάθε συμβάντος.
• Και μόνο κατόπιν αυτών, μιλάμε για ταχύτητες και για διαδρόμους.
Και αφού εξασφαλίσουμε τα απαραίτητα.
Σχεδιασμός για ενιαίο σύστημα μεταφοράς εμπορευμάτων από τα ελληνικά λιμάνια προς τα Βαλκάνια. Γιατί θέλουμε τα λιμάνια μας κόμβους ενός εθνικού δικτύου, όχι φιλέτα προς πώληση.
Και για τη ναυτιλία, είναι αδιανόητο, τη στιγμή που ελέγχουμε τον μεγαλύτερο στόλο στον κόσμο, να εισάγουμε σχεδόν όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό.
• Ανασυγκροτούμε τη ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία σε Πέραμα, Ελευσίνα, Σύρο και Χαλκίδα.
• Και οργανώνουμε προγράμματα πρακτικής άσκησης με αμοιβή και ασφάλιση, για κάθε σπουδαστή των Ναυτικών Ακαδημιών.
Γιατί δεν γίνεται να είμαστε η πρώτη ναυτιλιακή δύναμη του κόσμου και να μην έχουμε ελληνικό πλήρωμα.
Βασικός πυλώνας όμως, του σχεδιασμού μας για να παράγουμε περισσότερα, είναι η σταδιακή μετάβαση από μια Ελλάδα που συγκεντρώνει σχεδόν τα πάντα, πληθυσμό, πλούτο, υπηρεσίες στην Αττική, σε μια πολυκεντρική Ελλάδα.
Γιατί ξέρουμε ότι αν δεν αναπτυχθούμε ισόρροπα δεν θα παράγουμε περισσότερα. Μεταφέρουμε λοιπόν σταδιακά υπηρεσίες και διοικητικές θέσεις στη περιφέρεια. Σε βάθος δεκαετίας, πέντε υπουργεία μετακινούνται εκτός Αττικής.
• Το βιομηχανίας στη Θεσσαλονίκη.
• Το Αγροτικής Ανάπτυξης στη Λάρισα.
• Το Τουρισμού στο Ηράκλειο Κρήτης.
• Το Νησιωτικής Πολιτικής στη Λέσβο.
• Και το Ψηφιακής Πολιτικής στη Κοζάνη.
• Ενώ σχεδιάζουμε Ειδική Ζώνη Αμυντικής Βιομηχανίας στη Θράκη.
Δημιουργούμε περιφερειακές αλυσίδες αξίας και εξασφαλίζουμε στέγη, εργασία, υγεία, εκπαίδευση και καθολική ψηφιακή συνδεσιμότητα σε κάθε τόπο.
Αποκέντρωση, όμως, δεν σημαίνει απλώς μετακίνηση υπηρεσιών. Σημαίνει μεταφορά εξουσίας, ευθύνης και πόρων πιο κοντά στον πολίτη.
Με το Σχέδιο «Αριστοτέλης» σχεδιάζουμε την Ελλάδα από κάτω προς τα πάνω:
• Διορθώνουμε τις αναγκαστικές συνενώσεις όπου δεν υπάρχει γεωγραφική, λειτουργική και κοινωνική συνοχή.
• Αναγεννούμε τις Κοινότητες και ενισχύουμε Δήμους και Περιφέρειες.
• Με καθαρές αρμοδιότητες, προσωπικό και σταθερούς, προβλέψιμους πόρους.
Γιατί ισχυρή Αυτοδιοίκηση σημαίνει πιο δημοκρατικό και πιο αποτελεσματικό κράτος.
Και με την ευκαιρία επιτρέψτε μου δυο λόγια για τη πόλη σας, τη Θεσσαλονίκη.
Όραμά μας η Θεσσαλονίκη Μητρόπολη των Βαλκανίων. Πράσινη, λειτουργική, ανθεκτική. Καθιερώνουμε ένα ισχυρό πολυμερές πλαίσιο διαβαλκανικής εμπορικής και οικονομικής συνεργασίας με τις όμορες Βαλκανικές χώρες, με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη. Συνδέουμε τα δίκτυα μεταφορών, τους σιδηροδρόμους, τα λιμάνια, την ενέργεια και τις υποδομές των γειτονικών μας χωρών. Αναδεικνύουμε έτσι τη Θεσσαλονίκη σε παραγωγικό και διαμετακομιστικό κόμβο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Οι βασικές πύλες και υποδομές της μητροπολιτικής περιοχής — λιμάνι, αεροδρόμιο, σιδηρόδρομος, οδικό δίκτυο και logistics, λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύστημα.
Συνδέουμε τα έργα υποδομής με την καθημερινότητα, την παραγωγική ανάπτυξη, την προστασία από την κλιματική κρίση και την ποιότητα ζωής στην Πόλη. Με Μητροπολιτικό δίκτυο μετακινήσεων. Με την επέκταση του Μετρό Δυτικά. Με Ενιαίο Σχέδιο Ανάπλασης του παραλιακού Μετώπου. Έτσι η Θεσσαλονίκη θα γίνει μετρήσιμα καλύτερη πόλη για να ζεις, να εργάζεσαι, να επιχειρείς.
Αγαπητές φίλες και φίλοι,
Όλα αυτά που σχεδιάζουμε δημιουργούν πλούτο. Ο πλούτος, όμως, δεν μοιράζεται από μόνος του. Σήμερα συσσωρεύεται προκλητικά σε λίγα μόνο χέρια. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να αντιστραφεί.
Γι’ αυτό η δεύτερή μας δέσμευση είναι καθαρή: ο πλούτος που δημιουργούμε θα μοιράζεται δικαιότερα. Όχι αυξάνοντας τους φόρους για όλους. Αλλά ζητώντας περισσότερα από όσους έχουν περισσότερα και ελαφρύνοντας την μισθωτή εργασία και τη μικρή επιχείρηση.
Γιατί φορολογική δικαιοσύνη δεν σημαίνει τιμωρία της επιχειρηματικότητας. Σημαίνει δίκαιοι κανόνες και δίκαια βάρη. Για αυτό και προχωράμε σε μια μεγάλη, καθαρή τομή δικαιοσύνης. Θεσπίζουμε Πατριωτική Εισφορά για το ισχυρότερο 1% των Ελλήνων:
Ένα ευρώ τον χρόνο για κάθε εκατό ευρώ καθαρής περιουσίας, σε αντικατάσταση των άλλων γενικών επιβαρύνσεων πάνω στην ίδια περιουσία.
Ένα τοις εκατό στο ισχυρότερο ένα τοις εκατό
. Για το εκατό τοις εκατό της κοινωνίας. Είναι όρος κοινωνικής συνοχής. Είναι πράξη ευθύνης. Είναι πατριωτικό καθήκον.
Μια χώρα που ζητά από τις οικογένειες να αντέξουν και από τις μικρές επιχειρήσεις να επενδύσουν, δεν μπορεί να εξαιρεί από την εθνική προσπάθεια εκείνους που έχουν τη μεγαλύτερη δύναμη.
Και για να εφαρμοστεί δίκαια, ολοκληρώνουμε επιτέλους το περιουσιολόγιο, με αυστηρή προστασία δεδομένων και αποκλειστική χρήση για φορολογικό έλεγχο.
Όμως φορολογική δικαιοσύνη σημαίνει και να πληρώνουν λιγότερα όσοι σηκώνουν σήμερα δυσανάλογο βάρος.
Γι’ αυτό ελαφρύνουμε την οικογένεια, την εργασία και τη μικρή επιχείρηση. Διπλασιάζουμε την έκπτωση φόρου για τις οικογένειες με παιδιά. Γιατί σε αυτή τη χώρα που αντιμετωπίζει υπαρξιακό δημογραφικό έλλειμα δεν μπορεί να επιδοτείται περισσότερο το αυτοκίνητο από το παιδί.
Καταργούμε το τέλος επιτηδεύματος για κάθε επιχείρηση.
Καταργούμε την προκαταβολή φόρου για τις ατομικές επιχειρήσεις.
Μειώνουμε τη προκαταβολή φόρου για τα νομικά πρόσωπα.
Σκεφτείτε τον παραλογισμό: ο μικρός επαγγελματίας πληρώνει φόρο για εισόδημα που δεν έχει ακόμη αποκτήσει. Προκαταβάλλει χρήματα για δουλειά που δεν ξέρει αν θα έχει. Αυτό επιτέλους τελειώνει. Όπως τελειώνει και η ομηρία για χιλιάδες συμπολίτες μας, θύματα της κρίσης.
Δίνουμε πραγματική Δεύτερη Ευκαιρία σε δανειολήπτες ή σε εγγυητές που έχασαν περιουσία για δάνεια που δόθηκαν στα χρόνια της κρίσης. Ανακτούν φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα, ώστε να μπορούν ξανά να ενταχθούν στην οικονομική ζωή.
Να εργαστούν, να επιχειρήσουν και να σταθούν στα πόδια τους. Όσοι κατάφεραν υπερβάλλοντάς δυνάμεις, να είναι συνεπείς μέσα από ρυθμίσεις, διαγράφονται από τον Τειρεσία.
Και για όσους σήμερα βρίσκονται εκ νέου σε ασφυκτική πίεση εξ αιτίας της πληθωριστικής κρίσης, επαναλαμβάνουμε το πρόγραμμα ρυθμίσεων του 2015 για φορολογικές και ασφαλιστικές οφειλές. 120 δόσεις στη βασική οφειλή με διαγραφή των προσαυξήσεων. Και τώρα έρχομαι, στο άλλο σκέλος της δικαιότερης φορολόγησης, γιατί το ένα δεν στέκεται χωρίς το άλλο.
Το εισόδημα από κεφάλαιο δεν μπορεί να έχει μόνιμα ευνοϊκότερη μεταχείριση από ό,τι το εισόδημα από εργασία.
Θεσμοθετούμε προοδευτική κλίμακα στη φορολόγηση των μερισμάτων.
• Αυξημένη φορολόγηση των ακινήτων νομικών προσώπων που μένουν κλειστά ως τοποθέτηση.
• Επαρκέστερη φορολόγηση των τυχερών παιγνίων.
• Και καταργούμε τις προκλητικές φοροαπαλλαγές του μεγάλου πλούτου.
Και στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου μια ειδική αναφορά.
Η φορολογική δικαιοσύνη δεν μπορεί να σταματά στο κατώφλι των συστημικών τραπεζών.
Που σήμερα δεν πληρώνουν ούτε ευρώ φόρο, παρότι μοιράζουν δισεκατομμύρια κέρδη στους μετόχους τους.
Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα ανακεφαλαιοποιήθηκε με δημόσιο χρήμα.
Ο λαός το πλήρωσε με μειώσεις μισθών και συντάξεων, με φτωχοποίηση, με παιδιά που έφυγαν στο εξωτερικό.
Δεν τα θυμίζουμε για να ξαναγράψουμε το παρελθόν. Τα θυμίζουμε γιατί η εκκρεμότητα δεν έχει κλείσει. Και είναι ζήτημα δικαιοσύνης να κλείσει.
Οι τράπεζες επιταχύνουν την αποκατάσταση της κεφαλαιακής τους επάρκειας με ίδια κεφάλαια, στην επόμενη τριετία, αντί να μοιράζουν μερίσματα. Με σχέδιο σύμφωνο με τους κανόνες του ευρωπαϊκού εποπτικού πλαισίου, σε συνεννόηση με τον Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό και χωρίς κίνδυνο για την κεφαλαιακή επάρκεια, τις καταθέσεις ή τη ροή πιστώσεων προς την οικονομία. Και στη τετραετία πληρώνουν φόρο κανονικά, όπως όλες οι άλλες επιχειρήσεις.
Δεν ζητάμε κάποιο προνόμιο για το κράτος. Αλλά τη στοιχειώδη ανταπόδοση προς τον φορολογούμενο που εγγυήθηκε τη σταθερότητα του συστήματος.
Και έρχομαι τώρα στο μεγάλο στοίχημα: Να ξαναδώσουμε αξία στην εργασία.
Γιατί δεν μας αρκεί να αυξάνονται οι μισθοί ονομαστικά, αν στο τέλος του μήνα αγοράζουν λιγότερα.
Σήμερα η πραγματική αξία του μέσου μισθού παραμένει περίπου 22% χαμηλότερη συγκριτικά με το 2009. Γι’ αυτό θέτουμε δύο συγκεκριμένους και συνδεδεμένους στόχους:
Κατώτατος μισθός 1.000 ευρώ μέσα στο 2027 και μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης 1.800 ευρώ στο τέλος της τετραετίας.
Η αύξηση του κατώτατου δίνει την πρώτη ώθηση σε ολόκληρη τη μισθολογική κλίμακα. Και πάνω σε αυτή χτίζουμε με συλλογικές διαπραγματεύσεις, κλαδικές συμβάσεις και αυξήσεις που συμβαδίζουν με την παραγωγικότητα. Στόχος μας ο μισθός να ξανακερδίσει πραγματική αγοραστική δύναμη και ο εργαζόμενος δίκαιο μερίδιο από την ανάπτυξη που ο ίδιος παράγει.
Έτσι και η οικονομία κερδίζει.
Γιατί οι καλύτεροι μισθοί, όταν συνδέονται με δεξιότητες, συλλογικές συμβάσεις και επενδύσεις, λειτουργούν ως εργαλείο εκσυγχρονισμού. Ωθούν τις επιχειρήσεις να επενδύσουν σε τεχνολογία και μεταφέρουν μέρος της αύξησης της παραγωγικότητας σε αυτούς που τη δημιουργούν.
Η μάχη όμως, για καλύτερες δουλειές και καλύτερους μισθούς, δεν αρχίζει στην πρώτη δουλειά. Αρχίζει πολύ νωρίτερα. Αρχίζει από το πρώτο σχολείο. Γι’ αυτό για μας η Παιδεία δεν είναι ακόμη ένα κεφάλαιο του προγράμματός μας.
Είναι το θεμέλιο ολόκληρου του σχεδίου μας.
Γιατί χωρίς Δημόσια Παιδεία υψηλής ποιότητας, δεν υπάρχει ισότητα ευκαιριών. Δεν υπάρχει κοινωνική κινητικότητα. Δεν υπάρχει παραγωγική Ελλάδα.
Στη χώρα μας σήμερα, το δημόσιο σχολείο έχει μετατραπεί σε προθάλαμο ιδιωτικής δαπάνης.
Η οικογένεια πληρώνει τον φόρο για το δημόσιο σχολείο. Και μετά πληρώνει ξανά, το φροντιστήριο, τα ιδιαίτερα, τις ξένες γλώσσες.
Τον πληρώνουν όλοι αυτόν τον φόρο, αλλά βαραίνει ασύγκριτα περισσότερο αυτόν που έχει λιγότερα. Και το αποτέλεσμα το ξέρετε. Δύο παιδιά με τις ίδιες δεξιότητες και την ίδια προσπάθεια δεν έχουν την ίδια πορεία. Έχει σημασία, τι μπορούσε να πληρώσει η οικογένειά τους. Αυτό δεν είναι εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι μηχανή αναπαραγωγής της ανισότητας.
Τι κάνουμε λοιπόν:
Πρώτον, στηρίζουμε αυτούς που κρατούν το σχολείο όρθιο.
Με μισθούς αξιοπρέπειας για τους εκπαιδευτικούς με αυξήσεις, αρχικά ύψους 300 ευρώ το μήνα.
Με πρόσληψη 30.000 νέων εκπαιδευτικών. Και ενίσχυση της παιδαγωγικής αυτονομίας τους. Με την κατάργηση του τιμωρητικού νόμου Κεραμέως και εισαγωγή ουσιαστικής ολιστικής αξιολόγησης που στηρίζει τον εκπαιδευτικό και βελτιώνει το σχολείο.
Δεύτερον, δεν περιμένουμε την ανισότητα να γίνει μοίρα.
Την αντιμετωπίζουμε έγκαιρα.
Γιατί οι ανισότητες δεν εμφανίζονται ξαφνικά στο λύκειο.
Ξεκινούν από τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού.
Γι’ αυτό εξασφαλίζουμε δωρεάν προσχολική εκπαίδευση για κάθε παιδί. Δωρεάν σχολική σίτιση για κάθε μαθητή του Δημοτικού.
Περισσότερα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης, ώστε η φροντίδα και η μάθηση να μη σταματούν στη μία το μεσημέρι. Αλλά και ψυχολόγο σε κάθε σχολικό συγκρότημα. Γιατί ξέρουμε τι έχουν περάσει τα παιδιά μας τα τελευταία χρόνια. Και ξέρουμε ότι δεν αρκεί να το διαπιστώνουμε.
Πρέπει να είμαστε δίπλα τους.
Τρίτον, φέρνουμε τη μαθησιακή ενίσχυση μέσα στο σχολείο.
Καθιερώνουμε δωρεάν ενισχυτική διδασκαλία μέσα στο δημόσιο σχολείο, με ολιγομελή τμήματα και αμειβόμενους εκπαιδευτικούς. Και δίνουμε πρόσθετους πόρους και προσωπικό στα σχολεία με τις μεγαλύτερες ανάγκες.
Και τέταρτον, η μεγάλη τομή. Καταργούμε τις Πανελλαδικές.
Και μεταβαίνουμε σε ένα αξιόπιστο, αδιάβλητο σύστημα πρόσβασης που αποτιμά τη συνολική σχολική πορεία και όχι τρεις εβδομάδες αγωνίας τον Ιούνιο. Δεν αλλάζουμε απλώς έναν τρόπο εξέτασης. Σπάμε τον μηχανισμό που μετατρέπει το οικογενειακό εισόδημα σε εκπαιδευτικό πλεονέκτημα.
Γιατί η νέα γενιά δεν ζητά προνόμια. Ζητά μια δίκαιη ευκαιρία.
Να μπορεί κάθε νέα και κάθε νέος να σπουδάσει, να προχωρήσει και να σταθεί στα πόδια του, χωρίς το εισόδημα των γονιών του να προδιαγράφει το μέλλον του.
Γι’ αυτό κάνουμε και μια μεγάλη επιλογή για 80.000 φοιτητές και φοιτήτριες που σπουδάζουν μακριά από το σπίτι τους, στα περιφερειακά πανεπιστήμια. Μια επιλογή για τα παιδιά και τις οικογένειές τους. Για τα δημόσια περιφερειακά πανεπιστήμια, που μπήκαν στο στόχαστρο της κυβέρνησης της ΝΔ προς όφελος των ιδιωτικών.
Και για τις ίδιες τις τοπικές κοινωνίες της περιφέρειας.
Κάθε φοιτητής περιφερειακού πανεπιστημίου που σπουδάζει μακριά από τον τόπο του θα λαμβάνει φοιτητική υποτροφία 500 ευρώ τον μήνα, για δέκα μήνες τον χρόνο. Για να μη γίνεται το κόστος διαβίωσης ο λόγος να εγκαταλείπει ένα παιδί τις σπουδές του.
Για να μη σηκώνει μια οικογένεια μόνη της ένα βάρος που δεν μπορεί να αντέξει.
Απευθυνόμαστε, όμως, και στους νέους επιστήμονες που έφυγαν από την Ελλάδα. Σε εκείνους που βρήκαν στο εξωτερικό τις ευκαιρίες που δεν τους έδωσε η πατρίδα τους. Χρηματοδοτούμε ερευνητικές θέσεις, σύγχρονο εξοπλισμό και αρχικό κεφάλαιο για ερευνητικές ομάδες που επιλέγουν να επιστρέψουν. Και εξασφαλίζουμε πραγματική προοπτική σταθερής εργασίας, ώστε η επιστροφή τους να μην είναι ένα προσωρινό στοίχημα, αλλά μια επιλογή ζωής.
Δεν τους ζητάμε να επιστρέψουν από νοσταλγία. Αλλά δεσμευόμαστε να χτίσουμε μια χώρα στην οποία θα αξίζει να επιστρέψουν./
Και τώρα που μιλάμε για τα παιδιά μας, θέλω να σταθώ στο πιο σημαντικό: Σε τι χώρα θ
Σχόλια αναγνωστών