Η βαθύτερη αλήθεια αναδύεται τώρα: το Ιράν κρατά το σκοινί της σωτηρίας, όχι μόνο της κυβέρνησης Trump, αλλά ολόκληρης της παγκόσμιας υπόστασης της Αμερικής, η οποία ήδη κλονίζεται
Σε ένα γεωπολιτικό τέλμα σε μια θανάσιμη παγίδα στην καρδιά της Μέσης Ανατολής δίχως προηγούμενο, φαίνεται πως έχει εγκλωβιστεί η Ουάσιγκτον.
Εβδομήντα ημέρες μετά την έναρξη των εχθροπραξιών, ο στρατηγικός σχεδιασμός των ΗΠΑ καταρρέει, αφήνοντας την κυβέρνηση του Donald Trump ανάμεσα σε δύο οδυνηρές επιλογές: τη συνέχιση ενός πολέμου που δεν μπορεί να κερδίσει ή την αποδοχή όρων ειρήνης που θα σήμαιναν την οριστική απώλεια της αμερικανικής ηγεμονίας.
Το Ιράν κατάφερε να μετατρέψει τον αποκλεισμό σε όπλο, οδηγώντας την υπερδύναμη σε ένα "στρατηγικό τέλμα" από το οποίο δεν υπάρχει αξιοπρεπής διαφυγή.»
Τα τύμπανα του πολέμου συνεχίζουν να ηχούν, όμως ο στρατηγικός υπολογισμός έχει μετατοπιστεί αδιαμφισβήτητα.
Σχεδόν 70 ημέρες αφότου οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Σιωνιστής εντολοδόχος τους εξαπέλυσαν έναν απρόκλητο επιθετικό πόλεμο κατά του Ιράν, ο εχθρός βρίσκεται πλέον εγκλωβισμένος στους ίδιους του τους λάθος υπολογισμούς – σαστισμένος, παγιδευμένος και χωρίς καμία αξιοπρεπή διέξοδο.
Η Ουάσιγκτον έχει βυθιστεί σε μια κατάσταση βαθιάς στρατηγικής σύγχυσης: είναι παγιδευμένη ανάμεσα σε αποτυχημένους στρατιωτικούς σχεδιασμούς, μη αποδεκτούς όρους αποχώρησης και έναν αποκλεισμό που καταρρέει σταδιακά.
Προς το παρόν, οι ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει μια επισφαλή στάση: αναστολή του πολέμου πλήρους κλίμακας, παιχνίδι αναμονής και μια εκστρατεία υβριδικής πίεσης.
Αυτό όμως δεν αποτελεί επίδειξη στρατηγικής ισχύος· είναι το απεγνωσμένο αντανακλαστικό μιας «υπερδύναμης» που έκανε καταστροφικά λάθη και τώρα αναζητά μια διέξοδο που θα «σώσει τα προσχήματα», η οποία όμως απλώς δεν υπάρχει.
Ο ανεπιθύμητος πόλεμος: Όταν δεκαετίες σχεδιασμού καταρρέουν
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το σιωνιστικό καθεστώς δεν παρασύρθηκαν τυχαία σε αυτόν τον πόλεμο.
Δαπάνησαν χρόνια –κάποιοι θα έλεγαν δεκαετίες– παρακολουθώντας, μελετώντας και προσομοιώνοντας κάθε μεταβλητή του στρατιωτικού, πολιτικού και κοινωνικού τοπίου του Ιράν.
Ωστόσο, ο πόλεμος δεν εξελίχθηκε βάσει σχεδίου.
Όχι μόνο το σύστημα του Ιράν δεν κατέρρευσε, αλλά αποκάλυψε νέες διαστάσεις ισχύος που ο εχθρός απέτυχε να συμπεριλάβει στα μοντέλα του. Το Ιράν επέδειξε μια εκπληκτική ικανότητα «αυτο-επιδιόρθωσης» σε πραγματικό χρόνο,Adaptability (προσαρμοστικότητα) και μια ακλόνητη λαϊκή υποστήριξη που διέψευσε κάθε πρόβλεψη για κοινωνικό κατακερματισμό.
Το αποτέλεσμα;
Ένα ανθεκτικό, αήττητο και πιο αποφασισμένο Ιράν αναδύθηκε από αυτόν τον «τρίτο επιβεβλημένο πόλεμο».
Για τις ΗΠΑ, η πολεμική επιλογή έχει καταστεί θεμελιωδώς ανεπιθύμητη, λόγω της καταστροφικής αποτυχίας στη στρατηγική τους διορατικότητα.
Ειρήνη με τους όρους του εχθρού; Μια ομολογία ήττας
Αν η συνέχιση του πολέμου είναι δυσβάστακτη, τι συμβαίνει με τον τερματισμό του υπό τους όρους του Ιράν;
Αυτό αποτελεί πολιτική αδυναμία για την Ουάσιγκτον, καθώς η αποδοχή των όρων της Τεχεράνης θα ισοδυναμούσε με πλήρη παραδοχή ήττας και θα σηματοδοτούσε το τέλος της ιδιότητας των ΗΠΑ ως παγκόσμιας υπερδύναμης.
Το Ιράν απαιτεί πλήρη κυριαρχικό έλεγχο στα Στενά του Hormuz, πολεμικές αποζημιώσεις και αποδέσμευση των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων.
Η αποδοχή αυτών των αιτημάτων θα σήμαινε ότι οι ΗΠΑ παραδέχονται πως το Ιράν είναι πλέον μια αναδυόμενη υπερδύναμη.
Ακόμα και στο σενάριο πυρηνικών διαπραγματεύσεων, ο Trump βρίσκεται παγιδευμένος: έχοντας σκίσει τη συμφωνία του 2015, θα έπρεπε τώρα να υποχωρήσει, παραχωρώντας στο Ιράν το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα στον εμπλουτισμό.
Ένας αποκλεισμός που δεν αποδίδει: Ο χρόνος πιέζει την Αμερική
Ο ναυτικός αποκλεισμός των Στενών του Hormuz, που πήρε τη μορφή «θαλάσσιας ληστείας», αποδείχθηκε επίσης μια αποτυχημένη στρατηγική.
Οι εκτιμήσεις ότι θα γονάτιζε την ιρανική οικονομία διαψεύστηκαν παταγωδώς.
Αντιθέτως, όσο συνεχίζεται ο αποκλεισμός, οι παγκόσμιοι οικονομικοί δείκτες γίνονται επικίνδυνοι: αυξανόμενες τιμές ενέργειας, διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες και αστάθεια στις αγορές.
Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, η κριτική κατά του Trump εντείνεται ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, ενώ η δημοτικότητά του κατακρημνίζεται.
Η Αμερική δεν έχει πλέον την πολυτέλεια του χρόνου.
Η υβριδική τακτική: Η απελπισία μεταμφιεσμένη σε στρατηγική
Μη μπορώντας να κλιμακώσει σε ολοκληρωτικό πόλεμο και απρόθυμη να αποδεχθεί τους όρους του Ιράν, η Ουάσιγκτον κατέφυγε σε μια «υβριδική προσέγγιση».
Αυτό όμως δεν είναι στρατηγική, αλλά μια σειρά απεγνωσμένων αυτοσχεδιασμών:
- Συνέχιση του ναυτικού αποκλεισμού με σποραδικές απειλές.
- Ψυχολογικός πόλεμος για τον έλεγχο των τιμών ενέργειας.
- Επιλεκτικές διαρροές για πιθανές διαπραγματεύσεις ως «τεστ» αντιδράσεων.
- Σποραδικές επιθέσεις σε ιρανικά σκάφη για συμβολικούς λόγους.
Κάθε μία από αυτές τις τακτικές είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.
Οι επιλεκτικές διαρροές δεν αλλάζουν τις «κόκκινες γραμμές» της Τεχεράνης και οι επιθέσεις προσκαλούν μόνο ασύμμετρα αντίποινα.
Το Ιράν κρατά το «σκοινί της σωτηρίας»
Η βαθύτερη αλήθεια αναδύεται τώρα: το Ιράν κρατά το σκοινί της σωτηρίας, όχι μόνο της κυβέρνησης Trump, αλλά ολόκληρης της παγκόσμιας υπόστασης της Αμερικής, η οποία ήδη κλονίζεται.
Η πολεμική ρητορική του εχθρού επιμένει, αλλά είναι η ρητορική του παγιδευμένου και όχι του θριαμβευτή.
Το Ιράν, υπό την καθοδήγηση της ηγεσίας του και με τη στήριξη του λαού του, πρέπει να παραμείνει ακλόνητο.
Δεν υπάρχει χώρος για υποχωρήσεις όταν ο εχθρός βρίσκεται ήδη σε στρατηγική ελεύθερη πτώση.
Ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει, αλλά η στρατηγική πλάστιγγα έχει γείρει αμετάκλητα.
Η Αμερική στέκει εμβρόντητη – παγιδευμένη ανάμεσα σε έναν αποτυχημένο πόλεμο και μια απαράδεκτη ειρήνη.
www.bankingnews.gr
Εβδομήντα ημέρες μετά την έναρξη των εχθροπραξιών, ο στρατηγικός σχεδιασμός των ΗΠΑ καταρρέει, αφήνοντας την κυβέρνηση του Donald Trump ανάμεσα σε δύο οδυνηρές επιλογές: τη συνέχιση ενός πολέμου που δεν μπορεί να κερδίσει ή την αποδοχή όρων ειρήνης που θα σήμαιναν την οριστική απώλεια της αμερικανικής ηγεμονίας.
Το Ιράν κατάφερε να μετατρέψει τον αποκλεισμό σε όπλο, οδηγώντας την υπερδύναμη σε ένα "στρατηγικό τέλμα" από το οποίο δεν υπάρχει αξιοπρεπής διαφυγή.»
Τα τύμπανα του πολέμου συνεχίζουν να ηχούν, όμως ο στρατηγικός υπολογισμός έχει μετατοπιστεί αδιαμφισβήτητα.
Σχεδόν 70 ημέρες αφότου οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Σιωνιστής εντολοδόχος τους εξαπέλυσαν έναν απρόκλητο επιθετικό πόλεμο κατά του Ιράν, ο εχθρός βρίσκεται πλέον εγκλωβισμένος στους ίδιους του τους λάθος υπολογισμούς – σαστισμένος, παγιδευμένος και χωρίς καμία αξιοπρεπή διέξοδο.
Η Ουάσιγκτον έχει βυθιστεί σε μια κατάσταση βαθιάς στρατηγικής σύγχυσης: είναι παγιδευμένη ανάμεσα σε αποτυχημένους στρατιωτικούς σχεδιασμούς, μη αποδεκτούς όρους αποχώρησης και έναν αποκλεισμό που καταρρέει σταδιακά.
Προς το παρόν, οι ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει μια επισφαλή στάση: αναστολή του πολέμου πλήρους κλίμακας, παιχνίδι αναμονής και μια εκστρατεία υβριδικής πίεσης.
Αυτό όμως δεν αποτελεί επίδειξη στρατηγικής ισχύος· είναι το απεγνωσμένο αντανακλαστικό μιας «υπερδύναμης» που έκανε καταστροφικά λάθη και τώρα αναζητά μια διέξοδο που θα «σώσει τα προσχήματα», η οποία όμως απλώς δεν υπάρχει.
Ο ανεπιθύμητος πόλεμος: Όταν δεκαετίες σχεδιασμού καταρρέουν
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το σιωνιστικό καθεστώς δεν παρασύρθηκαν τυχαία σε αυτόν τον πόλεμο.
Δαπάνησαν χρόνια –κάποιοι θα έλεγαν δεκαετίες– παρακολουθώντας, μελετώντας και προσομοιώνοντας κάθε μεταβλητή του στρατιωτικού, πολιτικού και κοινωνικού τοπίου του Ιράν.
Ωστόσο, ο πόλεμος δεν εξελίχθηκε βάσει σχεδίου.
Όχι μόνο το σύστημα του Ιράν δεν κατέρρευσε, αλλά αποκάλυψε νέες διαστάσεις ισχύος που ο εχθρός απέτυχε να συμπεριλάβει στα μοντέλα του. Το Ιράν επέδειξε μια εκπληκτική ικανότητα «αυτο-επιδιόρθωσης» σε πραγματικό χρόνο,Adaptability (προσαρμοστικότητα) και μια ακλόνητη λαϊκή υποστήριξη που διέψευσε κάθε πρόβλεψη για κοινωνικό κατακερματισμό.
Το αποτέλεσμα;
Ένα ανθεκτικό, αήττητο και πιο αποφασισμένο Ιράν αναδύθηκε από αυτόν τον «τρίτο επιβεβλημένο πόλεμο».
Για τις ΗΠΑ, η πολεμική επιλογή έχει καταστεί θεμελιωδώς ανεπιθύμητη, λόγω της καταστροφικής αποτυχίας στη στρατηγική τους διορατικότητα.
Ειρήνη με τους όρους του εχθρού; Μια ομολογία ήττας
Αν η συνέχιση του πολέμου είναι δυσβάστακτη, τι συμβαίνει με τον τερματισμό του υπό τους όρους του Ιράν;
Αυτό αποτελεί πολιτική αδυναμία για την Ουάσιγκτον, καθώς η αποδοχή των όρων της Τεχεράνης θα ισοδυναμούσε με πλήρη παραδοχή ήττας και θα σηματοδοτούσε το τέλος της ιδιότητας των ΗΠΑ ως παγκόσμιας υπερδύναμης.
Το Ιράν απαιτεί πλήρη κυριαρχικό έλεγχο στα Στενά του Hormuz, πολεμικές αποζημιώσεις και αποδέσμευση των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων.
Η αποδοχή αυτών των αιτημάτων θα σήμαινε ότι οι ΗΠΑ παραδέχονται πως το Ιράν είναι πλέον μια αναδυόμενη υπερδύναμη.
Ακόμα και στο σενάριο πυρηνικών διαπραγματεύσεων, ο Trump βρίσκεται παγιδευμένος: έχοντας σκίσει τη συμφωνία του 2015, θα έπρεπε τώρα να υποχωρήσει, παραχωρώντας στο Ιράν το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα στον εμπλουτισμό.
Ένας αποκλεισμός που δεν αποδίδει: Ο χρόνος πιέζει την Αμερική
Ο ναυτικός αποκλεισμός των Στενών του Hormuz, που πήρε τη μορφή «θαλάσσιας ληστείας», αποδείχθηκε επίσης μια αποτυχημένη στρατηγική.
Οι εκτιμήσεις ότι θα γονάτιζε την ιρανική οικονομία διαψεύστηκαν παταγωδώς.
Αντιθέτως, όσο συνεχίζεται ο αποκλεισμός, οι παγκόσμιοι οικονομικοί δείκτες γίνονται επικίνδυνοι: αυξανόμενες τιμές ενέργειας, διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες και αστάθεια στις αγορές.
Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, η κριτική κατά του Trump εντείνεται ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, ενώ η δημοτικότητά του κατακρημνίζεται.
Η Αμερική δεν έχει πλέον την πολυτέλεια του χρόνου.
Η υβριδική τακτική: Η απελπισία μεταμφιεσμένη σε στρατηγική
Μη μπορώντας να κλιμακώσει σε ολοκληρωτικό πόλεμο και απρόθυμη να αποδεχθεί τους όρους του Ιράν, η Ουάσιγκτον κατέφυγε σε μια «υβριδική προσέγγιση».
Αυτό όμως δεν είναι στρατηγική, αλλά μια σειρά απεγνωσμένων αυτοσχεδιασμών:
- Συνέχιση του ναυτικού αποκλεισμού με σποραδικές απειλές.
- Ψυχολογικός πόλεμος για τον έλεγχο των τιμών ενέργειας.
- Επιλεκτικές διαρροές για πιθανές διαπραγματεύσεις ως «τεστ» αντιδράσεων.
- Σποραδικές επιθέσεις σε ιρανικά σκάφη για συμβολικούς λόγους.
Κάθε μία από αυτές τις τακτικές είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.
Οι επιλεκτικές διαρροές δεν αλλάζουν τις «κόκκινες γραμμές» της Τεχεράνης και οι επιθέσεις προσκαλούν μόνο ασύμμετρα αντίποινα.
Το Ιράν κρατά το «σκοινί της σωτηρίας»
Η βαθύτερη αλήθεια αναδύεται τώρα: το Ιράν κρατά το σκοινί της σωτηρίας, όχι μόνο της κυβέρνησης Trump, αλλά ολόκληρης της παγκόσμιας υπόστασης της Αμερικής, η οποία ήδη κλονίζεται.
Η πολεμική ρητορική του εχθρού επιμένει, αλλά είναι η ρητορική του παγιδευμένου και όχι του θριαμβευτή.
Το Ιράν, υπό την καθοδήγηση της ηγεσίας του και με τη στήριξη του λαού του, πρέπει να παραμείνει ακλόνητο.
Δεν υπάρχει χώρος για υποχωρήσεις όταν ο εχθρός βρίσκεται ήδη σε στρατηγική ελεύθερη πτώση.
Ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει, αλλά η στρατηγική πλάστιγγα έχει γείρει αμετάκλητα.
Η Αμερική στέκει εμβρόντητη – παγιδευμένη ανάμεσα σε έναν αποτυχημένο πόλεμο και μια απαράδεκτη ειρήνη.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών