Το «Νέο Σινικό Τείχος» αποτελεί μέρος του σχεδίου της Κίνας για τη μεταμόρφωση της φύσης
Στην Κίνα βρίσκεται η λεγόμενη «Θάλασσα του Θανάτου»: μια απέραντη, καυτή και σχεδόν άψυχη έρημος, όπου, για χιλιάδες χιλιόμετρα, δεν συναντά κανείς ούτε έναν θάμνο — μόνο ατελείωτους αμμόλοφους και καυτούς ανέμους.
Έτσι μοιάζει η έρημος Taklamakan, στην αυτόνομη περιοχή Xinjiang της Κίνας.
Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες και πιο αφιλόξενες ερήμους της χώρας.
Για δεκαετίες, επιστήμονες σε όλο τον κόσμο θεωρούσαν ότι βαθιά κάτω από την άμμο μιας τέτοιας ερήμου θα μπορούσε να υπάρχει μόνο το λεγόμενο «νεκρό» ή στάσιμο νερό.
Πρόκειται για νερό εξαιρετικά αλμυρό και ακατάλληλο για πόση ή άρδευση, το οποίο, όταν φτάνει στην επιφάνεια, μπορεί να αφήσει πίσω του μια λευκή κρούστα αλάτων.
Γεωλόγοι από την Κίνα αποφάσισαν να ελέγξουν οι ίδιοι αυτή την υπόθεση.
Έφτασαν στην έρημο με γιγάντια γεωτρύπανα, προχώρησαν σε βαθιές γεωτρήσεις στην άμμο και, σύμφωνα με τις αναφορές, βρέθηκαν μπροστά σε ένα εντυπωσιακό εύρημα.
Κάτω από την καυτή άμμο εντοπίστηκαν τεράστιες υπόγειες ποσότητες νερού. Τα αποθέματα αυτά θα μπορούσαν, σύμφωνα με τις σχετικές εκτιμήσεις, να αξιοποιηθούν για την ύδρευση οικισμών, την άρδευση καλλιεργειών και την προσπάθεια περιορισμού της εξάπλωσης της ερήμου.
Ζωντανό νερό στην έρημο
Η Κίνα πραγματοποιεί εδώ και πολλά χρόνια μια τεράστια προσπάθεια για την αντιμετώπιση της ερημοποίησης.
Στο βόρειο τμήμα της χώρας, το έδαφος ξηραίνεται, η βλάστηση υποχωρεί και η έρημος επεκτείνεται προς τις κατοικημένες περιοχές.
Οι ισχυροί άνεμοι μεταφέρουν τεράστιες ποσότητες ξηρής σκόνης, η οποία μπορεί να φτάσει μέχρι και την πρωτεύουσα, το Πεκίνο.
Κατά τη διάρκεια πρόσφατης επίσκεψής του στο βόρειο τμήμα της χώρας, ο Κινέζος πρόεδρος Xi Jinping κάλεσε τους τοπικούς αξιωματούχους να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για την αντιμετώπιση της ερημοποίησης.
Μία από τις βασικές μεθόδους είναι η φύτευση δέντρων και θάμνων.
Οι ρίζες των φυτών συγκρατούν το έδαφος και περιορίζουν τη μεταφορά άμμου από τους ανέμους.
Ωστόσο, υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα: τα φυτά χρειάζονται νερό.
Αν φυτευτούν εκατομμύρια δέντρα στην άκρη μιας ερήμου χωρίς επαρκή παροχή νερού, υπάρχει ο κίνδυνος να ξεραθούν και οι προσπάθειες να αποδειχθούν μάταιες.
Την ώρα που οι γεωλόγοι αναζητούσαν υπόγειο νερό στο Xinjiang, στη γειτονική Εσωτερική Μογγολία, Κινέζοι εργάτες πραγματοποιούσαν ένα ακόμη φιλόδοξο εγχείρημα: τη δημιουργία του λεγόμενου «Μεγάλου Πράσινου Τείχους».
Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούν μια απλή αλλά αποτελεσματική τεχνική, γνωστή ως «αχυρο-σκακιέρα».
Δέσμες ξερού άχυρου τοποθετούνται απευθείας μέσα στην άμμο, με μικρά τμήματα ύψους περίπου 10 έως 15 εκατοστών να παραμένουν πάνω από την επιφάνεια. Από ψηλά, η διάταξη θυμίζει μια τεράστια σκακιέρα.
Όταν φυσάει δυνατός άνεμος, η άμμος δεν μπορεί πλέον να μετακινείται τόσο εύκολα πάνω σε μια λεία επιφάνεια.
Τα προεξέχοντα τμήματα του άχυρου διαταράσσουν τη ροή του ανέμου κοντά στο έδαφος και συμβάλλουν στη σταθεροποίηση των αμμόλοφων.
Μέσα στα «τετράγωνα» φυτεύονται στη συνέχεια σπόροι χόρτων και θάμνων.
Το άχυρο βοηθά στη διατήρηση της υγρασίας, προστατεύει τα νεαρά φυτά από τον άνεμο και, με την πάροδο των ετών, επιτρέπει στη βλάστηση να εγκατασταθεί σε περιοχές που προηγουμένως ήταν σχεδόν εντελώς άγονες.
Κινέζοι εργάτες φέρεται να τοποθέτησαν την τελευταία δέσμη άχυρου στην άκρη της ερήμου Μπαντάιν Τζαράν, ολοκληρώνοντας μια συνεχόμενη πράσινη ζώνη μήκους περίπου 1.856 χιλιομέτρων.
Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του εγχειρήματος, η ζώνη αυτή εκτείνεται σε τρεις μεγάλες ερήμους — τη Μπαντάιν Τζαράν, την Τένγκερ και την Ουλάν Μπουκ. Η απόσταση είναι πραγματικά τεράστια.
Δεν θα υπάρχουν άλλες έρημοι;
Για πολλά χρόνια υπήρχε η αντίληψη ότι, από τη στιγμή που μια περιοχή μετατρέπεται σε έρημο, η διαδικασία είναι ουσιαστικά μη αναστρέψιμη.
Η εμπειρία της Κίνας, ωστόσο, δείχνει ότι η ερημοποίηση μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να περιοριστεί, όταν συνδυάζονται συστηματικές φυτεύσεις, τεχνικές σταθεροποίησης της άμμου και αποτελεσματική διαχείριση των υδάτινων πόρων.
Εκατομμύρια άνθρωποι ζουν γύρω από τις μεγάλες ερήμους της Σιντζιάνγκ. Για πολλές κοινότητες, η πρόσβαση στο νερό αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την καλλιέργεια της γης, τη φροντίδα των ζώων και τη διατήρηση της βλάστησης.
Η αξιοποίηση των υπόγειων υδάτων θα μπορούσε να προσφέρει νέες δυνατότητες για την άρδευση καλλιεργειών, όπως σιτάρι, βαμβάκι, πεπόνια και οπωροφόρα δέντρα.
Παράλληλα, οι ζώνες πρασίνου γύρω από τις ερήμους μπορούν να λειτουργήσουν ως φυσικά εμπόδια απέναντι στην άμμο και τη σκόνη. Σε συνδυασμό με την κατάλληλη διαχείριση του νερού, η βλάστηση μπορεί να συμβάλει στη σταθεροποίηση του εδάφους και στον περιορισμό των αμμοθυελλών.
Το όραμα είναι φιλόδοξο: εκεί όπου κάποτε κυριαρχούσαν η άμμος και οι ισχυροί άνεμοι, να δημιουργηθούν σταδιακά σταθερές ζώνες βλάστησης.
Εάν οι προσπάθειες αυτές αποδειχθούν βιώσιμες σε μεγάλη κλίμακα, θα μπορούσαν να περιορίσουν σημαντικά τις επιπτώσεις της ερημοποίησης, να μειώσουν τη μεταφορά σκόνης προς τις κατοικημένες περιοχές και να δημιουργήσουν νέες δυνατότητες για τη γεωργία και την ανθρώπινη εγκατάσταση.
Η μάχη απέναντι στην έρημο, επομένως, δεν είναι μόνο μια μάχη απέναντι στην άμμο.
Είναι μια προσπάθεια συνδυασμού επιστήμης, τεχνολογίας, νερού και βλάστησης για τη μεταμόρφωση ενός από τα πιο σκληρά περιβάλλοντα της Γης.
www.bankingnews.gr
Έτσι μοιάζει η έρημος Taklamakan, στην αυτόνομη περιοχή Xinjiang της Κίνας.
Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες και πιο αφιλόξενες ερήμους της χώρας.
Για δεκαετίες, επιστήμονες σε όλο τον κόσμο θεωρούσαν ότι βαθιά κάτω από την άμμο μιας τέτοιας ερήμου θα μπορούσε να υπάρχει μόνο το λεγόμενο «νεκρό» ή στάσιμο νερό.
Πρόκειται για νερό εξαιρετικά αλμυρό και ακατάλληλο για πόση ή άρδευση, το οποίο, όταν φτάνει στην επιφάνεια, μπορεί να αφήσει πίσω του μια λευκή κρούστα αλάτων.
Γεωλόγοι από την Κίνα αποφάσισαν να ελέγξουν οι ίδιοι αυτή την υπόθεση.
Έφτασαν στην έρημο με γιγάντια γεωτρύπανα, προχώρησαν σε βαθιές γεωτρήσεις στην άμμο και, σύμφωνα με τις αναφορές, βρέθηκαν μπροστά σε ένα εντυπωσιακό εύρημα.
Κάτω από την καυτή άμμο εντοπίστηκαν τεράστιες υπόγειες ποσότητες νερού. Τα αποθέματα αυτά θα μπορούσαν, σύμφωνα με τις σχετικές εκτιμήσεις, να αξιοποιηθούν για την ύδρευση οικισμών, την άρδευση καλλιεργειών και την προσπάθεια περιορισμού της εξάπλωσης της ερήμου.
Ζωντανό νερό στην έρημο
Η Κίνα πραγματοποιεί εδώ και πολλά χρόνια μια τεράστια προσπάθεια για την αντιμετώπιση της ερημοποίησης.
Στο βόρειο τμήμα της χώρας, το έδαφος ξηραίνεται, η βλάστηση υποχωρεί και η έρημος επεκτείνεται προς τις κατοικημένες περιοχές.
Οι ισχυροί άνεμοι μεταφέρουν τεράστιες ποσότητες ξηρής σκόνης, η οποία μπορεί να φτάσει μέχρι και την πρωτεύουσα, το Πεκίνο.
Κατά τη διάρκεια πρόσφατης επίσκεψής του στο βόρειο τμήμα της χώρας, ο Κινέζος πρόεδρος Xi Jinping κάλεσε τους τοπικούς αξιωματούχους να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για την αντιμετώπιση της ερημοποίησης.
Μία από τις βασικές μεθόδους είναι η φύτευση δέντρων και θάμνων.
Οι ρίζες των φυτών συγκρατούν το έδαφος και περιορίζουν τη μεταφορά άμμου από τους ανέμους.
Ωστόσο, υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα: τα φυτά χρειάζονται νερό.
Αν φυτευτούν εκατομμύρια δέντρα στην άκρη μιας ερήμου χωρίς επαρκή παροχή νερού, υπάρχει ο κίνδυνος να ξεραθούν και οι προσπάθειες να αποδειχθούν μάταιες.
Την ώρα που οι γεωλόγοι αναζητούσαν υπόγειο νερό στο Xinjiang, στη γειτονική Εσωτερική Μογγολία, Κινέζοι εργάτες πραγματοποιούσαν ένα ακόμη φιλόδοξο εγχείρημα: τη δημιουργία του λεγόμενου «Μεγάλου Πράσινου Τείχους».
Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούν μια απλή αλλά αποτελεσματική τεχνική, γνωστή ως «αχυρο-σκακιέρα».
Δέσμες ξερού άχυρου τοποθετούνται απευθείας μέσα στην άμμο, με μικρά τμήματα ύψους περίπου 10 έως 15 εκατοστών να παραμένουν πάνω από την επιφάνεια. Από ψηλά, η διάταξη θυμίζει μια τεράστια σκακιέρα.
Όταν φυσάει δυνατός άνεμος, η άμμος δεν μπορεί πλέον να μετακινείται τόσο εύκολα πάνω σε μια λεία επιφάνεια.
Τα προεξέχοντα τμήματα του άχυρου διαταράσσουν τη ροή του ανέμου κοντά στο έδαφος και συμβάλλουν στη σταθεροποίηση των αμμόλοφων.
Μέσα στα «τετράγωνα» φυτεύονται στη συνέχεια σπόροι χόρτων και θάμνων.
Το άχυρο βοηθά στη διατήρηση της υγρασίας, προστατεύει τα νεαρά φυτά από τον άνεμο και, με την πάροδο των ετών, επιτρέπει στη βλάστηση να εγκατασταθεί σε περιοχές που προηγουμένως ήταν σχεδόν εντελώς άγονες.
Κινέζοι εργάτες φέρεται να τοποθέτησαν την τελευταία δέσμη άχυρου στην άκρη της ερήμου Μπαντάιν Τζαράν, ολοκληρώνοντας μια συνεχόμενη πράσινη ζώνη μήκους περίπου 1.856 χιλιομέτρων.
Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του εγχειρήματος, η ζώνη αυτή εκτείνεται σε τρεις μεγάλες ερήμους — τη Μπαντάιν Τζαράν, την Τένγκερ και την Ουλάν Μπουκ. Η απόσταση είναι πραγματικά τεράστια.
Δεν θα υπάρχουν άλλες έρημοι;
Για πολλά χρόνια υπήρχε η αντίληψη ότι, από τη στιγμή που μια περιοχή μετατρέπεται σε έρημο, η διαδικασία είναι ουσιαστικά μη αναστρέψιμη.
Η εμπειρία της Κίνας, ωστόσο, δείχνει ότι η ερημοποίηση μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να περιοριστεί, όταν συνδυάζονται συστηματικές φυτεύσεις, τεχνικές σταθεροποίησης της άμμου και αποτελεσματική διαχείριση των υδάτινων πόρων.
Εκατομμύρια άνθρωποι ζουν γύρω από τις μεγάλες ερήμους της Σιντζιάνγκ. Για πολλές κοινότητες, η πρόσβαση στο νερό αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την καλλιέργεια της γης, τη φροντίδα των ζώων και τη διατήρηση της βλάστησης.
Η αξιοποίηση των υπόγειων υδάτων θα μπορούσε να προσφέρει νέες δυνατότητες για την άρδευση καλλιεργειών, όπως σιτάρι, βαμβάκι, πεπόνια και οπωροφόρα δέντρα.
Παράλληλα, οι ζώνες πρασίνου γύρω από τις ερήμους μπορούν να λειτουργήσουν ως φυσικά εμπόδια απέναντι στην άμμο και τη σκόνη. Σε συνδυασμό με την κατάλληλη διαχείριση του νερού, η βλάστηση μπορεί να συμβάλει στη σταθεροποίηση του εδάφους και στον περιορισμό των αμμοθυελλών.
Το όραμα είναι φιλόδοξο: εκεί όπου κάποτε κυριαρχούσαν η άμμος και οι ισχυροί άνεμοι, να δημιουργηθούν σταδιακά σταθερές ζώνες βλάστησης.
Εάν οι προσπάθειες αυτές αποδειχθούν βιώσιμες σε μεγάλη κλίμακα, θα μπορούσαν να περιορίσουν σημαντικά τις επιπτώσεις της ερημοποίησης, να μειώσουν τη μεταφορά σκόνης προς τις κατοικημένες περιοχές και να δημιουργήσουν νέες δυνατότητες για τη γεωργία και την ανθρώπινη εγκατάσταση.
Η μάχη απέναντι στην έρημο, επομένως, δεν είναι μόνο μια μάχη απέναντι στην άμμο.
Είναι μια προσπάθεια συνδυασμού επιστήμης, τεχνολογίας, νερού και βλάστησης για τη μεταμόρφωση ενός από τα πιο σκληρά περιβάλλοντα της Γης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών