Υπάρχουν 7 σοβαροί, τεκμηριωμένοι και αμείλικτοι λόγοι για τους οποίους η αμερικανική κυβέρνηση δεν πρέπει να επέμβει ξανά στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα στο Ιράν
Οι ΗΠΑ δείχνουν να είναι απολύτως έτοιμες να βομβαρδίσουν το Ιράν σε μία στρατιωτική επιχείρηση, που πιθανώς να έχει απρόβλεπτη ή και καταστροφική εξέλιξη τόσο για την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου, όσο και για τον πλανήτη ολόκληρο.
Η ιστορία έχει δείξει ότι οι πόλεμοι ξεκινούν συχνά πριν προλάβει να ακουστεί η φωνή της λογικής.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν σοβαροί, τεκμηριωμένοι και αμείλικτοι λόγοι για τους οποίους η αμερικανική κυβέρνηση δεν πρέπει να επέμβει ξανά στη Μέση Ανατολή — και ειδικότερα στο Ιράν.
Ακολουθούν επτά λόγοι που δεν βασίζονται σε συναισθηματισμούς ή ιδεολογικές φαντασιώσεις, αλλά σε ιστορικά δεδομένα, γεωπολιτική πραγματικότητα και απλό κοινό νου.
1. Δεν έχει πάει ποτέ καλά και δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι τώρα θα πάει
Η ιστορία της αμερικανικής παρέμβασης στη Μέση Ανατολή είναι μια μακρά αλυσίδα αποτυχιών, καταστροφών και απρόβλεπτων συνεπειών.
Το 1953, η CIA ανέτρεψε τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Ιράν, ώστε οι Βρετανοί να μπορούν να ελέγχουν ευκολότερα τα πετρέλαια της χώρας.
Στη θέση της επιβλήθηκε ο Σάχης — ένας αυταρχικός ηγέτης, μισητός από μεγάλο μέρος του ιρανικού λαού.
Το αποτέλεσμα; Η Ισλαμική Επανάσταση του 1979, η άνοδος των Ayatollah και η γέννηση ενός καθεστώτος εχθρικού προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αν αυτό θεωρείται «επιτυχία», τότε η λέξη έχει χάσει κάθε νόημα.
Από εκεί και πέρα, η λίστα μεγαλώνει: Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία, Λίβανος.
Ψέματα για «όπλα μαζικής καταστροφής», σκηνοθετημένες ιστορίες για μωρά σε θερμοκοιτίδες, εμφύλιοι πόλεμοι, αποσταθεροποίηση ολόκληρων περιοχών και χιλιάδες νεκροί — συμπεριλαμβανομένων Αμερικανών στρατιωτών.
Η αμερικανική κυβέρνηση έχει συστηματικό ιστορικό αποτυχίας στη Μέση Ανατολή.
Το να πιστεύει κανείς ότι «αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά» δεν είναι αισιοδοξία• είναι άρνηση της πραγματικότητας, εξηγεί ο Αμερικανός στρατιωτικός αναλυτής Josiah Lippincott.
2. Το Ιράν δεν αποτελεί στρατιωτική απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες
Αυτή η αλήθεια εξοργίζει την πολιτική και στρατιωτική ελίτ της Ουάσιγκτον, αλλά παραμένει αλήθεια.
Το Ιράν δεν μπορεί να επιτεθεί στρατιωτικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δεν διαθέτει τη δυνατότητα, την ισχύ ή την τεχνολογία για κάτι τέτοιο.
Η Ιρανική Επαναστατική Φρουρά δεν πρόκειται να αποβιβαστεί στον ποταμό Potamok.
Οι όποιες απόπειρες ιρανικής κατασκοπείας στο αμερικανικό έδαφος έχουν αποδειχθεί αδέξιες και αναποτελεσματικές.
Ακόμα και στο υποθετικό σενάριο όπου το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά όπλα, τίποτα ουσιαστικό δεν αλλάζει.
Ένα πυρηνικό πλήγμα κατά των ΗΠΑ θα σήμαινε την άμεση και ολοκληρωτική καταστροφή του Ιράν.
Δεν υπάρχει κίνητρο, δεν υπάρχει λογική, δεν υπάρχει όφελος.
Η πυρηνική ισορροπία λειτουργεί αποτρεπτικά.
Το γνωρίζουμε αυτό από το Πακιστάν, τη Βόρεια Κορέα, τη Ρωσία και την Κίνα.
Τα πυρηνικά όπλα είναι εργαλείο άμυνας, όχι επιθετικής χρήσης σε έναν κόσμο αμοιβαίας καταστροφής.
3. Η σύγκρουση Ιράν – Ισραήλ δεν είναι αμερικανικό ζήτημα
Το Ιράν και το Ισραήλ μισούνται. Αυτό είναι γεγονός.
Αλλά δεν είναι ευθύνη των Αμερικανών φορολογουμένων να πληρώσουν ή να αιμορραγήσουν γι’ αυτό.
Το Ισραήλ είναι ένα κυρίαρχο, ισχυρό, στρατιωτικά προηγμένο κράτος.
Δεν είναι μία ανήλικη κρατική οντότητα που χρειάζεται κηδεμόνα. Μπορεί —και οφείλει— να αντιμετωπίσει μόνο του τις απειλές του.
Ο φόβος ότι το Ιράν θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εναντίον του Ισραήλ είναι καθαρή κινδυνολογία.
Το Ισραήλ διαθέτει επίσης πυρηνικό οπλοστάσιο.
Μια τέτοια επίθεση θα ισοδυναμούσε με αυτοκτονία για την Τεχεράνη.
Επιπλέον, δεν υπάρχει κανένας λόγος οι Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλέκονται σε πιθανή πυρηνική αντιπαράθεση μεταξύ οποιωνδήποτε χωρών στον κόσμο.
4. Η ελευθερία του Ιρανικού λαού δεν είναι αρμοδιότητα της αμερικανικής κυβέρνησης
Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας ορίζει ξεκάθαρα ότι ο σκοπός της αμερικανικής κυβέρνησης είναι η προστασία της ζωής, της ελευθερίας και της ευτυχίας των Αμερικανών πολιτών.
Οι Ιρανοί, όσο κι αν συμπάσχουμε μαζί τους σε ανθρώπινο επίπεδο, δεν είναι Αμερικανοί πολίτες.
Δεν πληρώνουν φόρους στις ΗΠΑ, δεν έχουν συναινέσει να κυβερνώνται από την Ουάσιγκτον και δεν δικαιούνται να απαιτούν αμερικανική στρατιωτική ή οικονομική υποστήριξη.
Αν ιδιώτες Αμερικανοί θέλουν να στηρίξουν κοινωνικά κινήματα στο Ιράν, είναι ελεύθεροι να το κάνουν με δικά τους μέσα.
Αυτό όμως δεν είναι δουλειά του κράτους, επισημαίνει ο Lippincott.
5. Τα χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων χρειάζονται απελπιστικά στο εσωτερικό
Κάθε δολάριο που δαπανάται σε βόμβες για το Ιράν είναι ένα δολάριο που δεν επενδύεται σε σχολεία, νοσοκομεία, υποδομές και ασφάλεια εντός των ΗΠΑ.
Ο πόλεμος δεν «τονώνει την οικονομία».
Απλώς ανακατανέμει πόρους μέσω φορολογίας και χρέους.
Οι πραγματικές ανάγκες βρίσκονται στο εσωτερικό: εγκληματικότητα, κοινωνική διάλυση, οικονομική ανασφάλεια.
Η προστασία της ζωής και της περιουσίας των Αμερικανών πολιτών πρέπει να προηγείται οποιασδήποτε ιδεολογικής σταυροφορίας στο εξωτερικό.
6. Η παρέμβαση πάντα γυρίζει boomerang
Οι «ανθρωπιστικοί πόλεμοι» και οι γεωστρατηγικές επεμβάσεις καταλήγουν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: μίσος, χάος, προσφυγικά κύματα και μακροχρόνιο κόστος.
Η απλούστερη και σοφότερη λύση είναι μία: μείνετε μακριά.
Αν οι πολίτες πραγματικά πίστευαν ότι ο βομβαρδισμός του Ιράν είναι καλή ιδέα, θα χρηματοδοτούσαν μόνοι τους τέτοιες προσπάθειες.
Το γεγονός ότι δεν το κάνουν λέει πολλά.
7. Ο χρυσός κανόνας της μη παρέμβασης
Οι Αμερικανοί δεν θα αποδέχονταν ποτέ ξένη στρατιωτική επέμβαση στο έδαφός τους για «ανθρωπιστικούς λόγους». Γιατί λοιπόν να το κάνουν οι άλλοι;
Αν η Κίνα ή η Ρωσία απειλούσαν με επίθεση λόγω αστυνομικής βίας ή μεταναστευτικής πολιτικής στις ΗΠΑ, η αντίδραση θα ήταν εκρηκτική.
Ο σεβασμός της κυριαρχίας πρέπει να είναι αμφίδρομος.
Ώρα για ένα βήμα πίσω
Η Ellie Geranmayeh, αναλύτρια του European Council on Foreign Relations, εκτιμά ότι η αμερικανική επίθεση στο Ιράν είναι αναπόφευκτη και μάλιστα ο Trump για να δικαιολογήσει την ενέργεια θα προβάλλει την ανάγκη «προστασίας των αμάχων».
Ωστόσο, προειδοποίησε ότι οι κίνδυνοι μιας στρατιωτικής επέμβασης είναι εξαιρετικά υψηλοί και δεν υπάρχει καμία εγγύηση πως μια τέτοια εξέλιξη θα βελτίωνε τη ζωή των Ιρανών πολιτών.
Σύμφωνα με την ίδια, σε περίπτωση μεγάλης κλίμακας αμερικανικών επιθέσεων, η Τεχεράνη είναι πιθανό να αυξήσει άμεσα το κόστος για τον Trump, ιδίως σε προεκλογική περίοδο (σ.σ. ενδιάμεσες εκλογές 2026), στοχεύοντας Αμερικανούς στρατιώτες που σταθμεύουν σε βάσεις σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Παρά τις σοβαρές απώλειες που θα υποστεί το Ιράν από μια τέτοια επίθεση, διατηρεί —όπως τονίζεται— την ικανότητα να πλήξει καίρια αμερικανικά και συμμαχικά συμφέροντα, είτε μέσω επιθέσεων σε ενεργειακές υποδομές είτε μέσω του αποκλεισμού κρίσιμων διεθνών θαλάσσιων οδών.
Η Μέση Ανατολή είναι ένα χάος — και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συμβάλει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στη δημιουργία του.
Το να συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο και να περιμένουν διαφορετικά αποτελέσματα είναι ο ορισμός της παραφροσύνης.
Ήρθε η ώρα να σταματήσει η αναζήτηση «τεράτων προς εξόντωση» στο εξωτερικό και να στραφεί η προσοχή στα πραγματικά προβλήματα στο εσωτερικό.
www.bankingnews.gr
Η ιστορία έχει δείξει ότι οι πόλεμοι ξεκινούν συχνά πριν προλάβει να ακουστεί η φωνή της λογικής.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν σοβαροί, τεκμηριωμένοι και αμείλικτοι λόγοι για τους οποίους η αμερικανική κυβέρνηση δεν πρέπει να επέμβει ξανά στη Μέση Ανατολή — και ειδικότερα στο Ιράν.
Ακολουθούν επτά λόγοι που δεν βασίζονται σε συναισθηματισμούς ή ιδεολογικές φαντασιώσεις, αλλά σε ιστορικά δεδομένα, γεωπολιτική πραγματικότητα και απλό κοινό νου.
1. Δεν έχει πάει ποτέ καλά και δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι τώρα θα πάει
Η ιστορία της αμερικανικής παρέμβασης στη Μέση Ανατολή είναι μια μακρά αλυσίδα αποτυχιών, καταστροφών και απρόβλεπτων συνεπειών.
Το 1953, η CIA ανέτρεψε τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Ιράν, ώστε οι Βρετανοί να μπορούν να ελέγχουν ευκολότερα τα πετρέλαια της χώρας.
Στη θέση της επιβλήθηκε ο Σάχης — ένας αυταρχικός ηγέτης, μισητός από μεγάλο μέρος του ιρανικού λαού.
Το αποτέλεσμα; Η Ισλαμική Επανάσταση του 1979, η άνοδος των Ayatollah και η γέννηση ενός καθεστώτος εχθρικού προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αν αυτό θεωρείται «επιτυχία», τότε η λέξη έχει χάσει κάθε νόημα.
Από εκεί και πέρα, η λίστα μεγαλώνει: Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία, Λίβανος.
Ψέματα για «όπλα μαζικής καταστροφής», σκηνοθετημένες ιστορίες για μωρά σε θερμοκοιτίδες, εμφύλιοι πόλεμοι, αποσταθεροποίηση ολόκληρων περιοχών και χιλιάδες νεκροί — συμπεριλαμβανομένων Αμερικανών στρατιωτών.
Η αμερικανική κυβέρνηση έχει συστηματικό ιστορικό αποτυχίας στη Μέση Ανατολή.
Το να πιστεύει κανείς ότι «αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά» δεν είναι αισιοδοξία• είναι άρνηση της πραγματικότητας, εξηγεί ο Αμερικανός στρατιωτικός αναλυτής Josiah Lippincott.
2. Το Ιράν δεν αποτελεί στρατιωτική απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες
Αυτή η αλήθεια εξοργίζει την πολιτική και στρατιωτική ελίτ της Ουάσιγκτον, αλλά παραμένει αλήθεια.
Το Ιράν δεν μπορεί να επιτεθεί στρατιωτικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δεν διαθέτει τη δυνατότητα, την ισχύ ή την τεχνολογία για κάτι τέτοιο.
Η Ιρανική Επαναστατική Φρουρά δεν πρόκειται να αποβιβαστεί στον ποταμό Potamok.
Οι όποιες απόπειρες ιρανικής κατασκοπείας στο αμερικανικό έδαφος έχουν αποδειχθεί αδέξιες και αναποτελεσματικές.
Ακόμα και στο υποθετικό σενάριο όπου το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά όπλα, τίποτα ουσιαστικό δεν αλλάζει.
Ένα πυρηνικό πλήγμα κατά των ΗΠΑ θα σήμαινε την άμεση και ολοκληρωτική καταστροφή του Ιράν.
Δεν υπάρχει κίνητρο, δεν υπάρχει λογική, δεν υπάρχει όφελος.
Η πυρηνική ισορροπία λειτουργεί αποτρεπτικά.
Το γνωρίζουμε αυτό από το Πακιστάν, τη Βόρεια Κορέα, τη Ρωσία και την Κίνα.
Τα πυρηνικά όπλα είναι εργαλείο άμυνας, όχι επιθετικής χρήσης σε έναν κόσμο αμοιβαίας καταστροφής.
3. Η σύγκρουση Ιράν – Ισραήλ δεν είναι αμερικανικό ζήτημα
Το Ιράν και το Ισραήλ μισούνται. Αυτό είναι γεγονός.
Αλλά δεν είναι ευθύνη των Αμερικανών φορολογουμένων να πληρώσουν ή να αιμορραγήσουν γι’ αυτό.
Το Ισραήλ είναι ένα κυρίαρχο, ισχυρό, στρατιωτικά προηγμένο κράτος.
Δεν είναι μία ανήλικη κρατική οντότητα που χρειάζεται κηδεμόνα. Μπορεί —και οφείλει— να αντιμετωπίσει μόνο του τις απειλές του.
Ο φόβος ότι το Ιράν θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εναντίον του Ισραήλ είναι καθαρή κινδυνολογία.
Το Ισραήλ διαθέτει επίσης πυρηνικό οπλοστάσιο.
Μια τέτοια επίθεση θα ισοδυναμούσε με αυτοκτονία για την Τεχεράνη.
Επιπλέον, δεν υπάρχει κανένας λόγος οι Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλέκονται σε πιθανή πυρηνική αντιπαράθεση μεταξύ οποιωνδήποτε χωρών στον κόσμο.
4. Η ελευθερία του Ιρανικού λαού δεν είναι αρμοδιότητα της αμερικανικής κυβέρνησης
Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας ορίζει ξεκάθαρα ότι ο σκοπός της αμερικανικής κυβέρνησης είναι η προστασία της ζωής, της ελευθερίας και της ευτυχίας των Αμερικανών πολιτών.
Οι Ιρανοί, όσο κι αν συμπάσχουμε μαζί τους σε ανθρώπινο επίπεδο, δεν είναι Αμερικανοί πολίτες.
Δεν πληρώνουν φόρους στις ΗΠΑ, δεν έχουν συναινέσει να κυβερνώνται από την Ουάσιγκτον και δεν δικαιούνται να απαιτούν αμερικανική στρατιωτική ή οικονομική υποστήριξη.
Αν ιδιώτες Αμερικανοί θέλουν να στηρίξουν κοινωνικά κινήματα στο Ιράν, είναι ελεύθεροι να το κάνουν με δικά τους μέσα.
Αυτό όμως δεν είναι δουλειά του κράτους, επισημαίνει ο Lippincott.
5. Τα χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων χρειάζονται απελπιστικά στο εσωτερικό
Κάθε δολάριο που δαπανάται σε βόμβες για το Ιράν είναι ένα δολάριο που δεν επενδύεται σε σχολεία, νοσοκομεία, υποδομές και ασφάλεια εντός των ΗΠΑ.
Ο πόλεμος δεν «τονώνει την οικονομία».
Απλώς ανακατανέμει πόρους μέσω φορολογίας και χρέους.
Οι πραγματικές ανάγκες βρίσκονται στο εσωτερικό: εγκληματικότητα, κοινωνική διάλυση, οικονομική ανασφάλεια.
Η προστασία της ζωής και της περιουσίας των Αμερικανών πολιτών πρέπει να προηγείται οποιασδήποτε ιδεολογικής σταυροφορίας στο εξωτερικό.
6. Η παρέμβαση πάντα γυρίζει boomerang
Οι «ανθρωπιστικοί πόλεμοι» και οι γεωστρατηγικές επεμβάσεις καταλήγουν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: μίσος, χάος, προσφυγικά κύματα και μακροχρόνιο κόστος.
Η απλούστερη και σοφότερη λύση είναι μία: μείνετε μακριά.
Αν οι πολίτες πραγματικά πίστευαν ότι ο βομβαρδισμός του Ιράν είναι καλή ιδέα, θα χρηματοδοτούσαν μόνοι τους τέτοιες προσπάθειες.
Το γεγονός ότι δεν το κάνουν λέει πολλά.
7. Ο χρυσός κανόνας της μη παρέμβασης
Οι Αμερικανοί δεν θα αποδέχονταν ποτέ ξένη στρατιωτική επέμβαση στο έδαφός τους για «ανθρωπιστικούς λόγους». Γιατί λοιπόν να το κάνουν οι άλλοι;
Αν η Κίνα ή η Ρωσία απειλούσαν με επίθεση λόγω αστυνομικής βίας ή μεταναστευτικής πολιτικής στις ΗΠΑ, η αντίδραση θα ήταν εκρηκτική.
Ο σεβασμός της κυριαρχίας πρέπει να είναι αμφίδρομος.
Ώρα για ένα βήμα πίσω
Η Ellie Geranmayeh, αναλύτρια του European Council on Foreign Relations, εκτιμά ότι η αμερικανική επίθεση στο Ιράν είναι αναπόφευκτη και μάλιστα ο Trump για να δικαιολογήσει την ενέργεια θα προβάλλει την ανάγκη «προστασίας των αμάχων».
Ωστόσο, προειδοποίησε ότι οι κίνδυνοι μιας στρατιωτικής επέμβασης είναι εξαιρετικά υψηλοί και δεν υπάρχει καμία εγγύηση πως μια τέτοια εξέλιξη θα βελτίωνε τη ζωή των Ιρανών πολιτών.
Σύμφωνα με την ίδια, σε περίπτωση μεγάλης κλίμακας αμερικανικών επιθέσεων, η Τεχεράνη είναι πιθανό να αυξήσει άμεσα το κόστος για τον Trump, ιδίως σε προεκλογική περίοδο (σ.σ. ενδιάμεσες εκλογές 2026), στοχεύοντας Αμερικανούς στρατιώτες που σταθμεύουν σε βάσεις σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Παρά τις σοβαρές απώλειες που θα υποστεί το Ιράν από μια τέτοια επίθεση, διατηρεί —όπως τονίζεται— την ικανότητα να πλήξει καίρια αμερικανικά και συμμαχικά συμφέροντα, είτε μέσω επιθέσεων σε ενεργειακές υποδομές είτε μέσω του αποκλεισμού κρίσιμων διεθνών θαλάσσιων οδών.
Η Μέση Ανατολή είναι ένα χάος — και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συμβάλει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στη δημιουργία του.
Το να συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο και να περιμένουν διαφορετικά αποτελέσματα είναι ο ορισμός της παραφροσύνης.
Ήρθε η ώρα να σταματήσει η αναζήτηση «τεράτων προς εξόντωση» στο εξωτερικό και να στραφεί η προσοχή στα πραγματικά προβλήματα στο εσωτερικό.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών