Τελευταία Νέα
Τα Παράξενα

Τρομακτική ανακάλυψη: Ο Ήλιος θα αφανίσει το πλανητικό σύστημα... συντομότερα από όσο νομίζουμε ο κοσμικός Αρμαγεδδώνας

Τρομακτική ανακάλυψη: Ο Ήλιος θα αφανίσει το πλανητικό σύστημα... συντομότερα από όσο νομίζουμε ο κοσμικός Αρμαγεδδώνας
Μέχρι σήμερα, το καθιερωμένο μοντέλο για την εξέλιξη του Ήλιου περιέγραφε μια σταδιακή διαδικασία
Δισεκατομμύρια χρόνια μετά τον θάνατο του Ήλιου, όταν πλέον θα έχει μετατραπεί σε λευκό νάνο, οι εξωτερικοί πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος ενδέχεται να χάσουν τις σταθερές τροχιές τους.
Σύμφωνα με νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Astrophysical Journal Letters, η βαρυτική αστάθεια που θα προκληθεί από την απώλεια μάζας του άστρου μας είναι πιθανό να ανατρέψει τη σημερινή διάταξη των εξωτερικών πλανητών πολύ νωρίτερα από ό,τι θα μπορούσαν να το κάνουν διερχόμενα άστρα από άλλα αστρικά συστήματα.
Μέχρι σήμερα, το καθιερωμένο μοντέλο για την εξέλιξη του Ήλιου περιέγραφε μια σταδιακή διαδικασία.
Καθώς τα αποθέματα θερμοπυρηνικού καυσίμου στον πυρήνα του θα εξαντλούνται, ο Ήλιος θα διογκωθεί, αποκτώντας τις διαστάσεις ενός κόκκινου γίγαντα, ενώ στη συνέχεια θα αρχίσει να αποβάλλει τα εξωτερικά του στρώματα.
Η σταδιακή μείωση της μάζας του θα εξασθενήσει τη βαρυτική του έλξη, με αποτέλεσμα οι τροχιές των πλανητών να διευρύνονται προοδευτικά.
Με βάση τις προηγούμενες εκτιμήσεις, ο Δίας, ο Κρόνος, ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας θα εξακολουθούσαν να περιφέρονται γύρω από το άστρο με σχετική σταθερότητα για δεκάδες δισεκατομμύρια χρόνια, έως ότου ο Ήλιος μετατραπεί σε ένα ψυχρό αστρικό κατάλοιπο.
Ως βασικός κίνδυνος για τη μελλοντική σταθερότητα του συστήματος θεωρούνταν οι τυχαίες προσεγγίσεις άλλων άστρων του Γαλαξία, οι οποίες θα μπορούσαν, σε βάθος χρόνου, να απομακρύνουν τους πλανήτες από τις τροχιές τους.

Απρόβλεπτη εξέλιξη του συστήματος

Η νέα προσομοίωση, ωστόσο, αναδεικνύει δύο επιπλέον παραμέτρους που καθιστούν την εξέλιξη του συστήματος πολύ πιο απρόβλεπτη.
Η πρώτη αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο Ήλιος χάνει τη μάζα του, καθώς η διαδικασία δεν εξελίσσεται με σταθερό ρυθμό.
Αντίθετα, κατά τη διάρκεια της εξέλιξης του πυρήνα του σημειώνονται διαδοχικά επεισόδια έντονης δραστηριότητας, κατά τα οποία αυξάνονται απότομα τόσο η φωτεινότητά του όσο και ο ρυθμός απώλειας μάζας.
Η δεύτερη παράμετρος σχετίζεται με την ασυμμετρία των εκτοξεύσεων ύλης.
Το υλικό δεν αποβάλλεται ομοιόμορφα προς όλες τις κατευθύνσεις, όπως θα συνέβαινε με τον καπνό ενός κεριού, αλλά εκτοξεύεται μέσα από συγκεκριμένες, κατευθυνόμενες ροές.
Κάθε τέτοιο επεισόδιο λειτουργεί ουσιαστικά σαν προωθητικός μηχανισμός, ωθώντας τον Ήλιο προς την αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη της εκτόξευσης.
Καθώς οι κατευθύνσεις αυτών των εκρήξεων μεταβάλλονται τυχαία, δημιουργείται ένα φαινόμενο γνωστό ως «τυχαίος περίπατος».
Πρόκειται για μια διαδικασία κατά την οποία μια σειρά από κινήσεις προς διαφορετικές, απρόβλεπτες κατευθύνσεις οδηγεί σταδιακά σε απομάκρυνση από το αρχικό σημείο.
Με ανάλογο τρόπο, κάθε εκτόξευση ύλης προκαλεί μια μικρή ώθηση στον Ήλιο προς τυχαία κατεύθυνση.
Παρότι η ταχύτητα κάθε επιμέρους ώθησης είναι περιορισμένη και ανέρχεται σε λίγα μόλις μέτρα ανά δευτερόλεπτο, η συσσώρευση χιλιάδων τέτοιων επεισοδίων σε χρονικό ορίζοντα δισεκατομμυρίων ετών μπορεί να οδηγήσει το άστρο σε συνολική ταχύτητα αρκετών χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο.

Συνέπειες στις τροχιές των πλανητών

Η μετατόπιση αυτή του Ήλιου σε σχέση με το κέντρο μάζας του πλανητικού συστήματος έχει άμεσες συνέπειες στις τροχιές των πλανητών, προκαλώντας σημαντικές παραμορφώσεις.
Οι μέχρι τότε σχεδόν κυκλικές τροχιές αποκτούν ολοένα και πιο επιμήκη, ελλειπτική μορφή.
Για να εξετάσουν τις επιπτώσεις, οι επιστήμονες δημιούργησαν μοντέλα προσομοίωσης στα οποία ο Ήλιος, από την έναρξη της φάσης του κόκκινου γίγαντα μέχρι τη μετατροπή του σε λευκό νάνο, υφίσταται χιλιάδες τέτοιες εκτοξεύσεις. Κάθε μία από αυτές αντιστοιχεί στην αποβολή περίπου του 0,01% της συνολικής μάζας του.
Τα ευρήματα είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά.
Στο 77% των προσομοιώσεων, οι τροχιές των εξωτερικών πλανητών διευρύνονται σε τέτοιο βαθμό, ώστε αρχίζουν να διασταυρώνονται μεταξύ τους.
Σε ορισμένα σενάρια, μάλιστα, ο Κρόνος εγκαταλείπει το Ηλιακό Σύστημα μόλις λίγα εκατομμύρια χρόνια μετά την έναρξη της μετατροπής του Ήλιου σε κόκκινο γίγαντα.
Παράλληλα, στο 40% των μοντέλων, οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις προκαλούν την εκτόξευση πλανητών στο Διάστημα ή ακόμη και την πλήρη καταστροφή της πλανητικής διάταξης, πριν ο Ήλιος προλάβει να μετατραπεί σε λευκό νάνο. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι, μέσα σε τρία δισεκατομμύρια χρόνια από την έναρξη της διαδικασίας, το σύστημα έχει αποσταθεροποιηθεί πλήρως στο 90% των περιπτώσεων.
Η νέα αυτή προσέγγιση αλλάζει ουσιαστικά την εικόνα που υπήρχε για τη μακροπρόθεσμη επιβίωση του Ηλιακού Συστήματος.
Οι εσωτερικοί πλανήτες, ο Ερμής και η Αφροδίτη, αναμένεται να καταλήξουν στο εσωτερικό του διαστελλόμενου Ήλιου, ενώ η Γη και ο Άρης θα παραμείνουν σε μια πλέον αφιλόξενη και άγονη περιοχή.
Ωστόσο, ούτε οι εξωτερικοί πλανήτες, που μέχρι πρότινος θεωρούνταν το πιο σταθερό τμήμα του συστήματος, θα είναι ασφαλείς.
Αντίθετα, η ίδια η δραστηριότητα του ετοιμοθάνατου Ήλιου, μέσω των επαναλαμβανόμενων εκτοξεύσεων ύλης, ενδέχεται να αποδειχθεί πολύ πιο καταστροφική από τις εξωτερικές βαρυτικές επιδράσεις άλλων άστρων.
Οι παλαιότερες προβλέψεις για τη διάρκεια ζωής του Ηλιακού Συστήματος στηρίζονταν στην παραδοχή ότι ο Ήλιος θα χάνει τη μάζα του συμμετρικά, μια υπόθεση που, σύμφωνα με τα νέα ευρήματα, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

www.bankingnews.gr

Ρoή Ειδήσεων

Σχόλια αναγνωστών

Δείτε επίσης